အထင်လွဲတာပါ

သူမ၏ အသံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့နေသည်ကို သူမ သတိမထားမိဘဲ၊ ဟိုယုရှောင်နှင့် စကားပြောစဉ်က သူမ၌ရှိခဲ့သော ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် မာနသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကာ အစား... တီးတိုးပြောဆိုသော လေသံမျိုး ပါဝင်လာသည်။

တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်တာပဲ...

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ်သော ပီတိဖြစ်ခြင်း ပေါ်လာပြီး ကျန်ထိုင်ချင်း၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သူ၏ လက်ဖဝါးများ နာကျင်နေသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ချွမ်းတောင်မြို့၏ အကြမ်းဖျဉ်းပုံကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျန်ထိုင်ချင်းကို လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ချီကာ ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး တောထဲတွင် ခရီးသွား၍ မရကြောင်း သူသိသော်လည်း အခြားမည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို ပို၍ပင် မသေချာပေ။ ဤသို့ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးခြင်းသည် နောက်မှ လိုက်လာသော ခုနစ်ဦးကို သေချာပေါက် ဖမ်းမိစေမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်ထိုင်ချင်းက သူ့ကို မြို့သို့ ညွှန်ကြားထားသောကြောင့် သူမတွင် လိုက်လာသူများကို ရှောင်ရှားရန် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိရမည်။

တောင်မြို့သည် ခရိုင်မြို့ထက် အဆင့်မြင့်သော်လည်း စည်းမျဉ်းများသည် တူညီသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် လီတစ်ရာ စတုရန်းအကျယ်ရှိသည်။ နီးကပ်မှုကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်းကို ပွေ့ချီကာ ဝမ်ချွမ်းတောင်မြို့သို့ ခဏလေးနှင့် ပျံသန်းရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားစဉ် ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ ယခုမှသာ ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဤနေရာရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

နည်းပညာအရ မြောက်ပိုင်းတိုက်ပွဲများသည် ကျုံးကျိုးလမ်းရှိ လင်ကန်၊ ကျွန်းဂျီနှင့် တုံယွမ်တို့တွင်သာ အဓိကအာရုံစိုက်ထားပြီး လင်ကန်နှင့် တုံယွမ်တို့သည် ကျဆုံးပြီးဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း မဟာဂျင်နှင့် ချင်ကျန်းဗီလာမှ တပ်များသည် မြို့တော်ဒေသလမ်းကို ဝိုင်းရံထားသည်။ ဤအမှုအရာအားလုံးသည် ဂျိဟွာ၊ ဝမ်ချွမ်းနှင့် လင်ကျန်းတို့၏ တောင်ပိုင်းလမ်းများနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ဒုက္ခသည်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း ဤလမ်းများသည် တိတ်ဆိတ်နေသင့်သည်၊ အနည်းဆုံး မြို့များအတွင်းတွင် မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ ရှိနေသင့်သည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဟိုယုရှောင်သည် မြို့အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် မြို့လမ်းများက လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ လူအချို့ရှိလျှင်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အလျင်အမြန် သွားလာနေကြသည်။ ကင်းလှည့်နေသော သိုင်းသမားများ၏ ထင်ရှားသော တည်ရှိမှုသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ ဂရန်းမာစတာအဆင့်ကို မပြောနှင့်၊ ယင်ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦး၏ အရှိန်အဝါကိုပင် သူသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

ညနက်ပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် လမ်းများ လူသူကင်းမဲ့နေသည်မှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း ကင်းလှည့်နေသော ပုံရိပ်များ အများအပြားရှိနေခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

"မြင့်မြတ်တဲ့ ကောင်းကင်လက်သီးဂိုဏ်းက မဟာဂျင်ကို သစ္စာခံလိုက်ပြီ။ ဝမ်ချွမ်းလမ်းဟာ အခု စစ်အခြေအနေမှာ ရောက်နေတယ်။ အဲဒီရှစ်ယောက်က မြို့ထဲကို ရုတ်တရက် ဝင်လာဖို့ မရဲဘူး။ မကြောက်နဲ့၊ အရင်ဆုံး လူမသိသူမသိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး ပုန်းနေကြစို့"

ယခုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် အခြေအနေကို စဉ်းစားရန် စိတ်မရှိဘဲ မြို့ထဲရှိ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ သုံးခုကို ခံစားမိသောကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ချင်ယန်လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသောကြောင့် သူ၏ သတိသည် လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သူသည် နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ သူမနှင့်အတူ ချက်ချင်း ပြေးဆင်းခဲ့သည်။

သူတို့သည် ပြေးဆင်းသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြို့ထဲရှိ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ သုံးခုသည်လည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟိုယုရှောင် တင်းမာသွားသည်။ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ထိုသုံးဦးသည် လှုပ်ရှားလာပါက သူတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် လေထဲတွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်မှ ထူးဆန်းသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအရာသည် မသိရသော အရည်တွင် နှစ်ထားသော သစ်ခက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်သောအခါ ထိုအရည်သည် ချက်ချင်း အခိုးအငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အခိုးအငွေ့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ သုံးခုသည် လေထဲတွင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်ထပ် မတိုးတော့ပေ။

ထင်ရှားစွာပင် ထိုအခိုးအငွေ့သည် သူတို့၏ ခြေရာများနှင့် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဤအရာကို သဘောပေါက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ထိုင်ချင်းကို ခေါ်ယူကာ မြောက်ပိုင်းမြို့နယ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး လီနှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့် စတုရန်းအကျယ်ရှိသော အိမ်ခြံမြေတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအိမ်ခြံမြေတွင်လည်း သိုင်းသမား ရာဂဏန်းများ၏ အရှိန်အဝါများ ရှိသော်လည်း အားလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းနယ်မြေတွင်သာ ရှိပြီး ဂန်းချီနယ်မြေတွင် ဆယ်ဦးအောက်သာ ရှိကာ ဂရန်းမာစတာများ လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် အားကောင်းသော တတိယတန်းအင်အားစုတစ်ခုသာ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

ယင်ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် အိမ်ခြံမြေ၏ ညစောင့်များကို ပြောစရာပင် မလိုပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်းကို အိမ်ခြံမြေရှိ အမြင့်ဆုံး လေ့ကျင့်သူ၏ နေအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကျန်ထိုင်ချင်းကို ချထားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေါက်သွားသော ဘောလုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်မှုသည် အကြီးအကဲ ဂရန်းမာစတာနယ်မြေသို့ ကျဆင်းသွားကာ အချိန်အကြာကြီး ဖိနှိပ်ထားသော သွေးများ လည်ချောင်းမှ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

သူ၏ လေ့ကျင့်မှု ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကံအတားအဆီး၏ မှောင်မိုက်သော စွမ်းအင်သည် သူ၏ စိတ်ပင်လယ်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ နောက်ဆုံးသော ဆင်ခြင်တုံတရားသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် လုံးဝ အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရုတ်တရက် သတ်လိုစိတ်သည် သူ့အတွင်း၌ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲများ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးတော်မူပါ"

ဆိုဖာပေါ်တွင် မိန်းမငယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသော ထိုလူ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤတတိယတန်းအင်အားစု၏ ပိုင်ရှင်သည် မော့ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် သူသည် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သိလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

သို့သော် သတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဟိုယုရှောင်သည် ထိုလူပြောသော မည်သည့်စကားကိုမျှ မကြားခဲ့ပေ။ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် ထိုလူနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မိန်းမငယ်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ဆူညံနေတုန်းပဲ၊ သေချင်နေတာလား"

အားအင်ကုန်ခန်းနေသော ကျန်ထိုင်ချင်းသည် တံခါးကို အခုမှ ပိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လူနှစ်ဦးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး နံရံများပင် အက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို အေးစက်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲဟဲ..."

ဟိုယုရှောင်၏ ထူးဆန်းသော ရယ်သံကို ကြားသောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် မျက်ခုံးများကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှုံ့လိုက်ပြီး ယခု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ်ကောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ရန် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော သစ်ခက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ လှုပ်လိုက်သောအခါ သစ်ခက်မှ အစက်များသည် လေထဲတွင် ချက်ချင်း အမြှောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကာ မြှောက်ဖြင့် ထိုးခံလိုက်ရသော ဟိုယုရှောင်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ် ပြသခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီကျောက်စိမ်းသန့်စင်တဲ့ရေက နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကြာ မြင့်မြတ်တဲ့ အသင်းတော်ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ကုသိုလ်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ကံအတားအဆီးနတ်ဆိုးချီကို သက်သာစေဖို့ သုံးတာ။ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ယူလိုက်တော့၊ ဟင်"

ဟိုယုရှောင်သည် သတိလစ်သွားပြီဟု ယူဆထားသောကြောင့် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် မိန်းမပျို၏ စကားအနည်းငယ်ကိုသာ ပြသခဲ့ပြီး သစ်ခက်ဖြင့် ဟိုယုရှောင်ကို နောက်ထပ် သုံးကြိမ် ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ ဟိုယုရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ကံအတားအဆီး၏ အနက်ရောင်ချီသည် ကျုံ့လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် သက်သာသွားပြီး သစ်ခက်ကို သူမ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲထုတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လက်ဝါးတစ်ချက်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ရုတ်တရက် ဖိလိုက်သည်၊ သို့မဟုတ် ပို၍တိကျစွာဆိုရလျှင် သူမ၏ လက်ထဲရှိ သစ်ခက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမရှေ့တွင် ဟိုယုရှောင်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အနက်ရောင်အလင်းသည် မှေးမှိန်သွားမည့် လက္ခဏာမပြဘဲ သူမ၏ မှိန်ဖျော့သော အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အနည်းငယ်သော ထိတ်လန့်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ဟိုယုရှောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်သောရေဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သစ်ခက်တွင် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်သောရေ အနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး သူမ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်သောရေကို ဆက်လက်စုပ်ယူလိုပါက သူမ၏ စိတ်ပင်လယ်ကို ထိုးဖောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စိတ်ပင်လယ်များ ရောနှောခြင်းသည် ဟိုယုရှောင် ယခင်ကပြုလုပ်ခဲ့သည်ထက် ပို၍ပင် လွန်ကဲလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူသည် လုံးဝ လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

သို့သော် သူမသည် ယခု ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ခုခံရန် လုံးဝ အားအင်မရှိတော့ပေ။

ဟိုယုရှောင်၏ ဦးခေါင်းသည် ယခု သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး သူ၏အတွင်း၌ တိုးပွားလာသော ကံအတားအဆီးနတ်ဆိုးချီကို တန်ပြန်ရန် သစ်ခက်မှ ကုသိုလ်ကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ ပျော်ရွှင်သော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤဖြစ်စဉ်သည် အလွန်နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် သစ်ခက်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်က လျင်မြန်စွာ လုံးဝကုန်သွားသည်။ သို့သော် ဟိုယုရှောင်ရှိ ကံအတားအဆီးနတ်ဆိုးချီသည် ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ ရှုံ့သွားပြီး ကျောက်စိမ်းသန့်စင်သောရေ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သစ်ခက်ကို တက်ကာ စူးစမ်းလေ့လာရင်း ကျန်ထိုင်ချင်း၏ ခုခံအားမဲ့သော စိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း ပျော်ရွှင်မှုအမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်...

သူတို့၏ စိတ်ပင်လယ်များ ပေါင်းစည်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်သော အမူအရာသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မြူခိုးများ ဝေ့ဝဲလာကာ သူမ၏ ပါးပြင်များက သိသိသာသာ ပိုနီရဲလာသည်။

သူမသည် ငယ်ရွယ်တော့သည်မဟုတ်သော်လည်း ထိုသို့သော အရာများကို ဘယ်သောအခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ စိတ်ပင်လယ်များ ရောနှောခြင်း၊ ဝိညာဉ်၏ နက်နဲသော အရပ်ကို ပထမဆုံး ထိတွေ့ခြင်း၏ ခံစားချက်သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုသာမက စူးစမ်းလိုစိတ်အနည်းငယ်ကိုလည်း သယ်ဆောင်လာသည်။ ရောယှက်နေသော ခံစားချက်များ၏ ရောနှောမှုက သူမ၏ အသံကို တုန်ယင်စေခဲ့သည်

"ဟိုယုရှောင်၊ ရပ်လိုက်တော့"

"ရပ်ပါ၊ မ..."

"ငါ... ငါ... မင်းကို သတ်မယ်"

...

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် တိတ်တိတ်နေခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ကံအတားအဆီး၏ ကုသိုလ်ကို ခံစားနေရုံသာဖြစ်ပြီး မျှခြေသို့ တိမ်းစောင်းနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဟိုယုရှောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုးယုတ်သော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများသည် သွေးများဖြင့် ကြာမြင့်စွာ စိုရွှဲနေပြီး ယခင်က ထိတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် သူမကို လက်တွေ့အားဖြင့် တွယ်ကပ်နေသည်။ ဆိုးယုတ်သော အတွေးပေါ်လာသည်နှင့် သူသည် အလိုအလျောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ခုခံရန် အားအင်မရှိသေးပေ...

...

အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံက အလွန်ကျယ်လောင်နေသည်။ တပည့် ဒါဇင်နှင့် ဂန်းချီနယ်မြေမှ အကြီးအကဲအချို့သည် စုရုံးရောက်ရှိနေပြီး အားလုံးသည် တံခါးပိတ်ထားသည်ကို မသေချာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် တံခါးခေါက်ရန် မည်သူမျှ မတက်လာဘဲ အချင်းချင်း အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် အခန်းတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံတိုးတိုး ကြားလိုက်ရသည်။

အားလုံးသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို ပြသခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း လှမ်းကြည့်ကာ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး တီးတိုးပြောဆိုသံ အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က တော်တော်ဆူညံနေတာပဲ"

"ဟဲဟဲ၊ တတိယမြောက် အမျိုးသမီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ချစ်ခင်ခံရလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူနဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ အတူနေခဲ့တာ"

"တတိယမြောက် အမျိုးသမီးရဲ့ အဖေက လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ သင်းထောက်၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က လျစ်လျူရှုရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"