အခန်း (၉၈၆-၉၉၀)

အပိုင်း (၉၈၆) အစ်မကြီးကာကွယ်ပေးမယ်

ရန်ကိုင်သည် ကြယ်စင်စုထဲ ဦးတည်ချက်မဲ့စွာ ရွက်လွှင့်နေခဲ့သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဆီမှ ထွက်လာခဲ့သည်မှ အချိန် အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုထိတိုင် ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်မည့် လမ်းစ ရှာမတွေ့သေးချေ။

တစ်နေ့၊ ဦးတည်ချက်မဲ့စွာ ရွေ့လျားသွားလာနေစဉ် သူ့နောက်ဘက်မှ အရှိန်အဝါသုံးခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရန်ကိုင် အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုအရှိန်အဝါ သုံးခုသည် ပျော့ပျောင်းသိမ်မွေ့ခြင်းမရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် သူ့ကျောပြင်အား အပ်များ စိုက်နေသည့်နှယ် ရန်ကိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသုံးခုသည် ဟဲကျောင်နှင့် ဟဲမြောင်တို့ မဟုတ်ကြချေ။

ရန်ကိုင် ပြောနိုင်သလောက် သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသော သုံးယောက်စလုံးသည် သူတော်စင် တတိယအဆင့်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုအရှိန်အဝါ သုံးခုကြောင့် ရန်ကိုင်စိတ်ထဲ အတော့်ကိုမှ ကသိကအောက် ဖြစ်သွားသလို နိုးနိုးကြားကြားလည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်သို့ လူသုံးယောက်က လိုက်နေသည်ဟု မခံစားရ၊ သွေးဆာနေသော သားရဲများက လိုက်နေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

ရှောင်သွားရင်ကောင်းမလား၊ စောင့်နေရင် ကောင်းမလား ထိုအတွေးနှစ်မျိုး သူ့စိတ်ထဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် စောင့်နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုလူသုံးယောက်သည် သူ့အား ရှာတွေ့သွားခဲ့လေပြီ။ မဟုတ်လျှင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်၍ သူရှိနေရာ အရပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာနေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူရှောင်မည် ဆိုပါက သူ့နောက်သို့ ကျိန်းသေ လိုက်လာကြပေလိမ့်မည်။

သူ့ကြယ်လွန်းပျံသည် ထိုသုံးယောက် စီးလာသည့် ကြယ်လွန်းပျံလောက် မြန်မည်ဟု ရန်ကိုင်မထင်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်သည်ကား အကြာကြီးနေမှ ဒုတိယလူတစ်ဖွဲ့ကို ထပ်တွေ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူလိုအပ်နေသော ကြယ်မြေပုံကို ထိုလူသုံးယောက်ဆီမှ ငှားကောင်းငှားနိုင်ပေသည်။

ကြယ်မြေပုံကောင်းကောင်း တစ်ခုသာရှိလျှင် ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ဟဲကျောင် ပြောခဲ့သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်၊ မထွက်သွားနိုင်မှာ မသေချာသော်ငြား ကြိုးစားကြည့်၍ မမှားချေ။

ထိုသူတော်စင်တတိယအဆင့် သုံးယောက်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် သူအားကုန်ထုတ်သုံးမည်ဆိုပါက အရမ်းကြီး အန္တရာယ်မများချေ။ ထို့ကြောင့် ရန်ကိုင် မကြောက်ပါချေ။

အပြာရောင်အလင်းတန်း သုံးခုသည် လွန်စွာကိုမှ မြန်ဆန်လှသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရန်ကိုင်ဆီ လာနေခဲံသည်။

ခဏအကြာ၌ လူသုံးယောက် ရန်ကိုင်ရှေ့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သုံးယောက်စလုံးသည် ကိုယ်ပိုင် ကြယ်လွန်းပျံမှားနှင့်၊ တစ်စီးတည်းကို နှစ်ယောက်အတူ တွဲစီးနေကြသော ဟဲကျောင်နှင့် ဟဲမြောင်တို့ကဲ့သို့မဟုတ်။ ထိုလူများသည် တော့်ကိုမျ ချမ်းသာလောက်မည်ဟု ရန်ကိုင် တွေးလိုက်မိ၏။

သုံးယောက်အနက် နှစ်ယောက်သည် ယောကျာ်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်သည် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ ယောကျာ်း နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်သည် လောကဓံကို ကြံကြံခံခံ အံတုလာသည့်အလား ရင့်ကျက်သော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေသည်။ အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ပိန်ပိန်ပုပုဖြစ်ပြီး သောက်ခွက်ရိုက်ချင်စရာ အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုပိန်ပိန်လူသည် ငွေရောင်ဓါးမြောင်ကို ဆော့ကစားနေပြီး ရန်ကိုင်ကို ကြည့်နေသည့် သူ့အကြည့်ထဲ အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တို့ လက်လက်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးသည်ကား ညို့ငင်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ရန်ကိုင်အား အသေအချာ စစ်ဆေးနေပြီးနောက် ခဏအကြာ၌ သူမ မျက်နှာထက် စိတ်ဝင်စားသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသုံးယောက် ပေါ်လာသည့်အခိုက် သူ့သံသယတို့ မှန်ကန်သွားမှန်း ရန်ကိုင် သိလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောကောင်းသည့် လူစားမျိုးမဟုတ်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသုံးယောက်သည် လူကောင်းမဟုတ်မှန်း ရန်ကိုင် တန်းသိလိုက်သည်။ သူသာ ကောင်းကောင်း မပြုမူပါက အကျိုးဆက်မှာ အတော့်ကိုမှ ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းဘယ်ကလာတာလဲ” တုတ်ခိုင်သည့် လူကြီးက ရန်ကိုင်ကို အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်၍ အထက်စီးလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ့လေသံ၊ အပြုအမူသည် ရန်ကိုင်၏ တည်ရှိမှုကို အရှင်း ဂရုမစိုက်သည့်နှယ်၊ ရန်ကိုင်၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းသည် သူ့လက်ထဲ ရှိနေသည့်နှယ်၊ အလွန်တရာကိုမှ အထက်စီးဆန်လှပေသည်။

“အောက်ကမ္ဘာက” ရန်ကိုင် သူ့စကားလုံးများကို သေသေချာချာ သတိထားရွေးချယ်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ကျုပ်ဒီမှာ လမ်းပျောက်နေတာ အတော်ကြာနေပြီ။ အခုထိ လမ်းရှာမတွေ့သေးဘူး။ အဆင်ပြေရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ၊ ကြယ်မြေပုံကို ကူးလို့ရမလား”

ထိုစကားသည် ဟဲကျောင် သူ့အား ပြောခဲ့သော စကာများ ဖြစ်သည်။ ကြယ်မြေပုံကို မည်ကဲ့သို့ ကူးယူရန်မှန်း မသိသော်ငြား ကြယ်မြေပုံ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကြယ်လွန်းပျံ တစ်စင်းကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ရလိုက်သည့်အခါ အဖြေထုတ်နိုင်မည်ဟု သူတွေးမိသည်။

“ငါတို့ ကြယ်မြေပုံကို ကူးယချင်တာလား” ထိုလူက မိစ္ဆာဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မေးတဲ့ မေးခွန်းကို အရင်ဆုံး ရိုးရိုးသားသား ဖြေရလိမ့်မယ်”

“ခင်ဗျားတို့ ဘာသိချင်တာလဲ” ရန်ကိုင် ပျော်မသွားခဲ့။ ထိုလူ သူ့အပေါ် မရိုးသားမှန်း ရန်ကိုင် သိပေသည်။

တုတ်ခိုင်ထားကြိုင်းသည့် လူကြီးက သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်နှင့် အနားတွင် ရပ်နေသော ပိန်ပိန်လူက သူ့ဓါးမြောင်ကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ထဲ ဖုံးဖိရုံလေး ဖုံးဖိထားနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုမေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်နှင့် ပိန်ညောင်ညောင်လူက သူ့အား ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည်မှန်း ရန်ကိုင် သိလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူသည် သူ့အား ကြယ်မြေပုံ ငှားပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

“မင်းဒီမှာ လမ်းပျောက်နေတာ ကြာပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ အဲ့ဒါဆို မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို မင်းတွ့မိလား။ နှစ်ယောက်က ရင်ဘတ်မှာ ဓါးပုံစံပါတဲ့ အဖြူရောင်အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားတယ်”

ရန်ကိုင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့ပြီး ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ဟဲမြောင်နှင့် ဟဲကျောင် အကြောင်း မေးနေမှန်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို စတွေ့စဉ်က ဟဲမြောင်က သူ့ကို “အဲ့လူတွေ’ ပို့လိုက်တာဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ပြောသည်လူများသည် သူ့ရှေ့ရှိလူများ ဖြစ်ရပေမည်။

ရန်ကိုင်၏ အပြုအမူသည် တုတ်ခိုင်ထွားကြိုင်းသည့် လူကြီး၏ မျက်လုံးအောက်မှ မလွတ်မြောက်ခဲ့။ ချက်ချင်းပဲ ရန်ကိုင်နား တိုးကပ်လာလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည် “မင်းသူတို့နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

“သူတို့ကို ဘာလို့ ရှာနေတာလဲ” ရန်ကိုင်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

“ကောင်လေး၊ အဲ့ဒါ မင်းသိသင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါမေးတာကိုသာဖြေ၊ မဖြေချင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အသားတော့ နာရမှာပေါ့” ပိန်ညောင်‌ညောင်လူက ရန်ကိုင်အား အဆိပ်ပြင်းသည် မြွေတစ်ကောင်နှယ် စိုက်ကြည့်ရင်း ကြမ်းကြုတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ငြင်းဆန်းနေ၍လည်း အကျိုးထူးမည် မဟုတ်သဖြင့် ရန်ကိုင်က ခေါင်းသာ ညိတ်လိုက်လေသည် “ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်သူတို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်”

“ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာလဲ။ အခု သူတို့ ဘယ်မှာလဲ” တုတ်ခိုင်ထွားကြိုင်းသည့် လူကြီးက အဆောတလျင် မေးလိုက်သည်။

“အချိန် အတိအကျကိုတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်လလောက် ရှိပြီလို့တော့ ထင်တာလဲ။ အဲ့တုန်းက သူတို့တွေက ဂြိုလ်သိမ်ကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ နားနေကြတာ” ရန်ကိုင်သည် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လတုန်းကလား။ ဘယ်လို ဂြိုလ်သိမ်လဲ။ အဲ့ဂြိုလ်သိမ်က ဘယ်မှာရှိတာလဲ”

ရန်ကိုင်က ပခုံးတွန့်၍ “ကျုပ်မမှတ်မိဘူး”

“သောက်သုံးမကျလိုက်တာ” တုတ်ခိုင်ထွားကြိုင်းသည့် လူကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရန်ကိုင် မျက်ဝန်းနက်ထဲ အေးစက်စက် အလင်းရောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“လျူရှန်၊ ဘာလို့ သူ့ကို ထွက်နေတာလဲ,...” ညို့ငင်ဖွယ် ကောင်းသည့် အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးလေးကို စည်းချက်ညီညီ လှုပ်ခါလျက် ဖော်ရွေသည့်လေသံဖြင့် “ကောင်လေးက လမ်းပျောက်နေတဲ့လူလေ။ ဒီလောက် သိနေရင် တော်ပြီပေါ့။ အနည်းဆုံး အဲ့မိန်းမပျက်မနှစ်ယောက် ရှိမှာရှိနေတာကို ငါတို့ သိလိုက်နိုင်တယ်လေ”

ပြောပြီးနောက် ရန်ကိုင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် “ကောင်လေး၊ ကြောက်မနေနဲ့။ အစ်မကြီး နင့်ကို နည်းနည်း ထပ်မေးချင်တယ်။ နင်တွေခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်က လမ်းပျောက်နေတာလား”

သူမ အသံကို ကြားလိုက်သည့်အခါ မမြင်နိုင်သော လက်တစ်ဖက်သည် သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲခါနေသည့်အလား သူ့အသွေးအသားတို့ ဆူပွက်လာခဲ့ရပြီး ရမက်စိတ်တို့ နိုးကြွားလာရလေသည်။

ညို့ဓါတ်နည်းစနစ်...

ရန်ကိုင် စိတ်ထဲ အရမ်းကိုမှ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်း၍ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ဟုတ်တယ်။ သူတို့လည်း လမ်းပျောက်နေတာ။ သူတို့ ကြယ်မြေပုံ ပျက်စီးနေတယ်ဆိုပြီး ပြောနေတာကို ကြားလိုက်သေးတယ်”

ရန်ကိုင်၏ အပြုအမူသည် အမျိုးသမီးအား အတော့်ကို ကျေနပ်အားရသွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးသည် တုတ်ခိုင်ထွားကြိုင်းသည့် လူကြီးအား ‘နင်တွေ့ပြီလား’ ဆိုသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် တုတ်ခိုင်ထွားကြိုင်းသည် သူမ အကြည်ကို ရှောင်ဖယ်၍ ရန်ကိုင်ကိုသာ အထင်အမြင် သေးသေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ရန်ကိုင်သည် ထိုမိန်းမ၏ လှည့်ကွက်ထဲ အလွယ်တကူ ရောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား။ သူတို့ လမ်းပျောက်နေတာကောင်းတယ်” ပိန်ညောင်ညောင်လူက ရယ်လိုက်သည်။

“သူ့ကို သတ်လိုက်တော့။ အဲ့မိန်းမပျက်မနှစ်ယောက် ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာကို သူမသိတော့မှတော့ ငါတို့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး” လျူရှန်က စိတ်မရှည်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိန်ညောင်ညောင် လူဆီမှ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။

“ဘာတွေ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာလဲ” အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပဲ ဝင်တားလိုက်သည်။

“နင်သူ့ကို လိုချင်နေတာလား။ ငါတို့ တာဝန်ထမ်းဆောင် နေတယ်ဆိုတာကို မမေ့နဲ့နော်။ ဒီကိစ္စပြီးသွားရင် နင့်ဘာသာ ယောကျာ်းတွေ ကြိုက်သလောက်ယူချင်ယူ၊ အခုတော့ ခဏသည်းခံနေဦး” လျူရှန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါနင့်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်ကော” အမျိုးသမီးက လျူရှန်အား မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

“ရပ်လိုက်တော့။ ငါကို လာမဆွဲထည့်နဲ့။ ငါ့အသက်ရှည်ရှည် နေချင်သေးတယ်” လျူရှန် အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“အဲ့လိုဆို သူ့ကို မသတ်နဲ့ဦး။ သူတော်စင်အဆင့် လူငယ်လေး တစ်ယောက်ကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို သတ်ဖို့က အရမ်း ဖြုန်းတီးရာ ကျလွန်းတယ်” အမျိုးသမီးက မျက်လုံးမှေးစဉ်း၍ ထပ်ပြောလိုက်သည် “ပြီးတော့ အရေးပါတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို ငါတို့ ရပြီးသွားပြီ။ အထက်ဆီ ချက်ချင်း သတင်ပြန်ပို့တာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။ နင်တို့ကကော ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး စူးစမ်းချင်‌နေသေးတာလား။ ဒီနေရာမှာ အဲ့နှစ်ယောက် ရှိနေတဲ့နေရာကို လိုက်ရှာဖို့ အရမ်း လွယ်တယ်လို့ ထင်လား”

လျူရှန် တစ်ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည် “ကောင်းလေပြီ။ ဒီအကြောင်းကို အထက်ဆီ ပြန်သတင်းပို့တာပေါ့”

“ကောင်လေး၊ အစ်မကြီးနဲ့လိုက်ခဲ့။ အစ်မကြီး နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ အစ်မကြီးနားမှာသာနေ၊ ဘယ်သူမှ နင့်ကို ဒုက္ခမပေးရဲဘူး” အမျိုးသမီးက ရန်ကိုင်အား လက်ယပ် ခေါ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ” ရန်ကိုင် နှုတ်ခမ်းအစုံ ကွေးတက်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည် “ကျုပ်ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ တကယ် ပူးပေါင်းချင်နေတာ။ တကယ်တော့ အဲ့မိန်းမပျက်မ နှစ်ယောက်နဲ့ ကျုပ်စာရင်းရှင်စရာ ရှိသေးတယ်”

“အို၊ ဘယ်လိုမျိုးလဲ” အမျိုးသမီးက ရန်ကိုင်အား စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လျူရှန်နှင့် ပိန်ညောင်ညောင်လူပင် သိချင်စိတ်ဖြင့် ရန်ကိုင်အား ကြည့်လာကြသည်။

“သူတို့မှာရှိတဲ့ သူတော်စင်သလင်းကျောက်နဲ့ ဆေးလုံးတွေ ကုန်သွားလို့ဆိုပြီး ကျုပ်မှာရှိတဲ့ ဟာတွေကို လာဓါးပြတိုက်သွားကြတယ်လေ” ရန်ကိုင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက သူမပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်အပ်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ လျူရှန်နှင့် ပိန်ညောင်ညောင် လူသည် ရန်ကိုင်တွင် သိုလှောင်မှော်ရတနာ ရှိမရှိ ကောင်းကင် စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုမှ မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဟဲကျောင်နှင့် ဟဲမြောင်တို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို သူတို့ သိထားကြသည်။ ရန်ကိုင်သည် သူတော်စင်ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လေရာ ထိုနှစ်ယောက်၏ ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ရန်ကိုင်၏ စကားသည် သံသယဝင်စရာ ဖြစ်မနေခဲ့။

“ငါတို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့တဲ့အထိစောင့်၊ အဲ့ကျမှ သင်ခန်းစာ ပေးခိုင်းမယ်” အမျိုးသမီး ရန်ကိုင်လက်မောင်းကို သူမလက်ဖြင့်ချိတ်လိုက်ပြီး ရန်ကိုင် နားနားကပ်၍ လေပူတစ်ရှိုက် မှုတ်ထုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်သားများသည် ရန်ကိုင် လက်မောင်းနှင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်နေပြီး ရန်ကိုင်၏ တံတောင်းဆစ်သည် သူမခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဖိကပ်နေသည်။

“တကယ်လား” ရန်ကိုင်က အံ့အားသင့်သွားသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပေါ့။ အဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်ကိုမိရင် သူတို့ကို အတူတူပူးပေါင်းပြီး နှိပ်စက်ကြမယ်” အမျိုးသမီးက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ငါက အဲ့လို နှိပ်စက်ရတာကို အရမ်းကြိုက်တာ”

ပိန်ညောင်ညောင်လူက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် “ဒါပေမယ့် အဲ့အချိန်ထိ မင်းအသက်ရှင်နေဖို့တော့ လိုတာပေါ့။ ကောင်လေး၊ ငါသာ မင်းနေရာမှာဆို သူနဲ့ အတူ ပြန်လိုက်သွားမယ့်အစား အသေပဲခံလိုက်မယ်၊ သိလား”

“လျူရှ၊ နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလို့ ဘယ်သူက နင့်ကို အအလို့ မပြောဘူး” အမျိုးသမီးက ပိန်ညောင်ညောင်လူကို စုးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လျူရှ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်နေလိုက်သည်။

“ခင်‌ဗျားနဲ့ ပြန်သွားရင် တကယ် အန္တရာယ်ရှိတာလား” ရန်ကိုင်က သေခြင်းတရားကို မသိနားမလည်သည့်အလား ထူတူတူအတတ အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ မေးလိုက်စဉ် သူ့လက်မောင်းနှင့် အမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ဤအကွာအဝေးဖြင့် သူသာ အားကုန်သုံး တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက ထိုအမျိုးသမီး ရှင်စရာအကြောင်းမရှိချေ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မလုပ်ရန် တွေးလိုက်သည်။ ထိုသုံးယောက်သည် မယုံကြည်ရသော်ငြား သူ့အား ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။

လက်ရှိတွင် ဤနေရာမှ သူအရမ်းကို ထွက်သွားချင်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးအား တိုက်ခိုက်မည့် အကြံကို ချက်ချင်းပဲ စွန့်ပယ်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” အမျိုးးသမီးက ညို့ငင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိရုံတင်မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကြီဂက နင့်ကို တစ်သက်မမေ့မယ့် အတွေ့အကြုံတောင် ပေးဦးမှာ”

“အဲ့လိုဆိုမှတော့ ကျုပ်စောင့်နေရတာပေါ့” ရန်ကိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း (၉၈၇) ပန်းမွေ့ရာထက်နှယ်

ထိုသုံးယောက်နှင့် ဟဲကျောင်၊ ဟဲမြောင်တို့ကြား မည်သည့် ကိစ္စများရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင်မသိ။ သို့သော် သူတို့ အမူအရာမှတစ်ဆင့် သေခြင်းတရား ချောက်နက်သည် အလွန်ကိုမှ အန္တရာယ်များကြောင်း ရန်ကိုင်ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အသုံးဝင်လောက်မည့် သတင်းများ ရပြီးသည့်နောက် သုံးယောက်စလုံးသည် ဤနေရာမှထွက်၍ အထက်စီ အမြန်ပြန်သတင်းပို့ချင်နေကြသည်။

သူတို့ ဘယ်သွားပါစေ၊ သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားသရွေ့ ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်မည်ဟု ရန်ကိုင် တွေးလိုက်သည်။

ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်ပြီးနောက် အခွင့်အရေးရှာ၍ ထိုသုံးယောက်ကို ရှင်းပစ်ရပေမည်။

ရန်ကိုင်သည် ပြောသည့်အတိုင်း သေချာ နားထောင်သည်။ နည်းနည်းမှ ငြင်းဆန်ဟန်မပြ။ ထို့ကြောင့် သုံးယောက်စလုံး ရန်ကိုင်အား သိပ်ပြီး သတိ ထားမနေတော့ချေ။ သူ၏ သူတော်စင်ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့်လည်း ပါပေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ့အား အရမ်းကြီး သတိထားမနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင် အချက်အလက် အချို့ကို ရန်ကိုင် သိလိုက်ရသည်။ ထိုလူသုံးယောက်သည် ခရမ်းကြယ် အင်အားစုမှဖြစ်ပြီး တုတ်ခိုင်ထားကြိုင်းသည့် လူသည် လျူရှန်၊ ပိတ်ညောင်‌ညောင် မြွေလိုကောင်သည် လျူရှနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးသည် ပီရဖြစ်သည်။

သူတို့ စီးလာသည့် ကြယ်လွန်းပျံသည် ရန်ကိုင်၏ ကြယ်လွန်းပျံထက် ပိုအဆင့်မြင့်ပေသည်။

ထိုအချက်ကို သိလိုက်သည်နှင့် ရှောင်တိမ်းရန် မကြိုးစားမိသည်ကို ရန်ကိုင် ဝမ်းသာမိသွားသည်။ သူသာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားပါက ကျိန်းသေ လွတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပျံသန်းနေပြီး မနေနိုင်တော့သည့် ရန်ကိုင်က အမျိုးသမီးကို လှည့်၍ မေးလိုက်သည် “ကျုပ်တို့အခု ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ”

“စိတ်မပူနဲ့၊ မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်” ပီယက ရန်ကိုင်၏ မေးခွန်ကို ပြန်မဖြေဘဲ တခစ်ခစ်သာ ရယ်လိုက်သည်။

လျူရှသည် ရန်ကိုင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည်သည် သာမန်အကြည့်နှင့်မတူ၊ တစ်မျိုးတစ်မည် ထူးခြားနေသည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာထက် အဓိပ္ပါယ်ပါသည့် အပြုံးတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ကြည့်၊ ငါတို့ရောက်ပြီ” ပီယက ရုတ်တရက် ရှေ့တည့်တည့်သို့ ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

သူမ ညွှန်ပြရာဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် ရန်ကိုင် ရုတ်တရက် ထအော်မိမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

အေးစက်၊ မည်းမှောင်သော ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲ ဧရာမသားရဲနှင့်တူသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုပုံရိပ်သည် မြန်ဆန်လှသော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာနေခဲ့ပြီး ထိုသားရဲမှာ မီတာတစ်ထောင်နီးပါး ရှည်လျားပြီး အလွန်တရာကိုမှ ခမ်းနားလှပေသည်။

သားရဲသည် ကြီးမာသော်လည်း မည်သည့် အသံမှ မထွက်ချေ။ ၎င်း၏ အရှိန်ဟာ ဆိုလျှင်လည်း အလွန်တရာကိုမှ မြန်ဆန်လှပေသည်။

ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လျူရှန်၊ လျူရှနှင့် ပီယတို့ သုံးယောက်စလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

သေခြင်းတရားချောက်နက်ထဲသို့ ရောက်သွားကတည်းက သုံးယောက်စလုံး ကြိတ်ကာ ရင်ပူနေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

“သားရဲကြီးလား” ရန်ကိုင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသားရဲကြီးသည် မည်သည့် အသက်စွမ်းအင်မှ ထုတ်လွှတ်နေခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားရဲကြီးဆီမှ အသက်ဓါတ်ကို မခံစားမိဘဲ မှော်ရတနာများမှ ပေးစွမ်းသည့် စွမ်းအင်းလှိုင်း ကဲ့သို့သော စွမ်းအင်တစ်မျိုးမျိုးကိုသာ ခံစားမိလိုက်သည်။

“သားရဲ၊ ဟုတ်လား” ပီယက ရန်ကိုင်အား အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ အားပါးတရ ရယ်မောတော့လေသည် “မောင်လေးက အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သားရဲဖြစ်ရမှာလဲ။ အဲ့ဒါက သားရဲမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ခရမ်းကြယ်အင်အားစုရဲ့ သူတော်စင်ဘုရင် အထွဋ်အထိပ်အဆင့် ကြယ်သင်္ဘောပဲ”

“ကြယ်သင်္ဘောလား” ရန်ကိုင် မှင်သက်သွဦးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးမြို့တော်၏ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် တွေ့ခဲ့သော သင်္ဘောပျက်ကြီးကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

လျူရှန်သည်လည်း ရန်ကိုင်အား အံ့အားသင့်နေသည့် အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါရမ်း၍ အထင်အမြင် တသေးဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

ရန်ကိုင် ပြောလိုက်သော စကားသည် သူသည် အောက်ကမ္ဘာမှ လာကြောင်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ချောင်ကျသည့် နေရာများမှ လာသည့်သူများသည် ထိုကြီးမားသော မှော်ရတနာသည် ကြယ်သင်္ဘောဖြစ်ကြောင်းကို မသိဘဲ နေပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိအချိန်မတိုင်ခင်အထိ ရန်ကိုင် အမှန်ကို ပြော၊မပြော လျူရှန် မသေချာသေး။ သိလည်း မသိချင်၊ အကြောင်းမှာ သူ့အမြင်တွင် ရန်ကိုင်သည် မကြာခင် သေရတော့မည်လူ မဟုတ်ပေလော။ သို့ရာတွင် လက်ရှိအချိန်၌ ထိုလူငယ်လေးသည် အောက်ကမ္ဘာမှ လာသောသူဖြစ်မှန်း လျူရှန် သေချာသွားလေပြီ။

နောက်ဆုံး အနီးသို့ ရောက်လာသည့်အခါ သားရဲနှင့် သူအထင်မှားလိုက်သော အရာကို ရန်ကိုင် သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရာသည် နတ်ဆိုးမြို့တော်တွင် သူမြင်ခဲ့သော သင်္ဘောပျက်ကြီးနှင့် ဆင်တူသည့် မီတာတစ်ထောင်ကျော် ရှည်လျားသော သင်္ဘောကြီး တစ်စင်းပင်။ သို့ရာတွင် ဤသင်္ဘောသည် နတ်ဆိုးမြို့တော်ရှိ သင်္ဘောပျက်ထက် ပိုကြီးပေသည်။

အရိုးမျိုးနွယ်စုသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော သင်္ဘောကြီးကို စီး၍ ထုန်းရွှမ်လောကကြီးဆီသို့ ရောက်လာခြင်းပေလော။

ရန်ကိုင် ဆွံ့အနေရသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောနိုင်ခဲ့။

မူလ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်သည်ကို ရန်ကိုင် သိလိုက်သည်။

ထိုသုံးယောက်သည် သေခြင်းတရားချောက်နက်မှ ကြယ်လွန်းပျံဖြင့် ထွက်သွားမည်ဟု ရန်ကိုင် ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသုံးယောက်နောက် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နောက်လိုက်လာပြီး သေခြင်းတရား ချောက်နက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သုံးယောက်စလုံးကို ရှင်းထုတ်မည်ပေါ့။ သို့သော် ထိုသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူအထင်မှားသွားပြီမှန်း ရန်ကိုင် သိလိုက်သည်။

သူသာ ထိုသင်္ဘောထဲသို့ ဝင်လိုက်ပါက အခွံထဲ ပုန်းနေသည့် လိပ်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသင်္ဘောထဲတွင် အနည်းဆုံး သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိ အခြေအနေမှ မည်ကဲ့သို့ ရုန်းထွက်ရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပဲ လျူရှန်က သံလိုက်အိမ်မြောင်ကဲ့သို့ မှော်ရတနာတစ်ခုကို သူ့သိုလှောင်မှော်ရတနာထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသံလိုက်အိမ်‌မြောင်သည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဆက်သွယ်ရာတွင် အသုံးပြုသော မှော်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်သည့်ပုံပင်။

သံလိုက်အိမ်မြောင်ကို သူပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခဏအကြာ၌ ဧရာမသင်္ဘောကြီး၏ အောက်ခြေမှ တံခါးတစ်ချပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။

“သွားကြမယ်” လျူရှန်က လက်ဝှေ့ရမ်း၍ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။ လျူရှနှင့် ပီယတို့သည်လည်း သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် ပြေးလိုက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့သည် ရန်ကိုင်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက် သင်္ဘောကြီးထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တံခါးပေါက်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ရန်ကိုင် အလွန်ကိုမှ အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ ယခုမှ မြို့ရောက်ဖူးသည့် တောသားတစ်ယောက်ပမာ မြင်မြင်ရာကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အလွန်ကိုမှလည်း စိတ်ဓါတ်ကျသွားခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သင်္ဘောထဲသို့ သူခြေချလိုက်သည်နှင့် မြောက်များလှစွာသော အသက်ဓါတ်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံမိလိုက်သည့် အတွက်ကြောင့်ပင်။ အများစုသည် သူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ထိုထဲမှ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်သည် သူတော်စင်များပင် မပေးစွမ်းနိုင်သော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်...

ဤကြေးသင်္ဘောကြီးထဲတွင် သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင်များ ရှိနေပေသည်။

“လျူရှန်၊ မင်းတို့ နောက်ကျလှချည်လား” သူတော်စင် တတိယအဆင့် တစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်လာပြီး စိတ်မရှည်သည့်ဟန်ဖြင့် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ၊ ငါတို့လည်း လျှောက်ပတ် စစ်ဆေးနေရတာလေ။ ဒါပေမယ့် သတင်းကောင်းအချို့ ပါလာတယ်”

“အို” ထိုလူ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့ပြီး “ဘာသတင်းလဲ”

“ဟိုမိန်းမပျက်နှစ်ယောက် သေခြင်းတရားချောက်နက်ထဲ ဝင်သွားတာ အမှန်ပဲ။ သူတို့ ကြယ်လွန်းပျံက အရင် တိုက်ပွဲမှာ ထိခိုက်သွားလို့ ကြယ်မြေပုံလည်း သုံးမရတော့ဘူး။ အခု သူတို့ ဟိုထဲမှ လမ်းပျောက်နေပြီ”

“အဲ့သတင်းကို မင်းဘယ်ကနေ ကြားလာတာလဲ။ ဘယ်လောက် သေချာလဲ”

“ဒီကောင်လေး ငါတို့ကို ပြောပြတာ။ သူ အဲ့နှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့သလင်းကျောက်ရော၊ ဆေးလုံးတွေ အကုန်လုံးကို အဲ့ညီအစ်မနှစ်ယောက် လုယူသွားတာတဲ့။ ငါထင်တာတော့ အဲ့မိန်းမပျက်မနှစ်ယောက် သိပ်မခံလောက်တော့ဘူး” လျူရှန်က ရန်ကိုင်ကို လက်ညိုးထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။

ယခုမှပဲ ထိုလူလည်း ရန်ကိုင်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ရန်ကိုင်အား အထက်အောက် အစုံအဆန် စစ်ဆေးပြီးနောက် ယဲ့ယဲ့လေး ခေါင်းညိတ်လျက် “သတင်းကောင်းပဲ။ သူတို့သာ သေခြင်းတရားချောက်နက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့လက်ထဲက လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီသတင်းကို စီနီယာတွေကို မြန်မြန် တင်ပြရမယ်။ ဒါမှပဲ သူတို့လည်း မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်မှာ”

“ငါလည်း အဲ့လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ မင်းလိုက်မလား” လျူရှန်က မေးလိုက်သည်။

“အင်း၊ အတူတူ သွားကြမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် နှစ်ယောက်သည် သင်္ဘော အတွင်းပိုင်းသို့ အတူတူ လမ်းလျှောက် ဝင်သွားကြလေသည်။

“ဒီအမျိုးသမီး မလိုက်တော့ဘူးနော်။ ငါသူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး အနားယူတော့မယ်” ပီယက ပြုံးလိုက်ပြီး ရန်ကိုင်နှင့် လက်မောင်းချင်းချိတ်လျက် အခြား တစ်ဖက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလေသည်။

လျူရှ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့သော်လည်း သူ့အား မတားခဲ့။ လှမ်းပြီးတော့သာ သတိပေးလိုက်သည် “အရမ်းကြီး အလွန်အကျွံ မဖြစ်စေနဲ့နော်”

“ငါ့အကြောင်း ငါသိပါတယ်” ပီယက ယဲ့ယဲ့လေး ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ပီယသည် သင်္ဘောအတွင်းပိုင်းအား နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိထားသည့်ပုံပင်။ လမ်းကြောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရွေးသွားသည်မှာ အလွန်ကိုမှ မြန်လှပေသည်။ ထို့အပြင် သင်္ဘောထဲရှိ ကျင့်ကြံသူတော်တော်များများနှင့်လည်း ရင်းနှီးသည့်ပုံပင်။ ထိုကျင့်ကြံသူအားလုံးထဲ မသေမျိုး အဆင့်အောက် နိမ့်သည့်သူမရှိဘဲ အများစုသည် သူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ပီယအား မြင်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူ အားလုံးသည် သူမအား အဆိပ်ရှိသည့် မြွေတစ်ကောင်ပမာ ခပ်ဝေးဝေးမှ ရှောင်သွားကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သူမအား မြင်ပြီး လန့်ပင်လန်နေကြလေသည်။ သူမ ခပ်ဝေးဝေးသို့ ရောက်သွားမှပဲ ထိုလူများ သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။

ပီယနှင့် လက်မောင်းချင်း ချိတ်ထားသည့် ရန်ကိုင်ကို မြင်သည့်အခါ သူတို့အကြည့်ထဲ လှောင်ရိပ်၊ ဂရုဏာရိပ်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထိုအကြည့်များကြောင့်် ရန်ကိုင်လည်း အလွန်ကိုမှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

ထိုလှပသော အမျိုးသမီး ဘာလုပ်ချင်နေလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင် ခန့်မှန်းမိနေလေပြီ။ လမ်းတွင် တွေ့ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများ၏ အပြုအမူအရ သူသာ သူမကြိုဆွဲရာ လိုက်ကပါက ဆိုးဆိုးရွားရွား အဆုံးသတ်ရပေလိမ့်မည်။

ဒီသောက်မိန်းမပျက်မကတော့ကွာ ရန်ကိုင်စိတ်ထဲ ကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဟန်အမူအရာ နည်းနည်းလေးမှ ပျက်မသွားခဲ့။ သွားနေသည့် တစ်လျှောက်လုံး သူတို့ မည်သည့် လမ်းကြောင်းမှ သွားခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို တတ်နိုင်သလောက် မှတ်သားသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာ၌ အခန်းတစ်ခန်းရှေ့သို့ ရန်ကိုင်နှင့် ပီယတို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ပီယက အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ရန်ကိုင်အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည် “ဝင်လာခဲ့”

ရန်ကိုင်လည်း နာနာခံခံဖြင့် အထဲသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်သွားလိုက်သည်။ အထဲသို့ရောက်မှ ဤနေရာသည် ပီယ နေသည့်နေရာဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ အခန်းတစ်ခန်းလုံး သင်းပျံ့မွှေးကြိုင်သည့် သင်းရနံ့တို့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ထိုမွှေးရနံ့မှာ အရမ်းကြီး ပြင်းထန်ခြင်းမရှိဘဲ အနေတော်သာ ဖြစ်သည်။ အခန်းတစ်ခန်းလုံးဟာ ဆိုလျှင်လည်း ပန်းရောင်ခြယ်ထားလေသည်။

အခန်းအလယ်တွင် ဘာမှန်းမသိသော မွှေးရနံ့ကို ထုတ်လွှင့်နေသည့် မွှေးရနံ့အိုးတစ်အိုး ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုမွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည့်အခါ သူ့သွေးလည်နှုန်း မြန်ဆန်လာရပြီး ရမက်စိတ်တို့ နိုးကြွလာရသည်။

ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းအစုံသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ရီဝေနီရဲလာခဲ့သည်။

ညို့ငင်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အသံတစ်သံသည် သူ့နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ကလူကျီစယ်နေသလို ရန်ကိုင် ခံစားနေခဲ့ရရာ သူ့အသက်ရှူသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာခဲ့ရလေသည်။

ရန်ကိုင် မသိလိုက်ခင်မှာဘဲ ပီယသည် ရမက်စိတ်နိုးကြွစေသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည့် အဝတ်အစာများကို ပြောင်းဝတ်ထားပြီး နေခဲ့လေပြီ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် အရည်လဲ့တောက်ပနေခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းသဖွယ် နူးညံ့ချောမွတ်သော လက်အစုံသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ မျက်နှာလေးဟာ ဆိုလျှင် နီမြန်မြန်း ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် ပီယမှာ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

ပီယသည် ရန်ကိုင်အား စိတ်ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အပူချိန်မြင့်တက်လာနေသော ခန္ဓာကိုယ်အား ရန်ကိုင် ခန္ဓာကိုယ်ဆီ ဖိကပ်ချလိုက်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူမ၏ ပျော့အိအိ ရင်သားမို့မို့များသည် ရန်ကိုင် ရင်ဘတ်နှင့် ဖိကပ်မိသွားခဲ့ပြီး ပီယလည်း အလိုလို ညည်းလိုက်မိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပီယသည် ရန်ကိုင်အား သင်းပျံ့မွှေးကြိုက်သော အိပ်ရာထက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ” ရန်ကိုင်၏ အသက်ရှူသံလည်း ကြမ်းတမ်းလာနေလေပြီ။ ဤဘက်တွင် သူ့သည် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်ငြား အတွေ့အကြုံ မရှိချင်ယောင်သာ ဆောင်နေလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ...” ရန်ကိုင်၏ အမူအရာကြောင့် ပီယ အရမ်းကိုမှ ကျေနပ်သွားရသည်။ ဘာမှမသိသော လူငယ်လေးများသည် သူမ၏ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူမ အနှစ်သက်ဆုံးသည်ကား လူငယ်ယောကျာ်းသားများ၏ ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို ဖျက်စီးပြီး သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒရိုင်းများအတိုင်းသာ လုပ်တတ်သော သားရဲကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းပင်။

ပီယရန်ကိုင် ရန်ကိုင်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်ပြီး သူ့အား နောက်သို့ တွန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရန်ကိုင် နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် “ဒီနေရာက ဒီအစ်မကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အခန်းပဲ။ ဘယ်သူမှ ဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်လုပ်တာမှန်သမျှ ငါတို့ လုပ်လို့ရတယ်”

သူမ၏ အသက်ရှူသံသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကြမ်းတမ်းလာနေခဲ့လေပြီ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို စည်းချက်ညီညီ ညို့ငင်ဖွယ်ကောင်းစွာ ဝေ့ရမ်းလိုက်တိုင်း မာကျောထောင်မတ်နေပြီဖြစ်သော သူမ၏ ပန်းနုရောင် ချယ်ရီသီးလေးများသည် ရန်ကိုင်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ပွတ်တိုက်သွားဖြင့် ရန်ကိုင်မှာလည်း အလွန်ကိုမှ သာယာနေမိသည်။

လက်ရှိတွင် ပီယသည် ယောကျာ်းတို့ စိတ်ရိုင်းများ လိုလားတောင့်တရာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်နှယ်။

ရန်ကိုင် ကုတင်ပေါ် လဲကျသွားသည်နှင့် ပီယသည် သူ့အပေါ်တက်ခွ၍ သူ့အဝတ်အစားကို စချွတ်တော့သည်။

ရန်ကိုင်မှာ တောက်လျှောက်ကို တံတွေး မြိုချနေရသည်။ သိမ်မွေ့နူးညံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေသော ပန်းမွေ့ရာထက်သို့ ရောက်သည့်နှယ်၊ အလွန်ကိုမှ စိတ်သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေမိသည်။ မေးခွန်းပင် မမေးနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍သာ ပီယ၏ ရင်ဘတ်ထဲ တွဲလျောင်းချိတ်ဆွဲနေသော ရင့်မှည့်နေပြီ ဖြစ်သည့် အသီးကြီးနှစ်လုံးကို အားပါတရ ဖျစ်ညစ်ဆုပ်နှယ်လိုက်သည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း (၉၈၈)

ပီယ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တသိမ့်သိမ့် တုန်ရင်သွားပြီး ရမက်သွေးကြွဖွယ် ညည်းသံတို့ သူမပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရန်ကိုင်အား အပြစ်တင်လိုသည့် အကြည့်ဖြင့်ကြည့်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည် “ဖြည်းဖြည်းလုပ်လေ မောင်လေးရဲ့၊ မောင်လေး အရမ်းကြမ်းရင် အစ်မကွဲသွားလိမ့်မယ်”

ဒီသောက်မိန်းမပျက်မကတော့ ရန်ကိုင်စိတ်ထဲ ကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် အောက်ဘက်ရှိ ညီလေးမှာမူ အလွန်တရာကိုမှ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေပြီ။ ပီယ၏ အလွန်တရာကိုမှ ပျော့အိညက်ညောလှသော အသားစိုင်ကြီးများကို ပွတ်သပ်ဆုပ်နှယ်ရသည့် အရသာမှာ မူးမိုက်သွားရလေအောင် ကောင်းလှလေရာ ရန်ကိုင်မှာ စိတ်နဲ့ကိုယ် မကပ်တော့သလိုပင် ခံစားသွားရသည်။ သူလက်ဝါးထက်ရှိ ပူနွေးနွေး အထိအတွေ့သည် သူ၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို ခြိမ်းခြောက်လာနေခဲ့သည်။

ပီယသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသည့်ပုံပင်။ သို့သော် သူမကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် ထူးဆန်းသော ပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် စတင် လည်ပတ်လာနေသည်ကို ရန်ကိုင် အသေအချာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏ အရှိန်အဝါသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း စတင် အသွင်ပြောင်းလဲလာနေခဲ့ရာ ပီယ ယခင်ထက်ကိုပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာခဲ့သည်။ လက်ရှိပီယကို မြင်လိုက်သည့် ယောကျ်ားသားတိုင်း အသိစိတ်ပျောက်၍ ဘာကိုမှ သေချာမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးအား ဝုန်းဒိုင်းကြဲချင်စိတ်တို့သာ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုလှပသော အမျိုးသမီးသည် အရည်ရွှမ်းနေသော အသီးတစ်လုံးနှင့် အတူပေသည်။ ပန်းရောင်သန်း၍ အဝတ်ဗလာကျင်းနေသော အသားအရေသည် သူမအား ပို၍ ညို့ဓါတ်ပြင်းသွားစေခဲ့လေရာ ပီယဆိုသော ရင့်မှည့်နေသော အသီးအား တစ်ကိုက်ကိုက်မိလိုက်သူ ယောကျာ်းသားတိုင်း သူမအား တမ်းတမ်းဆွဲ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော မိန်းမမျိုးသည် ယောကျာ်းသားတိုင်း၏ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရန်ကိုင်၏ မျက်လုံးများသည် ရဲသည်ထက်ရဲလာပြီး မျက်ဆံများသည်လည်း ပြူးကျယ်လာခဲ့လေသည်။ သူ့စိတ်ဆန္ဒရိုင်းများကို ချွန်းမအုပ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး မှည့်ဝင်းနေသော ပီယရင်ဘတ်ရှိ အသီးနှစ်လုံးကို အားပါးတရ စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆုပ်နှယ်တော့လေသည်။

ရန်ကိုင် မိန်းမောနေခဲ့လေပြီ။ သူ၏ ကြောင်းကျိုး ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းတို့ ပျောက်ဆုံးသွားလေပြီ။

ရန်ကိုင်အား တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေသည့် ပီယ၏ မျက်ဝန်းလှလှလေးများထဲ ကျေနပ်အားရသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရန်ကိုင်သည် သူမ၏ ညို့ငင်မှုအောက် လုံးလုံး ကျရောက်သွားပြီမှန်း ပီယသိလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်လေးကို သူမလုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ရလေပြီ။

ပီယဆိုသော သူမသည် မရေမတွက်နိုင်သော ယောကျာ်းသားများကို ဤနည်းဖြင့် ချွေယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ မိန်းမောသွားပြီဆိုသည်နှင့် ပီယသည် ထိုလူများ၏ သွေးအဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူ၍ သူမ၏ ခွန်အားကိုး တိုးမြှင့်လေသည်။

သူမ ဆော့ကစားခဲ့သည့် ယောကျာ်းသားတိုင်း အကောင်းအတိုင်း ကျန်သည့်လူမရှိ၊ အကုန်လုံးသည် ခြောက်ကပ်သွားသော အလောင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရပြီး သူမ၏ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံရလေသည်။

သူမသည် ယောကျာ်းများစွာနှင့် ဆော့ကစားဖူးသော်ငြား သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ရရန်မှာ အတော့်ကိုမှ ခက်ခဲလှသည်။ သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်လာသည့် လူတိုင်းသည် သူမအား စိတ်ရှိတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့်ပဲ ရန်ကိုင်ကဲ့သို့ ထူတူတူအတတ ကောင်လေးများကို အထူးတလည် နှစ်သက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ကိုင် သူမ၏ ပညာရပ်အောက် ကျရောက်သွားပြီမှန်း သိလိုက်သည်နှင့် ပီယသည် စားကောင်းသောက်ဖွယ် တစ်ခုအား စားတော့မည်နှယ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို သက်ဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ အဝတ်အကုန်လုံးကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သွယ်သွယ်လေးများဖြင့် ထောင်မတ်နေသော ရန်ကိုင်၏ ညီငယ်နဂါးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရန်ကိုင်၏ နဂါးကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သည်နှင့် ပီယ၏ မျက်ဝန်းလှလှလေးများထဲ အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိလိုက်သည် “အရည်အသွေးက ကောင်းလှချည်လား”

ရန်ကိုင်ဟာနှင့် ပက်သက်၍ သူမ အလွန်တရာကိုမှ ကျေနပ်မိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်မဆိုင်းတော့ဘဲ ရန်ကိုင်နဂါးကို လက်ဖြင့် သေချာကိုင်၍ သူမ၏ ဂူပေါက်ရှေ့ သေချာတည့်ပေးလိုက်သည်။

သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လင်သော အရည်ကြည်လေးများသည် သူမ၏ ဂူပေါက်မှတစ်ဆင့် ပေါင်တံတစ်လျှောက် စိမ့်စမ်းရေပမာ တစိမ့်စိမ့် စီးကျနေခဲ့သည်။

အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသွား၍၊ စားတော်ပွဲ တည်တော့မည် အပြု သူမ၏ နဖူးကြောလေးများ တွန့်ကွေးသွားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပီယ တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခိုက်၊ ရီဝေဝေ၊ ထိုင်းမှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်နေသော ရန်ကိုင်၏ မျက်လုံးများ မသိမသာလေး မှေးစဉ်းသွားပြီး အဆင့်သင့် စုစည်းထားသော စွမ်းအင်များကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား လာနေကြသော လူများ၏ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို အခန်းတံခါး ပွင့်သွားခဲ့ပြီး လျူရှန်နှင့် လျူရှတို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် တစ်ယောက်‌ပေါ်တစ်ယောက် ခွစီးနေကြသော ပီယနှင့် ရန်ကိုင်အား ကြည့်နေကြသည်။ ပီယသည် သူမ ခန္ဓာကိုယ်အား ဖုံးကွယ်ရန် နည်းနည်းလေးမျှ မကြိုးစား။ လျူရှက စပ်ဖြဲဖြဲပြုံးလျက် လေချွန်ရင်း ပီယ၏ လုံးကြီးပေါက်လှ ခန္ဓာကိုယ်ကို မျက်လုံးကျွတ်မတတ် အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ငါတို့ သွားရတော့မယ်” လျူရှန်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

“အခုလား” ပီယက ခါးသက်သက် အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည် “ငါတို့ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“စီနီယာတွေရဲ့ အမိန့်ပဲ။ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ သွားချင်ရင် သူတို့ကိုသွားပြော” လျူရှန်က ထူးမခြားနားဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည် “ပြင်ဆင်ဖို့ အသက်ဆယ်ရှိုက်စာ အချိန်ရမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ အစမှအဆုံးထိ ပီယ၏ မိမွေးဖမွေးအတိုင်း ဖြစ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အား နည်းနည်းမျှပင် အာရုံမစိုက်မသွားခဲ့။ သူမ၏ အမို့အမောက်၊ ကောက်ကြောင်း အဖြာဖြာဖြင့် ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နည်းနည်းလေးမှ ဆွဲဆောင်မှုမရှိသည့် အလား။

ပီယသည် နည်းနည်းလေးမျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော အောက်တွင်ရှိနေသည့် ရန်ကိုင်ကို ငုံကြည့်လိုက်၍ အံကြိတ်လိုက်သည်။ စိတ်ပျက်မှု၊ ဒေါသတို့ သူမရင်ထဲ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာ၌ လျူရှအား သေစေလောက်သည့် အကြည့်စူးစူးဖြင့် စိုက်ကြည့်၍ အော်ပြောလိုက်လေသည် “နင်ဘာကြည့်နေတာလဲ။ ဆက်ကြည့်နေ၊ နင့်မျက်လုံးငါဖောက်ထုတ်ပစ်မှာ”

လျူရှက ထီမထင်ဟန်ဖြင့် စပ်ဖြဲဖြဲပြုံးလိုက်ပြီး “လျူရှန်ကိုကျ ဘာလို့ အဲ့စကားမပြောတာလဲ။ သူလည်း ကြည့်တာပဲ”

“သူက နင့်ကို သောက်ကျင့်ပျက်နေတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး။ နင့်တစ်ခေါင်းလုံးမှာ တဏှာ အတွေးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာ အမှိုက်ကောင်ရဲ့။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း” ပီယက သူမလက်ကို ဝှေ့ရမ်း၍ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ချလိုက်သည်။

တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် လျူရှက သူ့နှာခေါင်းကိုပွတ်၍ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည် “လူတစ်ယောက်လောက် ထပ်စိုက်ကြည့်တော့ကော ဘာဖြစ်မှာမို့လဲ။ သူ့အသား ပဲ့ပါသွားတာ ကျနေတာပဲ”

ပြောပြီးသည်နှင့် လှောင်ရယ်ရယ်လျက် “စားတော့မယ်ကြံပြီးမှ နှောင့်ယှတ်ခံလိုက်ရလို့ သူရူးမတတ် ဒေါသထွက်နေမှာပဲ။ လျူရှန်၊ မင်းလုပ်တာ ကောင်းတယ်ကွာ”

“ငါက စီနီယာတွေ ပြောခိုင်းတာကို သွားပြောပေးရုံပဲ” လျူရှန်က အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

အခန်းထဲ၌၊ ပီယသည် အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြင့် အဝတ်ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်း အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

သုံးယောက်၏ ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာ၊ နောက်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ ရစ်မူးမှိုင်ဝေနေသည့် ရန်ကိုင်၏ အမူအရာ သုန်မှုန်သွားခဲ့ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။

လျူရှန်သာ နည်းနည်းလေး နောကျရောက်လာခဲ့လျှင် သူကျိန်းသေ လှုပ်ရှားပြီနေလောက်ချေပြီ။

ပီယသည် သူဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူးဟု ထင်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နည်းနည်းလေးမှသတိမချပ်။ နှစ်ဦးသားကြား အကွာအဝေးသည် အလွန်တရာကိုမှ နီးကပ်နေလေရာ သူသာ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ပီယအား တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေသတ်နိုင်ပေသည်။

သူမကို သတ်ပြီးနောက် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုသည်ကိုမူ သူမစဉ်းစားရသေးချေ။

ယောကျာ်းများစွာနှင့် ပျော်ပါးထားသည့် ထိုမိန်းမပျက်မနှင့် ဘယ်တော့မှ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ယှတ်စပ်မှု မလုပ်သင့်ကြောင်းကိုသာ သူသိသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နေသည့် အရှိန်အဝါသည် အလွန့်အလွန်ကိုမှ အန္တရာယ်များလွန်းပေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါသည် သားကောင်ကို အကောင်လိုက် ဝါးမြိုတော့မည် မုဆိုးတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါမျိုးပင်။

ကြယ်စီရင်စုသည် အမှန်တကယ်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာ များစွာတို့ဖြင့် ပြည့်နေပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အန္တရာယ်လည်း အလွန်များလှသည်။

သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်ပြီးနောက် သေသေချာချာ ထိုင်စဉ်းစားတော့သည်။

ပီယ ထွက်သွားလေပြီ။ သူ့အား စောင့်ကြည့်နေသူ တစ်ယောက်မှမရှိ။ ဤအချိန်သည် သင်္ဘောပေါ်မှ ထွက်သွားရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင်။ သို့သော် သင်္ဘော တံခါးပေါက်အား မည်ကဲ့သို့ ဖွင့်ရမည် ဆိုသည်ကို သူမသိချေ။ အလျင်စလို လှုပ်ရှားလိုက်မည် ဆိုပါက ဒုက္ခလှလှနှင့် တွေ့သွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ အခန်းပေါက်ဝတွင် ရပ်နေသည်ကား ရန်ကိုင်အား ထူးဆန်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော သက်လတ်ပိုင်းလူကြီး တစ်ဦးပင်။

ထိုလူသည် သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့် ဖြစ်ပေသည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် သူ့ကဲ့သို့လူမျိုး အများကြီး ရှိပေသည်။ ထိုကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော လူတစ်ယောက်ကို ရန်ကိုင်မျက်လုံးထဲမထည့်ချေ။

“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ကံတော်တော်ကောင်းပဲ” သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားဘာပြောနေလဲ ကျုပ်နားမလည်ဘူး” ရန်ကိုင် မသိနားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

“မင်းသိစရာမလိုဘူး။ အခု ထွက်လာခဲ့တော့” သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက သူ့အား လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်သည်။

ရန်ကိုင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့သော်လည်း ပြောသည့်အတိုင်း နာနာခံခံနှင့် ကုတင်ပေါ်မှထ၍ သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးနောက် လိုက်သွားလေသည်။

“ခင်‌ဗျားအခု ကျုပ်ကို ဘယ်ခေါ်သွားနေတာလဲ” ရန်ကိုင် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

“ဘယ်ခေါ်ခေါ်၊ မင်းအပူမပါဘူး။ လိုက်ခိုင်းရင်လိုက်။ ဘာအပိုတွေ လာမေးနေမှန်းမသိဘူး” သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့၍ “ပုံမှန်ဆို၊ မင်းလို အသုံးမဝင်တဲ့ သူတွေကို သတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ”

ထိုလူကြီး၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ ရန်ကိုင်၏ မျက်လုံးထဲ အေးစက်စက် အလင်းရောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“ဒါပေမယ့် စီနီယာပီယက မင်းဒီအတိုင်း သေသွားမှာကို မကြည့်ရက်ဘူး။ အခုလောလောဆယ် မင်းအတွက် နေရာကောင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးထားဖို့ ငါ့ကို လာပြောသွားတယ်။ သူပြန်လာတဲ့အခါကျ မင်းကို လာရှာလိမ့်မယ်” သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရန်ကိုင် အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ လောလောဆယ် သူအသက်အန္တရာယ် မရှိသေးမှန်း သိလိုက်လေပြီ။

ပီယသာ သူ့ဆီမှ တစ်ခုခု လိုချင်နေသေးသရွေ့ သူအလကား သေသွားမည်ကို ခွင့်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးနောက်မှ အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းစာ ကြာအောင် လိုက်လာပြီးနောက် အခန်းအကျယ်ကြီးတစ်ခန်း ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သိပ်သည်းလှသော စွမ်းအင်များကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်များသည် အလွန်တရာကိုမှ သိပ်သည်းလှရာ မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်နေသည်။

ဤနေရာသည် သင်္ဘောအောက်ဘက်ရှိ အခန်းဖြစ်သည်။ ဤအခန်းကျယ်ကြီးအား ဘာအတွက် အသုံးပြုလဲ ဆိုသည်ကို သူမသိ။ သို့သော် အခန်းကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများပေါ်တွင် ဧရာမ စိတ်ဝိဥာဉ်အစီအရင်ကြီး တစ်ခုအား ခင်းကျင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစိတ်ဝိဥာဉ်အစီအရင်ကြီးသည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အခြား အစိတ်အပိုင်းအားလုံးနှင့် ဆက်သွယ်ထားပေသည်။

ထို့အပြင် အခန်းထဲ၌ အဆင့်အမြင့်ဆုံးသော သူတော်စင် သလင်းကျောက်များကို အတန်းလိုက်၊ အတန်းလိုက် သေသေချာချာ စီတန်းထားလေသည်။ ထိုသူတော်စင် သလင်းကျောက်များသည် လက်ဆေးဇလုံအရွယ်တမျှ ကြီးမားပြီး လွန်စွာကိုမှ သိပ်သည်းသန့်စင်လှသော စွမ်းအင်တို့ ကိန်းအောင်ပါဝင်နေလေသည်။

ထိုသူတော်စင်သလင်းကျောက်ထဲရှိ စွမ်းအင်များကို စိတ်ဝိဥာဉ်အစီအရင်ကြီးမှ တစ်ဆင့် ထုတ်ယူ၍ စီမံပြင်ဆင်ထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သင်္ဘောပေါ်ရှိ အမည်မသိ နေရာများသို့ ပို့လွှတ်ပေးသည်။

ထို့အပြင်၊ အခန်းအလယ်ဗဟို၌ ဧရာမနေရာလပ်ရှိ တစ်ခုရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမျိုးမျိုးရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာ တင်ပလင်ခွေထိုင်နေကြသည်။

ကျင့်ကြံသူအများစုသည် မသေမျိုးအဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း ရှိပေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ ခြေလက်များကို သံကွင်း၊ သံကြိုးပုံစံ အရာများဖြင့် ခတ်ထားခဲ့ပြီး ထိုအရာများသည် ကြမ်းပြင်နှင့် ချိတ်ဆက်နေခဲ့သည်။ ထိုသံကြိုးပုံစံ အရာများဆီမှ ချုပ်နှောင်ခြင်း စွမ်းအင်ကဲ့သို့ စွမ်းအင်တစ်မျိုးမျိုးကို ရန်ကိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

အခြေအနေ မကောင်းတော့မှန်း ရန်ကိုင် သိလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ချုပ်နှောင်ထားခံရသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အရှိန်အဝါမျာ အလွန်တရာကိုမှ အားနည်းနေပြီး အကုန်လုံး၏ အသားအရေမှာလည်း ဖြူစွတ်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် တတိတိနှင့် စိမ့်ထွက်နေခဲ့လေသည်။

အချို့ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျသွားသည့်အလား သူတို့ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် အလွန်တရာကိုမှ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဒါဘယ်နေရာမှာလဲ” ရန်ကိုင်က မေးလိုက်သည်။

“ကြယ်သင်္ဘောရဲ့ စွမ်းအင်ခန်းပဲ” သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက ပြန်ပြောလိုက်သည် “မင်းတာဝန်က ရှင်းရှင်းလေးပဲ။ အဲ့မှာသာ သွားထိုင်လိုက်၊ ကျန်တာကို ငါတို့ ဆက်လုပ်မယ်”

ရန်ကိုင် ပြန်မေးမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက ဘေးဘက်သို့လှည့်၍ ပြောလိုက်သည် “ခဲမန်၊ ငါလူသစ်တစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်”

လူတစ်ယောက် ရန်ကိုင်ရှေ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့အား စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျေနပ်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် “သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မဆိုးဘူး။ မင်းသူ့ကို ဘယ်က ရှာလာတာလဲ”

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ပခုံးတွန့်၍ “သူ့ကို ငါရှာတွေ့တာ မဟုတ်ဘူး။ စီနီယာပီယ ခေါ်လာတာ”

“စီနီယာပီယလား” ခဲမန်ဆိုသော လူကြီး မျက်မှောင်ကြုံ့သွားပြီး အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံးလျက် “သူက ဒီကောင့်ကို စွမ်းအင်ခန်းဆီ ပို့ချင်တာ သေချာလို့လား”

“စီနီယာက တာဝန်ရှိလို့ အပြင်ထွက်သွားတယ်။ အခု သူ့ကို စောင့်ရှောက်မယ့်လူ ဘယ်သူမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့သူ့ကို စွမ်းအင်ခန်းထဲမှ ခဏထားချင်တာ။ မင်းသူ့ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်မှရမှာနော်။ ဒီကောင် သေသွားလို့မဖြစ်ဘူး”

ခဲမန်က မိစ္ဆာဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်ပြီး “အဲ့လိုတော့ ငါအာမ မခံပေးနိုင်ဘူး။ အခုလေးတင် ထုတ်ခံလိုက်တဲ့ ကံမကောင်းတဲ့ တစ်ကောင်တောင် ရှိသေးတယ်။ ဒီက အခြေအနေကို မင်လည်း သိတာပဲ။ ငါထိန်းချုပ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ”

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီး မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့သည်။ ခဲမန်အတွက် ခက်ခဲမည်ဆိုသည်ကို သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းညိတ်၍ “မင်းအတတ်နိုင်ဆုံးသာ ကြိုးစားလိုက်။ မဟုတ်ရင် စီနီယာပိုင်ယီ ပြန်လာလို့ ဒီကောင် မရှိတော့ရင် သူကျိန်းသေ ဒေါသထွက်မှာ”

ခဲမန် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်တို့ သူ့မျက်လုံးထဲ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ခဲမန် ထိုမိန်းမကို အတော်လေး ကြောက်သည့်ပုံပင်။ တစ်ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်၍ “ကောင်းပြီလေ။ သူအရမ်း အားမနည်သွားအောင် ငါသူ့ကို သူတော်စင်သလင်းကျောက် အချို့ ပိုပေးလိုက်မယ်”

“အဲ့လိုဆို အကောင်းဆုံပဲ” သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက ကျေကျေနပ်နပ်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ရန်ကိုင်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း (၉၈၉) ငါ့နာမည်ကရှန်တု

ရန်ကိုင်အား ခေါ်လာသောလူသည် ခဲမန်ဆိုသော လူနှင့် စကားနည်းနည်းပါးပါး ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် အတောအတွင်း ရန်ကိုင်သည် ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ရပ်နေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေခဲ့သည်။ ရန်ကိုင်၏ နာခံသော အပြုအမူကြောင့် ခဲမန် အရမ်းကိုမှ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်လေး၊ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့” ခဲမန်က ရန်ကိုင်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်းခန်၏ အလယ်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခဏအကြာ၌ နှစ်ယောက်သား နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာသည်။

ထိုနေရာ၌ အခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူမှာ သေနေခဲ့လေပြီ။ ထိုလူသည် မသေခင် အလွန်ကိုမှ အသည်းခိုက်ဖွယ် နာကျင်လှသော နှိပ်စက်မှုကို ခံစားသွားရသည့်အလား သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေခဲ့ပြီး ပါးစပ်သည်လည်း ပွင့်အာနေခဲ့သည်။ လည်တိုင်တစ်လျှောက်ရှိ ထောင်တက်နေသော သွေးကြောများကိုလည်း အထင်းသား မြင်နေခဲ့ရသည်။

ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေခဲ့ကာ သူ့အသားအရေမှာလည်း လုံးဝကို ဖြူဖွေးစွတ်နေခဲ့သည်။ သွေးနည်းနည်းမျှပင် မရှိတော့ချေ။

“တစ်ယောက်ယောက်လာပြီး ဒီအလောင်းကို လာသယ်သွားလိုက်စမ်း” ခဲမန်က ဘေးဘက်သို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

သူအော်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အလောင်းအား သယ်ထုတ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ခဲမန်က ရန်ကိုင်ဘက်သို့ လှည့်၍ လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် “ကောင်လေး၊ ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေ၊ ငါမင်းကို သိပ်ခံစားရအောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ မင်းက စီနီယာပီယရဲ့ လူပဲလေ။ ငါသူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး။ မင်းသာ နာနာခံခံ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒုက္ခကင်းလိမ့်မယ်”

ရန်ကိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခဲမန်က ရယ်မောလျက် “အဲ့လိုဆို အကောင်းဆုံးပဲ။ အင်း။ ဒီမှာထိုင်လိုက်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သယ်ထုတ်သွားခံရသော အလောင်း ထိုင်ခဲ့သည့် နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရန်ကိုင်လည်း ပြောသည့်အတိုင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ခဲမန်က သူ့ခြေထောက်နှင့် လက်များကို ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

ကြယ်သင်္ဘောထဲတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖုံးကွယ်နေသော သူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်များစွာ ရှိပေသည်။ အနား၌ သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ရန်ကိုင် အာရုံခံမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲချေ။

ထိုသံကွင်း၊ သံကြိုးကဲ့သို့ အရာများနှင့် ချုပ်နှောင်ခံရပြီးနောက်၊ ရန်ကိုင်၏ အမူအရာ တစ်မုဟုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချုပ်အနှောင်များသည် သူကိုယ်ထဲရှိ သူတော်စင်ချီများအား အရူးအမူး စုပ်ယူပြီး ကြယ်သင်္ဘောအား အားဖြည့်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တန်းဆီထားသော သူတော်စင် သလင်းကျောက်များနှင့် ပေါင်းလိုက်သည့်အခါ သင်္ဘောကို မောင်းနှင်ရန် စွမ်းအင် လုံလောက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျင့်ကြံသူများစွာ ဘာကြောင့် ဤနေရာတွင် ချုပ်ထားခံရမှန်း ယခုမှပဲ ရန်ကိုင် နားလည်သွားတော့သည်။

သူတို့ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များ အဆက်မပြတ် နှုတ်ယူခံရနေလေရာ မည်သူမှ ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အားကောင်းသည့် လူများသည် ပို၍ ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး အားနည်းသည့် လူများမှာမူ ခဏအတွင်း သေသွားနိုင်ပေသည်။

“စိတ်မပူနဲ့” ခဲမန်က ရန်ကိုင်ရှေ့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကိုပုတ်ကာ “ကြယ်သင်္ဘောကို အဓိက အားဖြည့်ပေးနေတာက ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သူတော်စင် သလင်းကျောက်တွေပဲ”

ပြောပြီးသည်နှင့် အတန်းလိုက် စီထားသော သူတော်စင် သလင်းကျောက်များကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည် “မင်းတို့တွေက အရံပဲ။ ဒါကြောင့် ဘာမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး။ ရော့၊ ဒီမှာမင်းအတွက်။ အများကြီး တွေးမနေနဲ့။ လိုတယ်ထင်ရင် အဲ့ဒါတွေကို စုပ်ယူလိုက်”

ခဲမန် လက်ညိုးထက်ရှိ လက်စွပ် တစ်ချက်လက်သွားပြီး လက်သီးဆုပ်အရွယ် သူတော်စင်သလင်းကျောက် ဒါဇင်ကျော် ရန်ကိုင်ရှေ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူတော်စင် လသ်ငးကျောက်များသည် သူ့ဘေးတွင် စီတန်းထားသော သူတော်စင်သလင်းကျောက်ကြီးများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်ငြား အတော့်ကိုမှ အရည်အသွေး ကောင်းပေသည်။

“ကုန်သွားရင်ကော” ရန်ကိုင်က သူတော်စင်သလင်းကျောက် တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ကုန်သွားရင် ငါ့ကိုခေါ်လိုက်။ ငါမင်းကို နည်းနည်း ထပ်ပေးမယ်။ မင်းက စီနီယာပီယ အပိုင်ပဲဟာကို။ ငါလည်း ကပ်စေးနဲမနေပါဘူး” ခဲမန်က ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းမပျက်မ ပီယ ပြန်လာလို့၊ ဤကောင်စုတ်လေးသာ အရမ်းအားနည်းနေမှန်း သိသွားခဲ့ပါက သူကောင်းကောင်း အပြစ်ပေးခံရမယ်မှန်း ခဲမန် သိပေသည်။

“ကောင်းပြီလေ” ရန်ကိုင် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့။ မျက်လုံးပိတ်၍သာ ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်၍ သူ့လက်ထဲရှိ သူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို စတင်စုပ်ယူလေသည်။

ခဲမန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျေကျေနပ်နပ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် ရန်ကိုင် မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်လည်သို့ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤစွမ်းအင်ခန်းထဲတွင် ဖမ်းချုပ်ထားခံရသူ အနည်းဆုံး လူအယောက်ငါးဆယ် ရှိသည်။ အကုန်လုံးသည် အလွန်ကိုမှ အားနည်းနေကြကာ အချိန်မရွေး သေတော့မည့်နှယ် အသက်ပင် ကောင်းကောင်း မရှူနိုင်ကြတော့ချေ။ ထိုလူများကို စူးစမ်းကြည့်နေချိန် မျက်လုံးအစုံပေါင်း များစွာတို့သည် ဆာလောင်နေသော မြေခွေများနှယ် သူ့အား လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူများသည် ရန်ကိုင်အား စိတ်ဝင်စားနေခြင်းမဟုတ်၊ ခဲမန် သူ့အား ပေးသွားခဲ့သည့် သူတော်စင်သလင်းကျောက် များကို စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့အား ချုပ်နှောင်ထားသော သံကြိုးကဲ့သို့သော အရာများသည် သူတို့ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေခဲ့လေရာ သူတော်စင် သလင်းကျောက်များကို သန့်စင်၍ အားပြန်ဖြည်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့သော် ဘယ်သူမှ ရန်ကိုင်ကဲ့သို့ မျက်နှာသာမပေးခံရချေ။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူတော်စင်သလင်းကျောက် များသည် သူတို့အတွက် အဖိုးအတန်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများ သူ့အား လောဘတကြီး ဘာကြောင့် စိုက်ကြည့်နေမှန်း ရန်ကိုင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ခဲမန် ပေးခဲ့သော သူတော်စင် သလင်းကျောက်များကို ထိုလူများ မမြင်ရလေအောင် သူ့ပေါင်ကြားထဲ ချက်ချင်း ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးမှိတ်၍ ချိန်းကြိုးကဲ့သို့သော အရာမှ သူ့ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များအား စုပ်ယူသည့်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာ၌ ရန်ကိုင်စိတ် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသည့်နှုန်းသည် အရမ်း မမြန်ချေ။ သူရထားသည့် သူတော်စင်သလင်းကျောက် များဖြင့် အလွယ်တကူ ပြန်ဖြည့်နိုင်သည်။ သူတော်စင် သလင်းကျောက်မှ စွမ်းအင်များကို သူစုပ်ယူသည့်နှုန်းသည် ချိန်းကြိုးကဲ့သို့သော အရာမှ သူ့စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူသည့် နှုန်းထက် ပိုမြန်သည်ကို ရန်ကိုင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်ကား သူ့အတွက် အသက်အန္တရာယ်မရှိဘဲ ဤအခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်၍ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအား တိုးတက်အောင်ပင် လုပ်နိုင်သေးသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေသည် ဤမျှ မရိုးရှင်းဟု ရန်ကိုင် ခံစားမိနေသည်။ တကယ်တော့ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ အကုန်လုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့၊ စိတ်ပျက်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရန်ကိုင်လည်း မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲချေ။

“ရောင်းရင်း၊ ရောင်းရင်း...” ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက် သူ့အား ခေါ်နေသည်ကို ရန်ကိုင် ကြားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူ့အား ခေါ်နေသည်ကို မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသော်လည်း ထိုလူသည် တောက်လျှောက် ခေါ်နေသဖြင့် ရန်ကိုင်လည်း နားညည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းတစ်ခုလုံးသည် အတော့်ကိုမှ မှောင်နေသော်ငြား သူ့အား ခေါ်နေသောလူသည် လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အပြုံးထဲ ဖားယားနေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ပါဝင်နေလေသည်။

ထို ‘ရောင်းရင်း၊ ရောင်းရင်း’ ဟုခေါ်နေသည့်လူ၊ ဘာလိုချင်နေလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင် ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထူးမခြားနားဟန်ဖြင့်သာ ပြန်မေးလိုက်သည် “ငါ့ကို ခေါ်နေတာလား”

“ဟုတ်တယ်” ထိုလူငယ်လေးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖားဖားယားယား ပြုံးလျက် “ငါ့နာမည်က ရှန်တု၊ ဒီကမိတ်ဆွေကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ”

“မင်းဘာလို့ သိချင်တာလဲ”

ထိုလူငယ်လေးသည် တောက်ပစွာ ပြုံးနေဆဲ။ ရန်ကိုင်၏ သဘေားထားကို စိတ်မထား၊ တရင်းတနှီး လေသံဖြင့်သာ ဆက်ပြောလိုက်သည် “ငါတို့တွေက ကြံမ္မာရေစက်တူတဲ့ အကျဉ်းသားတွေပဲဟာကို။ ဒီတော့ ငါတို့တွေက မိတ်ဆွေတွေပဲပေါ့။ ဘာတွေ သတိထားနေစရာ လို့သေးလို့လဲ”

“ငါလူစိမ်းတွေနဲ့ မိတ်ဆွေ မဖြစ်ချင်ဘူး” ရန်ကိုင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အဲ့လိုမပြောနဲ့လေ” ရှန်တုက မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည် “ဆိုးရိုးစကားကောင်း ရှိသေးတယ်။ ပထမဆုံး လူစိမ်း၊ နောက်မိတ်ဆွေ၊ နောက်ဆုံး ညီအစ်ကိုတွေတဲ့။ စကားပြောနေလို့ ဘာအန္တရာယ် ရှိမှာမို့လို့လဲ။ တကယ်တော့ ငါတို့တွေက လူစိမ်းတွေမှလည်း မဟုတ်တာ”

ရန်ကိုင် မျက်လုံးပိတ်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ကို လျစ်လျူရှူထားလိုက်တော့သည်။

ရှန်တုက ခါးသက်သက် အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် “ဟေး၊ ငါ့ကို လျစ်လျူမရှူနဲ့လေ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အဖမ်းခံထားရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေပဲဟာကို။ လာစမ်းပါကွာ။ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေရာတာ ပျင်းလွန်းလို့ စကားလေး နည်းနည်းပါးပါးလောက် ပြောကြရအောင်”

“စိတ်ချထားလိုက်။ မင်းသူတော်စင်သလင်းကျောက် တွေကို ငါမထိဘူး။ ဒီမှာ ချုပ်ခံထားရလို့ ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး။ နှစ်တစ်ရာ ချုပ်ခံထားရရင်တောင် ငါဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကြည့်၊ ငါမင်းရဲ့ သူတော်စင်သလင်းကျောက်တွေကို တကယ် စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်စမ်းပါ။ ငါ့အသက်စွမ်းအင် အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးတာကို မင်းသိမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတတယ်ကွာ။ ဟို မသေရုံတမယ် ကောင်းတွေနဲ့ ငါနဲ့ တစ်ခြားစီပဲ”

ရှန်တုသည် ပါးစပ်မစေ့၊ မနားတမ်း တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့သည်။

“ဟုတ်သားပဲ။ မင်းကို ပီယဆိုတဲ့ မိန်းမက ဖမ်းလာတာဆို၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဟေး၊ ရောင်းရင်း၊ မင်းကံက တကယ်ကို အံ့အားစရာကောင်းတာပဲကွ။ အံ့အားစရာကောင်းလောက်အောင်ကို ဆိုးတာကွာ။ လူအားလုံးထဲမှာမှ အဲ့မိန်းမပျက်မဖမ်းတာ ခံရတယ်လို့ကွာ။ ငါမင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ အဲ့မိန်းမပျက်မ ဘာလုပ်ချင်ချင်၊ လုံးဝ သဘောမတူလိုက်နဲ့နော်။ သူ့နာမည်ကို ဒီကြယ်စီရင်စုထဲမှရှိတဲ့ လူတိုင်းနီးပါး သိတယ်။ သူနဲ့ အိပ်လိုက်တဲ့လူတိုင်း အဆုံးသတ်ကောင်းတဲ့လူ မရှိဘူး။ မင်းသာ သူနဲ့အိပ်လိုက်ရင် အဆိုးတကာ့ အဆိုးရွားဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ သေရမှာ”

ရှန်တုန်သည် ရန်ကိုင် အာရုံစိုက်လာအောင် ခေါင်းစဉ်ချိန်း၍ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရန်ကိုင်က ကျောက်ရုပ်ကြီးကဲ့သို့သာ။

“ရောင်းရင်း၊ ငါမင်းနာမည်ကို မသိရသေးဘူးလေ။ လာစမ်းပါ မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြရအောင်၊ ငါတို့ ဒီက ထွက်တာနဲ့ ငါ့မိတ်ဆွေဖြစ်တဲ့မင်း လိုချင်တာရမယ်လို့ အာမခံတယ်ကွာ။ ချမ်းသာချင်လား၊ ရတယ်။ အစားမျိုးစုံ စားချင်လား ရတယ်။ သူတော်စင်သလင်းကျောက်၊ လက်နက်၊ အလှလေးတွေလား၊ မင်းလိုချင်တာ အကုန်ရတယ်”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ပိတ်နေသော ရန်ကိုင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်တု ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ ‘ဒီကောင် စိတ်ဝင်စားမယ့်ဟာကို ငါတွေ့ပြီ’ဟု ထင်လျက် ဆက်ပြောမည်အဟု၊ ရန်ကိုင်က သူ့ဆီ တစ်ခုခု လှမ်းပစ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်တုန်လည်း ထိုအရာကို အလျင်အမြန် လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။ ထိုအရာ ဘာမှန်း သိလိုက်ပြီးနောက် ရှန်တုက ရန်ကိုင်အား ကျေနပ်အားရ၊ ကျေးဇူးတင်သည့် အကြည့်ဖြင့် “ရောင်းရင်းကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ကွာ။ မင်းက လူကောင်း တစ်ယောက်ပဲကွ”

ရန်ကိုင် သူ့အား သူတော်စင်သလင်းကျောက် တစ်လုံး ပေးလိမ့်မည်ဟု ရှန်တု မထင်ထားခဲ့ချေ။ သူ့ဘက်ကပင် မတောင်းရသေးပေ။ ရန်ကိုင်က အလိုလို ပေးလာခြင်းဖြစ်သည်။

ခဲမန်သည် သူတို့အား နေ့တိုင်း သူတော်စင်သလင်းကျောက် ပေးသည် ဆိုသော်ငြား နည်းနည်းလေးသာ ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ခဲမန်ပေးသော သူတော်စင်သလင်းကျောက်များသည် ကုန်သွားသော သူတို့၏ စွမ်းအင်ကို ပြန်ဖြည့်ရန် မလောက်ပါချေ။

ရှန်တုကို ဤနေရာ၌ ချုပ်ထားသည်မှာ အရမ်းကြီး မကြာသေးချေ။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဟာလည်း နိမ့်ကျခြင်း မရှိသည့်အတွက်ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည် ဆိုပါက သူ့အသက်ရှင်နိုင်တော့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခု ရန်ကိုင် သူတော်စင်သလင်းကျောက် ဒါဇင်ကျော် ရလိုက်သည်ကို သူမြင်လိုက်သည်။ ကုန်သွားလျှင် သူ့အား ထပ်ပြောဟုလည်း ခဲမန် ပြောသွားသည်ကို သူကြားလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရှန်တုသည် အကြံအစည်ဖြင့် ရန်ကိုင်အား ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူ့အဆင့်အတန်းဖြင့် အဆင့်နိမ့် သူတော်စင် သလင်းကျောက်သည် သူ့အား ဤမျှ ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ချေ။

လက်ရှိတွင် ထိုအဆင့်နိမ့် သူတော်စင် သလင်းကျောက်သည် မိန်းမတကာ့ မိန်းမများအနက် မဟာအလှရှင်များဟု ဆိုသော မိန်းမများထက်ပင် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပေသည်။

“ရောင်းရင်း၊ ငါ့ကို နောက်တစ်ခုလောက် ထပ်ပေးလို့ ရမလား။ တကယ်တော့ မင်းမှာ အများကြီး ရှိတာပဲလေ။ အဲ့ဒါတွေအကုန်လုံးကို ခဏလေးနဲ့ သုံးလို့ ကုန်မှာမှ မဟုတ်တာ။ ဟုတ်တယ်မလား” ရှန်တုက မကျေနပ်သေးသည့် အမူအရာဖြင့် အမူအရာဖြင့် အရှက်မရှိ ထပ်မံတောင်းဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ရန်ကိုင်အား ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုံးလျက် သူ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ကိုင်၏ အပြုံးကို သူနားမလည်။ သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် ရန်ကိုင် ထအော်သည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ခဲမန် ရန်ကိုင်ရှေ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာပြီး မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့် “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကောင်လေး၊ ငါမင်းကို ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ ပြောထားတယ်လေ။ ငါပြောတာကို အရေးမစိုက်တာလား”

“ကျုပ်သတိမထားမိတုန်း ဒီကောင် ကျုပ်ဆီကနေ သူတော်စင်သလင်းကျောက် တစ်တုံးကို ခိုးသွားလို့ပါ” ရန်ကိုင်က သူ့ဘေးရှိ ရှန်တုအား ဒေါသတကြီး လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ခဲမန်လည်း ရန်ကိုင် ညွှန်ပြရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အဆင့်နိမ့် သူတော်စင်သလင်းကျောက်ကို အသက်တမျှ အရေးကြီးသလို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ရှန်တုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှန်တုန် မျက်နှာထက်ရှိအပြုံး ရုတ်ချည်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း (၉၉၀)

ရန်ကိုင် စကားကြောင့် ရှန်တု အမှန်တကယ်ကို ကြက်သေသေနေခဲ့ရလေပြီ။ ရန်ကိုင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူတစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့။ ပါးစပ်ဟ၍ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုမည်အပြု၊ လက်ထဲရှိ သူတော်စင်သလင်းကျောက်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွား၏။ သူမည်မျှပင် ခုခံပြောဆိုစေကာမူ ထူးခြားတော့မည် မဟုတ်မှန်း ရှန်တု သိလိုက်သည်။

လက်ပူးလက်ကြပ် မိနေပြီးမှဖြင့် သူ့ဘက်က ငြင်းလျှင်ပင် မည်သူမှ ယုံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချက်အားလုံးကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ခဲမန်၏ ခက်ထန်သောအကြည့်၊ ရန်ကိုင်၏ ကလိမ်ကျသော အကြည့်တို့ကို လျစ်လျူရှု၍ မျက်လုံးစုံပိတ်ကာ၊ လက်ထဲရှိ သူတော်စင်သလင်းကျောက်မှ စွမ်းအင်များကို အမူအရူး စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။ သူ့ဘဝမှာ မသေခင်၊ နောက်ဆုံး ထမင်းတစ်နပ်ကို အရူးအမူး စားသောက်နေသည့် ငတ်ပြတ်နေသော သူတောင်းစား တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

ရှန်တု၏ အပြုအမူကြောင့် ရန်ကိုင် မှင်သက်သွားရ၏။

“ခွေးသူတောင်းစားလေး၊ ငါစောင့်ကြည့်နေတာတောင် ပြဿနာရှာရဲတယ်၊ ဟုတ်လား။ မင်းတော့ သေပြီသာမှတ်” ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်တုဆီ ပြေးသွားပြီး သကောင့်သားကို အားပါးတရ ရိုက်နှက်တော့လေသည်။ ခဲမန်သည် ရှန်တု သေသည်၊ ရှင်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ရှိလက်ရှိ ရိုက်နှက်နေသည်ဟု ထင်ရသော်ငြား သူ့ရိုက်ချက်များသည် ရှန်တု၏ သေကွင်း၊သေကွက် နေရာများအားလုံးကို ထိမှန်ခြင်းမရှိသည်ကို ရန်ကိုင် အသေအချာ သတိပြုမိသည်။

ဤစွမ်းအင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများကို သေစေလိုသည့်စိတ် မရှိသည့်ပုံပင်။

ခဲမန်သည် အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲရင်း ရှန်တုကို ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။

ရှန်တုသည် ဘာမှပြန်မပြော၊ ခုလည်း မခုခံ။ သူ့မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော်ငြား လက်ထဲရှိ သူတော်စင်သလင်းကျောက်အား စုပ်ယူရေးတွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

ရှန်တုန်၏ အပြုအမူကြောင့် သူ့အပေါ် ရန်ကိုင်၏ အထင်အမြင်သည်လည်း စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့ရသည်။ အစောပိုင်းက ရှန်တု၏ အပြုအမူကို ရန်ကိုင် အမှန်တကယ် ရွံပေသည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ ရှန်တုကို မြင်ပြီးနောက် ထိုသကောင့်သားသည် သူထင်သလို မဟုတ်မှန်း ရန်ကိုင် နားလည်သွားလိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှ ရိုက်ပုတ်ပြီး ရှန်တုအား သတိပေးပြီးနောက် ခဲမန် ထွက်သွားလေသည်။ သို့သော် ရှန်တု လက်ထဲမှ သူတော်စင်သလင်းကျောက်ကိုမူ ပြန်မယူခဲ့။ ရှန်တုဖို့ သူတော်စင်သလင်းကျောက်လေး အတွက်နှင့် နှစ်ပြား မတန်အောင် အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သူ့နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖူးရောင်ကိုင်းသွားရသည်။

ထွက်ခွာသွားသော ခဲမန်၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း ရှန်တု၏ မျက်လုံးထဲ အေးစက်စက် အလင်းရောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရန်ကိုင်ဆီ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

သူ့လက်ထဲရှိ သူတော်စင်သလင်းကျောက်သည် သူ၏ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူမှုကြောင့် အရောင် မှိန်သွားခဲ့လေပြီ။ ခဏကြာ ဆက်လက် စုပ်ယူပြီးနောက် ရှန်တု လက်ထဲရှိ သူတော်စင်သလင်းကျောက် ကွဲကြေသွားပြီး ကျောက်မှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်ပြီးနောက် ရန်ကိုင်၏ မျက်လုံး မှေးစဉ်းသွားခဲ့သည်။

သူတော်စင်သလင်းကျောက်ထဲရှိ စွမ်းအင်သည် နည်းပါးခြင်း မရှိချေ။ သို့တိုင် ထိုသူတော်စင်သလင်းကျောက် ထဲရှိ စွမ်းအင်များကို တစ်ခဏအတွင်း အကုန်အစင် စုပ်ယူပစ်နိုင်သည်ကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင် ရှန်တု လေ့ကျင့်ထားသော ကျင့်စဉ်သည် သာမန်မဟုတ်သည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။

ရန်ကိုင်က ရှန်တုဆီ နောက်ထပ် သူတော်စင် သလင်းကျောက် တစ်တုံး ထပ်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုသူတော်စင်သလင်းကျောက်ကို ရှန်တုမကောက်တော့ချေ။ ရန်ကိုင်အား ထီမထင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်၍သာ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည် “မင်းလှည့်ကွက်ထဲ ထပ်ဝင်ရအောင် ငါ့ကို အရူးမှတ်နေလား”

ရန်ကိုင်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောခဲ့။ မျက်လုံးပိတ်၍သာ သူ့ဘာသာ ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။ ရှန်တုသည် ရန်ကိုင်ကို တစ်ခဏကြာသည်အထိ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သို့သော် ရန်ကိုင်က ကျောက်ရုပ်ကြီးကဲ့သို့ ထိုင်နေသဖြင့် ပျင်းလာပြီး ရန်ကိုင်အား ဆက်အာရုံမစိုက်တော့ချေ။ သို့သော် သူ့ခြေထောက်နားရှိ သူတော်စင်သလင်းကျောက်ကိုလည်း ကောက်ယူခြင်း မပြုချေ။

အချိန်သည် တတိတိနှင့် ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့၊ ခဲမန်သည် အားလုံးအား သူတော်စင် သလင်းကျောက် နှစ်တုံးစီ ဝေပေးခဲ့သည်။ ရန်ကိုင်လည်း အပါအဝင်ပင်။

သူတော်စင်သလင်းကျောက် နှစ်တုံးကို ရလိုက်သည်နှင့် ရှန်တုသည် ထိုသလင်းကျောက်နှစ်တုံးကို ချက်ချင်း စတင် စုပ်ယူတော့လေသည်။ ခဏအကြာ သူတော်စင် သလင်းကျောက် နှစ်တုံးစလုံး ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။ ရှန်တု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မရောင့်ရဲနိုင်သေးသည့် အမူအရာဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်သည် သူ့ခြေထောက်နားရှိ ရန်ကိုင် ပစ်ပေးထားခဲ့သော သူတော်စင် သလင်းကျောက်ဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲ ထိုသူတာ်စင်သလင်းကျောက်ကို ကောက်ယူချင်နေမိသည်။

သို့သော် ထိုသူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို သူကောက်ယူလိုက်သည်နှင့် ရန်ကိုင် ခဲမန်အား လှမ်းခေါ်မည်ကို ကြောက်မိနေခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တပ်မက်မှု နှစ်ခုကြား သူလွန်ဆွဲနေမိသည်။ အရှက်မရှိသည့် ရန်ကိုင်ကိုလည်း ကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲနေမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူ၊ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်၍ ထိုတားမြစ်သစ်သီးကို လျစ်လျှူရှုရန် ကြိုစားလိုက်၏။

ဤသို့ဖြင့် ရက်တော်တော်များများ ကြာသွားခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသော် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်ကို ရှန်တု ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်ယူခံနေရသော စွမ်းအင်ပမာဏနှင့် ပြန်ဖြည့်နိုင်သော စွမ်းအင် ပမာဏသည် ကာမိခြင်း မရှိသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် စွမ်းအင်ခန်းထဲရှိ အခြားသူများကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

သူ့အခြေအနေသည် ရန်ကိုင်နှင့်ယှဉ်လျှင် မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားနေခဲ့သည်။

ရန်ကိုင်တွင် ခဲမန် အရင်ဆုံးပေးခဲ့သော သူတော်စင် သလင်းကျောက် ဒါဇင်ကျော်အပြင်၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်းလည်း သူတော်စင်သလင်းကျောက် နှစ်တုံးစီ ရနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရန်ကိုင်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခဲမန်ဆီမှ သူတော်စင် သလင်းကျောက်များကို ထပ်တောင်းထားခဲ့သေးသည်။

သူရရှိထားသော သူတော်စင်သလင်းကျောက်အားလုံးမှ တစ်ဝက်ကိုပင် ရန်ကိုင်မသုံးချေ။ ကျန်သူတော်စင် သလင်းကျောက်များကို အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် နတ်ဆိုးစာအုပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပေသည်။

ခဲမန်သည် ရန်ကိုင်၏ တောင်းဆိုချက်တိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူနှင့် ပီယကြားရှိ ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် ခဲမန်သည် ရန်ကိုင်အား ခက်ခဲအောင် မလုပ်ခဲ့။ ခက်ခဲအောင် မလုပ်သည့်အပြင်၊ ရန်ကိုင်အား သူတော်စင်အဆင့် ဆေးလုံးများပင် ထောက်ပံ့ပေးသေးသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မြင်လာရသော် ရှန်တု၏ မျက်လုံးများသည် မနာလိုအားကျမှုကြောင့် နီရဲလာခဲ့ရသည်။ ရန်ကိုင်ကိုလည်း မိန်းမပေါ် မှီခိုနေသော ငပျော့ကောင်ဆိုပြီး အထင်သေးလာခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှန်တု၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် သူတော်စင်သလင်းကျောက် များကိုသာ ထပ်မရလျှင် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လျော့ကျသွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရောက်နေပေပြီ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ရှန်တုသည် နေ့စဉ်ဝေစုဖြစ်သော သူတော်စင်သလင်းကျောက် နှစ်တုံးကို သန့်စင်ပြီးသည်နှင့် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရန်ကိုင် ပစ်ပေးထားခဲ့သော ခြေထောက်နားရှိ သူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို လှမ်းကောက်ယူလိုက်သည်။

ထိုသူတော်စင်သလင်းကျောက်ကို ကောက်ယူပြီးနောက် ရန်ကိုင်၏ အမူအရာကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အား အံ့အားသင့်သွားစေသည်ကား သူ ထိုသူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို သန့်စင်ပြီးသွားသည့်တိုင်၊ ရန်ကိုင်သည် သူ့အား ယခင်ကကဲ့သို့ အကွက်ချကြံစည်ခြင်း ပြုရန် မဆိုထားနှင့် စကားတစ်ခွန်းပင် လှည့်မပြောခဲ့ချေ။

သူ့အမူအရာ ပြေလျော့သွားစဉ်မှာပဲ သူ့ခြေထောက်နားသို့ နောက်ထပ် သူတော်စင်သလင်းကျောက်တစ်တုံး ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှန်တု မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့သော် ထိုသူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို ကောက်ယူဖြစ်အောင် ကောက်ယူလိုက်၏။ ကောက်ယူလိုက်ပြီးမှန်း ရန်ကိုင်အား တိုးတိုးလေး လှမ်းမေးလိုက်လေသည် “မင်းဘာတွေ ကြံနေတာလဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ငါသုံးနိုင်တာထက် သူတော်စင် သလင်းကျောက်တွေ အများကြီး ပိုရှိနေလို့” ရန်ကိုင်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

ရှန်တုပါးစပ် မဲ့ရွဲ့သွားခဲ့ပြီး ပြန်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “ငါ့ကို အခုလို လာပေးနေရင်တောင် ငါမင်းကို ကျေးဇူးတင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကြောင့် ငါကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရပြီးသွားပြီ။ ဒါနဲ့ဆို ကျေရုံပဲ ရှိဦးမှာ”

“ကျေးဇူးတင်ခံချင်လို့ ပေးမယ်ဆိုရင် အခြားလူတွေကို လိုက်ပေးလို့ရတယ်။ မင်းကိုပဲ သီးသန့်ကြီး ပေးနေစရာ မလိုဘူး”

“အဲ့ဒါဆို မင်းဘာလိုချင်တာလဲ” ရှန်တုက ရန်ကိုင်အား သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သည်။

မြွေတစ်ကောင် ကိုက်ခံရလျှင် ဆယ်နှစ်ဆယ်လတိုင်တိုင် ကြိုးမြင်လျှင် ကြောက်တတ်သည့် အကျင့် ရှိတတ်သည်ဟု ဆိုရိုစကားရှိသည်။ ရန်ကိုင်လက်ထဲ တစ်ခါ ခံရဖူးသွားပြီ ဖြစ်လေရာ ရှန်တု ရန်ကိုင်အား အလွယ်တကူ မယုံပါချေ။

“မဟာမိတ်” ရန်ကိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မဟာမိတ်လား” ရှန်တု မျက်လုံး မှေးစဉ်းသွားပြီး ဘေးပတ်လည်သို့ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ သူတို့အား အာရုံစိုက်မနေမှန်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးနောက် အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြန်ပြောလိုက်လေသည် “မင်းက အန္တရာယ်များတာတွေ ကြံနေတာပဲ”

“မင်းကော မကြံလို့လား”

ရှန်တု ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

“အစောပိုင်းတုန်းက မင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်တယ် ဆိုတာက မင်းမှ ပါးစပ်မပိတ်တာကိုး။ အားနေရင် ပွစိပွစိ လုပ်နေတဲ့ လူမျိုးနဲ့ ငါတကယ်ကို မပူးပေါင်းချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုရှိနေတဲ့ လူတွေထဲမှ မင်းတစ်ယောက်ပဲ နည်းနည်းပါးပါး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိတော့တာ။ ဒီတော့ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ငါနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်”

“အို၊ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ဂုဏ်ယူချင်မိသွားပြီ” ရှန်တု ထေ့ငေါ့ပြောဆိုလိုက်သည် “ဒါပေမယ့် မင်းမှာ အကြံရှိရင်တောင် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“တစ်ကြိမ်မှာ တစ်လှမ်းပဲလေ။ ဒီအတိုင်း သေမှာကို ထိုင်စောင့်နေတာထက် စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့”

ရှန်တု၏ မျက်လုံးထဲ အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရန်ကိုင်အား တိတ်တဆိတ် လေ့လာကြည့်နေပြီးနောက် နှာခေါင်းကို ပွတ်လျက် ပြောလိုက်သည် “ငါ့ကို တစ်နေ့ သူတော်စင် သလင်းကျောက် တစ်တုံးပေးမယ်ဆိုရင် အရင် အကြွေး ကျေသွားပြီလို့ မှတ်ပေးလိုက်မယ်”

“ကောင်းပြီလေ” ရန်ကိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်တု ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်ပြီး “ရုတ်တရက်ကြီး မင်းက ပိုပြီး ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိလာသလိုပဲ”

ပြောပြီးသည်နှင့် အသစ်ရထားသော သူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို သူ့အင်္ကျီလက်စထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုသူတော်စင် သလင်းကျောက်ကို မနက်ဖြန်မှ သုံးရမည်။ သူ့ခွန်အားကို ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းထားနိုင်ရန် တစ်နေ့လျှင် သူတော်စင်သလင်းယောက် သုံးတုံးကို သန့်စင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပဲ ခဲမန်သည် သူ့အား သူတော်စင် သလင်းကျောက် နှစ်တုံးပဲ ပေးရခြင်းဖြစ်သည်။

“ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့နာမည်က ရှန်တု”

“ရန်ကိုင်”

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ပီယသည် တာဝန်တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်အချိန် ပြန်လာမလဲ ဆိုသည်ကို ဘယ်သူမှမသိချေ။ သို့သော် သူမ ပြန်လာသည်နှင့် သူဒုက္ခရောက်ပြီမှန်းကိုတော့ ရန်ကိုင်သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ပြန်မလာခင်အချိန်အတွင်း ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားရပေမည်။

သို့သော်လည်း စွမ်းအင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသူ အားလုံးသည် အားနည်းပြီး အသုံးမဝင် ဖြစ်နေကြလေပြီ။ ရန်ကိုင် ပြောခဲ့သလို ရှန်တု တစ်ယောက်သည်သာ နည်းနည်းပါးပါး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများသည် စကားပင် မပြောနိုင်တော့လောက်အောင် အားအင်ကုန်ခမ်း နေကြလေပြီ။

သူလိုချင်သည့် သတင်းကို ထိုလူများဆီမှ ရနိုင်မည် မဟုတ်မှန်း ရန်ကိုင်သိသည်။

ရှန်တု မည်သို့သော လူစားပင်ဖြစ်ဖြစ်၊ အချိန် ကျလာသည့်အခါ အသုံးဝင်ဝင်မဝင်ဝင်၊ ထိုအရာများကို သူ ဂရုမစိုက်အား။ လက်ရှိတွင် သူနှင့် ပူးပေါင်းရန်အတွက် ရှန်တုတစ်ယောက်သာ သင့်လျော်ပေသည်။

“ဒီသင်္ဘောအကြောင်း မင်းဘယ်လောက်သိထားလဲ” ရန်ကိုင်က ရှန်တုအား ကောင်းကင်စိတ်အာရုံမှတစ်ဆင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“မင်းရောဘယ်လောက်သိလဲ” ရှန်တုက ပြန်မေးလိုက်၏။

“ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာရယ်၊ ဒီသင်္ဘောကို ခရမ်းကြယ် အဖွဲ့အစည်းက ပိုင်တယ်ဆိုတာရယ်ကိုပဲ သိတယ်”

“အဲ့လိုဆိုရင် ငါမင်းထက် ပိုသိသွားပြီ” ရှန်တုက ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး “သူတို့တွေက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့အတွက်နဲ့ သူတော်စင်ဘုရင် အထွဋ်အထိပ်အဆင့် ကြယ်သင်္ဘောကိုတောင် ဒီသေခြင်းတရား ချောက်နက်ထဲ ပို့လိုက်တယ်ဆိုကတည်းက အဲ့မိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ သူတို့ အသည်းအသန် လိုချင်နေတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်”

“အဲ့မိန်းကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ ငါတွေ့ပြီးသွားပြီ” ရန်ကိုင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသူတို့နဲ့ တွေ့ပြီးသွားပြီလား” ရှန်တု၏ မျက်လုံးထဲ အလင်းတစ်ချက် လက်သွားခဲ့သည်။

“အင်း၊ အဲ့နှစ်ယောက်က ဓါးအဖွဲ့အစည်းလို့ ခေါ်တဲ့ အင်အားစုက သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ဆီမှာ ဘာရှိနေလို့ ခရမ်းကြယ်က ဒီအထိတောင် လိုက်လာရတာလဲ”

“ငါမသိဘူး” ရှန်တုလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည် “ငါ့လခွမ်း၊ ဒီကောင်တွေကို သေခြင်းတရားချောက်နက် အပြင်ဘက်မှာ သွားပက်ပင်းတိုးမိတာပါကွာ။ အဲ့ဒါနဲ့ ငါ့ကို ဖမ်းပြီး ဒီထဲ ပို့ထားလိုက်တယ်။ ငါကျိန်ဆိုတယ်၊ ဒီအဖေ အပြင်ထွက်နိုင်တဲ့တစ်နေ့ သူတို့ ခရမ်းကြယ် အင်အားစု တစ်ခုလုံးကို ဖျက်စီးပစ်မယ်”

ရန်ကိုင် ရှန်တုအား အံ့အားသင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့တစ်သက် မရရအောင် ဖြည့်ဆည်းရမယ့် ဆန္ဒပဲ” ရှန်တုက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာရှိနေတဲ့ အဲ့လူတွေကကော”

“အဲ့လူတွေက ခရမ်းကြယ်အင်အားစုနဲ့ မတည့်တဲ့ အင်အားစုက လူတွေဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဖမ်းခံရပြီး စွမ်းအင်ခန်းထဲ ပို့ခံလိုက်ရတာ။ အင်အားစုတိုင်းက ဒီအတိုင်းပဲ၊ ဒါကြောင့် အဖမ်းမခံရအောင် သတိထားဖို့ လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် ဆိုးဆိုးရွားရွား အဆုံးသတ်ရမှာ။ အချို့ အဖမ်းခံရတဲ့လူတွေဆို မိုင်းတူးတဲ့ နေရာတွေ ပို့ခံရရင်ပို့၊ မဟုတ်ရင် ဆေးပင်တွေ ခူးတဲ့ နေရာဆီ ပို့ခံရတာ... ကိုယ့်ဘဝကိုယ် မပိုင်တဲ့ ခံစားချက်ကြီးက ဒီမှာ အကျဉ်းချခံထားရထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်”

ရှန်တု၏ အမူအရာသည် ထိုအဖြစ်အပျက်များကို သူကိုယ်တိုင် ခံစားဖူးသည့်နှယ် ဖြစ်နေလေရာ ရန်ကိုင်မှာ ထပ်မံ ကြောင်သွားရပြန်လေသည်။ ပြောပြီးနောက် ရန်ကိုင်အား ဂရုဏာသက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်၍ “ဒါပေမယ့် သနားစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ မင်းပဲ။ ငါ့လခွမ်း၊ အဲ့မိန်းမ ပီယ ဖမ်းတာ ခံရတယ်လို့ကွာ။ ဟားဟားဟား”

သူဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပျော်နေသော ရှန်တုကိုကြည့်ရင်း ရန်ကိုင် ဆွံ့အသွားရသည်။