ထူးဆန်းသော ခံစားချက်

ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးနှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်ကျင့်ကြံသူက သူ၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။

အဲဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…။

ထိုလူကို ဂိုဏ်းချုပ်က တားဆီးထားသည် မဟုတ်ပါလော….။

ကြုံရာကျပန်း အတွေးများက လူအိုကြီးအရိုးစု၏ စိတ်ထဲသို့ ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်လာ၏။

သူသည် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ပန်းချီအင်မော်တယ်မိုချင်ကို မြင်နေရပြီး လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးမှာ ရှိသော်လည်း သူက လုံးဝ မလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ။

လူအိုကြီးအရိုးစုက သူ၏ နောက်ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်နှင့်အတူ သူသည် အေးစက်နေသော ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်း၍ မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ အေးစက်နေ၏။

လူအိုကြီးအရိုးစုက ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွားပြီး သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ လက်ထဲမှာ အခြားတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ အဲဒါက ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူ ဖြစ်နေ၏။

အရိုးဖြူဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၊ ပကတိမိစ္ဆာအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ပေါ်မှာ အဆင့်-၁၀ ဝင်သော ပြိုင်စံရှားမိစ္ဆာက ဤကဲ့သို့သော ဆိုးဆိုးဝါးဝါး အခြေအနေမှာ ကျရောက်နေသည်။

သူ၏ ဝတ်ရုံစက သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ကျိုးကြေမွကာ သူ၏ လည်ပင်းကလည်း အချိုးခံထားရ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူသည် ယခုအချိန်ထိ မသေသေးသော်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းက ငိုက်စိုက်ကျနေပြီး သူက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သေလုမျောပါး ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကူကယ်ရာမဲ့နေပြီဖြစ်၏။

လူအိုကြီးအရိုးစုသည် တံတွေးကို အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ လည်စလုတ်က နိမ့်ချီမြင့်ချီ လှုပ်ရှားသွား၏။ သူက အပြုံးတစ်ခုကို ကြိုးစား၍ ဖျစ်ညှစ်ထုတ်ပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဆင့်… အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်… ကျုပ်က သေခါနီးအရွယ်ကို ရောက်နေပါပြီ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ… ဒီငရဲမှာ ကျုပ်ဘာသာကျုပ် နေခဲ့ပါရစေ”

လူအိုကြီးအရိုးစု၏ ပါးရည်နားရည်များ တွန့်နေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ငိုသည်ထက်ပင် ပို၍ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေသည်ကို သူက သတိမထားမိပေ။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ့ကို မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ မှင်သေသေဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူက ရုတ်တရက် သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လူအိုကြီးအရိုးစုကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ဘန်း…

လူအိုကြီးအရိုးစုက လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက သူ၏ ဘေးဘက်မှာ ရှိသော နက်မှောင်နေသည့် ကျောက်သားနံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ပစ်ရိုက်မိပြီး သွေးမြူတစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

လူအိုကြီးအရိုးစု၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး ကျောက်နံရံမှာ ကပ်ငြိနေပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျလာ၏။

သူက မြေပြင်ပေါ်ကို ကျသည့်အချိန်မှာ သူက သေဆုံးပြီးသား အသားပျော့ဖတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

လိုဏ်ဂူထဲမှာ မိုချင်နှင့် ယွင်ကျူး၏ ဘေးဘက်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေသော အရိုးဖြူမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတချို့ ရှိနေသေး၏။ သူတို့သည် အနက်ရောင်မီးကြာပန်းဖြင့် လွှမ်းခြုံခြင်း မခံရဘဲ ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့၏။

သူတို့က ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ ဖိနှိမ်ခြင်းခံထားရပြီး လူအိုကြီးအရိုးစုက ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသားပျော့ဖတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

“အား…”

အရိုးဖြူမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာများ၏ မျက်လုံးထဲမှာ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ငရဲ၏ အနက်ပိုင်းထဲမှ လာသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေ၏။

ဤနတ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူတို့က ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။

အရိုးဖြူမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မည်သည့်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကမှ သနားညှာတာပေးဖို့အတွက် မတောင်းပန်ကြပေ။

သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်ခဲ့စဉ်က လူအိုကြီးအရိုးစု ဘာဖြစ်သွားခဲ့သလဲ။

ဤနတ်ဆိုးသည် သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားပြီး သူတို့၏ ဖြေရှင်းချက်များကို နားထောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူက သူတို့ကို မည်သည့်အခွင့်အရေးမှ ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အရိုးဖြူမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများက လိုဏ်ဂူထဲကနေ ထွက်ပြေးလိုက်ကြ၏။

အပြင်ဘက်မှာ ငရဲသက်ရှိများက မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပြီး သူတို့က သေကြေပျက်သုဉ်းရဖို့ များသည်။

သို့သော်လည်း ငရဲသက်ရှိများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူတို့ထဲ မည်သူကမှ ဤနတ်ဆိုးနှင့် ရင်မဆိုင်လိုကြပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ပကတိအင်မော်တယ်ကျင်းယွဲ့နှင့် ပကတိအင်မော်တယ် အင်ပါယာနဂါးက ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေရင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ ရုတ်တရက် သူတို့က မတ်တတ်ထရပ်ပြီး အရိုးဖြူဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို တားဆီးလိုက်ကြ၏။

ရှဲ့ထျန်ဟုန်က ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွားပြီးနောက် ပကတိအင်မော်တယ်နှစ်ယောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။

ခရမ်းရောင်ဝတ် အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် အရိုးဖြူဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့သည်မှာ သိသာ၏။

သူတို့က ကျန်ရှိနေသော နောက်လိုက်အစေခံများကို သတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် ခရမ်းရောင်ဝတ် အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်ကို ကူညီပေးမည်ဆိုလျှင် အဲဒါသည် သူ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီပေလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ အဲဒါက ဘာမှ ပြောပလောက်စရာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့က မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုလျှင်တောင် အရိုးဖြူဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတချို့က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ခရမ်းရောင်ဝတ် အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ခရမ်းရောင်ဝတ် အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်အပေါ် သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကောင်းကို ဖော်ပြရာလည်းရောက်၏။

သူတို့က အခွင့်အလမ်းကို ချိန်ဆပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ် အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်နှင့် ပူးပေါင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အဝီစိမှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်၏။

ထိုသို့အတွေးဖြင့် ရှဲ့ထျန်ဟုန်က စိတ်အားမာန်တက်ကြွလာပြီး တိုက်ပွဲထဲမှာ ဝင်ပါလာ၏။

ကျန်ရှိနေသော အရိုးဖြူဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူအချို့က ကောင်းကင်အင်မော်တယ်အဆင့်မှာသာ ရှိပြီး သူတို့သည် ပကတိအင်မော်တယ်နှစ်ယောက်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားကို မခုခံနိုင်ကြပေ။

ဒါ့အပြင် သူတို့သည် ယခုတင် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်နေခါစဖြစ်၏။

အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူတို့သည် ရှဲ့ထျန်ဟုန်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံလိုက်ရ၏။

ထိုသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ ဆူဇီမိုက သရော်တော်တော် အကြည့်တစ်ခုနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူကို တရွတ်တိုက်ဆွဲခေါ်ပြီး မိုချင်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။

“ရှင်… ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”

မိုချင်က သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်၏။

သူမ ရှေ့မှလူက သူမကို သေချာပေါက် ထိခိုက်အောင်လုပ်မည် မဟုတ်သည်ကို သူမ သိထား၏။

သူမသည် ဤလူအပေါ် ဖော်မပြတတ်သော ယုံကြည်မှုတစ်ခု ရှိလာ၏။ သို့သော်လည်း ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူမသည် ဤလူနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိသောအခါ ဖော်မပြတတ်သော ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာခဲ့၏။

“ဒီလူက စောစောတုန်းက မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ညစ်နွမ်းအောင်လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်… သူ့ကို ကိုယ်တိုင်သတ်လိုက်”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူကို မိုချင်ထံသို့ လွှဲပေးလိုက်၏။

“ရှင်… ရှင်က…”

မိုချင်က သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေ၏။

“ကျွန်မ…”

သူမမှာ ​ပြောစရာစကားများစွာ ရှိသော်လည်း သူမသည် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနှင့် ကြည့်မိသည့်အခါ မည်သည့်စကားကိုမှ မပြောနိုင်ပေ။

တကယ်တော့ သူမ၏ နှလုံးသားပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းက သက်သာပျောက်ကင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အစကတော့ မိုချင်သည် ကျယ်ပြောလှသော အမှောင်ထုထဲမှာ ရှိနေခဲ့၏။ သူမသည် အပေါ်ကို မော့ကြည့်ချိန်မှာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာပေါင်းများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရ၏။ သူမက မနှိုင်းယှဉ်သာအောင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလာရစဉ် ဤလူက ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

နတ်ဘုရားသက်ရှိတစ်ပါးက ဆင်းသက်လာပြီး ဝင်းလက်တောက်ပလာသည့်အလားပင်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသားက ဤနေရာမှာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မည်သည့်မျက်နှာများကမှ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်မလာရဲတော့ပေ။

ထို့နောက် ဤလူက အနက်ရောင်မီးတောက်များကို ထုတ်ဖော်ပြီး ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မျက်နှာများကို လောင်ကျွမ်းပြာချကာ အမှောင်ထုများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်း၍ အလင်းရောင်နှင့်အတူ သူမထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ မိုချင်၏ တာအိုနှလုံးသားပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းက သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

မိုချင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက လှိုက်တက်လာ၏။

သူမသည် အရင်က ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။ အဲဒါကို သူမက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်မပြတတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို သူမကိုယ်တိုင် ကြားနေရသည့်အလားဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက အပူရှိန်တက်လာသည်ဟုသာ ခံစားရ၏။

ဘေးကနေ ယွင်ကျူးက မိုချင်၏ အမူအရာကို သတိထားမိပြီး နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။

ယွင်ကျူးက မိုချင်အတွက် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မိသွား၏။ သူမက ပြုံး၍ မိုချင်ကို ညင်သာစွာ တွန်းထိုးပြီး နှစ်ကိုယ်ကြားပြောဆိုလိုက်၏။

“သူက နင့်ကို စကားပြောနေတယ်”

“အာ…”

မိုချင်က အံ့အားတသင့် ရေရွတ်ပြီး နိုးထလာခဲ့၏။ သူမက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ရဲခြင်း မရှိဘဲ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည့် ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူကိုသာ ကြည့်လိုက်၏။

“မိစ္ဆာ… ငါ နင့်ကို ငရဲဆီ ပို့ပေးမယ်”

ထိုသို့ပြောရင်း မိုချင်က သူမ၏ သေးသွယ်သော လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူ၏ နှာရောင်ကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။

ထိုလက်ညှိုးချက်က ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူ၏ အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြေမွသွားစေ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၏။

မိုချင်သည် ပန်းချီတာအိုမှာ ခုံမင်စွဲလမ်းပြီး လောကီရေးရာများနှင့် ကင်းကွာနေတတ်သော်လည်း သူမသည်လည်း ပကတိအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိဖို့အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများနှင့် သွေးထွက်သံယိုများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရ၏။

သူမ၏ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်သည့် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမှုမှ ရှိမနေပေ။

ဂိုဏ်းချုပ်အရိုးဖြူကို သတ်ဖြတ်ပြီးလျှင်တောင် မိုချင်က သူမ၏ ခေါင်းကို မမော့ရဲဘဲ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

“ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမ၏ အသံက တိုးညင်းနေပြီး သေချာအာရုံစိုက်၍ နားမထောင်လျှင် ထိုအသံကို ကြားရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် မိုချင်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ရေခဲလိပ်ပြာက ရုတ်တရက် ပျံသန်းသွားပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို အကဲစမ်းလိုသော ပုံစံဖြင့် လှည့်ပတ်နေ၏။

သူက ရှေ့ကို တက်လှမ်းချင်သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားရဲခြင်း မရှိပေ။

“လိပ်ပြာလေး… မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့”

မိုချင်က အဲဒါကို အာရုံခံမိသွားပြီး တိတ်တဆိတ် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် အော်ငေါက်လိုက်၏။

မိုချင်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုသော အမူအရာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး အလောတကြီး ရှင်းပြလိုက်၏။

“လိပ်ပြာလေးက ခါတိုင်းလိုဆိုရင် နာခံတတ်ပါတယ်… သူက တခြားသူတွေကို အဲ့လို မနှောင့်ယှက်တတ်ဘူး… သူက အဝီစိမှာ တုန်လှုပ်ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ဗွေမယူပါနဲ့ တာအိုရောင်းရင်း”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက​ သူ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြပြီး ရှဲ့ထျန်ဟုန်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။