ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ခွေးသား

ယခုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် ကျောက်ဖိုနူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာကို အေးစက်သော မဲ့ပြုံးနှင့် ရက်စက်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကျောက်ဖိုနူ၏ အဆင့်အတန်းကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူခုနစ်ဦးသည် သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူအစကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံး သူ့ကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အစကတည်းက သူသည် ကျောက်ဖိုနူကို ထိုမျှလွယ်ကူစွာ သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမရှိပေ။

ဆဋ္ဌမမြောက် အဖြူရောင် နတ်ကြာပွင့်ချပ်သည် ကုသိုလ်ဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ခေတ္တတိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။ သူသည် ယခင်က ဤအရာကို တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်အမှတ် သုံးသန်းရှစ်သိန်းအထိသာ သုံးစွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပိုပါက သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်။ ကုသိုလ်အမှတ် သုံးသန်းရှစ်သိန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မည်မျှအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်ကို သူသေချာမသိပေ။

ကျောက်ဖိုနူကို သတ်ရန် ထိုခုနစ်ဦး တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိသော ထိုတစ်စက္ကန့်အတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပြီး သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးတစ်ခုသာရှိပြီး သူ မည်သို့ ကောင်းစွာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်မည်နည်း။

ရင်ဘတ်ကို ဓားထိုးခြင်းသည် သူသည် ကျောက်ဖိုနူကို တမင်ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပထမအချက်အနေဖြင့် သူ့ကို လှုပ်မရအောင် ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သဘာဝကျကျ ဤပြီးပြည့်စုံသော အခိုက်အတန့်ကို ဖန်တီးရန်ဖြစ်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ လှံတံသည် မည်သည့်သံသယမျှမရှိဘဲ ကျောက်ဖိုနူ၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ပို၍ပင် ရက်စက်လာသည်။ သူသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငါးနှစ်အပြည့် ဖုံးကွယ်ထားသော အမုန်းတရားဖြစ်ပြီး သူတို့တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တစ်ရက်တည်းပင် မမေ့နိုင်သော အမုန်းတရားဖြစ်သည်။

ဘုန်း...

ဤထိုးနှက်ချက်သည် ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချင်ယန်နယ်မြေသို့ ရုတ်တရက် တိုးမြင့်လာသော အင်အားဖြင့် အာကာသကို ချက်ချင်း ပျက်စီးစေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိုင်ဆယ်မိုင်ကျော် ရှည်လျားသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဖျတ်ခနဲ...

ကျောက်ဖိုနူသည် အဆိပ်အတောက်များသော သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ပျော်ရွှင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ ရှုံ့သွားပြီး သူ့မျက်နှာသည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤခွေးသားသည် ထိုမျှလွယ်ကူစွာ သတ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူကို မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ရခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖိုနူ၏ ဦးခေါင်းခွံသည် ကွဲကြေသွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်တောက်ပမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထင်ရှားစွာ ပါးလွှာသော ပိတ်စအလင်းရောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကာအကွယ်ရတနာတစ်ခုဖြစ်သော ရွှေချည်သားနူးညံ့သော သံချပ်ကာနှင့် ထင်ရှားစွာ ဆင်တူသည်။

ချင်ယန်နယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အင်အားအပြည့်အဝပင် ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ထင်ရှားစွာပင် သံချပ်ကာ၏ အဆင့်သည် အလွန်မြင့်မားသည်။ ယခုအချိန်အထိ ဟိုယုရှောင်သိရှိထားသော အစွမ်းထက်ဆုံးအရာမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်များဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနူးညံ့သော သံချပ်ကာ၏ အဆင့်သည် ဝိညာဉ်လက်နက်များထက်ပင် မြင့်မားနိုင်သည်။

"မင်း ငါ့ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ၊ ဒီအဘိုးကြီးကို ငါ့အတွက် ခုတ်ထစ်လိုက်စမ်း"

ကျောက်ဖိုနူ၏ အသံသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသံနှင့်အတူ အောက်ခံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ် ရောနှောနေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိသော်လည်း လွှမ်းမိုးနေသော ဒေါသကို မချုပ်တည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အလျင်အမြန် ရောက်လာသော အဘိုးအိုကို အော်ဟစ်ကာ ဟိုယုရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ့ကို မြေမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားစေရန် ခါးသီးသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် မျက်နှာသည် လိမ်ကောက်နေသည်။

သို့သော် သူစကားမပြောမီ၊ သို့မဟုတ် အဘိုးအိုမရောက်မီပင် ဟိုယုရှောင်သည် လေထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားကာ အဘိုးအိုလာရာဘက်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကာ ချင်ယန်နယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦး၏ ဝိုင်းရံခြင်းခံနေရသော ကျန်ထိုင်ချင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သတ်ဖြတ်ရန် မအောင်မြင်သောကြောင့် သူထွက်ပြေးရမည်။

သူသည် ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မပြုလုပ်မီကပင် ရေးဆွဲထားသော အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖိုနူသည် ယင်ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ သိုင်းသမားများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာသောကြောင့် နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ရောက်လာဦးမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ နဂါးသည် ဒေသခံမြွေကို မနှိမ်နင်းနိုင်၊ သူနှင့် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဤနေရာတွင် နဂါးများမဟုတ်ကြောင်း၊ ချင်ကျန်းဗီလာသည်လည်း ဒေသခံမြွေမဟုတ်ကြောင်း ပြောစရာမလိုပေ။

ဒဏ်ရာရပြီး သွေးများ စီးကျနေသော ကျန်ထိုင်ချင်းကို ဟိုယုရှောင်သည် ဆွဲခေါ်နေသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများနှင့် မခြားနားသော်လည်း ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ထွက်ပြေးလိုပုံမပေါ်ပေ။ ဒဏ်ရာများရရှိထားသော်လည်း သူမသည် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို အဆက်မပြတ် ပြောနေသည်။

"မင်းမှာ ဒီစွမ်းအားရှိရင် သူတို့ကို သတ်ဖို့ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းသင့်တယ်!"

"မြောက်ပိုင်းဒေသတွေမှာ ဒီလိုလူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါတို့ သူတို့ကို ရှောင်လို့မရဘူး"

"ငါတို့ တောင်ဘက်ကို သွားလို့မရဘူး၊ ငါ မြို့တော်ကို သွားဖို့ လိုသေးတယ်"

"ဟိုယုရှောင်၊ မင်းငါ့ကို မနာခံရဲရင် မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

...

ဖျတ်…..

ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲရှိ ကံအတားအဆီးများသည် ပြိုကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူ၏ စိတ်အခြေအနေသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး အနည်းငယ်သော ဆင်ခြင်တုံတရားကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုသံကို ကြားသောအခါ သူ၏ စိတ်တိုမှုသည် မြင့်တက်လာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"ခွေးမ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်း မြောက်ဘက်ကို သွားဖို့ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုနေလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ် အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောရင် မင်းကို အရင်သတ်မယ်"