ငါ့မှာ လွမ်းရတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိတယ်

အချစ်က များသောအားဖြင့် နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေပြီး ဝိညာဉ်ကို ပြုစားနိုင်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ယောင်္ကျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများသည် လူမှန်ဖြင့် တွေ့ဆုံပြီး သူတို့ဘဝတစ်လျှောက် လက်တွဲသွားနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ရှေးခေတ်မင်္ဂလာပွဲများ၏ ကတိကဝတ်က ဤသို့ပြော၏။

“ ဇနီးမောင်နှံက ဖီးနစ်နဲ့ နဂါးလို လိုက်ဖက်ညီပြီး နှလုံးသားတွေက ထာဝရ ပေါင်းစည်းသွားမယ်… သေခြင်းရှင်ခြင်းကို အတူမျှဝေပြီး အတူတူ အရွယ်အိုမင်းကြမယ် ”

သို့တိုင် ဤလောကတွင် ထိုသို့ကတိကဝတ် မပြုလိုက်ရသော စုံတွဲများလည်း ရှိကြသည်။

တချို့စုံတွဲများက အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရသည့်အတွက် သူတို့တစ်ဘဝလုံး နောင်တရစွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က နတ်ဘုရားသွေးမြစ်ထဲမှ ကူးတို့လှေသမားဖြစ်လာပြီး သတိုးသမီးဝတ်စုံနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အရွယ်အိုမင်းသွားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ယောက်ကတော့ ရူးသွပ်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အတွင်းစိတ်ခါးသီးမှုကို ရယ်မောကျိန်ဆဲကာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် ဓားကိုင်ကောင်လေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

…

တာအိုဇနီးမောင်နှံသည် အရေအတွက် အနည်းစုသာ ရှိသည်။

သို့တိုင် သူတို့ကြားမှ အလွန်ကျယ်ပြောသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဝဲကတော့ထဲမှာ ခါးသီးစွာ ရုန်းကန်နေသည်။

နောင်တရသော အချစ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လက်လှမ်းမမီသော ကြယ်များနှင့် ဆင်တူသည်။ ယင်းတို့က လှပတင့်တယ်စွာ တောက်ပသော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှောင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရဆဲပင်။

သူက အချိန်ထဲမှ အင်မော်တယ်နန်းတော်ထဲမှာသာ နေထိုင်နိုင်ပြီး ထိုနေရာမှ ကန့်လန့်ကာများကိုသာ မြင်နိုင်သည်။ သူက ခန်းမအရှေ့မှာ တစ်ချိန်က သူအကြွေးတင်နေခဲ့သော လူတစ်ယောက်အကြောင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

နှစ်တစ်နှစ်၏ နောက်ဆုံးရက်အကြောင်း သူပြန်စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မျက်နှာနှင့် တစ်ဖက်လူ၏ အနီရောင်သတိုးသမီးဝတ်စုံက သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်ပြန်လာသည်။

သူက ပေါ့ပါးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ရေမြေခြားနေတဲ့ အဝေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါလွမ်းတယ်…

ခါးသီးမှုကို ငါခံစားမိတယ်…

အဲ့ဒါက ငါ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ပိုင်းထဲမှာ ရှိတယ်…

အဲ့ဒီနေ့က လူတွေနဲ့ ကိစ္စတွေက ရှင်းလင်းထင်ရှားနေတုန်းပဲ…

အရှေ့လေက ကြမ်းတမ်းပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ တဒင်္ဂပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာတယ်…

နှလုံးသားတစ်ခုကတော့ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်…

နှစ်တွေအကြာကြီး ခွဲခွာရတော့မယ်…

အမှား… အမှား… အမှား…

မက်မွန်ပန်းက ကြွေကျသွားပြီး စံအိမ်က တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားသည်။ အတူတူ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကတိကဝတ်က ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သတင်းစကားက ပေးပို့မခံခဲ့ရပေ။

မလုပ်နဲ့… မလုပ်နဲ့… မလုပ်နဲ့…

သို့သော်လည်း အချိန်မြစ်မှာ အဆုံးသတ်နှစ်ခုရှိပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းလမ်းစဉ်က စက်ဝိုင်းသဏ္ဍာန် လှည့်ပတ်နေသည်။

မမေ့နိုင်သော အရာက နောက်ဆုံးမှာ တစ်ပတ်ပြန်လည်လာသည်။

နတ်ဘုရားသွေးမြစ်ထဲမှ စကားက ရေပြင်ကို လှိုင်းတဝုန်းဝုန်း ထသွားစေသည်။

“ နင်ပြန်လာပြီ ”

ကူးတို့လှေသမား၏ မျက်နှာက ယခင်ကနှင့် မတူညီတော့သော်လည်း နွေဦးလေပြေထဲမှာ သူက ပြုံးလိုက်လေသည်။

ကိစ္စများက တူညီစွာ ကျန်ရှိနေစဉ် လူများသည်တော့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သို့တိုင် နွေဦးလေပြေနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသော လူက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ ပုံရိပ်သာလျှင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းထောင်သောင်းချီ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က အချိန်ပြင်ပမှာ ပြန်ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

အချိန်ကာလတစ်ခုတွင် ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရသော သူတို့၏ ကံကြမ္မာချည်မျှင်က အချိန်ပြင်ပမှာ လျှောက်လှမ်းနေသော ရွှီချင်းကြောင့် ယနေ့ ပြန်ဆက်သွားသည်။

…..

“ ဒီနှစ်တွေမှာ ငါခဏခဏ စဉ်းစားမိတယ်… ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးသားကို တဒုန်းဒုန်း ခုန်မြည်လာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံရတာက ကံကြမ္မာပဲ… မဟုတ်ဘူး… ကံကြမ္မာကောင်းပဲ ”

ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးက သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

အပြင်ဘက်မှ အချိန်လေဟာနယ်လေကြမ်းများက အလွန်အားကောင်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ဝဲကတော့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယင်းက ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီး၏ ဆံခြည်မျှင်များကို မြှောက်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဆံခြည်မျှင်တစ်မျှင်စီက လွမ်းဆွေးဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေဟန် ရသည်။

အချိန်သဲမှုန်က ဆက်လက် ကျဆင်းနေပြီး သခင်လေးနှင့် ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် အလွန်ကျယ်ပြောသော လှိုင်းများကြားမှ ထိုမြင်ကွင်းက အိမ်မက်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော်လည်း ယင်းက တကယ့်လက်တွေ့နှင့် မခြားပေ။

“ အတိတ်မှာ ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက အထမမြောက်ခဲ့ဘူး… ကပ်ဘေးကျရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့အဖေက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အဝေးခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ် ”

“ နင်က လက်ထပ်ပွဲ မပြီးမြောက်သေးတဲ့ အချက်ကို ပြောပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်က တရားဝင် ဇနီးမောင်နှံတွေ မဖြစ်သေးတာကြောင့် ငါ့အဖေနဲ့ ထွက်သွားဖို့ နင်ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်… လက်ထပ်စာချုပ်မှာ ငါ့နာမည်ကို မရေးရသေးတာကြောင့် နင့်အတွက်နဲ့ ငါ့အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မှာကို နင်မလိုလားဘူးလို့ ပြောတယ် ”

“ ဒါကြောင့် နင်က နင့်အဖေရဲ့ နေရာမှာ အကြွေးပြန်ဆပ်ဖို့ ကျန်နေခဲ့တယ် ”

“ ငါကတော့ နင့်ကို အထီးကျန်စေတဲ့အတွက် နတ်ဘုရားသွေးမြစ်ထဲမှာ ငါ့ကိုယ်ငါ အပြစ်ပေးခဲ့တယ် ”

“ ဒီတော့… ဒီနေ့ကိစ္စကရော… အခု ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက ပြီးမြောက်သွားပြီ… ပြီးတော့ ငါ့နာမည်ကို လက်ထပ်စာချုပ်ထဲမှာ ရေးထည့်ပြီးသွားပြီ ”

ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးက နူးညံ့စွာ တီးတိုးပြောသည်။

“ နင်က အကြွေးကို ပြန်ဆပ်ပြီးပြီ… ငါ့ရဲ့ အပြစ်ဆင်ခြင်မှုကလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ ”

“ ဒီတော့… အခု ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြမလား ”

သခင်လေးက နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အချိန်လေဟာနယ်ထဲမှ လှိုင်းအတတ်အကျများက ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ အင်မော်တယ်နန်းတော်ထဲမှ ဝဲကတော့က ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။ ဝဲကတော့က ပိုမိုများပြားသော အချိန်လေဟာနယ်သဲမှုန်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည်။

သဲက သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ လှည့်ပတ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း အတူတကွ စုဝေးသွားသည်။ ထိုမှတဖန် ယင်းတို့က အချိန်ပြင်ပမှာ တည်ရှိမည့် သဲနာရီတစ်လုံးအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

သဲနာရီထဲမှ အချိန်က ဆယ့်ငါးမိနစ်မဟုတ်တော့ပေ။

သဲပမာဏက အနည်းဆုံး နှစ်နာရီကြာမြင့်လိမ့်မည်။

ယင်းက ဤအချိန်လေဟာနယ်ကြေးမုံထဲတွင် ရရှိနိုင်သော အကန့်အသတ်ဖြစ်သည်။

သခင်လေးက ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီး၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ ယင်းအစား သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့အဖေ မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့် ကျရောက်သွားသည့်အခိုက် ရွှီချင်းအသုံးပြုထားသော အချိန်ပိုဆယ့်ငါးမိနစ်က ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လောကက ဝုန်းခနဲ မြည်ဟိန်းသွားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က တုန်ယင်သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ အေးခဲနေသော အရာအားလုံးက ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သို့ဖြစ်၍ အော်ဟစ်ချီးမြှောက်သံများနှင့် ရယ်မောသံများက နောက်တစ်ကြိမ် သောင်းသောင်းဖြဖြ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်လေဟာနယ်ထဲမှာ အချိန်ပိုဆယ့်ငါးမိနစ် ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရကြောင်း မည်သူမှ သတိမပြုမိသည့်အလားပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ နေနှင့်လက မှေးမှိန်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်များ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုကလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် အဖြူရောင်အလင်းက အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်းက အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းသွားစေသည်။

အဖြူရောင်အလင်းက ပင်လယ်ကြီးသဖွယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မိုးသောက်ခေတ်သည် ဆယ့်ငါးမိနစ် နောက်ကျပြီးနောက် ယခု ရောက်ရှိလာသည်။

အဆုံးမဲ့သော တန်ခိုးစွမ်းအားက ဤအခိုက်အတန့်မှာ စုဝေးရောက်ရှိလာပြီး မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ်ဝတ်စုံက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်အာရုံများနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုများက မိုးသောက်နာမည်ကို စကြာဝဠာထဲမှာ ရေးထွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယင်းက ဧကရာဇ်သရဖူအဖြစ် ဒြပ်ထည်ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်က ထီးနန်းဆက်ခံလိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ သူက ခေတ်သစ်တစ်ခုကို အုပ်စိုးပြီး အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်း၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာတော့မည်။

အရောင်မှေးမှိန်နေသော နေနှင့်လက ဤအခိုက်အတန့်မှာ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။

၎င်းတို့က အဆုံးမဲ့သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

အင်မော်တယ်အရှင်သခင်၏ အကြည့်က လောကတစ်ခွင် ဖြန့်ကြက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ၏ ကလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ နွေးထွေးမှု၊ ကောင်းချီးပေးမှုနှင့် နှုတ်ဆက်မှုတစ်စွန်းတစ်စ ရှိသည်။

ထို့နောက် သူက ခြေထောက်မြှောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် ပျံတတ်သွားသည်။

သူက ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခွင် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နေနှင့်လ၏ အရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးထံမှ စွမ်းအားက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ သူ၏ လက်က တိုင်းတာမရအောင် ကြီးမားလာသည်။

ဧရာမလက်က မိုးကောင်းကင်၊ ဘုံကိုးဘုံနှင့် နေနှင့်လ၏ အပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်က ပူဖောင်းအကာအကွယ်အလွှာကို ထိုးဖောက်သွားသည့်အလား အထဲမှ နေနှင့်လကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ လောကတစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နေနှင့်လက ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းရောင်သည်ပင် ငြိမ်းသတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

သို့ဖြစ်၍ အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးက အလင်းရောင်ကင်းမဲ့သွားသည်။

အင်မော်တယ်အရှင်သခင်၏ လက်ထဲမှ နေနှင့်လသည်သာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကို ညင်သာစွာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းနှင့်အတူ သူ့သား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နေနှင့်လကို ပို့လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အရာအားလုံးက အဆင်ပြေချောမွေ့သည်။ နေနှင့်လက သူ့သား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မည်သည့်အဟန့်အတားမှမရှိဘဲ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ထိုနှစ်ခု၏ ပေါင်းစပ်မှုက သဘာဝအလျောက် ဖြစ်သည့်အလားပင်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေစဉ်က အင်မော်တယ်အရှင်သခင်သည် နေနှင့်လ၏ နာမည်များကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး သက်ရှိအားလုံးအား နေနှင့်လ၏ နာမည်များကို မေ့လျော့စေခဲ့သည်။

သူက နေနှင့်လ၏ နာမည်များကို သူ့သား၏ နာမည်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

မီမင်သည် ‘ အလင်းရှာဖွေခြင်း ’ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

အလင်းရောင်ကင်းမဲ့နေချိန်မှာ မီမင်ဟူသော အလင်းရှာဖွေခြင်းက နေနှင့်လကို ကိုယ်စားပြုလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အင်မော်တယ်အရှင်သခင်က သူ့သားကို မီမင်ဟု နာမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ အခုချိန်ကစပြီး မင်းက အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းရဲ့ နေနဲ့လ ဖြစ်သွားပြီ… မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ တည်ရှိနေတာက အကန့်အသတ်မဲ့အလင်းရောင်နဲ့ ဘယ်အရာနဲ့မှ မစွန်းထင်နိုင်တဲ့ သန့်စင်မှုပဲ… မင်းရဲ့ အရှေ့က နတ်ဘုရားအကာအကွယ်ကြောင့် နတ်ဘုရားကပ်ဘေးက ဘယ်တော့မှ မင်းအပေါ်ကို ကျရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ငါ့သား… ဒီဟာက အဖေ မင်းကို ပေးတဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ပဲ ”

“ အခုကစပြီး… အမြဲတမ်း မင်းစိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ ဘဝအတိုင်း နေထိုင်သွားလို့ရပြီ ”

မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့အရှေ့မှ မည်းမှောင်နေသော လောကကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့က ဆည်ကျိုးသွားသည့်အလား ဒလဟော ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ၏ အသံက အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ ဒီလောကမှာ အရောင်ခုနစ်ရောင်ရှိတယ်… အနီရောင်ကို ငါယူလိုက်မယ် ”

“ အနီရောင်က ငါ့ရဲ့ မိုးသောက်အလင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားစေ ”

“ အနီရောင်မိုးသောက်အလင်းနဲ့အတူ… ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ငါထုဆစ်မယ်… ငါ့ရဲ့ အာဏာစက်က နတ်ဘုရားစွမ်းအင်အမြူတေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေ ”

သူ၏ အသံက သက်ရှိအားလုံး၏ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အသိစိတ်ထဲမှာ မိုးခြိမ်းသံသဖွယ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထို့နောက် အဆုံးမဲ့သော အနီရောင်ပင်လယ်က သူ၏ အရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်အလင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ယင်းက အနီရောင်မိုးသောက်အလင်းကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

ထိုမိုးသောက်အလင်းသည် ကမ္ဘာတုန်ဟီးစေနိုင်ပြီး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အဖျက်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယင်းက ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း ကောင်းကင်နှင့် သက်ရှိအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကောင်းကင်က ပြောင်းလဲသွားသည်။

အနာဂတ်တွင် ထိုအနီရောင်မိုးသောက်အလင်းက အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းထဲမှ သက်ရှိအားလုံး မြင်တွေ့နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စသည် အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းကို ကျင့်ကြံသူများ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသော ကိစ္စကြီး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ ယင်းက အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးမှ သက်ရှိအားလုံးအပေါ် သက်ရောက်နိုင်သော ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ စတုတ္ထမြောက် အစစ်အမှန်ဦးသျှောင်အပါအဝင် အင်မော်တယ်နန်းတော်ထဲမှ လူတိုင်းက တကယ်ကြီး ပြုံးနေကြသည်။

သီချင်းသံနှင့် ကခုန်မှုက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်။ ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် ရယ်မောသံများက လုံးဝ မရပ်တန့်သွားပေ။

ဤသည်မှာ နန်းတော်ထဲမှ မည်သူကမှ အပြင်လောက၏ အပြောင်းအလဲများကို သတိမထားမိသည့်အလားပင်။

ထိုမြင်ကွင်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှ အပြောင်းအလဲများနှင့် ဆက်နွယ်မှုမရှိပေ။

ယင်းတို့အားလုံးက ရွှီချင်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မိုးသောက်အလင်းကို သူမြင်လိုက်ရသောအခါ နှလုံးတုန်သွားသည်။

“ ဒီဟာက အမှန်တရားလား ”

“ ဒါပေမဲ့ အင်မော်တယ်အရှင်သခင်က ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုလုပ်တာလဲ… ဘာလို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက အဲ့ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ ”

“ ပြီးတော့ သခင်လေး… သူ့ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က… ”

ရွှီချင်း၏ အသိစိတ်က ပရမ်းပတာ လှိုင်းထသွားပြီး အဖြေတစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး သူရှာတွေ့သွားသည်။

ထိုအဖြေ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အသံက ယခင်ကထက် ပိုပြီးစူးရှလာသည်။

“ အင်မော်တယ်ဘုရင်… မင်းကြားလား ”

ကောင်းကင်ဘုံမိုးခြိမ်းသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အခါ ရှေးဟောင်းသက်ပြင်းချသံက ကောင်းကင်အလွန်၊ ကမ္ဘာမြေအလွန်နှင့် အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းထဲမှ သက်ရှိအားလုံးထံမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

သက်ပြင်းချသံက နေရာတိုင်းမှာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ယင်းတို့က အတူတကွ စုဝေးသွားပြီး ရှေးဟောင်းအသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အခိုက် ကောင်းကင်က ပုံပျက်တွန့်လိမ်သွားသည်။ အနီရောင်အလင်းက ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး ကြယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်က ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြယ်တာရာကောင်းကင်သည်လည်း ပုံပျက်တွန့်လိမ်နေသည်။

ထိုသို့ပုံပျက်တွန့်လိမ်နေစဉ် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များက အရွယ်အစား မတူညီသော ပူဖောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပူဖောင်းများ၏ အရောင်က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွဲပြားခြားနားသည်။ သို့သော်လည်း ယင်းတို့ထဲမှာ အနီရောင်မရှိပေ။

ထိုပူဖောင်းများ၏ အရေအတွက်က အဆုံးမရှိပေ။

ပူဖောင်းတစ်လုံးစီမှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုစီ ရှိသည်။

အကယ်၍ ထိုပူဖောင်းများထဲမှ မြင်ကွင်းအားလုံးကို အတူတကွ ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ယင်းက အမှတ်ငါးကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အရွယ်အိုမင်းသော လက်တစ်ဖက်က သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက လက်နှစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပူဖောင်းများထဲမှ တစ်လုံးကို ညင်သာစွာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

ပူဖောင်းက ပေါက်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အင်မော်တယ်နန်းတော်တစ်ခုလုံးက ပူဖောင်းကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

သက်ရှိအားလုံးက ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းက မည်သည့်အဆင့်မှာဖြစ်ပါစေ သူတို့က ဗလာနတ္ထိအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို မခုခံနိုင်ကြသလို မရှောင်တိမ်းနိုင်ကြပေ။

စတုတ္ထမြောက် အစစ်အမှန်ဦးသျှောင်ဖြစ်စေ၊ မဟာအကြီးအကဲဖြစ်စေ၊ နန်းတော်ထဲမှ လူတိုင်းနီးပါးက ဗလာနတ္ထိအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အပြင်လူများ၏ ပူးကပ်ခံထားရကြသော ကျင့်ကြသူများသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

သခင်လေးနှင့် ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးသာလျှင် အဆုံးမဲ့သော ပြာမှုန်များကြားမှာ ကျန်နေခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့က အစကတည်းက အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည့်အလားပင်။

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးသောက်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်၏ ပုံရိပ်သည်လည်း လွင့်ပြယ်သွားနေသည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးမဲ့သော အနီရောင်အလင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံချိုးဖောက်နိုင်သော အစွမ်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူက ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော ပူဖောင်းများ၏ အပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရွယ်အိုမင်းသော လက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲ၏ အောက်ဘက်မှ အပျက်အစီးပုံထဲတွင် သခင်လေးက နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူက ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းချင်သည်။

အစက ထိုသို့သူလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

မည်သို့ဖြစ်ပါစေ ယင်းက နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် သူစီစဉ်ထားပြီးနောက် ရရှိလာခဲ့သော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ ယင်းက သူလိုချင်တောင့်တသော အရာနှင့် အနီးစပ်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သူက စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီဟု အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်က သူ့ဘေးမှ ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်လက်ကိုတစ်ယောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

တစ်ဖက်လူက သူ့အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း သူသိသည်။

ထိုအဖြေအတွက် သူက နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

ဤတဒင်္ဂအချိန်လေးအတွင်းမှာ သူက နတ်ဘုရားသွေးမြစ်ပေါ်မှ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ကူးတို့လှေတစ်စင်းကို မြင်သွားဟန် ရသည်။ ကူးတို့လှေပေါ်တွင် အရွယ်အိုမင်းနေသော အဖွားအိုတစ်ယောက်က လှော်တတ်ဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လှော်ခတ်နေသည်။ သူ၏ မိုးကာဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီအောက်မှာ ရှေးခေတ်သတိုးသမီးဝတ်စုံ ရှိသည်။

လေနှင့် မိုးက မည်မျှပြင်းထန်ပါစေ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားပါစေ လှေက မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ့မှာ အကြောင်းပြချက်မည်မျှရှိပါစေ ယင်းတို့ကို သူ့ပါးစပ်မှ ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။

သူက အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ခွန်အားကင်းမဲ့နေသည်။

တစ်ဖက်လူအပေါ်မှာ အကြွေးအများကြီး တင်နေကြောင်း သူသိသည်။

သို့ဖြစ်၍ တစ်ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် သူလိုချင်တောင့်တနေခဲ့သော အရာကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီး၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံခြည်မျှင်တချို့ကို သူ၏ နားအနောက်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။

သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

“ အိမ်ပြန်ကြရအောင်… ”

ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးက ထိုစကားကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ယနေ့ သူက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးက သူ့ဘဝတစ်လျှောက် လုံးဝမမေ့နိုင်မည့် သူ့အရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်ရည်က သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

သူက သခင်လေး၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

“ နင် အဲ့ဒါကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်… နင်က အင်မော်တယ်ဘုရင်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး… နင်က ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ တကယ့်လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ကမ္မကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်တယ်… နင်လုပ်ခဲ့တာတွေအားလုံးက နင့်အဖေကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ ငါသိတယ် ”

“ နင့်ရဲ့ ဒီအစီအစဉ်က အစက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး… ”

“ အဲ့ဒါက သဲနာရီပဲ… အဲ့ဒါက အချိန်ပြင်ပက နှစ်နာရီကို ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးလိမ့်မယ် ”

“ နင်က သဲနာရီကို တကယ့်သမိုင်းထဲမှာ အသုံးပြုချင်တယ်… ဒီကြေးမုံပုံရိပ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး… နင်က အတိတ်ကို သွားပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ကြိုးစားချင်တယ် ”

“ အခု နင်က အဲ့ဒါကို ငါ့ကြောင့် လက်လျော့လိုက်တယ်… ”

ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးက သူ့ချစ်သူ၏ မျက်ဝန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့အရှေ့မှာ မျောလွင့်နေသော သဲနာရီကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူက ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည့်အခါ သဲနာရီက အက်ကွဲသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သဲပွင့်များက ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်သွားပြီး အတိတ်မှ တကယ့်သမိုင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသော တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

သခင်လေးက နှလုံးတုန်သွားသည်။

အချိန်တံခါး၏ အရှေ့မှာ ဝိညာဉ်ဖီးနစ်နတ်သမီးက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

“ ငါနင့်ကို အဖော်ပြုပေးမယ်… ငါတို့က… သေအတူရှင်မကွာ ရှိနေကြမယ် ”