အမှောင်ထဲက လူသတ်သမား

ဟိုယုရှောင်သည် စကားမဆုံးသေးဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ၏မြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ပြီး မြင်းလှည်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဟိုယုရှောင်၏ မြင်းလှည်းမျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ရှိနေသော ဘာမှမရှိသော အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အရောင်အဝါတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရကာ သူတို့၏ အမူအရာများသည် သူတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ရင့်ကျက်မှုနှင့် လိမ္မာပါးနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"နွားကိုးကောင်နဲ့ ကျားနှစ်ကောင်ရဲ့ အားအင်ကို အသုံးပြုပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ မြို့တော်ကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ အင်အားကြီးသူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ မသေခဲ့ပေမယ့် အရေးမပါတဲ့ သူခိုးခြောက်ယောက်ကြောင့်တော့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် အခက်အခဲကြုံနေတဲ့ ဖီးနစ်ငှက်ဟာ ကြက်ထက် နိမ့်ကျတယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီ!"

ကျန်းလီဟုခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်သည် သူမအစ်ကို၏ စကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းခါယမ်းကာ ညင်သာစွာပြောသည် "ပျက်စီးသွားတာက ငါတို့ရဲ့ အနည်းဆုံး စိုးရိမ်စရာပဲ။ မဟာဂျင်ရဲ့ နယ်မြေပျက် အင်အားကြီးသူတွေက မြောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ကို ရှာဖွေနေကြတယ်။ ငါတို့ အင်အားပြန်ရပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အရောင်အဝါက သူတို့ကို ငါတို့ဆီ ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့မှာ သေလမ်းတစ်လမ်းပဲ ကျန်တော့မယ်"

"ဒါဆို အဲဒီအဘိုးကြီးကို ငါတို့ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ အဲဒီမြင်းလှည်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ချင်ယန်နယ်မြေ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ မြို့တော်ရဲ့ ပွဲတော်အတွက် မြောက်ဘက်ကို သွားနေကြပုံရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ဖော်ထုတ်မှာ စိုးရိမ်မနေရင် အဲဒီသုံးယောက်ကို သေဖို့ မြို့တော်ကို အလျင်စလို မသွားဖို့ တကယ်သတိပေးချင်တယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယွင်၏ လေသံသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ့ဘေးတွင် ကျန်းလီက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟိုယုရှောင်၏ မြို့တော်သို့ ခရီးစဉ်သည် သူတို့၏ အမြင်တွင် သေခြင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခြင်းနှင့် မခြားနားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ချင်ကျန်းဗီလာက ဦးဆောင်နေတာနဲ့အညီ ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ ရှိနေကြတယ်။ ဂျင်ဆန့်ကျင်ရေးအဖွဲ့ဟာ သန္ဓေတည်ကတည်းက လည်ပင်းညှစ်ခံထားရပြီး မြို့တော်ရဲ့ ပွဲတော်ဟာ ကောင်းကင်ပေါ်က ရဲတိုက်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။ မြောက်ပိုင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ရင် အဲဒီသုံးယောက် မြို့တော်ကို ဘေးကင်းစွာ ရောက်နိုင်မလား မသေချာဘူး။ လမ်းမှာတင် သတ်ခံရနိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆို ငါတို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်လဲ"

ယောက်ျားလေး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းလီ၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဟိုယုရှောင် ယခုပေးလိုက်သော တံဆိပ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် "မြို့တော်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းဟာ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ မြောက်ပိုင်းမှာ ဆက်နေတာက ငါတို့အတွက် သေချာပေါက် သေခြင်းပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ကြည့်ရင် ယန်ကျိုးအကယ်ဒမီဟာ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာပဲ။ သူတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ မြောက်ပိုင်းရဲ့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲဖို့ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းခြင်းအားဖြင့် ငါတို့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်"

သူမပြောနေစဉ် မိန်းကလေးငယ်သည် ခေတ္တရပ်ကာ သူမ၏ နဖူးမှ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်လိုက်ပြီး လေသံနိမ့်ဖြင့် "ငါတို့ ဘိုင်မင်ကူးတို့ဆိပ်ကို သွားမယ်။ အဲဒီအဘိုးကြီးပေးတဲ့ တံဆိပ်ကို အသုံးပြုပြီး တောင်ဘက်ကို မြစ်ကူးဖို့ အခွင့်အရေးရှာဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသော သူ့အစ်မနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

...…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သော တရားဝင်လမ်းပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားလာနေသော မြင်းလှည်းအတွင်း၌ ဒင်းရှန်းသည် တစ်ဝက်ပိတ်ထားသော ကုလားကာမှ ဟိုယုရှောင်ကို ငေးကြည့်ကာ ကျန်ထိုင်ချင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ဟိုမျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်က စိတ်ကောင်းရှိတယ်လို့ ပြောတာကို ကျွန်မမှတ်မိတယ်။ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းက လာတာနဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်မကောင်းလှတာကို ထည့်တွက်ရင် အရင်က သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ ဒီခရီးရောက်မှ တကယ်ယုံကြည်လာတာ"

"ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ သဘောထားကောင်းမှုတွေဟာ အရေးမပါဘူး၊ ပြောစရာတောင် မရှိဘူး"

ကျန်ထိုင်ချင်းက ဤသို့ပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အမြဲလို လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာ မပေါ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်ရင်းသည် သူမ၏ စကားများနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း ပြသနေသည်။

"သေးငယ်တဲ့ သဘောထားကောင်းမှုတွေဟာလည်း သဘောထားကောင်းမှုတွေပါပဲ။ သိုင်းသမားတွေဟာ သာမန်လူတွေထက် အင်အားနဲ့ စွမ်းရည်တွေ အများကြီး သာလွန်တာကြောင့် မာနနဲ့ တင်းမာမှုတွေ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး နှလုံးသားမရှိဘဲ သာမန်လူတွေကို သနားညှာတာမှု မရှိကြဘူး။ လမ်းတစ်လျှောက် အန်တီချင်းရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေကြားမှာ သူ မယိမ်းယိုင်ဘဲ လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း ကူညီခဲ့တယ်။ ဒီလို သဘောထားကောင်းမှုက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတယ်"

လမ်းဘေးတွင် တွေ့ခဲ့ရသော ဒုက္ခသည်များ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားသည် "စစ်ဖြစ်တဲ့အခါ အဆိုးရွားဆုံး ခံစားရတာ ဒီသာမန်လူတွေပဲ။ လက်နက်ကိုင်တိုက်ပွဲတွေကြားမှာ မမိအောင် ရှောင်ရှားရုံတင်မကဘူး၊ အင်အားကြီးတဲ့ သိုင်းသမားတွေရဲ့ ကျွန်ပြုခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံရတာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က သိုင်းသမားတိုင်း သူ့လို သဘောထားကောင်းရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ သိုင်းသမားအများစုက သူတို့ရဲ့ အင်အားကို အသုံးပြုပြီး စိတ်ကောင်းရှိသူတွေကို ဖိနှိပ်ပြီး တခြားသူတွေကို ကျွန်ပြုကာ သာမန်လူတွေကို နွားလို သဘောထားပြီး နတ်ဆိုးတွေနဲ့ မခြားနားဘူး"

"ဒါလည်း ဟုတ်တယ်၊ သခင်လေး တစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားကောင်းမှုက ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးလို့ တစ်ခါပြောခဲ့ဖူးတယ်"

မြင်းလှည်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ နယ်နိမိတ်မှတ်တိုင်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချွမ်းလမ်းသို့ ဝင်တော့မည်ကို သိလိုက်ပြီး "ရှေ့ခရီးအတွက် မြင်းစီးပြီး သွားကြစို့။ ရှေ့လမ်းက ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စိန့်ကောင်းကင်လက်သီးဂိုဏ်းက မဟာဂျင်ကို သစ္စာခံပြီးပြီ။ ဌာနချုပ်က သတင်းမှန်ရင် သူတို့က ယူလီယန်ဧကရာဇ်ရဲ့ တပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဂျီဟွာဒေါကို တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ နယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ခရီးသွားတာကို တမင်နှောင့်နှေးထားတာကြောင့် ငါတို့ကို တားချင်ရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒင်းရှန်း၏ လေသံက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည်။ ဌာနချုပ်မှ သတင်းကို သခင်လေးက ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မှားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် တရားဝင်လမ်းများကိုသာ အသုံးပြု၍ မြို့များသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့သောကြောင့် များစွာ အာရုံစိုက်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

"မြင်းလှည်းကို ပစ်ထားပြီး မြင်းစီးပြီး ခရီးဆက်ကြစို့"

ဟိုယုရှောင်သည်လည်း ကျန်ထိုင်ချင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပြီး သူမသည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်အပေါ် ရန်သူ၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို ရှုပ်ထွေးစေလိုကြောင်း သိသည်။ ဝမ်ချွမ်းနယ်မြေသို့ နယ်နိမိတ်မှတ်တိုင်ကို ဖြတ်ကျော်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တက်ကာ မြင်းကုန်းနှိပ်ကြိုးများကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး သုံးဦးစလုံး မြင်းများပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ကျန်ထိုင်ချင်းက ဦးဆောင်ပြီး သူနှင့် ဒင်းရှန်းက နောက်မှ လိုက်ပါကာ မြင်းလှည်းကို စွန့်ပစ်၍ မြောက်ဘက်သို့ တရားဝင်လမ်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားလာကြသည်။

သုံးဦးစလုံး ကျင့်ကြံထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သွေးသားနှင့် အရိုးများသာဖြစ်ပြီး အိပ်စက်အနားယူခြင်းမရှိဘဲ အဆုံးမရှိသော တုန်လှုပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိနိုင်ပေ။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် သူတို့သည် သုံးနာရီတိုင်း တစ်နာရီနားနေကြသည်။ သူသည် သူတို့၏ အကန့်အသတ်မဟုတ်သော်လည်း မြင်းများ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို အဓိက ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ရက်လျှင် လီ နှစ်ထောင်ကျော်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်သေးသည်။

နယူးယွီခေတ် ၁၃၂၄၊ နိုဝင်ဘာ ၂၅ ရက်၊ ည။

"ကဲ ရှေ့က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းမှာ ခဏနားကြစို့"

ဝမ်ချွမ်းလမ်း၏ မြောက်ဘက်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်းကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် သုံးနာရီကျော် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ ကျန်ထိုင်ချင်းက သူတို့ကို အနားယူခွင့်ပေးလေ့ရှိသည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံးအနားယူချိန်မှ တစ်နာရီကျော်သာ ရှိသေးသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မြန်မြန် ရပ်တန့်နေကြသနည်း။

ထူးဆန်းသည်ဟု သူထင်သော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ လမ်းဘေးရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းဆီသို့ သူ၏မြင်းကို ဦးတည်ကာ သွားခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းတံခါးသည် ပျက်စီးနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မထိတွေ့ရသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော် သူအနီးသို့ မရောက်မီ ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ အသံသုံးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြစ်မြောက်ပိုင်းက လုံးဝပျက်စီးသွားပြီ။ လူတွေ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ပြီး ဒုက္ခသည်တွေ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတာကြောင့် တကယ့် ငရဲပြည်လို ဖြစ်နေပြီလား..."

"ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေတွေ စစ်ဖြစ်နေတော့ သာမန်လူတွေပဲ ခံရတာပေါ့"

"ခေတ်ရဲ့ မငြိမ်သက်မှုက သေချာနေပြီး ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်။ မြစ်မြောက်ပိုင်းမှာ စစ်ပွဲက ကြာရှည်သွားရင် လူတွေကြားမှာ သေဆုံးသူတွေ ပိုများလာမှာကို စိုးရိမ်တယ်။ မဟာယွီက ဂျင်ဆန့်ကျင်ရေးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းဖို့အတွက် မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေကြီးရှစ်ခုကို ခေါ်ယူဖို့ မြို့တော်ပွဲတော်ကို ခေါ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါသာ အောင်မြင်ရင် စစ်မီးလျှံတွေ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာနိုင်တယ်"

"မဟာယွီက သမင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်မင်းဆက်ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ မဟာဂျင်က အရင်အုပ်စိုးသူတွေကို သဘောထားကြီးလို့သာ မဟုတ်ရင် ကန်ယွမ်တောင်ကို ကျော်ပြီး ကျုံးကျိုးကို အခုအချိန်မှာ သိမ်းပိုက်ပြီးသွားလောက်ပြီ။ သူတို့ရဲ့ အသက်ကို လေးရာစုကျော် ခွင့်ပြုထားတာဟာ အလွန်ထူးခြားတဲ့ သနားကြင်နာမှုတစ်ခုပဲ။ ဘာလို့ မင်းဆက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဟန်ဆောင်နေသေးတာလဲ။ စစ်ပွဲကို ပြန်လည်မီးမွှေးလိုက်ရင် ခံရမှာက သာမန်လူတွေပဲဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ဘူးလား"

"မြို့တော်ပွဲတော်ကို လာတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေတွေက မဟာယွီကို တကယ်ပဲ သစ္စာရှိတယ်လို့ မင်းထင်လား။ ဒါဟာ ယူကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် မဟာဂျင်ရဲ့ အင်အားက အရမ်းမြန်မြန် ကြီးထွားလာမှာကို ကြောက်ရွံ့တာသက်သက်ပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အကြံနဲ့ကိုယ်ပဲ၊ ဂျင်က အရမ်းအင်အားကြီးတာကို မမြင်ချင်ကြဘူး"

"အဲဒီသာမန်လူတွေရဲ့ အသက်တွေက ဘယ်သူ့အတွက်မှ အရေးမပါဘူး၊ ဟွန့်"

...

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ သုံးဦးသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူသည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သူတို့သည် တစ်နာရီသာ အနားယူပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်ခဲ့သနည်း ထိုလူနေထိုင်မှုမရှိသော အပျက်အယွင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာခဲ့ကြသနည်းကို သူသဘောပေါက်သွားသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း ကြိုတင်သိထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဒါဆို ဂျင်က ယွီကို ဖျက်ဆီးရင် ကမ္ဘာမှာ ငြိမ်းချမ်းရေး ရောက်လာမယ်လို့ မင်းပြောနေတာလား"

အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဝူကျုံးခေတ်ကစပြီး မဟာယွီမင်းဆက်ဟာ နာမည်ခံ မင်းဆက်သက်သက်ပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ ဒီနေ့ရဲ့ မငြိမ်သက်မှုဟာ နန်းတော်ကို လိုချင်တဲ့ဆန္ဒကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ။ မဟာယွီကို အားနည်းနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဆက်လက်တည်ရှိခွင့်ပြုမယ့်အစား လုံးဝဖျက်ဆီးပြီး အငြင်းပွားမှုကို မြန်မြန်ဖြေရှင်းပြီး ကမ္ဘာကို ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်လည်ရရှိအောင် လုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်။ သခင်မလေးချင်း၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ။ ခေါင်းကို ဖုံးကွယ်ပြီး အမြီးကို ဖော်ထုတ်တဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ မင်းက ဘုရားသခင်မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချဖို့ ရဲတင်းတယ်။ ငါ့ရှေ့မှာ လှည့်စားဖို့ ရဲတင်းတာက သေခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်တာနဲ့ အတူတူပဲ"

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ လေသံသည် စိတ်မရှည်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အားကောင်းသော ချီကို စီးဆင်းစေပြီး အဝေးမှ ဘုရားကျောင်းဆီသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဝါးအားကြောင့် ဟိုယုရှောင်၏ ဆံပင်များ ရှေ့တွင် လွင့်စင်သွားသော်လည်း သူမသည် ဘုရားကျောင်းသည် မြေမှုန့်အဖြစ် ပြိုကျသွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူမ၏ အမူအရာသည် ည၏ နက်ရှိုင်းမှုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ခရီးတစ်လျှောက် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော စီစဉ်မှုများသည် သူတို့၏ ရန်သူများ၏ အင်အားကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် သူမကို သခင်မလေးချင်းဟု ခေါ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့သည် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အထောက်အထားကို သိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဤအချက်ကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် သူမ၏ အင်အားကို နားလည်ရမည်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူတို့သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူတို့၏ လမ်းတွင် ရပ်တည်နေကြသည်...

သူသည် ဤသုံးဦး၏ အင်အားသည် အလွန်အင်အားကြီးမားသည်ဟုသာ ဆိုလိုနိုင်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဘုရားကျောင်းသည် မြေမှုန့်အဖြစ် ပြိုကျသွားပြီးနောက် အရိပ်သုံးခုသည် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားကာ သူတို့ရှေ့တွင် ရဲရင့်စွာ ရပ်တည်လိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ထိုသုံးဦးကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ မှတ်မိခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံးသည် ညခရီးအတွက် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို မသိနိုင်စေရန် အထူးပြုလုပ်ထားသော မျက်နှာဖုံးများဖြင့် မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ထားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အမှန်တကယ် အထောက်အထားများကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသည် ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။