အခန်း (၁၄၅-၁၄၈)

အပိုင်း၁၄၅ စာမေးပွဲပြီးဆုံး

သလင်းကျောက်သည် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်ကပ်ပါးကောင်သားရဲပိုင်ဆိုင်တာဖြစ်သည်။ ကပ်ပါးကောင်သားရဲတွေက အရင်ကတည်းက ရှားပါးခဲ့တာကြောင့် ၎င်းတို့၏သလင်းအမြုတေကလဲ ကျိန်းသေပေါက် ဈေးကောင်းရပေလိမ့်မည်။

အမ်…. ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အခုလောလောဆယ် ငွေပြတ်နေတာမှမဟုတ်တာ…

ကောင်းဖန် ရုတ်တရက် ထိုအကြောင်းပြန်အမှတ်ရကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့အတွေးများအပေါ် ရှက်မိသွားရသည်။ “ငွေရှာရတာက အညစ်အကြေးတွေကို အပ်နဲ့ခြစ်ချရသလိုခက်ပြီး ငွေဖြုန်းရတာကတော့ သဲတွေကို ရေလှိုင်းတစ်လှိုင်းဖြင့် ပုတ်ထုတ်သလို လွယ်ကူတယ်”ဆိုပြီးတောင် ဆိုရိုးရှိသေးတယ်မလား။

ကောင်းဖန် ကြက်ဥစားကာရှင်သန်ခဲ့ရသည့်နေရက်များအကြောင်း ပြန်လည်တွေးတောမိသွားတော့သည်။ ထိုရက်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့သည်က အချိန်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ထိုနေ့ရက်များအကြောင်း စွဲစွဲမြဲမြဲမှတ်မိကာ ပြန်တွေးမိနေတုန်းပင်။

သူက ဒမ်ဘီကို အမှတ်အသားကျောက်တိုင်အား ဖျက်ဆီးစေလိုက်သည်။ မြေပြင်က ရေညှိများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ အစိမ်းရောင်ကောဇောတစ်ခုခမ်းထားသည့်ဟန်ပင် ပေါ်လို့နေသည်။ ကောင်းဖန်က ထိုနေရာကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ချင်ပေမည့် မီးတောက်က နေရာအနည်းငယ်ကိုသာ လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် ပြန်လည်ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းဖန် သက်ပြင်းသာချနိုင်တော့သည်။ ကြည့်ရတာ ဒီပစ္စည်းရဲ့မီးခံနိုင်ရည်က အတော်အတန်မြင့်မားပုံပဲ။

အစကတော့ တာ့ဇီ၏လျှပ်စီးကိုအသုံးပြုတာက သူတွေးထားသည့် အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းဖြစ်ပေမည့် ဒီလောက် ့်မြေနေရာအကျယ်ကြီးကို ရှင်းဖို့ဆိုရင်က အားတော်တော်ကုန်ပေလိမ့်မည်။

သားရဲ၏အဓိကခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကာ ကိုယ်ခွဲများသာကျန်ရစ်တော့သည်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဒီကိုယ်ခွဲတွေကနေပြီး နောက်ထပ် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေမည့် ထိုအချိန်မှတော့ သူတို့လဲ ဘဝတစ်ပါးသို့ကူးပြောင်းပြီးနှင့်လောက်ပေပြီ။

မြေပြင်ပေါ်ရှိရေညှိတွေက တဖြည်းဖြည်းလှုပ်ရှားသွားကာ မြေကြီးအတွင်းရှိ သတ္ထုဓါတ်နှင့်အာဟာရများကို ဆက်လက်စုပ်ယူနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းထူထဲလာခဲ့သည်။

ဒရင်ကောက်အမျိုးအစားအပင်တွေက ရှေးကျသည့်အပင်များဖြစ်ကာ ၎င်းတို့ကို သက်ရှိရုပ်ကြွင်းများလို့တောင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်း ထိုအပင်များ၏လိုက်လျောညီထွေမှုရှိရှိဖြင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းအပေါ် ကောင်းဖန်တောင်မှ အံ့ဩနေမိသည်။

ကောင်းဖန် ထိုအရာများအပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကမ်းခြေမှသဲသောင်ပြင်ပေါ် ခြေချလိုက်ရသလိုပင် ခံစားမိသည်။

ကောင်းဖန်၏ခြေဖဝါးတစ်ပြင်လုံးကိုတော့ ရေညှိပင်ထူထူများက ရစ်ပတ်နေခဲ့ကာ ကောင်းဖန်၏မျက်လုံးများလဲ တောက်ပလို့လာတော့သည်။

...

“ကျွန်တော်တို့ ဖြေဆိုသူတွေရဲ့ ရမှတ်တွေကို မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ လက်ရှိပထမအဆင့်ရောက်နေတဲ့ ဖြေဆိုသူကတော့ အမှတ်ပေါင်း ၇၇၈မှတ်နဲ့ ယဲ့ဟန်ပါ။ သူနဲ့ ဒုတိယအဆင့်ရနေတဲ့ ကျွင်းမော့ကြားက အမှတ်ကွာဟချက်ကတော့ တော်တော်လေးနည်းတယ်၊ ၁၀မှတ်ပဲကွာတာပါ။ အိုး၊ ကျွင်းမော့က နောက်ထပ် ၄မှတ်ရသွားပြန်ပြီ။ ပထမအဆင့်နဲ့တော်တော်ကပ်နေပြီပဲ။” အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့်ပြောပြနေသည်။ သူ့နောက်ဖက်မှ စခရင်ကတော့ ပြောင်းလဲနေသည်။

မောင်းသူမဲ့ဒရုန်းက ဖြေဆိုသူများနောက်ကို ကောင်းကင်အမြင့်မှနေပြီး ခြေရာခံလိုက်လို့နေသည်။ ထူထပ်သည့်တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် အနက်ရောင်အန်ကွန်ဒါမြေကြီးက သစ်ပင်များကြားရွေ့လျားနေသည်ကို မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မောင်းသူမဲ့ဒရုန်းက သစ်ပင်အကိုင်းအခက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ အောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းလို့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းက အလင်းရောက်ဖောက်ဝင်မှုမရှိသလောက်ဖြစ်သည့် တောအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ တချို့သစ်ပင်များဆိုလျှင် တိုက်ပွဲစက်ကွင်းမိသွားတာကြောင့် တစစီဖြစ်နေကာ တချို့ဆိုလျှင်တော့ လဲနေတာ ကျိုးကျနေတာများဖြစ်လို့နေသည်။

သားရဲအလောင်းတစ်ခုကလဲ မြေပြင်ပေါ်မှာရှိလို့နေသည်။ သားရဲအလောင်းသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုကိုကျော်လွန်ကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်အခြေအနေသို့ပင်ဖြစ်နေပြီး စုတ်ပျက်နေသည့်အဝတ်စုတ်တစ်ခုနှင့်တောင် တူလို့နေတော့သည်။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများယိုစိမ့်နေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးအိုင်တစ်အိုင်လိုဖြစ်နေပြီး နီရဲနေစေသည်။

“အိုး၊ ဒီသားရဲနှစ်ကောင်ကြားက ပြိုင်ပွဲက တော်တော်ပြင်းထန်ခဲ့တာပဲ။ အနက်ရောင်အန်ကွန်ဒါမြွေက အမှတ်အများကြီးရအောင်သာ သားရဲတွေကိုလိုက်သတ်တာ စားတော့မစားဘူးပဲ။”

“ဟုတ်သား၊ အင်တာနက်ပေါ်မှာ အရမ်းရေပန်းစားသွားတဲ့ ငါးစားနယ်ပုံစံ ကောင်လေးကို ခင်ဗျား မှတ်မိကြသေးလား?” ရုတ်တရက် တင်ဆက်သူက မေးလာခဲ့သည်။

တင်ဆက်သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုတွင် ဧည့်သည်အမျိုးသားတစ်ဦးထိုင်လို့နေသည်။ သွမ့်ဝူက အကြောင်းအရင်းတချို့ကြောင့် ဧည့်သည်အသစ်နှင့်အလဲခံလိုက်ရပြီးဖြစ်သည်… ဒါပေါ့၊ သူကလဲ အစကတည်းက ဒီလိုအစီအစဉ်တွေမှာ ပါဝင်ရတာကို ကြိုက်မှမကြိုက်တာ။ သူက အရမ်းခေါင်းမာပေမယ့် အထက်မှတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုဖြုတ်ပစ်လိုကြောင်း သိလိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ သူက ဖိအားတွေကိုဆန့်ကျင်ကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ဆိုးဝါးလှသည့် ဒေါသကိုဖွင့်ထုတ်ကာ သူမထွက်သွားခင် အပိုင်းတွေမှာ ရက်ရက်ရောရောကို ချေပြခဲ့ခြင်းပင်။

“ဒါပေါ့၊ မှတ်မိတာပေါ့၊ အဲ့ဒီငါးဆားနယ်ကောင်နဲ့ သူ့ပိုင်ရှင်က အခုထိ မြေပေါ်မှာလှဲနေတုန်းများလား?” ဧည့်သည်ကလဲ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့်ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဒီဖြေဆိုသူက အခုထိအထုတ်မခံရသေးဘူး။ သူ့ရဲ့လက်ရှိအဆင့်ကို ကြည့်လိုက်ကြရအောင်။” တင်ဆက်သူက လျှို့ဝှက်စွာပြုံးလိုက်သည်။

အမည် : ကောင်းဖန်

အဆင့် : ၁၅

တီဗီဖန်သားပြင်ရှေ့မှလူအပေါင်းများ မျက်လုံးပြူးကုန်ကြတော့သည်။ အဆင့်၁၅?!

ငါးဆားနယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူက တကယ်ကြီး အဆင့်၁၅ရအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့။

ငါတို့အားလုံး ဆားနယ်ထားတဲ့ငါးဖြစ်ကြလိမ့်မယ်လို့ မင်းလဲကုန်လုံးနဲ့သဘောတူခဲ့တယ်လို့ငါထင်နေတာ, ပြီးတော့, မင်းကတကယ်တော့ငါလျို့ဝှက်ချက်ကြီးနဲ့ လှည့်စားနေခဲ့တာပေါ့၊

ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင်ပေါ်လာသောကောင်းဖန်၏အပြုံးသည် လူအများကိုနာကျင်စေခဲ့သည်၊

မင်းက ငါးဆားနယ်တစ်ကောင်မဟုတ်ဘူးဆိုတာရှင်းပါတယ်၊ ဆားနယ်ထားတဲ့ငါးက ဘယ်လိုလုပ်ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

“အဆင့်၁၅? ဒါကအဆင့်မကောင်းတာတော့မဟုတ်ပါဘူး၊ လက်ရှိမှာ, ဖြေဆိုသူ၁၂၁ယောက်ကတာ့ ယန်တောင်တန်းသစ်တောထဲကစစ်ဆေးမှုမှာ ကျန်နေခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်၊ အဆင့်၁၅မှာတော့ထုတ်ပယ်ခံရသည့်သူများ၏အမှတ်တွေပါဝင်ပါတယ်၊ တတိယအဆင့်ကိုတက်ဖို့လိုအပ်ချက်ကတော့ထိပ်ဆုံး၁၂ယောက်ထဲမှာရှိဖို့လိုအပ်ပါ တယ်၊ သူကအခုဆိုအရမ်းနီးကပ်နေပြီ, သူ့မှာသေချာပေါက်အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်”

ကောင်းဖန်နှာချေလိုက်သည်၊ သူကစိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနှင့်နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်သည်၊ ဘယ်သူကသူ့ကိုချီးကျုးနေတာလဲ?

ပျားသံကဲ့သို့တဝီဝီမြည်နေသောအသံက အပေါ်မှထွက်လာသည်၊ အသံက အားနည်းနေပြီး, တာ့ဇီ၏သတိပေးချက်နှင့်အတူ ကောင်းဖန်ကသူ့ခေါင်းကို မြှင့်ကြည့်လိုက်တော့,ဒရုန်းကလေထဲတွင်ပျံဝဲနေသည်၊ ကင်မရာကသူ့ကိုတိုက်ရိုက် ညွှန်ပြနေသည်၊

ကောင်းဖန်ကရုတ်တရက်လေးနက်စွာဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ကင်မရာကသူ့ကိုညွှန်ပြနေသည်၊

သူကချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူဖြောင့်မတ်စွာနေလိုက်ပြီး သူအကောင်းဆုံးကြိုးစားနေ ကြောင်းပြသသည့်ဟန်ပန်တစ်ခုလုပ်ပြလိုက်သည်၊ သူသည်နိုင်ငံသူနိုင်ငံသား အားလုံး၏ရှေ့တွင် သူ့ကိုယ်သူခက်ခက်ခဲခဲကြိုးစားနေသောပုံရိပ်တစ်ခုကိုဖန်တီးလိုက်သည်၊

ဒရုန်းသည်အဝေးသို့မသွားခင် တစ်ခဏမှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်၊

ကောင်းဖန်သည်အစွန်းပိုင်းတွင်နေသော်လည်း, သူစုဆောင်းထားသောအမှတ်များမှာ မနည်းပေ၊ သူကအမှတ်ကျောက်တိုင်နှစ်ခုကိုဖျက်စီးလိုက်ပြီး အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သားရဲ သုံးကောင်ကိုပါသတ်ခဲ့သေးသည်၊

တောနက်နက်အတွင်း၌ရှိသောကျောင်းသားများစွာသည် ကောင်းဖန်ကဲ့သို့အမှတ်များ များမရခဲ့ပါ၊

အမှန်အားဖြင့် တောနက်ထဲ၌သန်မာသော အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သားရဲများစွာရှိခဲ့သည်၊ သို့သော် ကျောင်းသားများသည်၎င်းတို့နှင့်တွေ့သောအခါ ထွက်ပြေးရန်သာရွေးချယ်နိုင်ကြသည်၊ ဒါကသိပ်အဆင်မပြေတဲ့အချက်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ဒါဟာ ကျောင်းသားတွေကိုလှောင်ပြောင်တဲ့အကြောင်းအရင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်၊

ဒါကကြောက်စရာကောင်းလှသည်၊

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သားရဲလေ့ကျင့်သူများနောက်သို့ သားရဲများကအမဲလိုက်နေတာက စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်၊ သူတို့ကတစ်နည်းအားဖြင့်အရမ်းအားနည်းလှသည်၊

ကောင်းဖန်နှင့်တခြားသောသားရဲလေ့ကျင့်သူအရာရှိလောင်းများသည် အပြင်ဘက် တွင်ဘာတွေဖြစ်နေကြမှန်းမသိကြပေ၊ ကောင်းဖန်သည်တောအစွန်၌နေရင်းနှင့်ပင် အမှတ်များတဖြည်းဖြည်းရယူရန်သူ၏စည်းချက်မှန်မှန်လှုပ်ရှားနေသည်။

အမှတ်ကျောက်တိုင်များကိုဖျက်စီးခြင်းအပြင် သားရဲများကိုလိုက်သတ်ခြင်းသည် လည်းရမှတ်များရသည်၊

အစပိုင်းတွင်ကောင်းဖန်ပြောခဲ့သလိုဘဲ, အပြင်ဘက်မှာနေရတာ သူ့ရမှတ်ကိုသိပ်မမြင့်စေဘူး, ဒါပေမယ့်တော်တော်လေးတော့တည်ငြိမ်စေသည်၊ ဒါ့ပြင်သူကအင်အားကြီးသောသားရဲတစ်ကောင်နှင့်တွေ့ပြီး ဖယ်ထုတ်ခံရဖို့အလားအလာနည်းသည်၊

ကျန်ရှိနေတဲ့ရက်အနည်းတုန်းက, သူ့ထက်အမှတ်ပိုမြင့်တဲ့သားရဲလေ့ကျင့်သူအရာရှိ လောင်းငါးဦးကိုထုတ်ပယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှတစ်ဦးသည် အမြဲတမ်းထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်၊

တောနက်များ၌အမှတ်များရရန်ပိုလွယ်သည်၊သို့သော်,၎င်းကပိုပြီးအန္တရာယ်များသည် တစ်ယောက်ကအချိန်မရွေးထုတ်ပယ်ပစ်ဖို့ အဆင့်သင့်ဖြစ်နေရမည်၊

“စစ်ဆေးမှုပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ ရမှတ်အားလုံးစုဆောင်းရန်ရပ်တန့်ထားမှာဖြစ်ပြီး စာရင်းကောက်ယူပါမည်၊ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူအားလုံးကို ဘေးကင်းတဲ့နေရာသယ်ယူ ပို့ဆောင်ပေးမှာဖြစ်တာကြောင့် စောင့်ဆိုင်းပေးရန်တောင်းဆိုပါတယ်” ကောင်းဖန်၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှ သံစုံတီးဝိုင်းအသံထွက်လာသည်၊

ကောင်းဖန်ကသမ်းဝေလိုက်ပြီး, ပင်ပန်းနေတဲ့သူ့ရဲ့သားရဲတွေကိုကြည့်လိုက်သည်၊ သူအကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်ပြီး, သူအရင်ရက်အနည်းငယ်လောက်တုန်းက အမှတ်ကျောက်တိုင်များကိုသိပ်ပြီးများများရှာမတွေ့ခဲ့ပေ, သူကများစွာသော အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သားရဲများကိုသတ်ခဲ့သည်၊ အရာအားလုံးသည် တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သားရဲအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသောအစင်းလေး၏ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်၊ အစင်းလေး၏ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအပြီး ၎င်း၏ကာကွယ်မှုသည် သိသိသာသာတိုးတက်လာပြီး ပင့်ကူပိုးမျှင်များကိုထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့်အတူတွဲ၍ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်လည်းပို၍တိုးတက်လာခဲ့သည်၊

သူကအကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီးလုပ်ခဲ့ကာ, သူကရလဒ်ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် နောင်တ ရတယ်လို့ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ၊

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်, ကောင်းဖန်သည် လေယာဉ်ပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီးသူ့အောက်တွင် ရှိနေသောမြို့ကြီးကိုငုံ့ကြည့်နေသည်၊ သူကတောထဲတွင်တစ်ပတ်လုံးနေခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်ရှုပ်ထွေးသောမြို့သို့ပြန်ရောက်လာပြန်သည်၊

ကြယ်မရှိသောညကောင်းကင်သည် ကျန်းနန်မြို့ကိုဖုံးကွယ်ထားပြီး နီယွန်မီးတွေက ရှုပ်ထွေးလှသောမြို့၏လမ်းပေါ်တွင်တောက်ပနေသည်၊ နေရာအနှံ့တွင် အလျင်အမြန် နောက်မှလိုက်လာကြသော သားရဲလေ့ကျင့်သူအရာရှိလောင်းများကမောဟိုက်နေကြသည်၊ အစိုးရကစီစဉ်ပေးထားသောဟိုတယ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပင်အိပ်ပျော် သွားကြသည်၊

စစ်ဆေးမှုရလဒ်များသည် ဖြေဆိုမှုပြီးစီးသွားချိန်တွင်ထွက်ပေါ်လာကြသည်၊

ကောင်းဖန်သည် အဆင့်၁၁ဖြစ်သည်၊

***

အပိုင်း၁၄၆ ဟိုတယ်

“မင်းကို ထိပ်ဆုံး၁၂ယောက်ထဲဝင်အောင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားဖို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ မဟာမိတ်လူငယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူအဖွဲ့အစည်းက မင်းရဲ့အနာဂါတ်မှာ တိုးတက်ကြီးပွားလာဖို့ အများကြီးအထောက်အကူပြုမှာ။” ဟိုတယ်ထဲတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများဖြင့် ကြမ်းတမ်းသည့်လူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“အဖေရယ်၊ ကျွန်တော်လဲ အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ တီဗီပေါ်ကနေပြီး ကျွန်တော်လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အဖေမကြည့်ဘူးနဲ့တူတယ်။” အဖြူရောင်တီရှပ်တစ်ထည်ဝတ်ထားသည့် ကောင်လေးက ထိုလူကြီး၏ရှေ့တွင် ရပ်လို့နေသည်။ ကောင်လေးက သူ့ရဲ့နီရဲယောင်ကိုင်းနေသည့် မျက်နှာကိုလဲ ပွတ်နေသေးသည်။

“အဖေ၊ အဖေ့အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်နေရာလောက်ဝင်အောင် လုပ်ကြည့်လို့မရဘူးလား?” ကောင်လေးက သွေးထိုးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ရယ်ရတယ်! ဒီလိုကြီးကျယ်တဲ့အဖွဲ့အစည်းကြီးထဲ မင်းကိုဝင်လို့ရအောင် ငါလုပ်ပေးမယ်လို့ မင်းကမျှော်လင့်ရဲတယ်ပေါ့! မင်းအဖေကို အရာရာလုပ်နိုင်တဲ့လူလို့များမှတ်နေလား?” လူကြီးက ဆူငေါက်တော့သည်။ “ခွေးသားလေး၊ မင်းငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ကိုအနားတစ်စက်လေးမှမပေးဘူး။ မူလတန်းကနေ အလယ်တန်း၊ ပြီးတော့ အလယ်တန်းကနေ အထက်တန်း၊ ဘယ်တုန်းကများ ငါ့အဆက်အသွယ်တွေသုံးပြီး မင်းကိုမကူညီခဲ့တာရှိလို့တုန်း? မင်းက တကယ်ကိုဒေါသထွက်စရာပဲ။”

“မင်းဘယ်တော့များမှ ကိုယ်ပိုင်မျှော်လင့်ချက်ထားပြီး ရှင်သန်မှာလဲ!” လူကြီးက ပြောရင်းပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်လာတော့သည်။

“အဖေရယ်၊ ကျွန်တော်ပြဿနာရှာလွန်းတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မလုပ်တော့ဘူး။ ယုံပေးပါနော်။” ကောင်လေးက သူ့အမှားကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

လူကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့နှလုံးသားက ပြန်နူးညံ့သွားတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသားလေးပဲလေ!

သူဒီလောက်အလုပ်ကြိုးစားနေခဲ့တာဘာအတွက်လဲ? သူ့မျိုးဆက်တွေ ကောင်းမွန်နဲ့ဘဝ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက်ပဲမဟုတ်လား? သူက ညစ်ညမ်းမှုတွေပြည့်နေတဲ့ဘဝမျိုးမှာ ရှင်သန်ခဲ့ရတာကြောင့် သူ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ ထပ်ပြီးမျိုးဆက်မပွားနိုင်တော့ပေ။

ဒါကြောင့် ဒီသားတစ်ယောက်ကသာ သူ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောမျိုးဆက်ဖြစ်သည်။

သူကသက်ပြင်းသာချလိုက်မိတော့သည်။

သူဘာများလုပ်နိုင်မလဲ? ဒီကောင်လေးက သူ့တစ်ဦးတည်းသောသားလေ။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့တော့ သူလက်မလျှော့လိုက်နိုင်ဘူး။ သူ့ပါးစပ်ကသာ သူ့သားကို ခြေထောက်ချိုးပစ်မယ်တွေပြောနေတယ်၊ တကယ်တမ်း ထိုသူ့ရင်ထဲက အရမ်းနာကျင်နေရတယ်။

“ငါ့ကိုစဉ်းစားချိန်ပေးဦး၊ ဒီအတောအတွင်း မင်းသိုသိုသိပ်သိပ်နေနေ! မင်းရဲ့အမှိုက်လိုသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လျှောက်အလေလိုက်မနေနဲ့! မင်းသူတို့နဲ့ထပ်ပြီး အပြင်သွားတာမြင်လို့ကတော့ မင်းရဲ့သောက်သုံးမဝင်တဲ့ခြေထောက်တွေကို တကယ်ရိုက်ချိုးပစ်မယ်!” ထိုလူက လေသံကိုနှိမ့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ၊ ကျေးဇူးပါ၊ အဖေ။” ကောင်လေးက ပြုံးလို့နေသည်။ သူ့အဖေ သူ့ကိုကူညီပေးတော့မည်ကို သူသိလိုက်ပြီဖြစ်သလို သူ့စိတ်ထဲမှာလဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ငြိမ်ငြိမ်လေးနေကာ ဘားတွေကိုလဲမသွားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။ အခြေအနေတွေ မတည်ငြိမ်ခင်အထိ သူဒါတွေလုပ်ဖို့ စောင့်လို့ရပါသေးတယ်။

သားဖြစ်သူ၏ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ ထိုလူကြီးလဲ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာကတော့ တကယ်ကို မှုန်ကုပ် ညှိုးနွမ်းလို့နေသည်။

သူက ကျင်းလင်အခြေစိုက်မြို့၏မြို့တော်ဝန်ဆိုရင်တောင်မှ ဒီလောက်သိသာနေတဲ့အခြေအနေမှာ သူလုပ်နိုင်တာ မရှိပေ။ ပြီးတော့ မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူအမှားလုပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်ပေသည်။ သူအမှားလေးတစ်ခုလုပ်လိုက်မိသည်နှင့် သူ့လက်အောက်ကလူတွေက ဆာလောင်နေသည့် ခွေးရူးများလို သူ့ကိုအပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် အမဲဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်တွင်တော့ လူကြီးက သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ “ဖြေဆိုသူတွေအားလုံးရဲ့အချက်အလက်တွေ ငါ့ဆီပို့လိုက်။”

…….

ဟိုတယ်၏ဝန်ဆောင်မှုစင်တာသို့ ကိုယ်ပိုင်သားရဲကို လက်လွှဲပေးလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းဖန်လဲ သူ့အခန်းကိုပြန်လာကာ ချက်ချင်းဆိုသလို အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ကောင်းဖန်မှာ ဒုတိယမြောက်နေ့မနက်မိုးလင်းသည်အထိ တောက်လျှောက်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟိုတယ်စီမံခန့်ခွဲရေးဝန်ထမ်းများနှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်မှာတော့ ကောင်းဖန် နောက်ဖက်ခန်းမဆီသို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကိုယ်ပိုင်သားရဲအားလုံးကို နောက်ဖက်ခန်းမထဲတွင် ထား,ထားခြင်းဖြစ်ကာ ခန်းမတစ်ခုလုံးက တိရိစ္ဆာန်ရုံထဲလမ်းလျှောက်နေရသလိုပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်ပိုင်သားရဲများသည် အခန်းကိုယ်စီဖြင့်ရှိနေကာ တံခါးတစ်ခုစီတိုင်းရှေ့မှာတော့ သံလက်ရန်းတစ်ခုရှိနေသည်။ ကောင်းဖန်က အခန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတော်အတန်ကြီးများသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ အခန်းများက သန့်ရှင်းကာကျယ်ဝန်းသည့်အပြင် အနံ့အသက်ဆိုးများလည်း မရှိပေ။

ဒမ်ဘီတို့အဖွဲ့၏အခန်းရှိရာသို့ရောက်ချိန်မှာတော့ အခန်းကအလွတ်ကြီးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စာချုပ်၏ဆက်နွှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ဒမ်ဘီတို့က သူနှင့်သိပ်မဝေးသည့်နေရာမှာရှိကြောင်း ကောင်းဖန်သိခဲ့သည်။

“သူတို့ရေချိုးနေကြတာလား?” ကောင်းဖန်မှာ သူ့ရှေ့ကဟိုတယ်ဝန်ထမ်းကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးများပင် တွန့်သွားရသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းသွားကြည့်ချင်လား?”

ကောင်းဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “လမ်းပြပေးပါဦး။”

သူတို့က ကော်ရစ်တာတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီး, ပတ်ဝန်းကျင်မှလေထုက စိုစွတ်လာသည်၊ သူတို့ရှေ့ခန်းကျယ်ကြီးထဲက လေပူတစ်ချက်ထွက်လာသည်၊ အခန်းကြီးတွင်ပြတင်းပေါက်များစွာရှိသည်၊ ပြတင်းပေါက်များသည်ဘောင်များရှိသော ကြောင့်၎င်းသည်အပေါက်ကြီးများသာဖြစ်နေသောကြောင့် အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေပုံ ရသည်၊

ပြတင်းပေါက်များမှ အဖြူအငွေ့များထွက်လာသည်၊

အခန်းအတွင်းမှရေများစီးဆင်းနေသည့်အသံများက အခန်းထဲမှထွက်လာပြီး, သားရဲ များ၏ဝေဝါးနေသောငြီးသံများကိုကြားနေရသည်၊

၎င်းကကြီးမားသောရေချိုးသည့်နေရာဖြစ်ပုံပေါ်သည်၊ အခန်း၏လေးဘက်လေးတန်သည် ပိုမိုမြင့်မားပြီးကြမ်းပြင်၏အလယ်ဗဟိုတွင်နိမ့်နေသည်၊ ကြမ်းပြင်ကိုကြမ်းတမ်းသော ဘိလပ်မြေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည်၊ နှစ်ဖက်စလုံးမှရေများစီးဆင်းလာပြီး အလယ်ဗဟိုတွင်စုလာသည်၊ ရေချိုးခန်း၏လေးဘက်၌အပြာရောင်အလုပ်လုပ်သည့် ဝတ်စုံများဝတ်ထားသောဟိုတယ်ဝန်ထမ်းများသည်သူတို့၏လက်ထဲတွင် ရေဖြန်းပိုက် များကိုကိုင်ထားပြီး အခန်းအလယ်မှသားရဲများကိုရေဖြန်းနေသည်၊

ထိုသားရဲများကတော့, ဒမ်ဘီ, တာ့ဇီနှင့်တခြားကောင်တွေဘဲဖြစ်သည်၊

တာ့ဇီကတိတ်ဆိတ်စွာနှင့်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ရေများ စီးဆင်းနေခြင်းကိုခွင့်ပြုထားသည်၊ ၎င်းကိုကြည့်ရသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းမှုရနေသည့်ပုံပင် ဖြစ်သည်၊

အခြားတစ်ဖက်၌, အစင်းလေးကတော့အဆင်ပြေတဲ့ပုံမရပေ၊ ၎င်းကကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေကာဘဲလေးကနေသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်နေသည်၊ ခုန်၍ ခုန်၍ထွက်လာ သောစသည့် ဘာသံမှန်းမသိသောအသံများသည် သူ၏ပါးစပ်မှအဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်၊

တဖက်ကဒမ်ဘီကတော့, သူ၏ဘာမှမရှိသောအရိုးစုတန်းများမှတစ်ဆင့် ရေကိုစီးဆင်း စေသည်၊ ၎င်းသည်ရယ်စရာကောင်းစွာပင် သူ၏လက်ဖဝါးများကိုဖြန့်ကားလိုက်သည်၊ ရေသည် ၎င်း၏ခဲရောင်အရိုးများကို ဖြတ်သွားသည်၊ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ဒါကနူးညံ့နေပြီး, ၎င်းကပေါ့ပါးကာနူးညံ့ပြီး ငန်းမွှေးအစုလိုက်ကြီးကို ကိုင်ထားရသလိုမျိုး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေသည်၊

သူတို့အားလုံးထဲမှာစိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးကတော့ ဆီလီကလွဲလို့တခြားသူမဟုတ်ပေ၊ သေးငယ်သော ဂျူရိုစကုပ်ကဲ့သို့ပင်,၎င်းကရေပန်းများကိုအဝေးသို့တွန်းထုတ်နေသည်၊ ၎င်းကအခန်း၏နေရာအနှံ့တွင် ပျံဝဲနေသည်၊ ၎င်းကတစ်ခါတစ်ရံရပ်လိုက်ပြီး ဟိုတယ်ဝန်ထမ်း၏ခေါင်းပေါ်တွင်ထိုင်နေလိုက်သေးသည်၊ သူတို့၏အလုပ်အဝတ် အရောင်နှင့်တွဲလိုက်ရင်တော်တော်ကိုကြည့်လို့ကောင်းနေသည်၊

ဆီလီက အစပိုင်းနေရာတွင်ဂျယ်လီငါးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည်ယခုအခါ ကောင်းကင်တွင်ပျံတက်နေသောဂျယ်လီငါးအမျိုးအစားဖြစ်သော်လည်း ရေကို နှစ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်၊

သားရဲများကကောင်းဖန်အခန်းထဲဝင်လာတာကိုသတိထားမိပြီး, သူတို့ကစိတ်လှုပ်ရှား မှုအပြည့်ဖြင့်သူ့ဆီသို့အပြေးအလွှားသွားတော့သည်၊ ၎င်းတို့က သူတို့၏အရွယ်အစား ကြောင့်သာသူတို့၏အရှိန်ကိုရပ်လိုက်ကာပစ်မဝင်ကြဘဲ ကောင်းဖန်ကိုပွတ်သတ်နေ သည်၊သို့သော်သူတို့သည် ကောင်းဖန်အပေါ်သို့မှီခိုရန်ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ကာ ကောင်းဖန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း စိုစွတ်စေခဲ့သည်၊ သူ၏ဝတ်စုံကလုံးဝကိုစိုစွတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်၊

“ကောင်းပြီ,ကောင်းပြီ” ကောင်းဖန်က သားရဲတွေကိုပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတွေကိုပြောလိုက်သည်, “သူတို့ရေချိုးပြီးသွားပြီလား?”

“ခုထိမပြီးသေးဘူး…”ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကပြောလိုက်သည်၊

“ကောင်းပြီလေ, ဒါဆိုကျွန်တော်သူတို့ကိုခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်” ကောင်းဖန်ကပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်၊

ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းကအံ့ဩသွားတော့သည်၊

ကောင်းဖန်က နေ့လည်ခင်းတုန်းမှာ သူ၏သားရဲများနှင့်ကစားပြီးနောက် ငြီးငွေ့လာခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် သူလဲ ချန်အန်းသို့ပြန်ရန်လက်မှတ်တစ်စောင်ဝယ်ဖို့ပြင်ဆင်လိုက်သည်၊ ကျန်းနန်၏မြို့တော်အခြေစိုက်တိုးတက်မှုသည်ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ၏အိမ် မဟုတ်ပေ၊ မည်မျှပင်အလုပ်များ၍စည်ကားနေပါစေ ကောင်းဖန်သည်သူနေထိုင် နိုင်သည်ဟုမခံစားမိပေ၊

အလုပ်အရမ်းများခြင်း, အထီးကျန်ဖို့အတွက်အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သည်၊

သူကရလဒ်ကိုအင်တာနက်ကနေရှာဖွေနိုင်သည်၊ ထိပ်ဆုံး၁၂ယောက်သည် တတိယအကြိမ်စာမေးပွဲတွင်ပါဝင်ရန်အလိုလျောက်အရည်အချင်းပြည့်မီပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းသည် မဟာမိတ်၏အသန်မာဆုံးလူငယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူ အထွေထွေညီလာခံတွင်ပါဝင်ရန်အရည်အချင်းရှိသည်၊

ထို့ကြောင့်စာမေးပွဲပြီးသောအခါ သူအလိုရှိရာမှန်သမျှကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်လုပ်နိုင် မည်ဖြစ်သည်၊

တစ်ခုတည်းသောအရာကတော့, သူရလဒ်စစ်ဆေးသည့်အခါ တရားဝင်ဝက်ဘ်ဆိုက်၏ ထိပ်ပိုင်း၌ဘုတ်တစ်ခုရှိနေသည်၊ ၎င်းသည်မဟာမိတ်၏အသန်မာဆုံးလူငယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူအထွေထွေညီလာခံကို ယခင်သတ်မှတ်ထားသောရက်စွဲနှစ်လထက်နောက်ကျပြီး သုံးလအတွင်းကျင်းပမည်၊

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အသက်ကန့်သတ်ချက်ကို အသက်၂၀နှင့်၃လသာသတ်မှတ် ထားသည်၊ ဒါဘာကြီးတုန်းဟ?

အသက်ကန့်သတ်ချက်သည် လအတိအကျနှင့်ထွက်သည်ကိုမြင်ရသည်မှာ ကောင်းဖန်အတွက်ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်၊

“သူတို့ရူးသွားတာလား?!”

ဟိုတယ်သို့ညပိုင်းပြန်သွားပြီးနောက်, လူအနည်းငယ်ကဟောခန်းကြီးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် မတ်တပ်ရပ်လျှောက်သွားနေကြသည်၊

ကောင်းဖန်သည်သူ၏ခြေလှမ်းများကိုရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူများကိုကြည့်လိုက် သည်၊

“ငါမင်းကိုအချိန်အကြာကြီးလိုက်ရှာနေတာ၊ ဝန်ထမ်းကမင်းဟိုတယ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ညစာစားဖို့အတွက်သွားချင်လား? ငါတို့အားလုံးကချန်အန်းကနေဒီကို ရောက်နေကြတာဘဲမလား” ဝမ်ကျန်းရှန်ကအနှောက်အယှက်ကင်းမဲ့သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊

***

အပိုင်း ၁၄၇ ကော်ဖီဆိုင်

ဝမ်ကျန်းရှန်၏နောက်တွင်, ဟန်ရှောင်း, ကျွင်းမို့ယီနှင့်နောက်ထပ်ဖြေဆိုသူ သုံးယောက်တို့သည် ချန်အန်းမြို့အခြေဆိုက်မှလာကြခြင်းဖြစ်သည်၊

သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေကိုကြည့်လိုက်ပြီး, သူတို့ကောင်းဖန်ကိုစောင့်နေတာအနည်းငယ် ကြာပြီဖြစ်ကြောင်းခန့်မှန်းမိလိုက်သည်၊

ကောင်းဖန်၏မူလအစီအစဉ်သည် ဟိုတယ်သို့မပြန်မှီ ကျပန်းအစားတစ်ခုကိုစားပြီး ပြန်၍နားမည်ဟုစီစဉ်ထားသောကြောင့်သူသည်အနည်းငယ်မတွန့်ဆုတ်ဘဲမနေနိုင်ပါ၊

“အတူတူညစာစားကြရအောင်ပါ၊ ကြည့်စမ်း, ဘယ်တုန်းကမှ မျက်နှာသာမပေးဘူးတဲ့ ကျွင်းမို့ယီတောင်သဘောတူတယ်၊” ဟန်ရှောင်းကစိတ်အားထက်သန်စွာနှင့်အကြံပေးသည်၊

နောက်ဆုံးတော့ကောင်းဖန်သူတို့နှင့်ညစာစားရန်သဘောတူလိုက်ရသည်၊ နောက်ပြီး သူတို့ကချန်အန်းကနေရောက်လာပြီး, နောက်သူတို့ကပျူဌာစွာနှင့်သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်သည်၊ အရမ်းအေးစက်လွန်းနေရင် မယဉ်ကျေးသလိုဖြစ်သွားမှာပေါ့၊

သူတို့ဟိုတယ်ကနေထွက်လာတော့, မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူတို့ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာနေသည်၊ သူမကသပ်ရပ်ပြီး, ဆံပင်တိုကာ, သူမပြုံးသောအခါ တွင်ပါးချိုင့်များရှိသည်၊ မိန်းကလေးကပြောလာသည်, “နင်ကကောင်းဖန်လား?”

“အာ, မင်းက?” ကောင်းဖန်ကတုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်၊ သူသေချာပေါက်ကို ဒီမိန်းကလေးကိုမသိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?

“ ငါညစာစားဖို့, နင့်ကိုဖိတ်လို့ရမလား?”

ကောင်းဖန်ကအံ့ဩသွားတော့သည်၊ ဘာလို့အားလုံးကငါ့ကိုညစာစားဖို့ဖိတ်ချင်နေကြ တာလဲ? “ ငါတို့ကတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မသိဘူးလို့ ထင်တယ်နော်”

“ငါတို့ ညစားစားပြီးသွားရင်သိသွားကြမှာဘဲလေ” ကောင်မလေးကမျက်လုံးမှိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်၊ “ငါနင့်ကိုတီဗွီမှာတွေ့တယ်, နင်ကအရမ်းမိုက်တာဘဲ”

ဘာ???

ကောင်းဖန်ကလေအေးတွေကိုစုပ်ယူလိုက်ရသလိုပင်၊ သူကတီဗွီထဲမှာတကယ်မိုက်နေတာပေါ့?

သူထိုသို့တွေးမိလိုက်တော့, ကောင်းဖန်အနည်းငယ်ပျော်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်၊

ကောင်းဖန်ကသူ့မျက်နှာကိုထိလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့အသံနဲ့ပြောလိုက်သည်, “ကျေးဇူး”

“ရပါတယ်” ကောင်မလေးကအကျင့်ပါနေသလိုမျိုးပြောလိုက်သည်၊ သူမအာရုံပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကောင်းဖန်ကအဝေးသို့ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်၊

…

ရှောင်ဟန်းတို့အဖွဲ့နှင့်ညစာစားပြီး ကောင်းဖန်ဟိုတယ်သို့ပြန်လာတော့ ၉နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသောလူတစ်ယောက်က ဟိုတယ်ဂိတ် တွင်စောင့်နေသည်၊ ကောင်းဖန်ကထိုလူကိုဖြတ်သွားတော့, သူကရုတ်တရက်မေးလာသည်, “ငါမင်းနဲ့တစ်ခုခုဆွေးနွေးလို့ရမလား?”

ကောင်းဖန်က သူမကြားလိုက်သလိုဟန်ဆောင်လိုက်သည်၊

ထိုလူကသူ၏ညာလက်ကိုဆန့်လိုက်ပြီးကောင်းဖန်ကိုတားလိုက်သည်၊ အပြာရောင် ဘဏ်ကဒ်ကသူ့လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည်၊ “လျှို့ဝှက်နံပါတ်က ခြောက် ခြောက်လုံး၊ အထဲမှာ,မဟာမိတ်ခရက်ဒစ်၁မီလီယံပါတယ်၊ ငါတို့စကားပြောလို့ရမယ်ဆိုရင်, ဒါကမင်းအချိန်တွေကိုယူရတဲ့အတွက် ပေးချေမှုပါ”

ကောင်းဖန်က သူ့လမ်းကြောင်းကိုရပ်လိုက်သည်၊ “ကျွန်တော့်အချိန်ကဒီလောက်တောင် တန်တယ်ပေါ့”

“ဟိုနားမှာကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုရှိတယ်”၊ ထိုလူ၏မျက်နှာတွင်အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်၊

ကောင်းဖန်ကထိုလူကိုကြည့်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည် “ခဏလေးစောင့်”

ထိုလူကနူးညံ့စွာနှင့်ပြုံးလိုက်သည်၊ သူကအလျင်လိုမနေပေ, ဒါကြောင့်သူကထိုနေရာတွင်ဘဲရပ်နေပြီး ကောင်းဖန်ကိုစောင့်နေသည်၊ ထိုနေရာတွင်ငါးမိနစ်လောက်စောင့် လိုက်ရပြီးနောက်, သန်မန်သောပုံရိပ်တစ်ခုက ဟိုတယ်၏နောက်ဖေးလမ်းမှ ထွက်လာသည်၊ အပြာရောင်မီးတောက်သည်အမှောင်ထဲတွင်ရှင်းလင်းစွာနှင့်တောက်ပနေသည်၊

ထိုပုံရိပ်၏နောက်တွင်တော့, အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသောဟိုတယ်ဝန်ထမ်းရှိ သည်၊ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းကကျယ်လောင်စွာဖြင့်, “ဟေး,မင်းဘယ်သွားနေတာလဲ? ကျေးဇူးပြုပြီးမသွားပါနဲ့! ငါလစာဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်!!!!” ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းက ဒမ်ဘီ၏ ခြေထောက်တွင်တွယ်ကပ်နေပြီး, သူ့ရဲ့ဘဝကထိုသူ့ပေါ်တွင်မူတည်နေသလိုပင်ဖြစ် နေသည်၊သူကစိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်ငြီးတွားနေသည်၊

ဒမ်ဘီကတည့်တည့်ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်လာပြီး ခြေထောက်ဘေးတွင်ထိုလူက အလှဆင်ထားသလိုပင်ဖြစ်နေသည်၊

ပြုံးနေသောအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်ထိုလူက ခဏလောက်အေးခဲသွားတော့သည်၊

“ကျွန်တော်ကသူ့ကိုခေါ်သွားမယ့်သူပါ၊ ခင်ဗျားကိုကြိုပြီးသတိမပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ကောင်းဖန်ကဟိုတယ်ဝန်ထမ်းကိုတောင်းပန်လိုက်သည်၊

အိုး….

ထိုလူသည်အံ့ဩမှင်သက်စွာနှင့်ရပ်လိုက်ပြီး ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းနေကာ နောက်မှသူ၏ အာရုံများပြန်လည်နိုးကြားလာသည်၊ “ဒါဆိုသူကမင်းရဲ့အမိန့်နဲ့ပေါ့, ဒါဆိုအဆင်ပြေ ပါတယ်, သေချာတာပေါ့”၊ သူကစကားကိုအလျင်အမြန်အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး, သူက လျင်မြန်စွာဘဲနောက်ထပ်ဆက်ပြောလိုက်သည်, “တခြားသူတွေရဲ့သားရဲတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက်လည်းလိုသေးတယ်, ဒါကြောင့်မင်းသားရဲကို မင်းညပြန်လာတဲ့အချိန်လာအပ်လည်းရတယ်၊ ငါဒီနေ့ညနေဆိုင်းဆင်းရမှာမလို့” သူကပြောပြီးသွား တဲ့နောက်,ရယ်လိုက်သည်၊

ကောင်းဖန်ကပြုံးလိုက်သည်၊ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းထွက်သွားပြီးနောက်, ကောင်းဖန်က လှည့်ကြည့်ပြီး အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနှင့်လူကိုစိတ်ရောကိုယ်ပါစကားပြောလိုက်သည်၊

“ကျွန်တော့်သားရဲတွေကငယ်ငယ်ကတည်းကနည်းနည်းသတ္တိကြောင်တယ်၊ ကျွန်တော်ညတိုင်းသူတို့ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရတယ်၊ မဟုတ်ရင်အိပ်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကိုဘဲကြည့်, အိပ်မပျော်လို့ကျွန်တော့်ကိုလိုက်ရှာနေတာ”

ငါမင်းကိုတကယ်ယုံသလိုမျိုးပေါ့!

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကအံ့ဩသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်၊ သူကဘာမှမပြောဘဲ,ခေါင်း ညိတ်ပြလိုက်သည်၊ သူကသဘောကျမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာစဉ်းစားလိုက်သည်၊ ဒါကအတော်လေးကိုကောင်းတဲ့အရာဘဲ၊ သူကနေရာရပ်ခြားကိုရောက်နေတဲ့သူ, ဒါကြောင့် သူက သူဘာလုပ်လုပ်သတိထားဖို့လိုသည်၊

လူနှစ်ယောက်နှင့်သားရဲတစ်ကောင်က ကော်ဖီဆိုင်သို့လမ်းလျှောက်လာကြသည်၊ သူတို့က ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိထိုင်ခုံသို့ဝင်ကာထိုင်လိုက်ကြသည်၊ဒမ်ဘီက ကော်ဖီဆိုင် ထဲသို့ဝင်ရန်ကြီးနေသဖြင့် သူကပြတင်းပေါက်ဘေးလမ်းဘက်တွင်ရပ်နေသည်၊ သူကသူ့သခင်ကိုကာကွယ်ရန်အနီးကပ်ဆုံး၌ရပ်နေသည်၊

“မင်းရဲ့သားရဲက တကယ်ကိုသစ္စာရှိတာဘဲ” အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ဒမ်ဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်၊ “စိတ်လျော့ပါ, ငါဒီနေ့ဒီကိုလာတာကမင်းနဲ့စကား ပြောရုံပါဘဲ၊ ငါ့မှာတခြားရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး၊”

ကောင်းဖန်ကဘာမှပြန်မပြောဘဲခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးနာမည်ကကျန့်, ပြီးတော့ကိုယ့်ကို ကျန့်ရှင်းရှင်းလို့ခေါ်ပါ” အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကသူ့ကိုယ်သူမိတ်ဆက်လိုက်သည်၊

ကောင်းဖန်က ထိုသူကိုကြည့်လိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားရဲ့နာမည်ကအနုပညာဆန်တယ် ဆိုတာသေချာတယ်”

“ဒါကကောင်းကင်ကကြယ်မဟုတ်ဘူး၊ မြေပြင်ပေါ်မှမျောက်ဝံ” ကျန့်ရှင်းရှင်းသည် နူးညံ့စွာနှင့်ပြုံးလိုက်သည်၊ သူ့အပြုံးကပြေလျော့နေပြီး, သူ့မှာလှပတဲ့ပါးချိုင့်နှစ်ခုရှိ သည်၊ ဒီလိုရက်စက်တဲ့နာမည်နဲ့လူရဲ့မျက်နှာမှာ ဘာကြောင့်လှပတဲ့ပါးချိုင့်တွေပေါ် နေရတာလဲ။

သူစကားပြောရင်း, ကျန့်ရှင်းရှင်းက ရွှေရောင်ကဒ်ကို အိတ်ကပ်ထဲမှထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းဖန်ကိုပေးလိုက်သည်၊ “ဒါကကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ငန်းကဒ်ပါ၊ အကယ်၍မင်းအနာဂါတ် မှာတစ်ခုခုလိုအပ်လာခဲ့ရင်, မင်းငါ့ကိုဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်၊ များသောအားဖြင့် ငါက တခြားလူတွေရဲ့ပြဿနာတွေကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့တာဝန်ဘဲလေ မင်းကငါ့ကို ကြားလူလို့ခေါ်နိုင်တယ်”

“ခင်ဗျားက ကော်မရှင်ဖွင့်တာလား?”ကောင်းဖန်ကညင်သာစွာပြုံးလိုက်သည်၊

“သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့” ကျန့်ရှင်းရှင်းက သူတို့ဆီလျှောက်လာတဲ့စာပွဲထိုးကို ကြည့်ပြီး, “သကြားမပါတဲ့ တောင်တန်းပြာတစ်ခွက်၊ ကျေးဇူးပါ”

“လူကြီးမင်းကရောဗျ” စားပွဲထိုးလေးကမေးလိုက်သည်၊

“ကျွန်တော်လည်းတူတူဘဲ” ကောင်းဖန်က သူတစ်ခါမှမသောက်ဖူးတဲ့ကော်ဖီကိုပြော လိုက်သည်၊

“အမ်, တကယ်တော့, ကိုယ်ဒီနေ့ဒီကိုလာရတဲ့အကြောင်းက မင်းနဲ့အပေးအယူ လုပ်ဖို့ပါဘဲ, မစ္စတာကောင်း” ကျန့်ရှင်းရှင်းကလေးနက်စွာနှင့်ကောင်းဖန်၏မျက်လုံး များကိုနက်ရှိုင်းစွာစိုက်ကြည့်ရင်းပြုံးလိုက်သည်၊

“ဘာအပေးအယူလဲ?”

“တစ်စုံတစ်ယောက်က မဟာမိတ်ရဲ့အသန်မာဆုံးလူငယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ဖို့မင်းရဲ့အရည်အချင်းကိုစွန့်လွှတ်ဖို့အတွက်မျှော်လင့်ပြီး မင်းကိုငွေကြေး ပေးချင်တယ်၊ ဒီငွေကြေးက သေချာပေါက်ကိုလူငယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူပြိုင်ပွဲက ပထမရမယ့်ပမာဏထက်များတယ်”

“ သေချာတာကတော့, အတော်သဘောထားကြီးတာဘဲ။” ကောင်းဖန်ကသက်ပြင်းချ လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်, “ကျွန်တော့်လိုမိဘမဲ့ကလေးတစ်ယောက်အတွက်ဒီငွေတွေကို ဘယ်သူကပေးမှာလဲ၊ ကြည့်ရတာခင်ဗျားရဲ့ဖောက်သည်က သူ့ကလေးကိုအတော် ချစ်ပုံရတယ်၊”

ကျန့်ရှင်းရှင်းကပြုံးသည်, ဒါပေမယ့်သူက ထိုစာကြောင်းအတွက်ပြန်မပြောပေ၊ “တကယ်တော့, မင်းကလူငယ်သားရဲလေ့ကျင့်သူပြိုင်ပွဲမှာဝင်ပါရင်တောင် အခြေခံအားဖြင့်ပထမနေရာရဖို့ အခွင့်အရေးမရှိပါဘူး…. အချက်အလက်တွေပေါ်မှာ အခြေခံပြီးငါလက်ခံရရှိထားတာ, မေ့နယ်မြေကသားရဲလေ့ကျင့်သူတစ်ယောက်က ဧကရာဇ်အဆင့်သားရဲလေ့ကျင့်သူနှင့်စာချုပ်ချုပ်ထားတယ်၊ အခြေခံအားဖြင့်, သူကပြိုင်ပွဲမှာနိုင်ဖို့ကို နှစ်သက်တယ်လေ”

“ကြည့်ရတာ, ခင်ဗျားကသတင်းအချက်အလက်နဲ့ပတ်သတ်ရင် ဖုံးကွယ်တတ်ပုံရတယ်” ကောင်းဖန်ကစောကြောင်းတစ်ကြောင်းမှာ အချက်နှစ်ချက်နှင့်ပြောလိုက်သည်၊

ကောင်းဖန်သည်ငွေကိုနှစ်သက်သူဖြစ်သော်လည်း လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် လိုမျိုး ငွေကိုမှန်ကန်တဲ့နည်းဖြင့်ချစ်မြတ်နိုးခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ကောင်းဖန်သည်ငွေကိုမလိုတော့ပါ၊ သူကြိုးစားမှုမှ ရသောငွေကိုသူ့အိတ်ထဲထည့်လိုက်တဲ့အခါရတဲ့ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အောင်ပွဲခံရသလိုမျိုး ခံစားရသည်၊

ငွေရှာခြင်းသည် အပြုသဘောမျိုးဆောင်သောစွမ်းရည်များဖြင့်ပြည့်နေသည်၊ ဒါကသူ့ကိုပျော်ရွှင်စေသည်၊

ကံမကောင်းစွာနဲ့ဘဲ, လက်ရှိအခြေအနေကတော့ ကောင်းဖန်ကိုပျော်ရွှင်မှုတွေယူလာ မပေးဘူး၊

“အားနာပါတယ်၊ ငွေထက်, ကျွန်တော်ကမြင့်တဲ့တစ်နေရာကိုရဖို့အခွင့်အရေးရချင်တယ်” ကောင်းဖန်က ကမ်းလှမ်းမှုကိုဖော်ရွေစွာနဲ့ငြင်းလိုက်သည်၊

“…”ကျန့်ရှင်းရှင်းကတစ်ခုခုမှားနေသလိုခံစားလိုက်ရသည်၊ သူရထားတဲ့အချက် အလက်အရတော့, ကောင်းဖန်ကငွေကိုကြိုက်တယ်မဟုတ်ဘူးလား? …တစ်ခုခုတော့ ညှီနံ့ရနေသလိုဘဲ၊

နောက်တော့, ကျန့်ရှင်းရှင်းက ကောင်းဖန်အားထပ်၍ယုံကြည်စေရန်ကြိုးစားပြန်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းသည်အချည်းအနှီးသာဖြစ်သည်ကိုသဘောပေါက်လိုက်သည်၊

“ဒါဆို…အရမ်းသနားစရာကောင်းတာဘဲ” ကျန့်ရှင်းရှင်းကသက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

“မစ္စတာ, မင်းရဲ့ကော်ဖီ” ထိုအချိန်မှာဘဲ စားပွဲထိုးလေးကရောက်လာသည်၊ သူက ကောင်းဖန်နှင့်ကျန့်ရှင်းရှင်း နှစ်ယောက်လုံး၏ရှေ့တွင်တရိုတသေဖြင့်ချလိုက်သည်၊

ကော်ဖီ၏မွှေးပျံ့မှုက စားပွဲပတ်လည်တွင်ပျံ့နှံ့နေသည်၊

ကောင်းဖန်မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ သူကကောင်တာကိုလျှောက်သွားလိုက်ပြီး, ကော်ဖီနှစ်ခွက်ဖိုးပေးချေလိုက်သည်၊

“အချိန်ယူပြီး ကော်ဖီသောက်လိုက်ပါဦးဗျ” ကောင်းဖန်ကကော်ဖီဆိုင်မှထွက်လာပြီး, သူကခန္ဓာကိုယ်ကိုတစောင်းလှည့်လိုက်ကာ,ခေါင်းညိတ်၍ပြုံးပြလိုက်သည်၊

အပြာရောင်ဘဏ်ကဒ်ကတော့ စားပွဲပေါ်တွင်ကျန်နေခဲ့သည်။

***

အပိုင်း၁၄၈ ထပ်ခါပြန်ဖြစ်လာသလို ခံစားချက်

ကောင်းဖန်နှင့်ဒမ်ဘီတို့ ဟိုတယ်ထဲပြန်ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန့်ရှင်းရှင်းလဲ သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကိုခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဖုန်းက သုံးကြိမ်မြောက်မြည်ပြီးသွားကာမှ ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။

“သူဘာပြောလဲ?” ဖုန်း၏တခြားတစ်ဖက်မှ လေးနက်သည့်အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူ ကမ်းလှမ်းချက်ကိ ငြင်းသွားတယ်။” ကျန့်ရှင်းရှင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူဘာပဲပြောပြော ဘာပဲလုပ်လုပ် ဒီကလေးအပေါ်တော့ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ။

တခနကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ အသံကနိမ့်သွားခဲ့သည်။ “ငါနားလည်ပြီ။”

ကျန့်ရှင်းရှင်းလဲ သူ့ပုခုံးကိုသာ တွန့်လိုက်တော့သည်။ ဒါတကယ်လိုလို့လား? ဘာလို့များဒီကလေး အရမ်းခေါင်းမာနေရတာပါလိမ့်?

ကျန့်ရှင်းရှင်းသည် ပြသဦများစွာကို ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းခဲ့သူဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်မှ သူ့အလုပ်အပ်သူက ပြန်ခံပြော၍ရသူမဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူတတ်နိုင်သလောက်တော့ လုပ်ထားပြီးပြီပဲ၊ ဒီတော့ ဒီကိစ္စက သူနဲ့မဆိုင်တော့ဘူး။ လူတိုင်းမှာ သူတို့လမ်းကြောင်းနဲ့သူတို့ရှိကြတယ်လေ။ အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းက ဆိုးဆိုးကောင်းကောင်း လူတိုင်းကတော့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ဆက်လျှောက်ဖို့ လိုကြတာပဲ။

ကောင်လေးက အရမ်းငယ်သေးတယ်။ အခက်အခဲတွေကြုံလာရမှ လက်တွေ့ဘဝကြီးရဲ့ခက်ခဲမှအစစ်အမှန်ကို သူနားလည်လာလိမ့်မယ်။

ကျန့်ရှင်းရှင်းက ခေါင်းကိုသာယမ်းကာ ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ သူကော်ဖီဆိုင်ထဲမှထွက်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့နောက်မှတံခါးကလဲ ကျယ်လောင်သည့်အသံတစ်သံနှင့်အတူ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ ကျန့်ရှင်းရှင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကော်ဖီဆိုင်၏အေးစက်နေသည့်တံခါးမှနေပြီး မှောင်မိုက်ကာ စူးရှသည့်အလင်းတစ်ခုထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့ပတ်လည်က ဘာကိုမှသူမမြင်နိုင်တော့ပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လုံးဝရှင်းလင်းလို့နေသည်။

လေပြင်းတပြက လမ်းကိုဖြတ်တိုက်သွားကာ သတင်းစာဟောင်းတချို့ကလဲ လေနှင့်အတူ လွင့်မျောလို့နေသည်။

ကျန့်ရှင်းရှင်း အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာခံစားလိုက်ရကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်တံခါးကို အတင်းဖွင့်တော့သည်။ “တံခါးဖွင့်ဦး၊ ငါအထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာရှိလို့။”

ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှ ဘာမှအကြောင်းမပြန်လာခဲ့ပေ။ တိတ်ဆိတ်နေသည့်လမ်းတစ်လျှောက် သူ့အသံသည်သာ ပဲ့တင်ထပ်လို့နေသည်။

သူ့နောက်ဖက်မှနေပြီး ခြေသံတချို့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လမ်းဆုံးမှနေပြီး လူနှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လို့လာနေခြင်းပင်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အလွန်မြင့်သည့်ဦးထုပ်များနှင့် အနက်ရောင်ကုတ်အင်္ကျီရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏လက်ထဲမှာတော့ တစ်လက်မလောက်ထူသည့် ခွေးထိန်းကြိုးများရှိလို့နေသည်။ ကြိုးအဆုံးမှာတော့ အနီရောင်အမွေးများနှင့်ကြီးမားသည့်ခွေးများရှိနေကာ လေးမီတာလောက်မြင့်ပြီး ရှစ်မီတာလောက်အထိ ရှည်ကြသည်။

ဒီထိန်းကြိုးတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကဘာများလဲ?! လူက ခွေးကိုဦးဆောင်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် ခွေးကလူကိုဦးဆောင်လာတာလား!

၎င်းတို့၏မျက်လုံးနီများမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့လို့နေကာ အေးစက်နေသည်။ မျက်လုံးတွေက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေကြတာတော့မဟုတ်ပေမယ့် ကျန့်ရှင်းရှင်းကတော့ ပြင်းထန်သည့်ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းကို ခံစားမိလို့နေသည်။

သူ့ရင်ဘက်ဆီမှ ပင့်သက်ရှိုက်သံတစ်သံထွက်ပေါ်လာကာ ကျန့်ရှင်းရှင်းမှာ သူ့ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှပ်အောက်ထဲတွင် ငွေရောင်ကြွက်ကလေးကို ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းကလဲ စိုးရိမ်တကြီးအော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

ကျန့်ရှင်းရှင်း၏မျက်နှာအရောင်မှာ မဲမှောင်လို့နေပေသည်။ သူ့ဘဝမှာ အသက်အန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေများစွာနှင့်ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ကာ ထိုသို့သောအခြေအနေများကြားမှအောင်အောင်မြင်မြင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ဒီဝိညာဉ်ကြွက်လေးရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။

ဒီတစ်ခေါ်လဲ သူအန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိနေပြန်ပြီ။

သူ့ကိုယ်ပိုင်သားရဲကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမည့် တစ်ဖက်မှတုန့်ပြန်လာမှုမရှိသလို ဘာသတိပေးချက်မှလဲ မရရှိခဲ့ပေ။

အခုတော့ ကျန့်ရှင်းရှင်း၏မျက်နှာမှာ အရောင်မျိုးစုံပြောင်းလဲလို့နေပေပြီ။

သူ့သားရဲနဲ့ဆက်သွယ်မှု ဘယ်အချိန်က ပြတ်တောက်သွားတာလဲ?

ဟိုတယ်အဆောက်အဦးကြီးမှ မီးရောင်မှိန်မှိန်များကိုကြည့်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားမိလိုက်သည်။ သူထိုနေရာကို အမြန်ပြေးသွားနိုင်သ၍ ဒီအမည်မသိတိုက်ခိုက်သူတွေကို ပိုပြီးသတိထား,ထားရမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတစ်ယောက်ယောက်ကိုများ စော်ကားခဲ့မိသလားဆိုသည့်အတွေးက ကျန့်ရှင်းရှင်းစိတ်ထဲ ပြေးလွှားလို့နေသည်။ ကြည့်ရတာ တစ်ဖက်လူက တော်တော်အားကြီးပုံရတယ်။

ထိုအချိန်မှာပဲ ကျန့်ရှင်းရှင်းမှာ သူ့လုပ်ငန်းခွင်မှုလူများကို မကြာခဏဆိုသလို အလွယ်တကူစော်ကားခဲ့မိကြောင်း သိရှိသွားရသည်။ ဘယ်လိုကြောင့်များ ဒီလောက်လူပေါင်းများစွာကို သူစော်ကားခဲ့မိရတာပါလိမ့်။

လူတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်…. ဘယ်သူက လုပ်မှန်းတောင် မမှန်းနိုင်တော့လောက်အောင်ပဲ…

သို့သော်လည်း ဒီလိုနေ့မျိုးရောက်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ့စိတ်ထဲ မျှော်မှန်းခဲ့ပြီးသားပင်။ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချမိတော့သည်။ သူသေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့ဘဏ်အကောင့်ထဲမှငွေတွေက သူ့ညီမဆီရောက်သွားမည်ဖြစ်ကာ အကောင့်ထဲမှာရှိသည့်ငွေပမာဏက အနည်းဆုံးတော့ သူမလက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်စာအတွက် လုံလောက်နိုင်ပေမည်။

သူသေဖို့အထိတောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဆိုရင်တောင်မှ အတတ်နိုင်ဆုံးတော့ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးပမ်းကြည့်ချင်သေးသည်! ပုရွက်ဆိတ်တွေတောင်မှ လူသားတွေထက်မနည်း အသက်ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားကြတာပဲမဟုတ်လား!

ကျန့်ရှင်းရှင်း အမြန်နောက်လှည့်ကာ ကော်ဖီဆိုင်၏သတ္ထုတံခါးကြီးကို တွန်းတော့သည်။

ဖန်း!

သတ္ထုတံခါးက ရုတ်တရက်ကြီးပွင့်သွားကာ ကျန့်ရှင်းရှင်းရဲ့ရင်ထဲမှာလဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ထို့နောက် သတ္ထုတံခါးကြီးက ဘာအသံမှမမြည်ဘဲ ပိတ်သွားပြန်သည်။

ကော်ဖီဆိုင်အပြင်ဘက်မှာတော့ ခွေးတွေနဲ့လူနှစ်ယောက်က ကော်ဖီဆိုင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ ခွေးကြီးနှစ်ကောင်ကလဲ သတိအပြည့်နှင့် တံခါးအပြင်ဘက်မှာ နာခံစွာထိုင်စောင့်လို့နေသည်။

ကော်ဖီဆိုင်က တိတ်ဆိတ်နေကာ ကြမ်းပေါ် အပ်ပြုတ်ကျလျှင်တောင် ကြားနိုင်လောက်သည်အထိပင်။

ကျန်ရှိနေတဲ့အရာကတော့ သူ၏အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းနှင့် မီးရောင်မှိန်ပျပျဖြစ်သည်၊

“ခင်ဗျားကမစ္စတာ, ကျန့်ရှင်းရှင်း, ကျွန်တော်မှန်တယ်မလား? ခင်ဗျားရဲ့တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ အချိန်တွေကိုယူရတာတောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါကတော့ကဒ်ပါ၊ အဲ့ထဲမှာ မဟာမိတ်ခရက်ဒစ်၅မီလီယံရှိတယ်၊ လျှို့ဝှက်နံပါတ်က ခြောက်ငါးလုံး၊ ဒါကခင်ဗျားရဲ့ အချိန်အတွက်လျော်ကြေးပေးတာပါ၊” ကော်ဖီဆိုင်၏အလယ်, မှိန်ပျနေသောမီးရောင် အောက်၌, ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူအိုကြီးက, အဖြူရောင်ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကိုပြုံးကာကြည့်နေသည်၊

ကျန့်ရှင်းရှင်းက ဒီမြင်ကွင်းမျိုးကိုမြင်ရတာထူးဆန်းနေသလိုမျိုးခံစားနေရသည်၊

ဒါက….သေချာသလောက်ကတော့ အတော်လေးထပ်တူကျနေတာဘဲ၊

ကဖေးရှိမီးများကလုံးဝနီးပါးငြိမ်းသွားပြီး ကျန်သောတစ်ခုတည်းသောမီးမှာ လူအိုကြီးဘေးမှနွေးထွေးသောအလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်နေသည့်စားပွဲခုံဖြစ်သည်၊

စားပွဲမီးခွက်၏ အဝါရောင်အလင်းတန်းမှတစ်ဆင့်ကျန့်ရှင်းရှင်းသည် ထိုလူအိုကြီးက အလွန်ကောင်းမွန်သည့်ပုံပန်းရှိတယ်ဆိုတာကိုပြောနိုင်သည်၊ သူကကျယ်ပြန့်တဲ့ပုခုံးတွေရှိတာကြောင့် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဖြင့် အတော်လေးကြည့်ကောင်းသည်၊ သူ၏အဖြူရောင်ဆံပင်များကိုနောက်ပြန်သိမ်းထားပြီး, သူ၏မျက်လုံးများက အလွန်ကို တောက်ပနေသည်၊

ကျန့်ရှင်းရှင်း၏နှလုံးကတင်းကြပ်သွားပြီး ထိုအချိန်တွင် ထိုလူကြီးတွင်ဘဲသူ၏အကြည့်များကျောက်ချထားလိုက်သည်၊

သူကရုတ်တရက်အပြစ်တစ်ခုရှိနေသလိုခံစားလိုက်ရသည်၊

“မစ္စတာ…ကျွန်တော်မေးလို့ရမလား?” ကျန့်ရှင်းရှင်းက သူဘယ်လိုစကားထစ်သွားမှန်း မသိတော့ပေ၊ သူ့ကိုကသိကအောက်ဖြစ်စေသည်၊ သူကဒီလိုကြီးကြီးမားမားရိုက်ချ များကိုအရင်ကတစ်ခါမှမတွေ့ကြုံခဲ့ပေ, ဒါကြောင့်ဒီနေ့သူဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

“မစ္စတာကျန့်ရှင်းရှင်း, အခုရိုးပြီး တုံးအတဲ့ကလေးကို ဘာတွေများပြောလိုက်တာလဲ” လူအိုကြီးကလေးနက်စွာပြောလိုက်သည်၊

သူကဘာလို့မေးတာလဲ? ကျန့်ရှင်းရှင်းကစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်၊

“ကျွန်တော်ကသူ့ကို, မဟာမိတ်ရဲ့အသန်မာဆုံးသားရဲလေ့ကျင့်သူပြိုင်ပွဲကနေ ထွက်ပေးဖို့ပြောနေတာပါ” ကျန့်ရှင်းရှင်းကသတိထားလျက်ပြောလိုက်သည်၊

“တကယ်…” လူအိုကြီးကနက်နက်နဲနဲပြောလိုက်သည်၊ “ပြီးတော့ ကောင်လေးက ဘာဖြေလဲ?”

“သူကဒါကိုငြင်းလိုက်တယ်၊ သူက သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံကျယ်ပြန့်လာစေဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကိုလက်မလွှတ်နိုင်ဘူးလို့ပြောတယ်၊” ကျန့်ရှင်းရှင်းကရိုးသားစွာဖြင့်ပြော လိုက်သည်၊

“ဆိုတော့, နောက်ထပ်ဘာလုပ်ဖို့အစီအစဉ်ရှိသေးလဲ?” လူအိုကြီးက အလျင်လိုချင်း မရှိဘဲမေးလိုက်သည်၊

“အာ?” ကျန့်ရှင်းရှင်းက တိတ်တဆိတ်နှင့်လူအိုကြီးကိုအကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက်, ကောင်းဖန်၏အကြည့်တွေကိုပြန်တွေးလိုက်သည်၊ မယုံနိုင်လောက်သော အတွေး တစ်ခုကသူ့စိတ်ထဲတွင်ပေါ်လာသည်၊

ဘုန်း! မိုးကြိုးပစ်သံလိုမျိုးသူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုအလင်းရသွားတော့သည်၊

ကျန့်ရှင်းရှင်းက ရုတ်တရက်သူ့စိတ်တစ်ခုလုံးတုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သော်လည်းအသံပင်ထွက်မလာပေ၊

သူ့နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကဘာလဲ? သေချာတာပေါ့, သူသိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်အစီအစဉ်ကသူ့အကြံဖြစ်နေလို့ဘဲ၊ တစ်ခုတည်းသောမေးခွန်းက, သူအခု ထုတ်ပြောရဲလားဆိုတာဘဲ၊

ကျန့်ရှင်းရှင်းက ငိုချလုနီးပါးဖြစ်နေသည်၊ အစောပိုင်းကောင်းဖန်နှင့် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးတုန်းက သူပြခဲ့တဲ့တည်ငြိမ်မှုကပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်၊

“ကျွန်တော်က လိမ်တာတွေ လှည့်စားတာတွေမကြားချင်ဘူးနော်၊ မင်းရဲ့ညီမ တစ်ယောက်တော့ သူ့အကိုကလိမ်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာကိုမကြားချင်လောက်ဘူး ဆိုတာ ယုံကြည်တယ်” လူအိုကြီးကပြုံးလိုက်သည်၊ “ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒါက ကလေးအတွက်စံနမူနာမကောင်းတာတွေပြသလိုဖြစ်နေမှာပေါ့”

ကျန့်ရှင်းရှင်းက သူ့ခေါင်းကိုအလျင်အမြန်မော့လိုက်ပြီး လူအိုကြီးကို တည့်တည့် ငေးစိုက်ကြည့်နေသည်၊

“အကိုကြီး”။ ရင်းနှီးတဲ့အသံတစ်ခုက ကျန့်ရှင်းရှင်းနောက်ဘက်မှထွက်ပေါ်လာသည်၊ တစ်ခါတုန်းက, ဒီအသံကသူ့ကိုအတိုင်းအဆမရှိ နွေးထွေးမှုကိုခံစားစေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ရှေ့ဆက်ရန်အတွက်သူ့ကိုလှုံ့ဆော်မှုပေးခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ထိုအသံကသူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကိုအေးစက်သွားစေသည်၊

သူကခေါင်းကိုပြင်းထန်စွာလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူကမယုံကြည်နိုင်စွာဘဲ သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့သူ့ညီမလေးကိုစိုက်ကြည့်နေမိသည်၊၊

“ရှောင်ရွှမ်, မင်းဘယ်လိုလုပ်ဒီကိုရောက်နေရတာလဲ?”

“အဘိုးက အကို့ကိုတွေ့လို့ရအောင်လုပ်ပေးမယ်ဆိုလို့၊ အကိုကအမြဲတမ်းအလုပ်များနေပြီး အိမ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ… သမီးအရင်တုန်းကအကို့ကိုနောက်ဆုံးမြင်ရတာ အတော်ကြာနေပြီကို…” ငယ်ရွယ်တဲ့မိန်းကလေးကအနီရောင်နှင့်အဖြူရောင် အကွက်အင်္ကျီကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ခေါင်းကိုမော့ကာကျန့်ရှင်းရှင်းကို ကြည့်နေသည်၊ “ပြီးတော့ အဘိုးကအကိုသမီးကိုရှာမတွေ့အောင်ဆော့တဲ့ဂိမ်းအတူဆော့ဖို့ခေါ်တယ်, သမီးလုပ်နိုင်ရင်, အဘိုးကရေခဲမုန့်ငါးခုဝယ်ပေးတယ်၊”

ငယ်ရွယ်တဲ့မိန်းကလေးက သူမရဲ့ဖြူဖွေးနေတဲ့လက်မောင်းလေးကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လက်ငါးချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်၊ သူမရဲ့မျက်လုံးများက လလိုမျိုးတောက်ပနေပြီး သူမရဲ့ဆွဲဆောင်မှုရှိသောပါးချိုင့်များရှိပြီး, ထိုပါးချိုင့်များကကျန့်ရှင်းရှင်းနှင့် အလွန်တူ ကာ သူမ၏အပြုံးကိုဖော်ပြနေသည်၊

သူကစကားပြောပြီးတဲ့နောက်, သူမအကိုရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်မကောင်းတာကို သတိထားမိသွားသောကြောင့်, ကောင်မလေးကသူ့နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်သည်၊ “အကိုကြီး, သမီးရဲ့ရေခဲမုန့်တွေအကုန်ပေးပါ့မယ်, စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ သမီးကကိုကြီးကိုလွမ်းလို့ပါ၊”

ကျန့်ရှင်းရှင်းကပြန်လှည့်လိုက်ပြီး လူအိုကြီးကိုတည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူကပြောလိုက်သည်, “ကျွန်တော့်ညီမကရိုးသားတယ်၊ သူကဘာမှသိတာမဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားကဘာတွေသိချင်တာလဲ? ကျွန်တော်အကုန်ပြောပြမယ်!!!”