အခန်း (၇၀၉-၇၁၂)

အခန်း ၇၀၉ မတူညီသော ခေတ်များ

ကောင်းဖန်သည် နမ်းလိုက်တိုင်း ယားယံမှုအနည်းငယ်ခံစားရပြီး ဂုံးဖြူလေး၏အခွံကို ညင်သာစွာခေါက်လိုက်သည်။ ဂုံးဖြူလေးသည် ၎င်း၏အခွံကိုပိတ်ပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသော ဂုံးတစ်ကောင် အဖြစ်ပြောင်းသွားသည်။

သူသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ လူငယ်ခြောက်ယောက်၏ အရိပ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းဖန်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲ၌ ဂုံးဖြူလေးထည့်ကာ မျိုးနွယ်စုဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင်ကြယ်စင်က သူမထွက်ခွာမီတွင် ကောင်းဖန်အား သတင်းအချို့ကို ပြောပြခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် ကောင်းဖန်သည် လီမျိုးနွယ်စုရှိ စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်နေခဲ့သည်။

လီမျိုးနွယ်စုရဲ့ အသိပညာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားရာ နေရာကတော့ လီမျိုးနွယ်ကို ပထမဆုံးရောက်ချိန်က ကောင်းဖန်မြင်ဖူးတဲ့ အမြင့်ဆုံး အဖြူရောင် မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုပင်။

အထပ်တစ်ခုစီ၏ နံရံများပေါ်တွင် စာအုပ်စင်များစွာရှိပြီး အနက်ရောင်စာအုပ်စင်များသည် ရှေးဟောင်းသမိုင်းအနံ့များ လွှမ်းခြုံထားသည်။ စာအုပ်အထူအပါးပေါင်းများစွာကိုတော့ စင်ပေါ်အတန်းတစ်ခုစီတွင် သေသေသပ်သပ်ချထားသည်။ စာမျက်နှာများကို စက္ကူကဲ့သို့ ပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ၎င်းသည် သာမန်စက္ကူများထက် ပိုထူပြီး နူးညံ့သည်။ ကလေးအရေပြား၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုရှိပြီး ရေစိုခံကာ အစိုဓာတ်ခံနိုင်သည်ဟု သူကြားသိခဲ့ရသည်။

ပထမထပ်ရှိ စာအုပ်များသည် မျိုးနွယ်စု၏သမိုင်းနှင့် အခြားယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းအချို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဒုတိယထပ်မှ အထပ် ၃၀ အထိတွင် သားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်မျိုးစုံတို့၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ စုစည်းမှုများကို မတူညီသော အမျိုးအစားများအလိုက် ခွဲခြားထားသည်။

အထပ် ၃၀ အပြင် မျှော်စင်အောက်တွင် မြေအောက်ခန်းတစ်ခုရှိသော်လည်း အောက်ထပ်သို့ရောက်ရန် အပေါ်ထပ်မှ ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ဖြတ်ကာ အထပ် ၃၀ ကိုဖြတ်ပြီးမှ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းရမည်ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ခန်းရှိ စာအုပ်များသည် အပြင်ဘက်ရှိ စာအုပ်များနှင့်မတူဘဲ စာအုပ်တိုင်းသည် ထူးခြားသည်။ အချို့ကို ကျောက်တုံးများဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး အချို့မှာ သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားကာ အချို့မှာ သားရဲ၏အရေပြားပေါ်တွင် သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်အရိုးများ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေးထားသည်။

မြေအောက်ခန်းရှိ အဖိုးတန်စာအုပ်များ စုဆောင်းမှုတွင် ကောင်းဖန်သည် အလွန်အဖိုးတန်သော စာအုပ်အချို့ကို တွေ့ရှိရလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုတည်းသော မိတ္တူများဖြစ်သည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်သည် နဝမမြောက်ကောင်းကင်ဘုံ၏သမိုင်း၊ နတ်ဘုရားများ၏အချက်အလက်များနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဓိက ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ရှေးရှေးတုန်းက “နတ်ဘုရားအဆင့် သားရဲလေ့ကျင့်သူ” ဟူသော စကားမျိုးမရှိခဲ့ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်များနှင့် အသွင်ပြောင်းမျိုးနွယ်များသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူသားနှင့် အသွင်ပြောင်း မျိုးနွယ်စုများသည် သေးငယ်ပြီး သီးခြား မျိုးနွယ်စုများအဖြစ်သာ နေထိုင်ကြသောကြောင့် ၎င်းတို့ ရှင်သန်ရန်နှင့် မျိုးပွားရန် ကာကွယ်မှု ရရှိရန် နတ်ဘုရားကိုးကွယ်မှုကို မှီခိုအားထားခဲ့ကြသည်။

လူသားတွေအတွက်တော့ ဒီသားရဲတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်တည်မှုဖြစ်သည်။ မွေးစကနေ သေတဲ့အထိ လူတိုင်း မျိုးနွယ်စုနဲ့ မိုင်တစ်ရာကျော် ဝေးသောနေရာကို မရောက်ဖူးပေ။

ထိုကာလသည် လူတို့၏ အသက်သည် တိုတောင်းလွန်းသည့် အချိန်ကာလဟု လူသိများသည်။ လူအများစု၏ဘဝများသည် အခြေခံအားဖြင့် စားသောက်ခြင်း၊ အိပ်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ကောက်နှံများနှင့် အသီးအနှံများကို စိုက်ပျိုးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်အားနည်းသော ကြက်အကောင်များကို အသားအဖြစ် မွေးမြူပြီး ကလေးများကို အဆက်မပြတ် မွေးဖွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းအလုပ်များနေသောကြောင့် ထိုကာလနှင့်ပတ်သက်ပြီး မှတ်တမ်းများစွာမရှိခဲ့ပေ။ ခံစားချက်မရှိသလို မမြင်နိုင်သော အရာများကို တွေးတောရန် အားထုတ်မှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ကဗျာ နှင့် ဆောင်းပါး အရေအတွက် အနည်းငယ်မျှသာ နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်များဆီသို့ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြသည်။ ဒါကို သူတို့၏ အရေးအသားများမှ မြင်နိုင်သည်။

ပညာရှိတစ်ဦးသည် သွေးစာချုပ်များကို တီထွင်ခဲ့သည်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး လူသားတွေရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဟာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထိုကာလကို သွေးမျိုးဆက်ခေတ်ဟု ခေါ်သည်။ အဲဒီခေတ်က လူတွေသည် အရုပ်အသစ်ရှိတဲ့ ကလေးတွေလို သားရဲမျိုးစုံနှင့် သွေးစာချုပ်တွေ ချုပ်ဆိုဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော ဘဝနေထိုင်မှုမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာလာသောအခါတွင် သူတို့၏ စိတ်များသည် လွတ်မြောက်စပြုလာသည်။

ကောင်းဖန်သည် ထိုမှတ်တမ်းထဲက စာရေးဆရာရဲ့ လှောင်ပြောင်သံကို သတိပြုမိသည်။

ပညာရှိများစွာသည် ၎င်းတို့၏သားရဲများအဖြစ် မူရင်းရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောသားရဲတိရစ္ဆာန်မှသည် အပင်အမျိုးအစားသားရဲများ နှင့် ဖုတ်ကောင်သားရဲများအထိ ၎င်းတို့၏သားရဲများကို ရွေးချယ်ရန် သွေးစာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ သွေးမျိုးဆက်ခေတ်တွင် လူသားများသည် နဝမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုကာလသည် အလွန်ရှည်လျားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုတိုင်းသည် မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုရှိလူများ၏အမည်များသည် တူညီကြသည်။

ကောင်းဖန်သည် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည့်အရာနှင့် ဆင်တူသည်။ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုစီ၏ နောက်ဆုံးအမည်သည် အတိအကျ တူညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သွေးမျိုးဆက်ခေတ်၏ မှတ်တမ်းက များစွာရှိခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုများစွာမှ ကွဲပြားခြားနားသော အထက်တန်းစားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အလွန်ကြီးမားသော မျိုးနွယ်ဖြစ်သည် လီမျိုးနွယ်စုနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

စာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများတွင် ရှေးခေတ်လျှို့ဝှက်ချက်များ အပါအဝင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ ပါဝင်သည်။

သွေးမျိုးဆက်ခေတ်၏အဆုံးတွင် မကြုံစဖူးစစ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းပြချက်ကို မသိရသော်လည်း လူသားများနှင့် အသွင်ပြောင်းလူများသည် ရုတ်တရက် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သားပုပ်လေလွင့် စွပ်စွဲရေးသားချက် အချို့အရ မူရင်းလူသားနှင့် အသွင်ပြောင်းသူသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြင်းထန်သောမုန်းတီးမှုများမရှိခဲ့ပေ။ လူမျိုးရေး ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားများပင် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် မှော်ဆန်သော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် လူသားတွေနဲ့ အသွင်ပြောင်းသူတွေက ကလေးတွေကို မမွေးနိုင်ကြပေ။ သားစဉ်မြေးဆက်ရှိလျှင်ပင် သူတို့၏သားစဉ်မြေးဆက်သည် မျိုးပွားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးမည်ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေကို အချို့က သွေးကျိန်စာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သွေးမျိုးဆက်ခေတ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ယနေ့ခေတ်အထိကို လီမျိုးနွယ်စုက မျှော်လင့်ခြင်းခေတ်ဟု ခေါ်တွင်ကြသည်။ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေးသားမှုတစ်ခုစီမှ ၎င်းတို့၏ အနာဂတ်အတွက် အပြုသဘောဆောင်သော မျှော်လင့်ချက်များမှာ သိသာထင်ရှားကြသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူတို့သည် အရှုံးမပေးဘဲ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

လူသားတွေရဲ့ ဘုန်းအသရေက ကောင်းကင်ဘုံမှာပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာဖို့အတွက် သူတို့ကို ကယ်တင်မယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ အခုအချိန်အထိတော့ ရှာမတွေ့ကြသေးပေ...

ကောင်းဖန်သည် သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်များကို ချလိုက်ပြီး သံစားပွဲဆီသို့ လှမ်းကာ မီးခွက်ထဲသို့ ဆီထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူသည် နှစ်လအတွင်း စာအုပ်တွေအကုန်ဖတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကိုဖတ်ပြီးနောက် ကောင်းဖန််သည် ကမ္ဘာကြီးကို ပိုမိုနားလည်လာခဲ့သည်။

“စက်ပြင်ရိုင်းမြို့” ကောင်းဖန်ရှေ့တွင် စာအုပ်အများအပြားရှိနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် စက်ပြင်ရိုင်းမြို့ကို ဖော်ပြထားသည့် စာအုပ်များဖြစ်ပြီး အဆိုပါစာအုပ်များရေးသားသူများသည် သွေးမျိုးဆက်ခေတ်မှ လက်ရှိမျှော်လင့်ခြင်းခေတ်အထိ နေထိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်း များစွာသော ခေတ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် စက်ပြင်ရိုင်းမြို့သည် အမြဲတည်ရှိခဲ့ပြီး အလွန်ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိသည်။ နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို လီမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း သားရဲလေ့ကျင့်သူမှ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၃၀ က ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“… ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့မြို့ကြီးရဲ့ မြို့ရိုးတွေက တောင်တွေထက် ပိုမြင့်တာကို တွေ့ရတယ်.. သံမဏိနဂါး အမြောက်အများ ဝိုင်းရံထားပြီး ကောင်းကင်မှာ လွင့်ပျံနေကာ တစ်ကောင်ချင်းစီက အလွန်အားပြင်းလှတယ်.. အဝေးက လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကမန်းကတန်း လှည့်ထွက်သွားကြတယ်..

“…အရင်ကတွေ့ဖူးတဲ့ သံမဏိမြို့တော်ကြီးကို ထပ်တွေ့ခဲ့တယ်.. ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်နဲ့ လုံးဝမတူတော့ဘူး... သံမဏိမြို့တော်ကြီးရဲ့ နံရံများက ခြစ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိပ်တန်းတိုက်ပွဲကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို တောင်တန်းများကြားမှာ ငါရပ်နေခဲ့တယ်..”

“အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်မှာ သံမဏိနဂါးကြီးတစ်ကောင်ရှိတယ်.. သူတစ်ကောင်တည်း ကျန်ရှိတော့ပြီး မြို့ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းမှာ တစ်ယောက်တည်းရပ်နေတယ်... တစ်ကိုယ်လုံး ပွန်းပဲ့နေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်က ကန်းနေတယ်...

“အကူအညီနည်းနည်း လိုအပ်နေသလား.. ကြည့်ရတာ သနားစရာမို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တယ်...

“ငါ့ကို သူ့အမြီးနဲ့ ရိုက်ထုတ်လိုက်တယ်...

“အင်း... ဒါကတကယ်ရက်စက်တဲ့သူပဲ

“ဒီလို ရက်စက်တဲ့ကောင်က ဒီမြို့ကြီးရဲ့ပိုင်ရှင်...

စိတ်အခြေအနေမကောင်းတဲ့သူဖြစ်ရမယ်..

“ငါ နေရာကို မှတ်မိတယ်.. အချိန်တော်တော်ကြာရင် ငါပြန်သွားကြည့်မယ်... ငါ့အကူအညီ တကယ်လိုအပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..

နောက်ဆုံးစာပိုဒ်မှာ တည်နေရာအမည်၊ သူ့ဘေးတွင် သေးငယ်သည့်မြေပုံတစ်ပုံရှိသည်။ အဲဒါက မှတ်တမ်းတွေရဲ့ အဆုံးပင်။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းသားရဲလေ့ကျင့်သူသည် အကြောင်းအရာကို ဆက်မရေးခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ခန့်က စစ်ပွဲအတွင်း သူသေဆုံးသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

***

သားရဲလေ့ကျင့်သူ

အခန်း ၇၁၀ တွေ့ဆုံပွဲ

စာအုပ်ရေးသားသူအရ ဧရာမမြို့တော်ပိုင်ရှင်သည် အကူအညီအနည်းငယ် လိုအပ်နေပေလိမ့်မည်။ တကယ်တော့ သူတို့လို ပရဟိတအလုပ်တွေကို ဝါသနာပါတဲ့သူတွေ အများကြီးမရှိပေ။ ကောင်းဖန်သည် သူကအမြဲတမ်း ဂရုတစိုက်ရှိသူတစ်ယောက်လို့ ခံစားရသည်။ မဟုတ်ရင် သူ့သားရဲအများကြီးဖြစ်နေတာကို သူဘယ်လိုရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။

ကပ်ဆိုးမကျရောက်မီတွင် ကမ္ဘာမြေကြယ်မှ အင်တာနက်ပေါ်ရှိ ကျော်ကြားသော ကိုးကားချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်— “ကျွန်ုပ်၏တစ်ခုတည်းသောဆန္ဒမှာ ကြီးမားသောကံကြမ္မာတစ်ခုရရှိရန်ဖြစ်သည်။ အဲဒါကလွဲ၍ တခြားဆန္ဒမရှိပေ” ကောင်းဖန်သည်လည်း သူ့ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ၎င်းကြောင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းအားလုံးကိုအသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နဝမမြောက်ကောင်းကင်ဘုံက တကယ်ကို အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ အမျိုးမျိုးသော မှတ်တမ်းများအရ ကောင်းကင်ဘုံတွင် နတ်ဘုရားများစွာရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ နဝမမြောက်လည်းဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော မှတ်တမ်းများအရ စက်ပြင်ရိုင်းမြို့သည် အနည်းဆုံးနတ်ဘုရားသခင်အဆင့် တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံများဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောမြို့သည် အားနည်းသောနတ်ဘုရားများနှင့် မသက်ဆိုင်နိုင်ပေ။ အားနည်းသောနတ်ဘုရားများသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောမြို့ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် စိတ်နှောင့်ယှက်ဖြစ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ပင်လယ်ဝတုတ် မင်းမှာ ပင်လယ်ရေအောက် ဘုံဗိမာန်နှစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်”

ပင်လယ်ဝတုတ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးလေးများက ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဘာလဲ”

ကောင်းဖန်သည် မြေပုံကို ကူးယူပြီး အဖြူရောင်မျှော်စင်ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။ “နှစ်လလောက်ကြာပြီး မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းအနားယူပြီးပြီ...မင်းတို့ တစ်‌ကောင်ချင်းစီကလည်း ဝပြီး သန်မာလာကြတယ်.... အခု မင်းတို့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လေ့ကျင့်ဖို့ လှုပ်ရှားမှုနည်းနည်းလုပ်ဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ” ဟု ကောင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းဖန်... ငါ စက်ပြင်ရိုင်းမြိုးအကြောင်း ကြားဖူးတယ်ထင်တယ်” ပင်လယ်ဝတုတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း တစ်ခုခု မှတ်မိသေးလား”

“မဟုတ်ဘူး” ပင်လယ်ဝတုတ်သည် ၎င်း၏ငါးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသောနေရာသည် လီမျိုးနွယ်၏တောင်ဘက် တစ်နှစ်ခွဲခန့် အကွာခန့်တွင်ဖြစ်သည်။ ဝေးကွာလွန်းသောကြောင့် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းသည် ခရီးဆက်ရန် စိတ်မ၀င်စားတာဖြစ်နိုင်သည်။

စင်စစ်အားဖြင့် အသွင်ပြောင်းနိုင်ငံအများအပြားသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှသာ သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။ ကျန်ဒေသများတွင် တောနတ်ဘုရားများ အပါအဝင် အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများစွာ ရှိသည်။

ကောင်းဖန်သည် သူတာဝန်ယူရမည့်ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက် မိုးလင်းသောအခါတွင် သူ့နဂါးနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကလေးခြောက်ယောက်နှင့် ကျိုးထယ်စန်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ချောက်ကိုဖြတ်၍ ကမ္ဘာမြေကြယ်သို့ ပြန်သွားလိုက်ကြသည်။

လူ ၁၁ ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ခုနစ်ယောက်သာ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး တယောက်က သူစိမ်းဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး... လေ့လာရေး အဖွဲ့ ပြန်လာပြီ” နှင်းထူထပ်သော တောင်၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အထပ်များစွာရှိသည်။ ထပ်ခိုးအခန်းက ပွင့်သွားပြီး ဝတုတ်ကောင်လေးတစ်ယောက် စာဖတ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားသည်။

“ပေရှောင်ကျီ.. ဂနာမငြိမ်မဖြစ်နဲ့လို့ ငါဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ” ပဲ့ချင်းယန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အိုး” ပေရှောင်ကျီလို့အမည်ပေးထားတဲ့ ကောင်လေးက သူ့လည်ပင်းကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် သခင်မလေး.. သခင်လေး ကောင်းဖန် ပြန်မလာဘူးလို့ သူတို့ပြောတာကြားတယ်”

စုတ်တံက နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသည်။ “ ပေရှောင်ကျီ.. မင်းကိုလွှတ်လိုက်တဲ့ မင်းအဘိုးအတွက်သာ မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုး စိတ်မငြိမ်မသက်ပုံနဲ့ တုံးအတဲ့ ကလေးကို ငါနဲ့ အတူနေခွင့်မပေးဘူး သိလား”

ပေရှောင်ကျီ၏ ဝဖြိုးသော မျက်နှာသည် ရှုံ့တွကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ငါလည်းဒီမှာ မနေချင်ပါဘူး.. ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတော့ လုံးဝမပျော်ဘူး.. ဒါပေမယ့် အဖိုးက ငါ့ကိုလာလာပြီး သခင်မလေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောတယ်.. သူက ငါ့အတွက် အမကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ..

“ကျွန်တော်က ဝက်ဝံပေါက်ကလေးမဟုတ်ပါဘူး.. ကျွန်တော်က လူသားတစ်ယောက်ပါ” ပေရှောင်ကျီက တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူ့နောက်ကျောက မာကျောတဲ့ အရာဝတ္တုကို ထိမှန်မိပြီး မော့ကြည့်လိုက်တော့ နှင်းခဲအသူရာသူရဲကောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေးဝေးမသွားနိုင်ခင်မှာ သူ့ကော်လာပေါ်မှာ လက်ကြီးနဲ့ သူ့ကိုဝက်ဝံသေးသေးလေးလို မထားသည်။

“မင်းညီမ ပေရှောင်မီ ပြန်ရောက်ပြီလား” ပဲ့ချင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

“သူပြန်ရောက်နေပြီ” ကျီစယ်တက်သော ကောင်လေးသည် စိတ်ဆိုးနသည်။

“သခင်” နှင်းခဲအသူရာသူရဲကောင်းတွင် သန့်စင်သော အပြာရောင်ကိုယ်ထည်ရှိသည်။ အလွန်မြင့်မားသော စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် အအေးယိုစိမ့်မှု အရိပ်အမြွက်မျှ မရှိပေ။

ပဲ့ချင်းယန် သက်ပြင်းမချခင် နှစ်စက္ကန့်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည် ။ “ငါ့ကို မျိုးနွယ်စုဆီ လိုက်ပို့ပေး”

…

မထင်မှတ်ဘဲ လူတစ်ဦးသည် ဟွာရှားမျိုးနွယ်စုသို့ ရောက်လာသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင် ပါးဖုံးအင်္ကျီဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိလူတိုင်းက သူ့ကို မမြင်ဖူးပေ။ ဟွာရှားမျိုးနွယ်စုသို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ထိုလူသည် မည်သူမျှ မခုခံနိုင်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည့် တောင်ပိုင်းကောင်းကင်အဖွဲ့အစည်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။

တောင်ပိုင်းကောင်းကင်အဖွဲ့အစည်းသို့ဝင်ပြီးနောက် ထိုလူသည် လှေကားမှ အပေါ်ထပ်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လမ်းလျှောက်ရင်း တောင်ပိုင်းကောင်းကင်မျှော်စင်အသစ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ၈၇ ထပ်၏ထိပ်တွင် ထိုလူသည် သူတို့ရှေ့ရှိ ထူထပ်သောနံရံကို လှမ်းကြည့်ကာ အတွေးထဲတွင် နစ်မွန်းသွားသည်။ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ၈၈ ထပ်ကို သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဖြင့်သာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်မျှော်စင်အသစ်၏ ၈၈ လွှာတွင် ဘယ်ညာရှိ မြင်ကွင်းကျယ်မှန်ပြတင်းပေါက်များကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသည်။

တန်ဖိုးကြီးသစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲခုံကို နံရံနှင့် အလယ်ဗဟိုတွင် ထားရှိပြီး အဖိုးဖြစ်သူ ကျီဟန့်ဝူသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူရင်း ပျော့ပျောင်းသော သားရေကုလားထိုင်ကို မှီလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်းအချို့ရှိနေသည်။

ရုတ်တရက် ကျီဟန့်ဝူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ခြေထောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နံရံနဲ့ ခြားထားတဲ့ ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသူက ကျီဟန့်ဝူ ကို သတိထားမိပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် နံရံကိုဖြတ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့နိုင်ကြသည်။

ကျီဟန့်ဝူက သူ့အတွင်းရေးမှူးကို အောက်ထပ်ကလူကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ခဏလောက် ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။

“ကဲ.. ဘာလို့ဒီလို ဝတ်ထားတာလဲ” ကျီဟန့်ဝူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

၀တ်ရုံဝတ်ထားသူသည် ဝတ်ရုံကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆံပင်ဖြူနှင့် ဦးခေါင်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ “မတွေ့တာကြာပြီ ဆရာ”

“ငါက မင်းရဲ့ဆရာမဟုတ်ပါဘူးဆို.. အဲဒီတုန်းက သူသေနေပြီ.. ငါက ကျီဟန့်ဝူပါ” ဟုကျီဟန့်ဝူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ငါ့ကို မှတ်မိသေးတယ်မလား” ဟု ထိုသူက ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက နိုးထလာတဲ့ အမှတ်တရတွေထဲက တစ်ခုပဲ” ကျီဟန့်ဝူကပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဘဝပဲ.. ဒီတစ်ခုနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာ မင်း စိတ်ချနိုင်တယ်”

“ဆရာ.. ငါ့ကို မုန်းသလား-” အဘွားအိုကြီးသည် သူမ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်မောင်းမှ နဂါးနက်တစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ နဂါးနက်ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုပေါက်ကွဲသွားကာ လှိုင်းဂယက်များကို အာကာသထဲမှပင် မြင်တွေ့ရပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဧရာမ ပင့်ကူအိမ်ကြီးသည် မျှော်လင့်ခြင်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ တောင်ပိုင်းကောင်ကင်မျှော်စင်အသစ်ကိုလည်း ပင့်ကူအိမ်က ဖုံးအုပ်သွားသည်။ ကြီးမားပြီး နက်မှောင်သော အသွင်အပြင်သည် ဧရာမ ပင့်ကူအိမ်၏ အပေါ်ဆုံးအလွှာတွင် ထိုင်နေသည်။

၎င်း၏ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းသည် အခန်းထောင့်အမျိုးမျိုးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ရွှေကြိုးချောင်းရှစ်ချောင်းနှင့်တူသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့ဆရာနဲ့ အတိတ်ကို ပြန်သတိရနေလို့ပါ” နဂါးဖြူမျိုးနွယ်ရဲ့ သူတော်စင်မကက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင်…ဆရာ.. မင်းမှာ ငါဘယ်တော့မှ ဒေါသမထွက်နိုင်တဲ့ မြေးကောင်းတစ်ယောက်လည်းရှိတယ်”

***

သားရဲလေ့ကျင့်သူ

အခန်း ၇၁၁ စက်ယန္တရား အတုံးအခဲမြို့

ကျီဟန့်ဝူသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူ့မြေးက အပြင်မှာပြဿနာရှာလိုက်ပုံရသည်။ ဒီမနက် အိပ်ရာနိုးလာသောအခါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မှော်ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

“ဆရာ..ဟိုတုန်းက ငါ…” သူတော်စင်မသည် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတောင်းပန်တာကြာပြီဖြစ်သည်။

“သူ့ခံစားချက်တွေကို ငါသိပါတယ်... သူသေဆုံးချိန်မှာတောင် မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျီဟန့်ဝူက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ” သူတော်စင်မ၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမမျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်နေသလို ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်သူပြောနေသလိုလို ဖြစ်နေသည်။ “ငါ…”

ကျီဟန့်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ သူတော်စင်တစ်ယောက်ရှိသင့်တယ် ဆိုပြီး မင်းရွေးချယ်ဖို့ သင်ယူခဲ့တာကြောင့် သူ မသေဆုံးမီထဲက စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့တယ်လေ”

ကျီဟန့်ဝူသည် စားပွဲပေါ် ကလက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲကို လက်ဖက်ရည်လောင်းချလိုက်သည်။ “မင်းဒီကိုရောက်လက်စနဲ့ ညစာစားလိုက်ပါ.. ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့.. မင်းငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးဘဝကို မင်းအရမ်းစိတ်ဝင်စားမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်”

သူတော်စင်မက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ”

…

ကောင်းဖန်နှင့် နဂါးပုရွက်ဆိတ်တို့သည် ပထမကလေး သုံးကောင် ပင်ပန်းနေသောကြောင့် ပေါင်းစည်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ စတုတ္ထကလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြယ်လှယ်နေသည်။

သူတို့သည် ထိုနတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို အခြေခံ၍ နှစ်ဝက်ခရီးကို တွက်ချက်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ လီမျိုးနွယ်စုမှ ဦးတည်ရာသို့ သွားရန် တစ်နှစ်ခွဲ အချိန်ယူရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဒီနတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ခရီးအတွက် တစ်နှစ်ခွဲလောက် အချိန်ယူရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းထက် အားနည်းသည့် သားရဲလေ့ကျင့်သူတစ်ဦးအဖြစ်ဆိုရင်တော့ အချိန်ပိုကြာမည်မှာ သေချာသည်။

“နဂါးပုရွက်ဆိတ်က ဒီအချိန်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချနိုင်ရမယ်” နဂါးပုရွက်ဆိတ်သည် ပုံသေလမ်းကြောင်းအတိုင်း မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ကြာကြာရွေ့လေ ပိုမြန်လေဖြစ်သည်။

တစ်လကြာပြီးနောက် နဂါးပုရွက်ဆိတ်၏အရှိန်သည် ကနဦးအမြန်နှုန်းထက် ဆယ်ဆပိုမြန်လာသည်။ ရေကန်တစ်ခုကိုဖြတ်သွားသောအခါ ရေကန်ထဲမှ မျက်လုံးပွင့်သွားကာ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်ပုံစံ ရွှေငါးသည် မိုးကြိုးဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်မှ နဂါးပုရွက်ဆိတ်ဆီသို့ ခြေသုတ်တင်လိုက်သည်။

မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးတို့သည် ကောင်းကင်၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ရှိသွားသည်။ နဂါးပုရွက်ဆိတ်၏ အရိပ်သည် လျှပ်စီးလက်၍ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားသည်။

တောင်ဘက်မိုင်သုံးဆယ်တွင် နဂါးပုရွက်ဆိတ်နှင့် တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာလာပြီးအဆုံးမှာ ငါးကြီးသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကို သံသယဝင်သွားပြီး ရေကန်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ငါက အားနည်းနေတာလား..

“သူကရော နတ်ဘုရားပဲလား” ကောင်းဖန် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေသည်။ သူ အဝေးရောက်သွားတာတောင် သူတို့နောက်ကွယ်မှာ ပေါက်ကွဲနေတဲ့ နေရောင်လို ရွှေမိုးခြိမ်းသံကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပူချိန် ပေါက်ကွဲနေတာကို သူ ခံစားနေရသည်။

ပင်လယ်ဝတုတ်သည် နှစ်စက္ကန့်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ဒါက တောနတ်ဘုရားပဲ”

“အခုတော့ သူ့ဘဝကို သံသယဝင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားဖြစ်သင့်တယ်” ပင်လယ်ဝတုတ်သည် ရယ်မောနေသည်။ “မုဆိုးထက် ပိုမြန်တဲ့ အစာကို မြင်လိုက်ရပြီးတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းက ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွေ့နေတာကို သူတစ်ခါမှ တွေ့ဖူးမှာမဟုတ်ဘူး”

သူတို့လမ်းမှာရှိစဉ်တုန်းကတော့ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုသာဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကောင်းဖန်က အခုမှ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရေကန်ရဲ့တည်နေရာကို သတိရသွားသည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ၎င်းတို့၏ ညာဘက်မှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသောကြောင့် ကောင်းဖန်သည် ၎င်းတို့အား ရွေ့လျားမှု ရပ်တန့်ရန် အမြန်အော်လိုက်သည်။ နဂါးပုရွက်ဆိတ်သည် ချက်ခြင်းရပ်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ပြင်းအားသည် မိုင်ရာဂဏန်းအကွာအဝေးသို့ လွင့်သွားစေသေးသည်။

မိုင် ၂၅၀ အကွာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ သပ်ရပ်သော အနက်ရောင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုသည် အခြားတောင်များကြားတွင် တည်ရှိနေသည်။ ဒုတိယကလေး၏ နေ့အလင်းမျက်လုံးအိမ်မှတဆင့် ကောင်းဖန်သည် ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင် မြူခိုးများစွာသည် အပြာရောင်ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသည်။ မြူခိုးသည် တိမ်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသော မီးခိုးအချက်ပြတစ်ခုလိုဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့အထက်တွင် တိမ်မည်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကောင်းကင်၌ နေသည်ဝါးမျိုးခံနေရပြီး အရိပ်များ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ တောင်များသည် စွန့်ပစ်ထားသော နတ်ဆိုးများနှင့်တူပြီး အစွယ်များကို ထုတ်ကာ မြူခိုးများကို ဝါးမျိုလိုက်ရင်း ခြေသည်းများ တောက်ပြောင်နေကြသည်။ အေးမြသော ဧရာမမြို့ကြီးအောက်တွင် နတ်ဆိုးများသည် ပလ္လင်တော်ကို ကိုးကွယ်နေကြသည်။

ကောင်းဖန်၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ငါတို့သွားရမှာလား” ကောင်းဖန်သည် ပင်လယ်ဝတုတ်ကို အကြံဉာဏ်ကို တောင်းလိုက်သည်။ ပင်လယ်ဝတုတ်သည် တစ်ခါတရံတွင် စိတ်မချရသော်လည်း အများအားဖြင့်တော့ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။ တကယ်တော့ ပင်လယ်ဝတုတ်သည် အဆီဦးခေါင်းရှိတဲ့ ငါး၊ သတ္တိရှိတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် သတ္တဝါလည်း ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ဝတုတ်က တွေးပြီး အဖြေပေးလိုက်သည်။ “သွားလေ.. ငါတို့ ဒီကိုပဲ ရောက်နေပြီ.. ငါတို့ စိတ်ဓာတ် မကျနိုင်ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက်မှာ အမှန်တရားတစ်ခုကို ငါရှာတွေ့ခဲ့ရတယ်.. အဲဒါကလုံးဝလုံခြုံတဲ့နေရာမရှိဘူးဆိုတာပဲ.. အောင်မြင်ချင်ရင် ရုန်းကန်ရမယ်..”

ကောင်းဖန်က နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့ကို တိုးသွားလိုက်သည်။

ဧရာမမြို့၏အလယ်မှ မိုင်သုံးရာအကွာတွင် အလွန်ညစ်ညမ်းနေပြီး လေထုသည် သံချေးတက်နေသော သတ္တုနှင့် အင်ဂျင်ဆီ၏ ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေဆီလွှာသည် ပျော့ပျောင်းနေပြီး အဆီတစ်မျိုးမျိုးဖြင့် စိမ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်လျှင် ခြေရာတစ်ခုရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း မြေဆီလွှာသည် ဖိနပ်ရာများကို စုပ်ယူသွားသည်။

“ဒီသစ်ပင်တွေ…” တောင်ပေါ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ သစ်ပင်တွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းနေသည်။ မြင့်မားပြီး ထူထပ်သောသစ်ပင်များတွင် အရွက်များ ပေါက်ထွက်ခြင်းမရှိသော်လည်း စက်သွားများက အစားထိုး ပေါက်နေသည်။ ငွေ၊ အနက်၊ ရွှေနှင့် အစိမ်းရောင် စက်သွား အများအပြားသည် မတူညီသော သစ်ပင်များပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်ကြပြီး စက်သွားတစ်ခုစီသည် အရောင်နှင့် ပုံသဏ္ဍာန် ကွဲပြားသည်။

ကောင်းဖန်သည် သစ်ရွက်ကို နှုတ်ပစ်လိုက်သည် ... သို့မဟုတ် စက်သွားဟု ခေါ်ရမလားပင်။ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ စက်သွားသည် ပလတ်စတစ်ကဲ့သို့ အနည်းငယ်ခံစားရပြီး အရွက်ပိုကြီးသောသစ်ပင်များသည် မာကျောသောအခွံကဲ့သို့ သတ္တုအလွှာရှိနေသည်။

ဂိုဒီသည် လက်တဆုပ်စာလောက်သစ်ကိုင်းကိုခုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲကို ပစ်ချပြီး မြိန်ရေရှက်ရေ စားနေသည်။ “ကောင်းဖန်... ဒီငွေက ဒူးရင်းအရသာရှိတယ်.. ဒီအစိမ်းရောင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင်”

ကောင်းဖန်သည် အစိမ်းရောင် စက်သွားကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည့် ဂိုဒီကို အချိန်မီ မတားနိုင်လိုက်ပေ။ “အင်း... ဒီဟာက အစိမ်းကြီး”

တောင်ထိပ်မှ ဆူညံသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ နေရာတိုင်း အမှောင်ထဲမှာ ဝှက်ထားသလို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပင်။ “ထူးဆန်းတဲ့ပစ္စည်းတွေပဲ” ဂိုဒီ၏ခြေချောင်းသည် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

မြေဆီလွှာတွေ ကွဲအက်သွားပြီးနောက် ဂိုဒီသည် တောင်ထိပ်ကို လွင့်တက်သွားတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားသည်။ နှစ်မီလီစက္ကန့်အကြာတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်ထိပ်မှာ ဒုံးကျည်တစ်စင်း ပေါက်ကွဲပြီး တောင်ကြီး တုန်ခါသွားသလိုပင်။

ဂိုဒီသည် ၎င်း၏ညာဘက်လက်က အနက်ရောင်သွေးကို သုတ်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်မှ ဆင်းလာသည်။ “ကောင်းဖန်.. ငါ အဲဒါအားလုံးကို မတော်တဆ သတ်ပစ်မိလိုက်တယ်.. ခွန်အားတွေ အရမ်းသုံးလိုက်မိတယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂိုဒီသည် ၎င်း၏ပြောင်နေသောခေါင်းကို ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး ဆီတွေနဲ့သုတ်လိုက်သည်။ ထိုမတော်တဆမှု အပြီးတွင် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သားရဲများအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ကောင်းဖန်သည် အချိန်မီမလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ဝက်နှင့်တူသော သားရဲ တစ်ကောင်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မှာ ကြီးမားပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး နှာခေါင်းနဲ့ ပါးတစ်ဝက်လောက်က ပုပ်ပွနေသည်။ ၎င်း၏ ပုပ်နေသောပါးပြင်များတွင် စက်သွားကွင်းဆက်များပါရှိပြီး ပုပ်နေသောပါးစပ်ထောင့်တွင် သတ္တုတောက်တောက်များဖြင့် ရွှန်းလဲ့နေသည်။ သူက နောက်ပြန်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အဆီအရမ်းများတဲ့အတွက် ပျော့ပြောင်းမှု မရှိပေ။

[သားရဲ အမည်] - အတုံးအခဲတောင်ဝက် (စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကူးစက်ခံရ)

[သားရဲ အဆင့်] - အဆင့် ၅၆

[သားရဲ စွမ်းရည်ဆင့်] - ထူးချွန်/ ထူးချွန်

[သားရဲ အမျိုးအစား]- သတ္တု/ မြေကြီး

[သားရဲ စွမ်းအင်]- စွမ်းအင်ချဲ့ထွင်မှု အဆင့် ၃ ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ မြှင့်တင်မှု အဆင့် ၂၊ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆိပ်သင့် အဆင့် ၃

[သားရဲ အားနည်းချက်] - သစ်သားအမျိုးအစား

[သားရဲ ဖော်ပြချက်] - ညစ်ညမ်းသောစက်ပိုင်းဆိုင်ရာပတ်ဝန်းကျင်တွင်နေထိုင်သော အတုံးအခဲတောင်ဝက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါပိုးဖြစ်သည်။ သတ္တုအညစ်အကြေးတွေကို စားရတာ နှစ်သက်ပြီး ရေသန့်ကို မုန်းတီးတာကာ ဆီစွန်းထင်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။

ကောင်းဖန်သည် ၎င်း၏ဂုဏ်ပုဒ်များကို ဖတ်ပြီး နှစ်စက္ကန့်ကြာ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။ “ပင်လယ်ဝတုတ်.. သူ့ကိုရေချိုးပေးလိုက်”

***

သားရဲလေ့ကျင့်သူ

အခန်း ၇၁၂ မော်ကွန်းတင်စက်ယန္တရား နဂါးကြီး

ပင်လယ်ဝတုတ်က နှာချေလိုက်သည်။ ရေငွေ့သည် အတုံးအခဲတောင်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ၎င်းကိုယ်ထည်၏ အဆီနှင့် အနက်ရောင် ဓာတ်ဆီများကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။ အတုံးအခဲတောင်ဝက်သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ်မှိန်းနေပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ခြေဖဝါးမှာ သဲတွေ အများကြီး ရှိနေသလို ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် အတုံးအခဲတောင်ဝက်သည် ၎င်း၏ခေါင်းကို စောင်းကာ ခွာလိုက်ပြီး ဘယ်ညာ ယိမ်းကာ တင်ပါးကို ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် အတုံးအခဲတောင်ဝက်သည် အော်ဟစ်မြည်ဟီးကာ ၎င်း၏လှပသောအနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်လိုက်သောအခါ ဖင်ကြီးတုန်သွားကာ ခေါင်းကို ကျောက်တုံးနှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။

ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ ထုရိုက်လိုက်သော အသံကြီးသည် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်ပြတ်သားပြီး ကျောက်တုံးကိုပင် ကြေမွသွားစေသည်။

အတုံးအခဲတောင်ဝက်က မကျေနပ်သေးပေ။ ရွှံ့နွံများကြွယ်ဝသော မြေကြီးထဲတွင် လှဲချလိုက်သည်။ အလင်းတဖျပ်ဖျပ်မျှင်တွင် ရွှံ့အလွှာထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြန်သည်။

“ပင်လယ်ဝတုတ်က ဝက်တစ်ကောင်ကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေတယ်” တာ့ဇီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နာခံမှုမရှိသော ကောင်လေးကို စိတ်ပူနေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်လိုပင်။

တာ့ဇီက ဒီရက်ပိုင်းမှာ နည်းနည်း မော်ကြွားနေသည်။ “တာ့ဇီ.. ရှေ့ကိုသွားပြီး လမ်းကြောင်းကို စူးစမ်းပါ”

“ငါလား” တာ့ဇီက လက်သည်းတွေကို မြှောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “ငါက အညတရကင်းခြေများလေးတစ်ကောင်ပါ.. မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်စေချင်တာလဲ”

“မင်းက ငါ့အချစ်ဆုံးမို့လေ” ကောင်းဖန်က ရက်စက်လိုက်သည်။

တာ့ဇီ စိတ်ရှုပ်နေပေမယ့် လမ်းကြောင်းကို စူးစမ်းဖို့ လုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် စက်ယန္တရားမြို့ကြီးထဲသို့မ၀င်မီ အနည်းဆုံး အန္တရာယ်မရှိအောင်တော့ လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုဒေသရှိ တောင်များသည် ညစ်ညမ်းကာ အပင်များနှင့် တိရိစ္ဆာန်နှစ်ရပ်စလုံးသည် ထူးခြားသောစက်မှုဘဝများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေကြသည်။ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာဘဝတွင် ၎င်းတို့သည် ကူးစက်ခြင်းနေကြကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ မကူးစက်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေဆီလွှာနှင့် ညစ်ညမ်းသော ရေအရင်းအမြစ်သာဖြစ်သည်။

တောင်များပေါ်ရှိ ချောင်းတစ်ခုတွင် ကောင်းဖန်သည် စမ်းချောင်းအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သော အဏုဇီဝပိုးများကို ကြည့်ရှုရန် နဂါးပုရွက်ဆိတ်၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် ဖုန်မှုန့်အဏုဇီဝ အရွယ်အစားသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ချဲ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ဂီယာပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်နေသည်။ ရေထဲမှာ ဂီယာတွေ လွင့်မျောနေသည်။

ကောင်းဖန်၏အမြင်အရ ဤစက်သွားများသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိနိုင်သောကြောင့် အဆင့်မရှိသော်လည်း ထူးခြားတာက သခင်၊ ဘုရင်နှင့် ဧကရာဇ်အဆင့်များကိုပင် ကူးစက်နိုင်သည်။ ဒါက အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ သက်ရှိပုံစံတစ်ခုပင်။

သူတို့သည် တောင်ကိုဖြတ်၍ တောင်ထိပ်တွင်ရပ်နေလိုက်သောအခါ သူတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမမြို့ကြီးကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ တောင်ထိပ်မှာ ရပ်နေချိန်မှာ မြို့က ခမ်းနားသည်။ သူတို့သည် တစ်မြို့လုံးကို မြင်နိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

အေးစက်သောမြို့၏မျက်နှာပြင်သည် တိုက်ပွဲအမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ အရှေ့ဘက်နံရံများကို သံတုံးတစ်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော နံရံများတွင် တံခါးမရှိ၊ နံရံကြွေပြားများ မရှိပေ။ ကြီးမားသော တံတိုင်းကြီးသည် ယခုအခါ ထူထပ်သော အမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ အခြားနေရာများတွင် မီးလောင်ခြင်းကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

တစ်မြို့လုံးတွင် မည်သည့်အရာမျှမရှိပေ။ သံမဏိနဂါးကြီးက ဘယ်မှာလဲ... ကောင်းဖန်အံ့ဩသွားသည်။

ကောင်းဖန် အံ့ဩနေချိန်မှာပဲ ခံတပ်နံရံဆီကနေ တောက်လျှောက် လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က အဝေးမှ ထွက်လာသည်။ နံရံများသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ကြီးမားသော သံမဏိအပင်ကြီးသည် နံရံထောင့်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်လျှောက်လာသည်။

သံမဏိမြို့ကြီးသည် ကြီးမားပြီး ခံတပ်တံတိုင်းထိပ်တွင် ရပ်နေသော သံမဏိသားရဲကလည်း သေးငယ်ပုံမပေါ်ပေ။

“အနည်းဆုံး မိုင် ၆၀၀ ရှည်တယ်” ကောင်းဖန်သည် မျက်စောင်းထိုးကာ သံမဏိနဂါးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဧရာမ နဂါးကြီး၏ အသွင်အပြင်သည် အနောက်နဂါးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း သံအရိုးများဖြင့် တောကန္တာရမှ ထွက်လာသော ဒိုင်နိုဆောတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသည်။

၎င်း၏အမြီးသည် အလွန်ရှည်လျားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သောအခါတွင် ၎င်းသည် သံမဏိကြာပွတ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မြေပြင်နှင့်ပွတ်တိုက်သောအခါ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။ နဂါး၏အတောင်ပံတစ်ခုသည် ပျက်စီးသွားသော်လည်း ၎င်းကို ဆက်လက်အသုံးပြုနိုင်ပုံပေါ်သည်။

မျက်ခုံးကြားတွင် အပေါက်တစ်ခုရှိသည်။ အပေါက်သည် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကွင်းဆက်ဂီယာများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ကဲ့သို့ အရာများကို အပေါက်တစ်ဝိုက်တွင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

[သားရဲ အမည်] - မော်ကွန်းတင်စက်ယန္တရား နဂါးကြီး (ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရှိ)

[သားရဲ အဆင့်] - အဆင့် ၉၈ (နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်)

[သားရဲ စွမ်းရည်ဆင့်] - မော်ကွန်းတင်/ မော်ကွန်းတင်

[သားရဲ အမျိုးအစား] - သတ္တု/ စက်ယန္တရား

[ကိုးကွယ်သည့် အပိုင်း] - ဦးခေါင်း၊ ခြေလက်အင်္ဂါ၊ စက်ပြင် ခန္ဓာကိုယ်

[သားရဲ နယ်နိမိတ်] - စက်ပြင်ဒေါသအိုးနယ်မြေ

[သားရဲ အားနည်းချက်] - ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်၏ အဓိကအသက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတ္တဝါများအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

[သားရဲစွမ်းအင်] - သက်ဝင်နေသော သတ္တုအဆင့် ၉ ၊ မာကျောမှု ပြင်းထန်ခြင်း အဆင့် ၉ ၊ အကြမ်းပတမ်းခံနိုင်မှု ပြင်းထန်လာခြင်း အဆင့် ၈ ၊ သတ္တုကို မျိုချခြင်း အဆင့် ၈

[ထူးခြားသော လက္ခဏာများ] - ပြီးပြည့်စုံနေ (အခြားအမျိုးအစားများထက် အဆင့်မြှင့်တင်မှုပိုမိုလွယ်ကူသောကြောင့် စက်ပြင် အမျိုးအစား သားရဲတစ်ကောင်အတွက် အဆင့်မြင့်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ခေတ်မီသော ပစ္စည်းအချို့ကို အစားထိုးရန်သာ ရှိသည်။

သို့သော် တူညီသောအဆင့်တွင် ၎င်းတို့၏အရည်အသွေးကို တိုးတက်စေရန် ဇွဲလုံ့လနှင့် ကြီးမားသောကံကောင်းမှုများစွာကို ရရှိစေသည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှု ၁ - ကွန်းတင်စက်ယန္တရားနဂါးကြီး၏ အသက်အူတိုင်သည်၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နေစွမ်းအင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ပြီးပြည့်စုံနေသည် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော စွမ်းအားနှင့် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာအသက်တာကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ရှားပါးသော အသွင်ပြောင်း စွမ်းအင်ရင်းမြစ်ဖြစ်သည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှု ၂ - နေအဆုံးသတ်သည် ကမ္ဘာကြီးကို အမှောင်ခေတ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်ပြီး မော်ကွန်းတင်စက်ယန္တရားနဂါးကြီး၏ အသက်သွင်းမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်ပြီးပြည့်စုံသောနေကို ၎င်း၏အူတိုင်တွင် ပေါက်ကွဲစေကာ အချို့သောအကွာအဝေးရှိ ရန်သူများကို ဆိုးရွားစွာပျက်စီးစေသည်။

အကြံပြုချက် - မော်ကွန်းတင်စက်ယန္တရားနဂါးကြီးသည် တက်ကြွသောအသက်သွင်းမှုကို အသုံးပြုပြီးနောက် ပြီးပြည့်စုံသောနေ၏ ပေါက်ကွဲခြင်းကြောင့် မပျက်စီးစေဘဲ အိပ်ပျော်သွားမည်ဖြစ်သည်။

[သားရဲ ဖော်ပြချက်] - ဖန်တီးထားသည့် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသက်တာသည် တောင့်တင်းပြီး ၎င်း၏ဖန်တီးသူ၏ အမိန့်များကိုသာ လိုက်နာသည်။ ပြဿနာတွေကို တွေးတဲ့အခါ မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြစ်တတ်ပြီး ဒါက တိုက်ပွဲနဲ့ပတ်သက်လာတဲ့အခါ နောက်ထပ်ထင်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

မော်ကွန်းတင်စက်ယန္တရားနဂါးကြီးသည် မြို့ထဲသို့ လေးလံသော ခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းပြီးနောက် ကောင်းဖန်နှင့် သူ့နောက်ကွယ်မှ သားရဲများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ကာကွယ်ပါ သခင်.. မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားပါ”

ကောင်းဖန်သည် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး.. ကျွန်တော်က မင်းကိုကူညီဖို့ ဒီကိုရောက်လာတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ”

မော်ကွန်းတင်စက်ယန္တရားနဂါးကြီးသည် တောင့်တင်းပြီး လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်သော်လည်း ဉာဏ်ရည်ကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။ “ငါ မယုံဘူး... မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့မတူဘူး”

ကောင်းဖန်က ပြောစရာစကားပျောက်သွားသည်။ ငါ လူကောင်းမဟုတ်ဘူးလို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ.. မင်းရဲ့နဂါးမျက်လုံးတွေ ပျက်နေတာဖြစ်ရမယ်...

တာ့ဇီက ဝမ်းသာအားရရယ်မောလိုက်သည်။

“တာ့ဇီ.. မင်းစာရင်းရှင်းလိုက်” ကောင်းဖန်က သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို မဖော်ပြပေ။

တာ့ဇီသည် တစ်ခုခုလွဲနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ “ကောင်းဖန်.. မင်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရန်သူကို လက်တုံ့ပြန်ဖို့ မင်းရဲ့အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတာ”

“လူမိုက်လား.. ငါဘာလိုအဲလိုလုပ်ရမှာလဲ.. မင်းက မိုးကြိုးအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး နဂါးက သတ္တုအမျိုးအစားဖြစ်လို့ မင်းရဲ့အမျိုးအစားက အဲဒါကို ထိန်းထားနိုင်လို့လေ” ဟု ကောင်းဖန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြောလိုက်သည်။

“တာ့ဇီ...မင်းဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေတာလဲ.. မင်းအရမ်းကြောက်နေရင် ငါလုပ်မယ်..”

ဂိုဒီက စိတ်မရှည်တော့ပေ။ စစ်မှန်တဲ့ ဘဲထီးတကောင်ကသာ သံမဏိနဂါးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိလိမ့်မည်ပင်။ ဒါက ယောကျာ်းဆန်တယ်လို့ ဂိုဒီခံစားလိုက်ရသည်။ အနာဂတ်တွင် ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဘဲများအားလုံးအတွက် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဧရာမနဂါးကြီးကို သတ္တိရှိရှိ စိန်ခေါ်ဖို့ သူတို့ကို အားပေးလိမ့်မည်။

“ဘယ်သူကကြောက်လို့လဲ” တာ့ဇီက လက်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ထိပ်ပြောင်.. ဆံပင်မရှိတဲ့ ရွံစရာ ကြွက်သားသားရဲကောင်..”တာ့ဇီသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားစဉ် ၎င်း၏ အတောင်နှစ်ဆယ့်လေးတွဲကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးကြောင်းသည် ရေတံခွန်နှင့်တူသည်။ အရောင်ရှစ်မျိုးနှင့်ပြည့်စုံသော လျှပ်စီးကြောင်းများ ရောယှက်ကာ လျှပ်စစ်မီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ငရဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။