အရူးလား (၂)

"ရှိတာနဲ့ ကျေနပ်ပါ၊ တတိယမြောက် အမျိုးသမီးကို လေးစားလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့ဂိုဏ်းက တစ်နေ့ကို သုံးကြိမ် ရှာဖွေခံရလိမ့်မယ်၊ အခု မဆိုးပါဘူး၊ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်ပဲ လာတာက တခြားနေရာတွေထက် သာသေးတယ်"

...

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ဘာတွေ စုရုံးပြောနေကြတာလဲ"

ရုတ်တရက် အေးစက်သော ဆူပူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးကို လန့်သွားစေကာ ပန်းရောင်ဝတ်ထားသော သေးသွယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဓိကခန်းမမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးသည် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ကာ လေးလေးစားစား "မင်္ဂလာပါ အရှင်မ" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ကို မေးနေတယ်၊ ဒီမှာ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ"

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ထင်ရှားသည်။ အားလုံး ကြောက်ရွံ့သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြစဉ် တစ်ဦးသည် ရဲတင်းစွာ ဖြေကြားရန် ရဲတင်းလာသည် "အရှင်မ၊ ကျွန်တော်တို့က လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ ပိတ်ဆို့မှု ဘယ်အချိန်မှာ ရုပ်သိမ်းမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြတာပါ"

"ဘာအဖြေရလဲ"

"ဒါ..."

"အသုံးမကျတဲ့ လူတွေ၊ ဘာမှမသိဘဲ လက်သီးဂိုဏ်းအကြောင်းကို ရမ်းသန်းပြောရဲသေးတယ်။ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး မင်းတို့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်လာခဲ့"

အမျိုးသမီး၏ ဆူပူခြင်းကို ခံရသောအခါ အားလုံးသည် ဆောင်းရာသီ၌ ပိုးကောင်များကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ တံခါးဆီသို့ နောက်ဆုတ်ကာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

"အရှင်မက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တော်တော် စိတ်တိုနေပုံပဲ..."

"စိတ်တိုရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ အင်အားတောင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပုံရတယ်"

"သေချာတယ်၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တောင် သူ့ကို လုံးဝ နာခံတယ်။ အရှင်မက ဂရန်းမာစတာအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလို့ မင်းထင်လား"

"လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ မကြာသေးခင်က လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ အရှင်မကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ယွင်တင်ဂိုဏ်းဟာ အများကြီး အခက်အခဲနည်းသွားပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ပိုပြီး အားကိုးလာတယ်၊ ကျန်တဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က မျက်နှာတောင် မပြတော့ဘူး"

"မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ယွင်တင်ဂိုဏ်းမှာ ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှိနေပြီလား"

...

သူတို့၏ အခန်းသို့ လျှောက်သွားစဉ် ရုတ်တရက် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လီယွင်ဂါအိုသည် အပြင်မှ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရိုသေလေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ မျက်နှာကို သတိပြုမိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မျက်နှာဒဏ်ရာများတွင် အဆင့်များရှိပါက လီယွင်ဂါအို၏ ဒဏ်ရာသည် သေချာပေါက် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံးသည် အနက်ရောင်အဝိုင်းများဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး ပါးပြင်များ ဖောင်းကားနေကာ နှာခေါင်းသည် တောက်ပသော အနီရောင်ဖြစ်ပြီး လည်ပင်းတွင်ပင် အပြာနှင့် ခရမ်းရောင်များဖြင့် ပွန်းပဲ့နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၊ မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက အပြင်မှာ ရန်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား"

"မျက်နှာကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ရန်သူလား"

...…

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ မေးခွန်းများကို ကြားသောအခါ လီယွင်ဂါအိုသည် မဖြေဘဲ သူတို့၏ နယ်မြေအတွင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် "အရှင်မ နိုးပြီလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

အရှင်မ…

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သည် သူတို့၏ မေးခွန်းများကို မဖြေဘဲ အရှင်မ နိုးပြီလားဟု ပထမဆုံး မေးသောအခါ အားလုံး နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပျက်ယွင်းမှုနှင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ ဒဏ်ရာများသည် အရှင်မ၏ လက်ချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် အားလုံးသည် စိတ်ထဲတွင် ပို၍ သေချာလာကြသည်။

သိုင်းလောကတွင် လက်စားချေလိုသူများသည် မျက်နှာကိုသာ ပစ်မှတ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သည် တောင်မြို့တွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်သော်လည်း တတိယတန်းအင်အားစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်မှုတွင် ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ အရှက်ခွဲခံနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

သူသည် နာမည်ကောင်းရှိသူတစ်ဦးဖြစ်လျှင်ပင် ဤသို့ အရှက်ခွဲခံရပါက သူ၏ အမူအရာသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုမျှ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေမည်မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို တကယ် ရိုက်နှက်ခဲ့တာ အရှင်မလား…

အားလုံး သေချာသွားသောအခါ လီယွင်ဂါအိုကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ အမူအရာများသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းစွာ ရယ်စရာကောင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် ရယ်ချင်သော်လည်း မရဲဝံ့ကြသောကြောင့် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "အရှင်မ နိုးနေပြီဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို သူ့ဆီလာဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

"သူ့ကို ငါ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်နေတယ်၊ နောက်မှ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောလိုက်"

လက်အောက်ငယ်သား၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ လီယွင်ဂါအိုသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ လှည့်ကာ နေအိမ်မှ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လျှောက်သွားသည်ဟု ဆိုရုံမက သူ၏ အလျင်စလိုကို ဖော်ပြရန် ပြေးသည်ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ သင့်လျော်မည်ဖြစ်သည်။

"ယွင်ဂါအို၊ မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ"

သို့သော် သူသည် တံခါးပေါက်မှ မထွက်နိုင်မီ အဓိကခန်းမမှ အေးမြကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်ကျော် တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့သည့်အလား လှည့်ကာ အဓိကခန်းမဆီသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်၊ သူသည် သူ၏ ကံကြမ္မာဆီသို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ချီတက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"အရှင်မရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက သေချာပေါက် တိုးတက်သွားပြီ"

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဘယ်လောက် ကြောက်နေလဲ ကြည့်စမ်း၊ သူ့ခြေထောက်တွေ တုန်နေတယ်..."

"အဲဒီမျက်နှာက အစောပိုင်းက အရှင်မရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်ရမယ်"

"အခုမှ သတိရတော့တယ်။ ညတိုင်း အဓိကခန်းမကနေ အုန်းအုန်းဒိုင်းဒိုင်း အသံတွေ ကြားနေရတယ်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ဒေါသထွက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒါ..."

"အရှင်မက ဒေါသထွက်ပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ရိုက်နှက်နေတာပဲ"

...

လီယွင်ဂါအိုသည် အဓိကခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်မှ တံခါးသည် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချက်ချင်း ပိတ်သွားပြီး သူ့ကို လန့်သွားစေသော ကျယ်လောင်သော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မဆိုင်းမတွ သူ၏ မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် "သခင်မ၊ ကျွန်တော် သတင်းတစ်ခု ယူလာပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သည်းခံတော်မူပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ဟိုယုရှောင် စကားမဆုံးခင် လက်သီးလေသည် သူ၏ မျက်နှာကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး နှာခေါင်းမှ သွေးများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပို၍ပင် ရောင်ကိုင်းသွားသည်။

"သခင်မ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်က မလေးစားမှုတွေအားလုံးဟာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပါ"

ဘုန်း...

"မင်း ငါ့ကို တစ်လခွဲကြာ ရိုက်နှက်နေတာ၊ တကယ် ဆက်လုပ်ဖို့ လိုသေးလား"

ဖျတ်...

"မင်းနဲ့ အဆုံးထိ တိုက်မယ်"

ဘုန်း...

"ငါတို့ နည်းနည်း ငြိမ်သက်နိုင်မလား။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အခု မြို့ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ တကယ် တိုက်ခိုက်ပြီး ဆူညံသွားရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖျတ်...

"သခင်မ၊ ဒါကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း..."

ကျွီ...

"ကောင်စုတ် မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်မယ်"

ဖျတ်...

"ကျန်ထိုင်ချင်း.. မင်း မင်း.."

ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်...

...

နူးညံ့သော နည်းလမ်းနှင့် ခက်ထန်သော နည်းလမ်း နှစ်မျိုးလုံးကို တစ်နာရီခွဲကျော် ကြိုးစားပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ကျန်ထိုင်ချင်းကို သူ့ကို ရိုက်နှက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

သူ ဘယ်နှစ်ချက် အထိခံခဲ့ရသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ သူ၏ ဦးခေါင်းသည် ခံစားမှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူ အားကိုးခဲ့သော မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်းသည် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကြောင့် လုံးဝ ပျက်ပြယ်သွားပြီး သူ၏ အမှန်တကယ် မျက်နှာကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ တော်တော်ချောမောသော မျက်နှာသည် ယခု ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ရောင်ကိုင်းနေသည်။

"မင်းလို အသက်ကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူက ငါနဲ့ အသေခံတိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိမှာလား။ အော်ဟစ်လိုက်စမ်း၊ ဘယ်သူလာပြီး ဘယ်သူသေမလဲ ကြည့်ရအောင်"

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ လေသံမှ ဟိုယုရှောင်သည် လှောင်ပြောင်မှုသာမက အမုန်းတရားထူထပ်စွာလည်း ကြားနိုင်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး စကားပြောရန် အင်အားရှိသော်လည်း သူသည် ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးကာ တိတ်ဆိတ်နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ၏ အမှတ်တရများသည် ယွင်တင်ဂိုဏ်း၏ အခိုင်အမာခံတပ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး သတိလစ်သွားသော လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲအထိသာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ သူ၏ လေ့ကျင့်မှုသည် ကောင်းကင်အဆင့် ဂရန်းမာစတာအဆင့်သို့ ရုတ်တရက် တိုးတက်သွားပြီး သူ၏ ကုသိုလ်အမှတ်များသည် ခုနစ်သန်းကျော်အထိ မြင့်တက်သွားကာ သူ၏ ကံအတားအဆီးများနှင့် တူညီသွားခဲ့သည်။

ထိုသစ်ခက်ကို တွေးလိုက်သောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူ့ကို ကျေးဇူးပြုခဲ့ရမည်ဟု ဟိုယုရှောင်သိသည်။ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ပြေးစဉ်က သူမကို မည်သို့ မလေးစားခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသောကြောင့် လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲအတွင်း ရိုက်နှက်ခံရမှုများစွာကို သူသည်းခံခဲ့သည်။

သို့သော် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရိုက်နှက်ခံရသောကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ပေ။ မျက်နှာပျက်ခြင်းသည် သေးငယ်သော ပြဿနာဖြစ်သော်လည်း အဓိကအချက်မှာ... တကယ်နာကျင်သည်။

အနည်းငယ်သာ ပွတ်သပ်မိခြင်းဖြစ်သည်။ လောကီအမျိုးသမီးသည် ဤမျှအထိ သွားရန် လိုအပ်ပါသလား။

ဤစကားများသည် ဟိုယုရှောင် အသံထွက်၍ ဘယ်သောအခါမှ မပြောဝံ့သော အရာများဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေသူကဲ့သို့သာ ဟန်ဆောင်နေနိုင်သည်။ အလျင်အမြန် စကားပြောခြင်းသည် ကျန်ထိုင်ချင်း ဒေါသထွက်နေစဉ် နောက်ထပ် ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်နိုင်သည်။

သူသည် တစ်လခွဲကြာ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းမှ သူရရှိခဲ့သော အတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။

"အပြင်မှာ ဘာအခြေအနေရှိလဲ၊ ပြော"

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမူအရာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်ကို ခိုးကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ တိတ်တဆိတ် ထရပ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်၊ သူ့ပါးစပ်ကနေ နောက်နှစ် ဇန်နဝါရီလအထိ ပိတ်ဆို့မှု ဆက်လက်ရှိနေမယ်လို့ သိရတယ်။ ငါတို့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ ရှစ်ယောက်က မြို့ထဲမှာပဲ ရှိနေသင့်တယ်၊ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် သူမဆံပင်ကို ညင်သာစွာ သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို ခုန်ပေါက်သွားသော ဟိုယုရှောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြင့်မြတ်တဲ့ မြို့တော်ပွဲတော်က နောက်နှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂၀ ရက်နေ့မှာ စမှာ။ သူတို့ တမင်လုပ်နေပုံရတယ်၊ ငါ့ကို မြင့်မြတ်တဲ့ မြို့တော်ကို မသွားနိုင်အောင် တားဆီးနေတာ"

ဟိုယုရှောင်၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် အေးစက်သော ရယ်မောသံဖြင့် "မင်းရဲ့ စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောစမ်း၊ ငါ့ကို ထပ်ရိုက်ခိုင်းမနေနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါဆို မင်းက အခု ရိုက်နှက်တာကို စွဲလမ်းနေပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသကို အတင်းအဓမ္မ ချုပ်ထိန်းကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "သခင်မ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြားမှုကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ၊ ကျောက်ဖိုနူ ပေါ်လာပြီး ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့တာက အနည်းဆုံး ဂျိကျိုးရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ညွှန်ပြနေပါတယ်။ အခု မြင့်မြတ်တဲ့ မြို့တော်မှာ ငါတို့ကို အန္တရာယ်အပေးနိုင်ဆုံးက မဟာဂျင်နဲ့ ဂျိကျိုးပဲ။ ဂျိကျိုးကို အားမကိုးနိုင်ရင်တောင် တောင်ပိုင်းက မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေအားလုံးက မဟာယွီကို ကယ်တင်ချင်ရင်တောင် ဝေးလံတဲ့ ရေက အနီးနားက မီးကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် တောင်ပိုင်းက မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေတွေရဲ့ သဘောထားတွေကလည်း မရှင်းလင်းသေးဘူး။

ငါတို့ မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ဒီမှာပဲနေပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ မြို့တော်ပွဲတော်ပြီးဆုံးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ရလဒ်တွေကို ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်"

"ဒါဆို မင်းပြောတာက ငါ မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားချင်ရင် မင်းငါနဲ့ လိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်က ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုမေးခွန်းသည် စဉ်းစားရန်ပင် မလိုသလောက်ပေ။ သေချာပေါက် သူသည် သေချာပေါက် သေမည့် မြင့်မြတ်သော မြို့တော်သို့ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် မိုက်မဲလောက်အောင် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ မှောင်မိုက်သော အမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ ထိုမေးခွန်းကို တုံ့ပြန်ရန် တိတ်ဆိတ်နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူ၏ အဖြေကို သဘာဝကျကျ သိနိုင်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုအနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ဝမ်းနည်းသော လေသံဖြင့် "ငါတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ဘယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒင်ရှန်း"

ဟိုယုရှောင်သည် ထိုမေးခွန်းကို အလိုလို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် "ဒင်ရှန်း" ဟု ပြောသောအခါ သူ၏ လေသံတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသအနည်းငယ် ပါဝင်လာသည်ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။