လူတိုင်းကို အစားမထိုးနိုင်ဘူး

"လှည်မောင်းတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ သုံးရက်အတွင်း လင်ကျန်းလမ်းရဲ့ တောင်မြို့ကို ရောက်ရမယ်။"

ရုတ်တရက် မြင်းလှည်းအတွင်းမှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုယုရှောင်ကို လန့်နိုးသွားစေကာ "သခင်မလေး စိတ်ချပါ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သုံးရက်အတွင်း လင်ကျန်းလမ်းရဲ့ တောင်မြို့ကို ရောက်အောင် လုပ်ပါ့မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် သူသည် အတွေးများ လွင့်မျောသွားရန် မဝံ့တော့ဘဲ မြောက်ဘက်သို့ မြင်းလှည်းကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းသည် တစ်ဦးတည်း ခရီးသွားသူလောက် မမြန်နိုင်ဘဲ တစ်ရက်လျှင် လီ ၁၅၀၀ ကျော်သာ သွားလာနိုင်သည်။ ဘိုင်မင်ကူးတို့ဆိပ်သည် လင်ကျန်းလမ်း၏ တောင်မြို့မှ လီ ၄၀၀၀ ကျော် ဝေးကွာသောကြောင့် သုံးရက်သည် အမှန်တကယ်ပင် အချိန်ဇယား တင်းကျပ်နေသဖြင့် သူ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။

ကျုံးကျိုးမြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံးရောက်ရန် သုံးဦးစလုံး မြင်းစီး၍ တိုက်ရိုက်သွားသင့်သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်းက မြင်းလှည်းဖြင့် သွားလာရန် စီစဉ်သည်ကို အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း သူမ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ထိုအဘွားကြီးက တမင်တကာ နှေးကွေးစေပြီး အခြားသူများ၏ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် လမ်းကြောင်းပြောင်းခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုအသိကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအဘွားကြီး သည် အလွန်အစွမ်းအစရှိသူ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားသည် ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားသည်။ သူမပင် ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေသော ရန်သူ၏ အင်အားသည် သူ၏ စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားရမည်။ သူတို့နှင့် တကယ်ပင် တွေ့ဆုံခဲ့လျှင် အဆုံးသတ် မကောင်းနိုင်ပေလား။

လင်ကျန်းလမ်းသို့ ဦးတည်သော တရားဝင်လမ်းမကြီးအတိုင်း ခရီးသည် ပထမနေ့တွင် အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး လူသူအသွားအလာ မများသော်လည်း အခြေအနေမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ရက် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်သွားလာပြီး လင်ကျန်းလမ်းနယ်မြေအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိသားစုများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးနေသူများ တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ်ရှိနေပြီး သူတို့အထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်စွမ်းအင်အဆင့်နှင့် ဂန်ချီစွမ်းအင်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများပင် ပါဝင်သည်။ သိုင်းသမားများအတွက်မူ အခြေအနေမှာ ကိုင်တွယ်နိုင်သေးသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် အားကိုးစရာ အစွမ်းအစများရှိပြီး စားစရာရှာဖွေရန် သိုင်းသမားများအတွက် ဘယ်သောအခါမှ အလွန်ခက်ခဲသည်မဟုတ်ပေ။

အဆိုးရွားဆုံးမှာ သာမန်လူများဖြစ်ပြီး ဟိုယုရှောင်သည် ပိန်လှီပြီး ယိုင်နဲ့နေသည်ကို မြင်တွေ့ရကာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသများသို့ ခရီးရှည်သွားလာခဲ့ရပြီး အစာငတ်မွတ်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တရားဝင်လမ်းမကြီးဘေးတွင် သားသမီးရောင်းဝယ်မှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဓားပြတိုက်ခြင်း၊ ယောက်ျားများကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းနှင့် အမျိုးသမီးများကို အကြမ်းဖက်ခြင်းများသည် သာမန်လူများအကြား၌ပင် အဖြစ်များနေပြီး သိုင်းသမားများရှိနေသော အခြေအနေတွင်ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ အချို့သော မြင်ကွင်းများသည် ငရဲပြည်နှင့် မတူသော်လည်း အလွန်မကွာခြားပေ။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေသည် လမ်းဘေးရှိ မြို့ကြီးများသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် သိသာလာသည်။ ဒုတိယနေ့တွင်ပင် ဟိုယုရှောင်သည် ခရိုင်မြို့ခုနစ်မြို့နှင့် မြို့တစ်မြို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဒုက္ခသည်ဦးရေသည် အနည်းဆုံး သန်းပေါင်းများစွာရှိပြီး ဟိုမျိုးနွယ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ခရိုင်လေးခု၏ စုစုပေါင်းလူဦးရေနှင့်ပင် နီးပါးညီမျှသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် မိမိကိုယ်ကို အထူးသဖြင့် သဘောထားကောင်းသူဟု မယူဆသော်လည်း အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေများကို မြင်သောအခါ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒင်းရှန်းသည် အဆင်ပြေပြီး သူမ၏ အကြည့်က သူ့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြသနေသော်လည်း ကျန်ထိုင်ချင်းက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သရော်ခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့ကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ စကားများသည် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် ရေအေးလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဟိုယုရှောင်သည် နားမလည်ဘဲ ထိုအဘွားကြီးသည် စိတ်မာကျောသူဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ပို၍ပို၍ အသည်းအသန် အခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် အဘယ်ကြောင့် သူ့စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေခဲ့သည်ကို သူနားလည်လာခဲ့သည်။

ဒုက္ခသည်များ အလွန်များပြားပြီး တစ်ဦးစီသည် နောက်တစ်ဦးထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော အဖြစ်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေများ မရှိဘဲ အခြားသူများထက် ပိုဆိုးရွားသော အခြေအနေများသာ ရှိသည်။

သူ့အတွက် သားသမီးရောင်းစားခြင်းသည်ပင် ခံပြင်းဖွယ်ရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မိမိတို့၏ကလေးများကို သတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုပါ သတ်သေသွားသော မိဘများကို တွေ့သောအခါ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ စားနပ်ရိက္ခာကုန်သွားပြီး လူသားစားခြင်းကိုပင် ပြုလုပ်သောသူများကို မြင်ရသည်မှာလည်း အဆန်းမဟုတ်တော့ပေ။ အသည်းအသန်ဖြစ်နေသော သိုင်းသမားများက သာမန်လူများအပေါ် ကျူးလွန်သော လူမဆန်သည့် လုပ်ရပ်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်...

ဟိုယုရှောင်သည် ထုံထိုင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမည်မျှပင် အားကောင်းပါစေ၊ သူသည် လူတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်ပြီး သူကယ်တင်နိုင်သော လူဦးရေမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဦးတည်ရာသည် ဒုက္ခသည်များ၏ ဦးတည်ရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်၊ သူသည် သူတို့ကို သူနှင့်အတူ ခေါ်သွားနိုင်မည်မဟုတ်သလို လူများကို ကူညီခြင်းသည်လည်း ယာယီသာဖြစ်သည်။

လင်ကျန်းလမ်း၊ ရှင့်ယဲ့ခရိုင်မြို့၊ ဂျူယွမ်စားသောက်ဆိုင်

"ဒါက လင်ကျန်းလမ်းရဲ့ မြောက်ဘက်အကျဆုံး ခရိုင်မြို့ပဲ။ မြောက်ဘက်ကို လီ ၄၀၀ လောက် ဆက်သွားရင် လင်ကျန်းလမ်းကို ကျော်ပြီး ဝမ်ချွမ်းလမ်းကို ရောက်လိမ့်မယ်"

"အချိန်ကိုက်ပဲ၊ သုံးရက်နဲ့ ရောက်တယ်။ မင်းက သိပ်တော်ပုံမပေါ်ပေမယ့် မင်းရဲ့ စေတနာနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ချီးကျူးစရာပဲ"

ပြတင်းဘေးတွင်ထိုင်နေသော ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာကို ဒင်းရှန်းပြောသည်ကို ကြားလိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်ကို နောက်ပြောင်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး" ဟူသော စကားကိုကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းအသစ်များ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ လှပပြီး အထီးကျန်ဆန်သော မျက်နှာတွင် ရှားပါးသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ခရီးတစ်လျှောက် ကျွန်တော်မျိုးဟု အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ဝေါ်ခံခဲ့ရသော ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အာဏာစက်အောက်တွင် ဒေါသကို မပြောဝံ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် မည်မျှပင် မသက်မသာ ခံစားရပါစေ၊ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အတင်းအပြုံးဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး" ဟုသာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဝမ်ချွမ်းလမ်းကို ရောက်တာနဲ့ မြင်းစီးပြီး အမြန်သွားကြရအောင်"

မြင်းလှည်းနှင့် မြင်းစီးခြင်းကို အလှည့်ကျ ပြုလုပ်နေခြင်းဖြင့် ဤအဘွားအို တုန်လှုပ်ပြီး သေဆုံးသွားမည်ကို မကြောက်ရလေသလော။ ဟိုယုရှောင်၏ နှလုံးသားထဲ၌ မနာလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုအဘွားအို၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ သဘောတူရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ လမ်းကြောင်းကို မကြာခဏ ပြောင်းလဲပြီး ရန်သူကို ရှုပ်ထွေးစေရန် အရှိန်ကို ပြောင်းလဲခြင်းသည် တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ် ဖြစ်သည်။

"ဒီသာမန်လူအများစုဟာ ကျုံးကျိုးက ဘေးဒုက္ခတွေကနေ ထွက်ပြေးလာကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့အားလုံး လင်ချန်းလမ်းနဲ့ တုံယွမ်လမ်းက လာကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟာဂျင်နဲ့ ချင်ကျန်းဗီလာတို့က မဟာယွီကို အောင်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် လူတွေ အသက်မရှင်နိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားတဲ့ ဒုက္ခတွေကို တကယ်ဖြစ်စေမှာလား။ နောက်ဆုံးမှာ အုပ်ချုပ်ရေးစရိတ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် တိုးစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟိုယုရှောင်သည် ခရိုင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်ရှိ ဒုက္ခသည်များကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ သံသယများကို မေးမြန်းခြင်းမှ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒင်းရှန်းသည်လည်း ဤအကြောင်းကို သိချင်နေပြီး သူနှင့်အတူ ကျန်ထိုင်ချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်စွမ်းအင်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေတောင် ဒီသာမန်လူတွေအတွက် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ သန်းနဲ့ချီတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ တိုက်ပွဲကြီးအကြောင်းဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ အနည်းငယ် အမှားအယွင်းဖြစ်ရုံနဲ့ မြို့တစ်ခုလုံး သေသူတွေနဲ့ မြှုပ်နှံခံရနိုင်တယ်။"

ထို့အပြင် မဟာဂျင်နှင့် မဟာယွီတို့၏ ရန်ငြိုးသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် လမ်းတွင်တွေ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်ကြသည်။ မဟာယွီ အင်အားကြီးမားစဉ်က သူတို့သည် မဟာဂျင်၏ သာမန်လူများကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဂျီနှင့် တောင်ပိုင်းပြည်နယ်ငါးခု၏ အဖွဲ့များနှင့်အတူ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လုံးဝဝိုင်းရံကာ ဖိနှိပ်ခဲ့ကြသည်။ ယခု အခြေအနေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသောအခါ မဟာဂျင်သည် မည်သို့ သနားကြင်နာမှု ပြနိုင်မည်နည်း။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဤကိစ္စများကို ကောင်းစွာသိသော်လည်း ဤရှင်းပြချက်သည် ဟိုယုရှောင်၏ နှလုံးသားထဲရှိ သံသယများကို ဖြေရှင်းရန် မလုံလောက်ကြောင်း သူမနားလည်သောကြောင့် ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။

"ဟ... ဒါတင်မကဘူး။ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့လူတွေအားလုံးက မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေတွေမှာ တိုက်ကြခိုက်ကြလို့ ဖြစ်လာတာမှ မဟုတ်တာ။ ဟိုနယ်မြေကို သိမ်းထားတဲ့ သိုင်းသမားအဖွဲ့တွေဆိုတာ တိုက်ပွဲမဖြစ်ခင်ကတည်းက ထွက်ပြေးကြမှာလေ။ သူတို့အင်အားကို မပျက်စီးအောင်လို့ ပစ္စည်းတွေလည်း အများကြီး လုယက်ကြဦးမှာ။ တချို့နေရာတွေမှာဆို တိုက်ပွဲမစသေးခင်ကတည်းက လူတွေက တော်တော်ဆိုးရွားနေကြပြီ"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ခေတ္တရပ်တန့်ကာ ထေ့ငေါ့ကာ ဆက်လက်ပြောကြားသည် "ရက်စက်တဲ့ သိုင်းသမားတွေအပြင် ပိုကြမ်းတမ်းတဲ့သူတွေတောင် ရှိသေးတယ်"

"နတ်ဆိုးတွေလား"

ဟိုယုရှောင်သည် စိတ်ဝင်စားဟန်ပြပြီး တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်တော့ အမြင်ကျယ်တာပဲ။ 'မငြိမ်သက်တဲ့အချိန်မှာ နတ်ဆိုးတွေ ပေါများတယ်' ဆိုတဲ့ စကားက အလကားပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူတွေ အမြောက်အမြား သေဆုံးပြီး စုပုံလာတဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေ ပြင်းထန်လာတဲ့အခါတောင် တောရိုင်းနတ်ဆိုးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။ အားကောင်းတဲ့ သိုင်းသမားတွေအကြောင်းဆိုရင် ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။ ဘယ်အဓိကစစ်ပွဲမှာမဆို၊ အထူးသဖြင့် မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေတွေ ပါဝင်တဲ့စစ်ပွဲတွေမှာ သေဆုံးသူဦးရေဟာ ထောင်ဂဏန်းလောက်တင် မဟုတ်ဘဲ သိန်းဂဏန်းအထိ ရှိတယ်။ အဲဒီသေဆုံးသွားတဲ့ သိုင်းသမားတွေဟာ နတ်ဆိုးတွေအတွက် အကောင်းဆုံး အာဟာရပဲ။

သိုင်းသမားတွေကြား တိုက်ပွဲကြီးတွေရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ နတ်ဆိုးတွေ သေချာပေါက် ပါလာတယ်။ ကံမကောင်းလို့ သွေးနတ်ဆိုးလောက် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုပြီး အင်အားကြီးတဲ့ နတ်ဆိုးကို ဆွဲဆောင်မိရင် ခရိုင်မြို့တစ်မြို့တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ဒေသတစ်ခုလုံးရဲ့ အသက်တွေပါ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလူတွေ ထွက်ပြေးသင့်သလား၊ မထွက်ပြေးသင့်ဘူးလား ပြောပါဦး"

ဟိုယုရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီက တိုက်ပွဲကြီးများ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဟဲရှီနှင့် ဟဲတုံတွင် အလားတူ အခြေအနေများ အဘယ်ကြောင့် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သနည်းဟု သူအစပိုင်းတွင် မေးမြန်းလိုခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောပေါက်သွားသည်။

တုံလင်မြို့တွင် အဓိကရုဏ်းဖြစ်ပွားပြီးနောက် ရှင့်နန်စီရင်စုအနီးရှိ နတ်ဆိုးအားလုံးနီးပါးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး အလွန်အင်အားကြီးမားသော မေဒင်ဟောင်ရှိနေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက မည်သည့်နတ်ဆိုးမှ နောက်တစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်ဝံ့ရန် အချိန်အတော်ကြာလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဟဲရှီနှင့် ဟဲတုံဒေသနှစ်ခုသည် စစ်ပွဲကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပျက်စီးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဟိုမျိုးနွယ်ရရှိခဲ့သော ကြီးမားသောအကျိုးအမြတ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ ဟိုမျိုးနွယ်အတွင်းရှိ သိုင်းသမားတစ်သိန်းကျော်သည် ယခုအခါ ချေမှုန်းခံခဲ့ရသော အင်အားငယ်များမှ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် လေထဲမှ ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သိုင်းသမားတပ်ဖွဲ့များ၏ အခြေအနေဖြစ်ပါက ခရိုင်လေးခုမှ သာမန်လူများ၏ အခြေအနေသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားရမည်။

ဟိုယုတွမ်၏ နောက်ဆက်တွဲ အုပ်ချုပ်မှု မရှိခဲ့ပါက ဟဲရှီခရိုင်လေးခု၏ အခြေအနေသည် ယခုအခြေအနေထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း များစွာ တိုးတက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"ကဲ ရပြီ၊ အတော်ကြာ အနားယူခဲ့ပြီ၊ သွားကြစို့"

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမိန့်အရ ဟိုယုရှောင်နှင့် ဒင်းရှန်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ အရင်အတိုင်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ဟိုယုရှောင်သည် ရှေ့မှ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ မကြာမီ သူတို့သည် ခရိုင်မြို့မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်သွားလာခဲ့ကြသည်။ စီစဉ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းအရ ဝမ်ချွမ်းလမ်းနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ရန် နှစ်နာရီသာ ကြာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည်လည်း အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

သို့သော် နှစ်နာရီကြာ ခရီးသွားပြီး ဝမ်ချွမ်းလမ်းနှင့် လင်ကျန်းလမ်းအကြား နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှေ့တွင်ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စစ်မှန်သော ချီဖြင့် အာရုံခံနေသော ဟိုယုရှောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြင်းလှည်း၏ အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင်ဟိုက နောက်ထပ် ဖြောင့်မတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု လုပ်တော့မယ်..."

ကျေးဇူးရှင်ဟိုသည် ကျန်ထိုင်ချင်းက သူ့ကို နောက်ပြောင်ရန် ပေးထားသော နာမည်ပြောင်ဖြစ်သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရသော်လည်း သူ၏ လက်များ မရပ်တန့်ဘဲ မြင်းလှည်းကို တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်ကလေးတွေ၊ ငါ့ပိုက်ဆံကို ခိုးသွားပြီး ထွက်ပြေးလို့ရမယ်ထင်နေကြတာလား"

အဝေးရှိ နယ်နိမိတ်မှတ်တိုင်အနီးတွင် အင်အားကြီးမားသော ယောက်ျားငါးခြောက်ဦးသည် အသက်ဆယ်နှစ်အောက်ပုံရသော ကလေးနှစ်ဦးကို လိုက်ဖမ်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ဟိုယုရှောင်၏ မြင်းလှည်းရှေ့သို့ ရောက်သည်အထိ လိုက်ဖမ်းကြပြီး ထိုနေရာတွင် နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်သွားကြသည်။