အမှောင်ထဲက လူသတ်သမား

ထွက်ပြေးလာသော ကလေးနှစ်ဦးမှာ အစ်မနှင့်ညီဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် မျက်နှာများ ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး ကျုံးကျိုးဘက်မှ ထွက်ပြေးလာသော ဒုက္ခသည်များဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့ကို မြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ၏ အသက်ရှူခြင်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အာရုံခံလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

အသက်ဆယ်နှစ်အောက် ကလေးနှစ်ဦးအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့် သုံးလေးဆင့်ရှိ သိုင်းသမားခြောက်ဦး၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းခံရစဉ် တစ်မိနစ်ပင် အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းသည် အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ကြာမြင့်စွာ ထွက်ပြေးနေခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူသည် ပို၍ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်။

မိန်းကလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့် သုံးဆင့်တွင် ကျင့်ကြံထားပြီး ယောက်ျားလေးမှာ အဆင့်နှစ်တွင် ရှိသည်။ ဟိုယုရှောင်က သူတို့ကို စူးစမ်းနေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သတိဝီရိယအပြည့်ရှိလာသော်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခြောက်ဦးကို ပြန်ကြည့်ပြီး သူတို့သည် သေလမ်းကြုံနေရကြောင်း သိလိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများရှိ သတိဝီရိယသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအရောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

သူတတ်နိုင်သမျှ ကြင်နာစွာပြောသော်လည်း ဟိုယုရှောင်၏ အသံသည် ရန်ဖုန်း၏ အိုမင်းပြီး ခြောက်ကပ်သော မျက်နှာ၊ ပိန်လှီသော မျက်နှာအသွင်အပြင်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် နွေးထွေးမှု မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ကလေးနှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး စကားမပြောခဲ့ဘဲ သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း လိုက်လာသော ခြောက်ဦးက အရင်စပြောခဲ့သည်။

"အိုနာကြီး၊ မင်းကိစ္စနဲ့ မင်းနေစမ်း"

ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့ခြောက်ဦးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကောင်းဆိုးနတ်ကြာသည် လူတို့၏ ကံကြမ္မာအတားအဆီးများကို အာရုံခံနိုင်ပြီး ဤခြောက်ဦးသည် မှောင်မိုက်သော အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ တစ်ဦးစီတွင် သွေးကြွေးများစွာ ပါရှိသည်။ အစောပိုင်းက ဒုက္ခသည်များကြားတွင် သူတွေ့မြင်ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူသည် ဤခြောက်ဦးကို အစကတည်းက အလေးမထားဘဲ သူတို့သည် အရင်စကားပြောရန် ရဲတင်းလွန်းသည်ကို အံ့အားသင့်ခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အရေးယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူအရေးယူနိုင်ခြင်းမရှိမီ မြင်းလှည်းအတွင်းမှ ကျန်ထိုင်ချင်းက အရင်စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင်ဟို လူတွေကို ဆက်ကယ်တင်နေရင် မြို့တော်ကို အလျင်စလိုသွားစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီဘေးဒုက္ခခံစားနေရသူတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာနဲ့ မင်းက သူတို့အားလုံးကို တကယ်ကယ်တင်နိုင်မှာလား"

ဟိုယုရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေသံနိမ့်ဖြင့် "ကျွန်တော်က ဘာကျေးဇူးရှင်မှ မဟုတ်သလို ဒီဘေးဒုက္ခခံစားနေရသူတွေကိုလည်း များများကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မြင်ပြီးပြီဆိုတော့ လက်ရှောင်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်တတ်နိုင်တာ လုပ်တာက တစ်ပိုင်း၊ လုပ်သင့်သလား မလုပ်သင့်ဘူးလားဆိုတာက နောက်တစ်ပိုင်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြင်းလှည်းအတွင်းမှ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စကားကို သူမနှလုံးသားထဲသို့ ရောက်သွားသည်လား မသေချာသောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘဲ ကလေးနှစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကလေးများသည် မြင်းလှည်းမောင်းနေသော အဘိုးအိုသည် သူတို့ကို ကယ်တင်တော့မည်ကို သိသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြသကာ သူ့ထံသို့ အလျင်အမြန် တိုးကပ်လာကြသည်။

"ဪ မိန်းကလေးပါလား။ ညီအစ်ကိုတို့ ကံကောင်းပြီဟေ့ ဟားဟား"

...

လှုပ်ရှားတော့မည့် ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အသံကို သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း...

မြင်းလှည်းအတွင်းမှ အားကောင်းသော ချီတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး လိုက်လာသော ခြောက်ဦးကို ဝိုင်းရံကာ ခြောက်ချက်မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် ဝင့်ဝါစွာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသော ခြောက်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် သွေးငွေ့ခြောက်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြား လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူကိုမူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာလမ်း ရှိလျက် မလျှောက်လှမ်းခြင်းဟု ခေါ်ဆိုရပေမည်။

သူသာ အရေးယူခဲ့ပါက အများဆုံး လူခြောက်ဦးကို ရိုက်နှက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤလူမိုက်များသည် ကျန်ထိုင်ချင်းအား ဦးစွာ စိန်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် မည်သည့် အကြွင်းအကျန်မျှ မကျန်တော့ပေ။

သူတို့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရတာပဲ!

"အကြီးအကဲရဲ့ အသက်ကယ်တင်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်နေသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော ချီဖြင့် ညင်သာစွာ မတင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည် "မင်းတို့ နာမည်တွေ ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ငါ့ရဲ့ အရင်မေးခွန်းကိုလည်း မင်းတို့ မဖြေရသေးဘူးနော်"

ပိုရဲတင်းပုံရသော အစ်မဖြစ်သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှေ့သို့တိုးကာ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် "အကြီးအကဲ ကျွန်မနာမည် ကျန်းလီပါ၊ အသက်ကိုးနှစ်ပါ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ညီလေး ကျန်းယွင်၊ အသက်ရှစ်နှစ်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကလေးနှစ်ဦး၏ အသက်ကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုအနည်းငယ်ကို မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ရှစ်နှစ်အရွယ် ယောက်ျားလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့် နှစ်တွင်ရှိပြီး ကိုးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသည် အဆင့်သုံးတွင် ရှိသည်။ ဤအဆင့်ရှိ အရည်အချင်းသည် သူ၏ ဟိုမျိုးနွယ်မှ အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သေချာပေါက် မနိမ့်ကျပေ။

"ကျေးဇူးရှင် ဟို၊ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က ထူးချွန်တယ်နော်။ ကိုယ့်အတွက် ဒုက္ခမဖိတ်ခေါ်မိအောင် သတိထားပါ။ မြောက်ပိုင်းမှာ စစ်မီးတောက်လောင်နေပြီး နေရာတိုင်းမှာ ဒုက္ခတွေ တွေ့နိုင်တယ်။ မင်းက အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စော်ကားမိရင် ဒီဆရာတော် မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ခုံးများ ရှုံ့သွားပြီး ကျန်ထိုင်ချင်း၏ စကားများတွင် သတိပေးချက်ပါဝင်နေသည်ကို သူကောင်းစွာ သိသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ အရည်အချင်းမြင့်မားမှုကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ပျက်စီးသွားသော အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အဆက်အနွယ်များဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

"သခင်မလေးတာဟိုဟာ တစ်ကိုယ်တော် လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဆရာတော် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

သက်ကြီးဝတ်ရုံရှင်အမျိုးသမီး၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံစားရသော ဟိုယုရှောင်သည် တကယ်ပင် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ထေ့ငေါ့သော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် မကြာမီပင် သက်ကြီးဝတ်ရုံရှင်အမျိုးသမီးက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်နှက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ မြင်းလှည်းအတွင်းမှ အချိန်အတော်ကြာအောင် အသံမကြားရပေ။ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူ့နှင့် နောက်ထပ် ငြင်းခုံခြင်းမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် နူးညံ့သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုသို့ ငယ်ရွယ်သော ကလေးနှစ်ဦးသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသား သိုင်းသမားခြောက်ဦး၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှ ဤနေရာအထိ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် သူတို့အတွက် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း ပြသနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၌ အခြား အရေးကြီးသော ကိစ္စများ မရှိပါက သူသည် တကယ်ပင် ကူညီလိုစိတ်ရှိခဲ့သည်... သို့သော် ကံမကောင်းစွာ...

ဟိုယုရှောင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဟိုမျိုးနွယ်၏ အမှတ်အသားတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ထဲသို့ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ဦးကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် "ငါ မင်းတို့ကို တကယ်ကူညီချင်ပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ငါတို့ မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရမယ်၊ မင်းတို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ။ မင်းတို့ ဒီကို နောက်ဆုံးတော့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ၊ မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို ပြန်လိုက်လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့၏ အဖြေကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ ဆက်လက်ပြောကြားသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ။ တောင်ဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ ဒုက္ခသည်အုပ်စုကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ပြီး ဘိုင်မင်ကူးတို့ဆိပ်ကို ရောက်နိုင်ရင် ဒီတံဆိပ်ကို ပြပြီး ဟိုဖေလို့ခေါ်တဲ့သူကို ရှာကြည့်။ သူ မင်းတို့ကို ကူညီလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ဘိုင်မင်ကူးတို့ဆိပ်ကို မရောက်ခင် သေသွားရင်တော့..."