အခန်း (၁၀၄၆-၁၀၅၀)

အပိုင်း(၁၀၄၆)

အက်ကြောင်းထဲတွင် ရန်ကိုင်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်တို့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဖက်လျက် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်၏ ကိုယ်အပူချိန်ကို တစ်ယောက်က ခံစားသိနေခဲ့ပြီး တစ်ယောက်၏ ကိုယ်သင်းရနံ့ကိုပင် တစ်ယောက် ရနေခဲ့သည်။

ရန်ကိုင်သည် ရွှယ့်ယွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို နှစ်ပိုင်းချိုးပစ်ချင်နေသည့် အလား အားဖြင့် ဖျစ်ညစ်ချလိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာလှလှလေး ဖြူလျော်သွားခဲ့လေသည်။ သူမပေါင်ကြားထက် ထောင်တက်လာသော နဂါးခေါင်းကြောင့် ရွှယ့်ယွယ်၏ နှလုံးသားလေး လှိုင်းထန်သွားရသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားလေသည်။

လှပသော မျက်လုံးလေးများထဲ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုတို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မွန်းစတားကို ရှေ့ဆက်တိုးမလာနိုင်စေရန် ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ချလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အပြုအမူသည် နဂါးခေါင်းအား ကာမဆေး ကျွေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ရွှယ့်ယွယ်၏ ပေါင်တံလေးများသည် ချည်သားကဲ့သို့ ချောမွတ်၍ တိမ်တိုင်တိမ်သားကဲ့သို့ နူးညံ့ပျောအိသည်။ သူမ၏ ပေါင်းတံ နှစ်ဖက်အား ပူးကပ်လိုက်မှုသည် ရန်ကိုင်အား တိမ်စိုင်တိမ်တိုက် ပေါ်သို့ ရောက်နေသလို ခံစားသွားရစေခဲ့သည်။

“ငါ… ငါနင့်ကိုသတ်မယ်” သူမတစ်ဘဝလုံး ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ အရှက်မရခဲ့ဖူးလေရာ သွေးရူးသွေးတန်း အော်ဟစ်တော့လေသည်။ လက်ရှိတွင် ရွှယ့်ယွယ်သည် ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း၏ တည်ငြိမ်သိမ်မွေ့သော တတိယသခင်လေးနှင့် လားလားမျှ မတူတော့။ အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသည့် မိန်းမ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရန်ကိုင်အား နှစ်ချက်ရိုက်ရန်ပင် အားမရှိတော့သော်ငြား ဘယ်ကရမှန်းမသိသော ခွန်အားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုနှစ်ရောင်ခြယ် လင်းလက်နေသော လက်ဝါးဖြင့် ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း…

မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့်နှယ် ရန်ကိုင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ရွှေရောင်သွေးများကို ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အန်ထုတ်မိလိုက်သည်။

သူ့လက်ရှိ အခြေအနေသည် ရွှယ့်ယွယ်ထက် ပိုကောင်းရုံသာ ရှိသည်။ ရွှယ့်ယွယ်အား မချုပ်ထားခင် သူမ၏ ရိုက်ချက်များကို တောင့်ခံခဲ့ရသည်။ ယခုမှ နောက်ထပ် နှစ်ချက် ထပ်ရိုက်ခံရပြန်သည်။ ရန်ကိုင်သည် မီးစာကုန်တော့မည့် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ကာ သူ့အရှိန်အဝါသည် အလျင်အမြန် အားပျော့လာခဲ့လေသည်။

ထိုလက်ဝါးချက်နှစ်ချက်ကြောင့် တည်ငြိမ်သွားစပြုနေသော ဒဏ်ရာများ ယခင်ကထက် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားရသည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလေပြီ။ လက်ရရ၊ ခြေထောက်ရရ၊ ရသည့်အရာဖြင့် ရန်ကိုင်အား တိုက်ခိုက်နေသည်။ လက်ဖြင့်လည်း ရိုက်သည် ခြေထောက်ဖြင့်လည်း ကန်သည်။ ရန်ကိုင်ပခုံးနှင့် ရင်ဘတ်များကိုပင် သွားဖြင့် လိုက်ကိုက်နေသည်။ သေရင်သေပါစေ၊ ရန်ကိုင် အပါခေါ်သွားမည်ဟု ပုံစံမျိုး လုပ်နေခဲ့သည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် သူတော်စင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် ခွန်အားအပြည့်၏ (၃၀)ရာခိုင်နှုန်းကိုပင် ထုတ်မသုံးနိုင်သော်လည်း သူမ၏ အသက်ကို ပဓါနမထားဘဲ အသေအကြေရုန်းကန်ခုခံမှုသည် ရန်ကိုင်အဖို့ ခုခံရန် ခက်ခဲလှသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သွားကိုက်ရာ၊ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် စီးကျနေသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်သွားခဲ့သည်။

“သေချင်နေတာပဲ” ရန်ကိုင်လည်း ဒေါသတထွက်သွားပြီး ညှာနေရန် မစဉ်းစားတော့ဘဲ အားကုန်သုံးကာ ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာကို ထိုးချလိုက်သည်။

ထိုလက်သီးချက်သည် ရွှယ့်ယွယ်၏ခေါင်းအား တစ်ဖက်သို့ ချာခနဲ လည်ထွက်သွားစေချက်သည်။ သူမ၏ ပါးတစ်ဖက်လုံး ဖူးရောင်ကိုင်းလာခဲ့ပြီး အားအရှိန်ကြောင့် သူမရော၊ ရန်ကိုင်ပါ နှစ်ယောက်စလုံး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီ ရန်ကိုင်သည် ရွှယ့်ယွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖက်သို့ ရအောင် လှည့်ပစ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အကိုက်မခံရစေရန် ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ထားစေလိုက်သည်။ လက်ကလည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားသည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နက်တစ်ခုသဖွယ် အသုံးချလျက် ရန်ကိုင်၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကနေခဲ့သည်။

အုန်း… ဘုန်း… ခွပ်… ဖြန်း…

နှစ်ယောက်သည် အမည်မသိရသော ကြယ်သေပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းထဲတွင် လက်ကော၊ ခြေထောက်ကော သုံးကာ လက်ဝှေ့သများနှယ် လုံးထွေး သတ်ပုတ်နေကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေသည့်အတွက် နေရာ တစ်ခုလုံး ဖုံအလိမ်းလိမ်း ထနေခဲ့သည်။

လှုပ်ရှားရန် အားမရှိတော့မှပဲ နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းနက်ထဲသို့ လေတိုးသံတို့ တဝှီဝှီ မြည်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်ွယွယ်သည် အေးစက်မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကို မျက်နှာမူရင်း ရန်ကိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

မည်သည့် အချိန်ကမှန်းမသိ ရန်ကိုင်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ရွှယ့်ယွယ်၏ အိစက်ညက်သောပျော့ပျောင်းလှသော သရေကျစရာ ပေါက်စီကြီး နှစ်လုံးကို ဖျစ်ညစ်ထားခဲ့သည်။ ပေါက်စီနှစ်လုံး၏ အထိအတွေ့ကြောင့် ညိုးငယ်နေသော သူ့ညီငယ်နဂါး တစ်ဖန် အမောက်ထောင်လာခဲ့သည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် ယောကျာ်းလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်စဉ်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် မည်မျှ ပြီးပြည့်စုံသလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင် မသိခဲ့။ သို့သော် ထိုကျောက်စိမ်းပေါက်စီ နှစ်စလုံး၏ အရသာကို ကိုယ်တွေ့ ခံစားမိပြီးနောက် ရွှယ့်ယွယ်ဆိုသော ဤမိန်းမသည် ဘုရားပေးကောင်းချီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှန်း ရန်ကိုင် သိလိုက်သည်။

ရန်ကိုင်လက်သည် သေးသေးလေးမဟုတ်။ သို့တိုင် ရွှယ့်ယွယ်၏ ပေါက်စီနှစ်လုံးကို အပြည့်အဝ မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့။

အိတိတိ ချယ်ရီသီးလေးများသည် ရန်ကိုင်၏ လက်ဝါးပြင်နှင့် ပွတ်သပ်နေခဲ့လေသည်။ ကိုင်ရကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ရန်ကိုင်လည်း ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ အခွင့်ရတုန်း အပီအပြင်ကို ဆုပ်နှယ်တော့လေသည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ကျောပြင် ကော့တက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းဆီမှ စွဲမက်ဖွယ်ရာ ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရန်ကိုင်သည် သူမ၏ အော်ဟည်းသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ပေါက်စီးလုံးနှင့် ချယ်ရီသီးလေး၏ အရအသာကိုသာ အသေးစိတ် သေသေချာချာ မြည်းစမ်းနေခဲ့သည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးကွက်ရာနှင့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် များစွာ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အသားအရေးသည် မွေးကင်းစ ကလေးတစ်ယောက်၏ အသားအရေနှယ် ရွှန်းစိုတောက်ပ၊ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလှသည်။ ရွှယ့်ယွယ် ရုန်းကန်နေသည့် အတောအတွင်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ရှိ လစန္ဒာနှစ်စင်း မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင် အပြည့်အဝ မြည်းစမ်းဖူးခဲ့ရပြီ။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်းသတ်ဖို့ရာ ခက်ခဲလွန်းလှသော ရမက်မီးတောက်တစ်စင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ လောင်မြိုက်လာခဲ့ရသည်။

သူ့နဂါးသည် သူမ၏ ဝိုင်းစက်ပြည့်ဖြိုးလှသော တောင်နှစ်လုံးကြားထဲ အံကိုက်တိုးဝင်နေပြီလေပြီ။ ရှေ့သို့ နည်းနည်း ဆက်တိုးလိုက်ပါက ခံစစ်ကိုချိုးဖျက်၍ သူမ၏ ထွတ်မြတ်ဂူလေးထဲ သူ့အလံကို စိုက်ထူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

နှစ်ယောက်စလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့ကြပြီ။ ထို့ကြောင့် ဤအတိုင်း ဆက်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နွေးထွေးထွေး ရေစက်လေးတစ်စက် ရန်ကိုင် လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျလာခဲ့ပြီးနောက် ရွှယ့်ယွယ်၏ တသိမ့်သိမ့် ငိုရှိုက်သံတို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“နင်…” ရန်ကိုင် ဆွံ့အားသွားလေသည်။ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင်ပင် ဤမိန်းမသည် မျက်ရည်ကျနိုင်သေးသည်။ ပိုဆိုသည်ကား သူမ ငိုနေသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုပေလာ၊ အစစ်အမှန်ပေလော သူမပြောနိုင်ခြင်းပင်။

“ကလေးကတည်းက အခုအချိန်ထိ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အခုလို မဆက်ဆံဖူးဘူး… ငါမိန်းမဖြစ်မှန်း သိတဲ့လူတွေတောင် ငါ့ကို အခုလို မဆက်ဆံကြဘူး။ ငါနင့်ကို မှတ်ထားတယ်။ ဒီအတွက် နင်ကျိန်းသေ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်” ရွှယ့်ယွယ်က အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာသာ ပြောစမ်းပါ” ရန်ကိုင်က လှောင်ရယ်ရယ်လိုက်လေသည် “အားပြန်ပြည့်တာနဲ့ အရင်ဆုံး နင့်ကိုသတ်ပစ်မှာ”

“လုပ်လိုက်လေ” ရွှယ့်ယွယ်၏ ထီမထင်ဟန်ဖြင့် ပြန်အော်သည် “နင့်အခြေအနေကို နင်အရင်ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး။ နင်မရောက်ခင် ကတည်းက သူတော်စင်ဘုရင် အထွဋ်အထိပ်‌အဆင့် ဆေးလုံးကို ငါသောက်ပြီးသွားပြီ။ မကြာခင် နင့်ရဲ့ အယုတ်တမာ လက်ထဲကနေ ငါရုန်းထွက်နိုင်တော့မှာ။ အဲ့အခါကျ ဘယ်သူသေမလဲ ကြည့်ရတာပေါ့”

ဆက်မငိုတော့ဘဲ ရွှယ့်ယွယ်က ပြန်၍ပင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “စိတ်ချထားလိုက်သည်။ ငါနင့်ကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သေရပါစေလို့ တောင်းပန်ရလောက်တဲ့အထိကို တတိတိနှင့် ညှင်းသတ်ပစ်မျာ”

ရန်ကိုင်ကမူ သူမ၏ နားသီးလေးကို လေဖြင့်သာ ပြန်မှုတ်လိုက်ရာ ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နျာတစ်ပြင်လုံး ရဲတက်သွားရပြီး ခန္ဓာကိုယ် သွယ်သွယ်လေးမှာလည်း တုန်တက်သွားခဲ့ရလေသည်။

“အဲ့လိုဆိုမှတော့ ဘယ်သူ အရင် အားပြန်ပြည့်မလဲ ကြည့်တာပေါ့” ရန်ကိုင်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းချင်း ယှဉ်မည်ဆိုပါက မည်သူ့ကိုမှ သူမကြောက်ချေ။ ရွှယ့်ယွယ်သည် သူတော်စင်ဘုရင် အထွဋ်အထိပ် အဆင့် ဆေးလုံးကို သောက်ထားပြီးပြီဟု ပြောသည့်တိုင် သူ့တွင် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ ရွှေရောင်သွေးစက် ရှိနေသည်လေ။ ရွှယ့်ယွယ်၏ သွားကိုက်ရာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများသည်ပင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာနေခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြတော့ဘဲ အသားချင်းထိသာလျက်သာ လဲလျောင်းနေခဲ့ကြသည်။ မသိလျှင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေကြသည့် စုံတွဲနှစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုရင်ခုန်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်း၏ နောက်ကွယ်၌ အေးစက်၍ သိပ်သည်းလှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ခုနှစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းတို့ ပေါက်ကွဲလာခဲ့ပြီး ရန်ကိုင်တစ်ချက် ညည်းလိုက်ရသည်။ သူ့အမူအရာ သုန်မှုန်သွားခဲ့ပြီး အံကြိတ်လျက် “မိန်းမပျက်မ၊ သောက်ကျင့်မကောင်းတဲ့ ကောင်မ”

“ဟတ်…” ရွှယ့်ယွယ်က ထီမထင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး “နင်လို့လူအပေါ် ဘာလို့ ရိုးသားပြနေရမှာလဲ။ ငါ့ကို မြန်မြန် လွှတ်လိုက်နော်။ မဟုတ်ရင် နင့်ဒန်တန် ပျက်စီးပြီသာမှတ်။ အဲ့အခါကျ နင်လည်း ဒုက္ခတိတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာ”

သူမ၏ လက်တစ်ချောင်းသည် ရန်ကိုင်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲ မဆိုသလောက်ကလေး စိုက်ဝင်နေခဲ့သည်။ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ရန်ကိုင်၏ ဒန်တန်ထဲ ထိုးဖောက်ကာ သူ့စွမ်းရင် အရင်းအမြစ်ကို ဖျက်စီးရန် ပြင်နေသည့် ခုနှစ်ရောင်ခြယ်အလင်းတို့ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအားကို မည်သည့် အချိန်ကတည်းက သူမ စုစည်းလိုက်မှန်း ရန်ကိုင် မသိခဲ့။

ရွှယ့်ယွယ်ဆိုသော မိန်းမနှင့် အခြားမိန်းမများ ကွာခြားချက်ကို သူမ နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။ သူမအား ဤအတိုင်းအတာအထိ ဖိနှိပ် ထားနိုင်လျှင်ပင် ရွှယ့်ယွယ်သည် အခြေအနေကို အထက်အောက် ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတိုင်းကို စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းကာ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်တတ်သည့် လူမျိုးဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို လွှတ်မှာလား မလွှတ်ဘူးလား။ ငါအသက်သုံးရှိုက်စာပဲ စောင့်မှာ။ အသက်သုံးရှိုက်စာ ပြည့်သွားလို့မှ ငါ့ကို မလွှတ်ဘူး ဆိုရင်… ဟဲ့ကောင်၊ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ” ရွှယ့်ယွယ်၏ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသည့် လေသံသည် ရုတ်ချည်း ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးလည်း ဖြူလျော်သွားကာ အလန့်တကြား ထအော်လေသည် “ရပ်လိုက်စမ်း။ နင်ဆက်တိုးရဲတိုးကြည့်”

သို့သော် သူမ မည်သို့ပင် ခြိမ်းခြောက်နေစေကာမူ ရန်ကိုင်က မမှုချေ။ ရှေ့သို့ပင် ဆက်တိုးပြလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား ရှေ့သို့ ထပ်တိုးလိုက်ရာ ရွှယ့်ယွယ်၏ လက်သည့် သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့ညီငယ်နဂါးနှင့် ရွှယ့်ယွယ်၏ ထွတ်မြတ်ဂူကြားမှ အကွာအဝေးသည်လည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရသည်။

နဂါးခေါင်းသည် ဂူထိပ်နှင့် ခေါင်းချင်း ထိနေလေပြီ။ ရွှယ့်ယွယ်၏ အတွေးတို့ တဒင်္ဂတာ ယောက်ယတ်ခတ်သွားခဲ့ရပြီး သူမလည်း ဘာဆက်လုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရန်ကိုင်သည် ဖြစ်လာမည့်ဘေးကို တွေးမကြောက်ဘဲ ခါးထက် အားစုစည်းထားလိုက်ပြီး ရွှယ့်ယွယ်၏ နားသီးလေးကို လျှာဖြင့် လျှက်လိုက်သည်။

“ခွေးသူတောင်းစားကောင်” ရွှယ့်ယွယ်က အသံကုန်အော်ဟစ် ဆဲဆိုတော့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေခဲ့လေပြီ။

“ကြိုက်သလောက်သာအော်။ နင့်လို မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ရြ့ အောက်မှာ သေရမှာကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။ ပျော်ပျော်ကြီးတောင် သေလိုက်ားမှာ။ ငါ့ဒန်တန်ကို ဖျက်စီးချင် ဖျက်စီးလိုက်လေ။ ငါကတော့ မကြောက်ပေါင်။ ငါလည်း နင့်ရဲ့ အပျိုစင်ပန်းကို ချက်ချင်း ခူးးးး ပစ်လိုက်မှာ” ရန်ကိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါက တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်သွားနေတဲ့လူ။ ငါပျောက်သွားလို့ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် နင်ကတော့မတူဘူး။ စောင့်သာနေလိုက်၊ တစ်နေ့ နင်လက်ထပ်လို့ နင်က အပျိုစင်မဟုတ်တော့မှန့် နင့်ယောကျာ်း သိသွားလို့ကတော့… ဟိုးဟိုးဟိုး။ ဘယ်လိုတောင် ဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး။ ငါ့လို ဘာမဟုတ်တဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက် နင်လို မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အပျိုစင်ပန်းကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူဖို့ကောင်းလဲ။ ငါ့အသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် လုံးဝ ထိုက်တန်တယ်”

“အရူးကောင်။ စိတ္တဇကောင်။ နင်ရူးနေပြီ” ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာထက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရန်ကိုင်သည် သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့စိတ်ထဲ ရှိသည့်အတိုင်း လျှောက်လုပ်မည်ကို သူမ အမှန်တကယ် ကြောက်နေမိပြီ။ ပေါင်ကြားမှ ပူနွေးမာကျောသော လှံတံကို ခံစားမိလိုက်သည်နှယ့် သူမ ကြံစည်ထားသမျှ အရာအားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားရပြီမှန်း ရွှယ့်ယွယ် သိလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ဤကြယ်စီရင်စုကြီးထဲရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည် ဆိုသော မိစ္ဆာကောင်များထက်ပင် ပိုရက်စက်လှသည်။

“ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရူးရမှာလဲ။ ငါတို့ အခြေအနေက တစ်ယောက် သေမှ အေးမယ့် အခြေအနေမျိုး ရောက်နေပြီဟာကို။ အခြားလမ်း မရှီတော့ ငါမသေခင်းလေး နင့်အရသာကို မြည်းသွားရမှာပေါ့။ ပြီးရင် တမလွန်ဘဝရောက်တာနဲ့ နင့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မြည်းဖို့ပါ စောင့်နေဦးမှာ”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရန်ကိုင်သည်က ခါးအား အရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံသည် မသေခင် ပန်းလှလှလေးကို မရရအောင် ခူးဆွတ်သွားမည့် ပုံစံမျိုး။

“နေဦး” ရွှယ့်ယွယ် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ စကာပြောနေစဉ်တွင်းလည်း အသံမှာ တုန်တုန်ရီရီကိုဖြစ်လို့။ “ငါတို့ ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးလို့ရမလား”

“ဘာဆွေးနွေးမှာလဲ” ရန်ကိုင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “ဒါနဲ့ ပက်သက်ပြီး ဆွေးနွေးလို့ ရတာကော ရှိသေးလို့လား”

“နင်နဲ့ငါ့ကြားမှာ ဘာအမှန်းတရားမှ ရှိတာမှ မဟုတ်တာကို ဘာလို့ အခုလို လုပ်နေစရာ လိုမှာလဲ မဟုတ်ဘူးလား” ရွှယ့်ယွယ်က သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို အသာအယာ ဟလျက် မုန်းတီးမှု့အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော်လည် အပျိုရည်ပျက်ရမည့် အရေးမှ ကင်းလွတ်ရ အခြေအနေကိုလိုက်၍ ပြောင်းလဲရုံမှတစ်ပါး အခြား မရှိတော့ချေ။

“နင်ပြောချင်တာလဲ… လက်နက်နဲ့ ကုန်ပစ္စည်းနဲ့ လဲမယ် ဆိုတာမျိုးလား”

ဘာလို့ မဟုတ်ရမှာလဲ” ရွှယ့်ယွယ်က ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှင်းဖြူရောင် ပါးလေးသည် ရန်ကိုင်နှင့် နှုတ်ခမ်းနှင့် မိတ်ဆက်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရသမျှ အမြတ်ထုတ်နေသော ရန်ကိုင်ဆိုသည့် သူတောင်စားကောင်ကို ကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် သူမစိတ်ထဲ ထိုကောင့်အား အရှင်လတ်လတ် မီးကင်ပြီး သူ့အရိုးအား တကျွတ်ကျွတ် မြည်အောင် ဝါးစားပစ်ချင်စိတ်တို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း(၁၀၄၇)

ရွှယ့်ယွယ် ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရန်ကိုင် ရယ်မိသွားသည် “ဒီလောက်တော့ မအနဲ့လေ။ ငါ့ကို သုံးနှစ်သားကလေး မှတ်နေလား။ ငါနင့်ကို အခုလိုမျိုး လုပ်ပြီးတာတောင် ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကြေအေးပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို သဘောထားမယ်ပေါ့။ နင်က ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သခင်လေး။ ငါက လူမသိသူမသိ လူတစ်ယောက်။ နင်ဒီတစ်ကြိမ် လွတ်သွားကြည့်ပါလား။ ငါ့ကို ကျိန်းသေ လိုက်ရှာပြီး လက်စားချေမှာ။ ဒါကြောင့် ငါလုပ်နိုင်တုန်း လုပ်နိုင်တာကို လုပ်ထားရမှာပေါ့။ နင်ငါ့ကို ဒုက္ခတိဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုလည်း လုပ်လိုက်။ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုလို အပြောချိုချိုလေးတွေနဲ့ လာလှည့်စားလို့ ရမယ်လို့မထင်နဲ့။ ငါအဲ့လောက်မအဘူး”

“ငါနင့်ကို လှည့်စားဖို့ကြိုးစားတယ်လို့ ထင်နေတလား” ရွှယ့်ယွယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည် “ငါက မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လို့ နင်အဆင့်ထိ နိမ့်ချမယ် ထင်မနေနဲ့။ ယောကျာ်းတွေ အားလုံးကို နင့်လိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သောက်တတ်ကြီးလို့ ထင်နေကြတာလား”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နင်ဘာပြောပြော ငါမယုံဘူး။ ပြောချင်တာပြော၊ ငါကတော့ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး” ရန်ကိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် တစ်ဖက်သတ်ကြီး ဇွတ်ငြင်းနေတာလဲ” ရွှယ့်ယွယ်က အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သွားပေါ်အောင် ပြုံးလျက် “ငါနင့်ကို အခုလို ကမ်းလှမ်းလာမှတော့ ငါ့မှာလည်း နည်းလမ်းရှိလို့ပေါ့”

ရန်ကိုင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ့်ယွယ်အား အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လောလောဆယ်တွင် သူနှင့် ရွှယ့်ယွယ်သည် မတိုးသာ မဆုတ်သာ အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ မည်သည့် ဘက်ကမှ အသာစီး ရမနေခဲ့။

ရွှယ့်လွယ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် သူ့ထက်ပိုမြင့်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဒဏ်ရာများသည် သူ့ထက် ပိုပြင်းသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်းနိုင်စွမ်းသည် သူ့ထက် ပိုနိမ့်ကျသေးသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမျှလောက်ဖြင့် အခြေအနေကို မပြောင်းလဲနိုင်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဖက်စလုံး အထိနာကြရပေလိမ့်မည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်ချင်ကြ။

အမှန်အတိုင်း ဆိုရသော် ရန်ကိုင်သည်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်၏ အပျိုစင်ပန်းကို ခူးဆွတ်ရရုံဖြင့် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းကို မစွန့်လွှတ်ချင်ချေ။ ရွှယ့်ယွယ်သည် ရန်ကိုင်ကဲ့သို့ အနုတ်စုတ်ဂုတ်စုတ် လူတစ်ယောက်၏ စော်ကားခြင်း ခံရမည့် အဖြစ်မျိုး ပို၍ပင် မဖြစ်ချင်ချေ။

ရွှယ့်ယွယ် ပြောသည်ကို နားထောင်ကြည့်လိုက်လည်း မဆိုးပါဘူးဟု တွေးမိလိုက်သည်။

“ပြောကြည့်၊ ငါနားထောင်နေမယ်” ရန်ကိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ့လက်နှစ်ဖက်သည် သူမ၏ ရင်အုံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ။ နည်းနည်းလေးမှပင် ဖြေလျှော့မပေးခဲ့။

“နင်နဲ့ငါ့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးကြီးကြီးမားမားမှ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ တောင်ကြားကနေ ဖြတ်သွားတုန်းက ငါကုန်တင်ပို့နေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နင်မြင်သွားရ့ုပဲ”

“ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အပြစ်မရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို နင်သတ်ပစ်ခဲ့တယ်လေ” ရန်ကိုင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “ရက်စက်ပြီး အဆိပ်ပြင်းနဲ့ နင်လို့ မြွေမတစ်ယောက်က ပြောတဲ့ စကားကို ငါဘာလို့ ယုံရမှာလဲ”

“နင်အခုထိ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးမလား” ရွှယ့်ယွယ်က ပြန်ပြောသည် “အဲ့လူနှစ်ထောင်ထဲမှာ နင်နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုစိုက်တဲ့လူ ပါသွားလို့လဲ”

“မပါဘူး”

“အဲ့လိုဆို သောက်ပါးစပ်ပိတ်ထား” ရွှယ့်ယွယ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံံ၍ ဆက်ပြောသည် “ငါ့ကမ်းလှမ်းချက်က ရှင်းရှင်းလေးပဲ။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်။ ငါနင့်ကို ဆက်ပြီး ပြဿနာ မရှာတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဟိုကုန်တင်ပို့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း နင်လျှောက်ဖွလို့မရဘူး။ လျှောက်ဖွတာတင် မဟုတ်ဘူးနော်။ အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိဥာဉ်ကိုလည်း သွားပြောလို့ မရဘူး”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာလေး ရဲရဲနီသွားခဲ့သည်။ ယခုလေးတင် ရန်ကိုင်နှင့် သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရန်ကိုင်၏ စော်ကားမော်ကား ပြုမူခြင်းပါ ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ယခုမူ သူမ အရှက်ရခဲ့သည်များကို မျိုသိပ်သည်းခံ၍ ရန်ကိုင်နှင့် ဆွေးနွေးနေရလေရာ ရွှယ့်ယွယ် အလွန်ကိုမှ ရှက်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထူးထူးခြားခြား ဆိုရသော် ရန်ကိုင်၏ လက်ဝါးထက်မှ စီးကူးလာသော သူမ၏ ရင်အသားအစုံတစ်လျှောက် စီးကူးလာသော အပူဓါတ်သည် သူမခန္ဓာကိုယ်အား ကျလိကျလိ ဖြစ်စေသည်။ သူမတစ်ဘဝလုံး ထိုကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့။ သို့သော်လည်း ရှက်စိတ်ကိုဘေးဖယ်၊ ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှု၍ လုပ်စရာရှိသည်ကိုသာ လုပ်လိုက်သည်။

“နင့်ဘက်က ဘယ်လို အာမခံပေးမှာလဲ” ရန်ကိုင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။ အခုကိစ္စက လေနဲ့ သဘောတူရလို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါဘယ်လိုပြောပြော နင်ယုံမှာမှ မဟုတ်တာ”

“နင်သိရင်ပြီးရော”

ရွှယ့်ယွယ်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ရန်ကိုင်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားသော သူမရင်အစုံနှင့် လိုက်ပါ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားသည်။ စကားမစသေးခင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ တုန့်ဆိုင်းတွေဝေနေသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နောက်ဆုံး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် “ငါတို့ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းက ဆရာကြီး သန့်စင်ပေးထားတဲ့ အထူးမှော်ရတနာ တစ်ခု ငါ့မှာရှိတယ်။ အဲ့ဒါကို ငါအန္တရာယ်တွင်း ရောက်နေတဲ့အခါ ထုတ်သုံးဖို့ ပြင်ဆင်ပေးထားတာ။ အခုတော့ အဲ့ဒါကို နင့်အပေါ် သုံးရတော့မယ်”

“ဘာမှော်ရတနာလဲ” ရန်ကိုင်က သိချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးပဲ” ရွှယ့်ယွယ်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “အဲ့မှော်ရတနာက ငါတို့ ဝိဥာဉ်နှစ်ခုကို ချိန်ဆက်ပေးနိုင်တယ်။ ပြောချင်တာက နင်သေရင် ငါသေမယ်။ ငါသေရင်လည်း နင်လည်းသေလိမ့်မယ်။ အဲ့လောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား”

“အတူသေ၊ အတူရှင်လား” ရန်ကိုင်က တောက်ပစွာပြုံးလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာပြုံးလျက် “အလှလေး၊ ငါတို့ ဆက်ဆ့ရေးက အဲ့လောက်အထိ မရောက်သေးဘူးလားလို့။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ထိကိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် ဒီလောက်ကြီးတော့ မြန်မြန်မသွားနဲ့လေ။ ပြီးတော့ ငါ့မျာ မိန်းမရှိပြီးသား။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် နှစ်ယောက်တောင် ရှိတာ”

“ခဏလေးလောက် ပေါ့ပြက်ပြက် မလုပ်လို့ မရဘူးလား။ ဒီလောက်တောင် သောက်မြင်ကတ်စရာကောင်းအောင်ပဲ နေတတ်တာလား” ရွှယ့်ယွယ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ် ပြောဆိုတော့လေသည် “ငါကကော အခုလို လုပ်ချင်တယ် ထင်လို့လား။ နင်က သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့်ပဲရှိတာ။ နင်တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာနဲ့ ငါလည်း ဒုက္ခရောက်မှာ။ ငါအခုလိုလုပ်လိုက်လို့ အခုကနေစပြီး နင့်ကို တောက်လျှောက် ကာကွယ်ပေးနေရတော့မှာ”

ရန်ကိုင် အမူအရာ လေးနက်သွားပြီး ရွှယ့်ယွယ်၏ အမူအရာကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်သည်။

ခဏအကြာ၌ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည် “ငါနင့်ကို ဘာလို့ ယုံရမှာလဲ”

“ငါဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးပြီးသွားပြီ။ နင့်ဘက် မယုံနိုင်သေးဘူး ဆိုရင်တော့ အတူသေပြီး အတူပျောက်ကွယ်ရုံပဲရှိတယ်။ နင်လည်း အဲ့လို မဖြစ်ချင်ဘူးမလား။ ငါတို့သာမသေရင် နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပနေမှာ အသေအချာပဲ။ ဒီလိုခြောက်ကပ်ပြီး မဲမှောင်နေတဲ့ ကြယ်သေပေါ်မှာ သေရမယ့်အဖြစ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံချင်မှာလဲ”

ရန်ကိုင်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံ ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီး “နင်က ငါ့ထက် ပိုပြီး အသက်ရှင်ချင်နေတယ်လို့ ငါဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ”

ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာလှလှလေး သုန်မှုန်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်နေလိုက်တော့သည်။

“ငါသိချင်တာတစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့မှော်လက်နက်ရဲ့ အစွမ်းကို ပြန်ဖြေလို့ရလား။ နင်နဲ့ တစ်သက်လုံး သေတူရှင်တူ ဖြစ်ရမယ့် ဘဝမျိုး ငါမလိုချင်ဘူး”

ရွှယ့်ယွယ်သည် အလွန်ကိုမှ စိတ်ချုပ်တည်းနိုင်စွမ်း ကြီးမားသော်ငြား ရန်ကိုင်၏စကားကြောင့် ယမ်းမီပုံကျ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဘယ်သူကကော သူ့ကို ကလေကချေကောင်နှင့် သေအတူရှင်အတူ ဖြစ်ရမည်ကို လိုချင်မည်နည်း။ မသိလျှင် သူကပဲ ဖိအားပေးခံရသဖြင့် မလုပ်ချင်သော်လည်း အတင်းအကြပ် လုပ်ရသည့်ပုံမျိုး။ အမှန်အတိုင်း ဆိုရသော် သူမနှင့် သေအတူရှင်အတူဘဝမျိုး ရခဲ့သည်မှာ ထိုကောင်စုတ်အတွက် အလွန်ကိုမှ ကံအကျိုးပေးကောင်းနေပြီဟုပင် ပြော၍ရသည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် စိတ်ထဲမနေ၍ ပျစ်ပျစ်ခါခါ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး စိတ်ကိုငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ပြန်ဖြေလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်ဖက်စလုံး ဆန္ဒရှိမှဖြစ်မှာ။ တစ်ယောက်က မလုပ်ချင်ဘူးဆို ပြန်ဖြေလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး”

“ကောင်းပြီ” ရန်ကိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်၍ “ငါနင့်ကို ယုံလိုက်မယ်”

“ဒီတော့ နင်သဘောတူတယ်ပေါ့”

“အင်း၊ သဘောတူတယ်”

“အဲ့မှော်ရတနာကို အရင်ထုတ်ဖို့ လိုသေးတယ်။ နင့်လက်ကို နည်းနည်းလောက်လျှော့၊ ဒီအတိုင်းဆို အဲ့ဒါကို ထုတ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ရွှယ့်ယွယ်က အားအင်ချည်းနဲ့စွာဖြင့် ရုန်းကန်လိုက်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရန်ကိုင်က သူ့လက်ကို ဖြေလျော့ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သတိကြပ်ကြပ်ထားနေဆဲ။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရွှယ့်ယွယ်၏ နားနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် “လာလှည့်စားဖို့ မကြံနဲ့နော်။ နည်းနည်းလောက် အားသုံးလိုက်တာနဲ့ နင်က ငါ့အပိုင်ဖြစ်လာမှာ”

“ငါသိတယ်” ရွှယ့်ယွယ်က ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။

ရန်ကိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အဖက်ခံထားရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ရန်ကိုင်၏ ဝမ်းဗိုက်နား ထောက်ထားလျက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ဦးခေါင်းနားသို့ကပ် သူမ၏ ကောင်းကင် စိတ်အာရုံကို လက်စွပ်ထဲသို့ပို့ကာ ချိန်းကြိုးပုံစံနှင့် ဆင်တူသော မှော်ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါလား” ရန်ကိုင်က ရွှယ့်ယွယ် လှမ်းမယူရသေးခင်မှာဘဲ ထိုချိန်းကြိုးကဲ့သို့ မှော်ရတနာကို လှမ်းယူလိုက်သည် “ဒီမှော်ရတနာက တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ မှော်ရတနာပဲ။ နင်တို့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းက ဆရာကြီးက ဒီလိုလက်နက်မျိုး ဘာလို့ နင်အတွက် သန့်စင်ပေးခဲ့တာလဲ”

“ငါအန္တရာယ်ထဲရောက်သွားရင် ဆိုပြီး လိုရမယ်ရ ပြင်ဆင်ပေးထားတာ။ ငါမယှဉ်နိုင်တဲ့ ရန်သူနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့မယ် ဆိုရင် ဒီချိန်းကြိုးကိုသုံးပြီး ငါတို့အသက်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်ရုံပဲ”

ရန်ကိုင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုမှော်ရတနာထဲသို့ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ပို့လွှတ်ကြည့်လိုက်သည် သူနှင့် မရင်းနှီးသည့် စိတ်ဝိဥာဉ် အစီအရင် များစွာကို တွေံလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် အလွန်ကိုမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုစွမ်းအင်သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင်တစ်ယောက်၏ စွမ်းအင် ဖြစ်မည်မှာ သံသယရှိစရာမလိုချေ။

ထူးဆန်းနေသည်မှာ မှော်ရတနာမဟုတ်ဘူးဘဲ ဤမှော်ရတနာကို သွန်းလုပ်ခဲ့သည့် တန်ခိုးရှင်ဘုရင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြစ်မှန်း ရန်ကိုင် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ လက်နက်သည် ထိုပညာရှင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပိတ်လှောင်ထားရန် အတွက် အသုံးပြုသော အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ရန်ကိုင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သတိတော့ ပြတ်မသွားခဲ့ “ငါနင့်ကို မယုံသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီမှော်ရတနာထဲက စွမ်းအားကို ဘယ်လို အသက်သွင်းရမလဲ ဆိုတာကို ငါ့ကိုပြော”

ရွှယ့်ယွယ်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလေသည် “နင်ဒီလောက်တောင် သူရဲဘောကြောင်ရလား။ နင်ယောကျာ်း မဟုတ်ဘူးလား”

“ငါယောကျာ်း ဟုတ်မဟုတ် စမ်းကြည့်ချင်လား” ရန်ကိုင်က စပ်ဖြဲဖြဲပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

“မလိုဘူး” ရွှယ့်ယွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တက်သွားခဲ့ပြီး ခပ်မြန်မြန်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည် “နင့်ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကိုသာ အဲ့ထဲပို့လိုက်။ အထဲကချိတ် ပြေသွားလိမ့်မယ်”

ရဣ်ကိုင်လည်း သူမ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မှော်ရတနာထဲသို့ သူ့ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ရွှယ့်ယွယ် ပြောသည့်အတိုင်း အထဲရှိချိတ် အလွယ်တကူ ပြေသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဝိဥာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းတို့ ရတု်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ခရမ်းရောင်အလင်းရောင်တို့သည် ရန်ကိုင်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်တို့ နှစ်ယောက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ထိုခရမ်းရောင်အလင်းသည် ရန်ကိုင်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အလျင်အမြန် တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သိပ်သည်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ သူတို့၏ ဝိဥာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်လာချိန် နှစ်ယောက်စလုံး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက် တုန်ရီသွားခဲ့ပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော ခံစားချက်တို့ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။

သူတိုနှစ်ယောက်၏ ဝိဥာဉ်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အယှတ် ပူးကပ်ယှတ်စပ်သွားသည့်နှယ်… ရွှယ့်ယွယ် ယဲ့ယဲ့လေး တစ်ချက် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ထိုညည်းသံကြောင့် ရန်ကိုင် ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့ပြီး သူ့အမူအရာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ရွှယ့်ယွယ်၏ ရင်သားကို ဖျစ်ညစ်ထားသော သူ့လက်အားကို လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်သည် သူမ၏ ရင်သားကို ဆုပ်နှယ်ထားစဉ် ကျန်တစ်လက်ဖက်သည် ခါးချပ်ချပ်လေး ရှိရာဆီသို့ လျှော့ဆင်းသွားပြီး သူမ၏ အောက်ဘက်တစ်ဝိုက်ကို စတင် ပွတ်သပ်တော့သည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ ညည်းသံသည် အချိန်နှင့်အမျှ ပိုပို၍ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်နေခဲ့သည်။ အသားအရေဆိုလျှင် နှင်းဖြူရောင်မှ ပန်းရောင်သန်းနေခဲ့ချေပြီ။ နှုတ်ခမ်းလေးကိုဆိုလျှင်လည်း အသာအယာ ဆူးထားသေး၏။

ရန်ကိုင် လက်ကြမ်းကြီး၏ အထိအတွေ့ကြောင့် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ဤကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့ဖွယ် အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။

ပိုဆိုးသည်ကား ရန်ကိုင်ဘက်မှ ထိုကဲ့သို့ လုပ်နေသော်ငြား သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မခုခံချင်။ ရန်ကိုင်၏ အထိအတွေ့နှင်ပင် တက်တက်ကြွကြွ လိုက်ပါစီးမျောပေးနေခဲ့ကာ သူ့စိတ်ကြိုက် လုပ်ခွင့်ပေးထားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးကြောတို့ ရုတ်တရက် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး ထိုခံစားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန်အလို့ငှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ချလိုက်သည်။ စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် ရွှယ့်ယွယ် နိုးလာခဲ့ပြီး ရန်ကိုင်ဆီမှ ကြောက်လန့်နေသော ယုန်ပေါက်လေး တစ်ကောင်နှယ် ထခုန်လိုက်သည်။

ရန်ကိုင်နှင့် ခမ်းလှမ်းလှမ်း အကွာသို့ ဆုတ်သွားပြီးမှသာ ရွှယ့်ယွယ်က ရန်ကိုင်အား ဒွေသတကြီး ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်၍ “အရှက်မရှီလိုက်တာ။ ဒီလောက် အသားယူပြီးတာတောင် မကျေနပ်နိုင်သေးဘူးလား”

ရန်ကိုင်က သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံကို လွှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ ရွှယ့်ယွယ် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်သွားချိန် သူ့လက်တစ်ခုလုံး ဟာတာတာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“နင်ကြည့်ရတာ ငါ့ကို သိပ်မမုန်းတော့သလိုပဲ။ ပြီးတော့ ငါနင့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် သတိမကြီးတော့တာလဲ။ ဒါလည်း အဲ့မှော်ရတနာထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ထားနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ အစွမ်းလား” ရန်ကိုင်က ခေါင်းလေးစောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” ရွှယ့်ယွယ်က သူမ၏ ရင်အုံကို လက်ဖြင့်ဖုံးကာရင်း ရှင်းပြလိုက်သည် “ငါတို့ ဝိဥာဉ်နှစ်ခုက ချိတ်ဆက်သွားတာမို့လို့ အရင်က ငါတို့အချင်းချင်း ဘယ်လောက်ပဲမုန်းမုန်း အခုတော့ အဲ့လို မုန်းကြတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အချင်းချင်း ပိုပြီးတော့တောင် ရင်းနှီးလာဦးမှာ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ငါတို့ဘဝရဲ့ အဖိုးအတန်ဆုံးလူလို့ မြင်လာကြတော့မှာ”

“ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်လည်း ရှိတာပဲလား” ရန်ကိုင် မျက်မှောင်ကြုုတ်သွားခဲ့သည်။

“နင့်လိုပဲ ငါလည်းနင့်ကို အရမ်းကြီး မမုန်းတော့ဘူး” ရွှယ့်ယွယ်က ဆန္ဒမပါသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရန်ကိုင် ပြုံးမိသွားပြီး ရယ်ချင်မိသွားသည်။ သို့သော် သူရယ်လိုက်လျှင် ရွှယ့်ယွယ် ရှက်ရှက်နှင့် ဒေါသထွက်သွားမည် ဆိုးသောကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အည်းထားလိုက်သည်။

“ဟိုဘက်လှည့်၊ ငါအဝတ်ဝတ်လိုက်ဦးမယ်။ ချောင်းမကြည့်နဲ့နော်” ရွှယ့်ယွယ်က အသာအယာ လှမ်းအော်ပြောသည်။

“နင်တစ်ကိုယ်လုံး ခေါင်းအစခြေအဆုံး ငါအကုန်မြင်ပြီးသွားပြီ။ ငါမထိဖူးသေးတဲ့ နေရာကော ရှိသေးလို့လား။ အဲ့ဒါကို ဘာတွေ ရှက်နေတာလဲမသိဘူး” ရန်ကိုင်က ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

ရွှယ့်ယွယ်က ဒေါသတကြီး ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှ ကျောက်တုံးအချို့ကိုကောက်ကာ ရန်ကိုင်ဆီ ရက်ရက်စက်စက် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။ ရန်ကိုင်လည်း ကြောက်လန့်သွားသော ကြွက်ကလေးနှယ် ထွက်ပြေးတော့လေသည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း(၁၀၄၈)

ကြယ်သေပေါ်တွင် ရန်ကိုင်သည် တင်ပလင်ခွေထိုင် အနားယူရင်း အားပြန်ဖြည့်နေခဲ့သည်။ ခြေသံလေးများ ကြားသဖြင့် မျက်လုံး ဖွင့်ကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် မီးကဲ့သို့ ရဲရဲတောက်သော ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားသည်။ အဝတ်အသားမှာ တလက်လက် တောက်နေလေရာ ထိုဝတ်စုံမှာ အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ ပြောစရာမလိုချေ။

ထိုဂါဝန်ရှည်ကို တကယ်ကို ထူးခြားကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ပိုးသားကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းလှအောင် ချုပ်ထားသည်။ အဝတ်အစားများ အသားနှင့် ကပ်နေသဖြင့် ရွှယ့်ယွယ်၏ ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွင်သွင်ကို အလေးပေး ဖော်ပြထားသလို ဖြစ်နေခဲ့လေရာ ရွယ့်ယွယ်မှာ အလှနတ်သမီးလေး တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် လှပနေခဲ့သည်။

ကျောပြင်တစ်လျှောက် လျှောချထားသော ဆံပင်ရှည်ကို အထုံးအဖြစ် ထုံးထားကာ ဆံထိုးဖြင့် ထုံးနှောင်စီးကျင်ထားသည်။

ကျောက်စက်စမ်းရည်ကြည်နှယ် ရှင်းလင်းသန့်ရှင်း ချောမွတ်သော လက်မောင်းသားတစ်လျှောက် စီးကြည့်သွားသော် လက်ကောက်ဝတ် နေရာတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်နှစ်ကွင်းကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ခြေကျင်းဝတ်တွင်လည်း ကျောက်စိမ်းကွင်းနှစ်ကွင်း ထပ်ရှိနေသည်။

ရန်ကိုင်သည် ရွှယ့်ယွယ်၏ လှပလွန်းလှသော ပုံစံလေးကိုမြင်ပြီး သကာလ သူမဆီမှ အကြည့်မခွာနိုင်တော့ဘဲ ကြောင်ကြည့်နေမိ၏။

စိတ်ထဲတွင် ‘ဒီမိန်းမရဲ့ အလှထဲ နစ်မြောသွားလို့ မဖြစ်ဘူး’ဟု အထပ်ထပ်အခါခါ သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးနေသော်လည်း တကယ် မြင်လိုက်ရချိန် စိတ်လွတ်သွားရမြဲတိုင်းသာ။ သူမဘက်မှ လက်ယပ်သာ ခေါ်လိုက်လျှင် တကောက်ကောက် ပါအောင် လိုက်သွားသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအတွေးတို့ သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် လျှာကိုကိုက်ကာ ရွှယ့်ယွယ်၏ ညို့ငင်မှုအောက်မှ အတင်းရုန်းထွက်လိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည် ရန်ကိုင်ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရန်ကိုင်၏ ငေးကြောင်မှင်သက်နေသည့် အမူအရာကိုမြင်သော် မသိလိုက်မသိဘာ သူမ၏ မျက်နှာထက် ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာသော အပြုံးတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမစိတ်ထဲ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကြိတ်၍ ကျေနပ်မိသွားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကျေနပ်မှုကို မိန်းမတစ်ယောက်ကသာ ခံစားနိုင်သည်။

သူမ၏ မမြင်နိုင်သော အရှိန်အဝါအောက်မှ ရန်ကိုင် ရုန်းထွက်သွားသည်ကိုမြင်သော် ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်လုံးလေးများ မှေးစဉ်းသွားသည်။ အံ့လည်း အံ့အားသင့်မိသွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တစ်ပတ်လှည့်ပြလိုက်၍ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည် “နင်ဘယ်လိုထင်လဲ”

“အရမ်းလှတယ်” ရန်ကိုင်က အမှန်အတိုင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ” ရွှယ့်ယွယ်၏ အပြုံး ပို၍ တောက်ပလာခဲ့သည်။

“အဝတ်အစားမပါရင် ပိုတောင်လှသေးတယ်” ရန်ကိုင်က ထပ်ပေါင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာလည်း တစ်မုဟုတ်ချည်း ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ပြီး “ခွေးပါးစပ်က တကယ်ကို စကားကောင်းကောင်း မပြောနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်ပြောလို့ မရဘူး ဆိုတာကို သေချာမှတ်ထားနော်။ အထူးသဖြင့် ငါမိန်းမ တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုပဲ။ နင်တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောရဲ ပြောကြည့်၊ ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေပစ်လိုက်မှာ။ အဲ့အခါကျ နင်လည်း သေပြီပဲ”

“ငါသိတယ်” ရန်ကိုင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးမှေးစဉ်းလျက် စပ်ဖြဲဖြဲပြုံးရင်း မေးလိုက်သည် “နင့်ကြည့်ရတာ ပျော်နေတယ်လို့ ငါဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ”

ရွှယ့်ယွယ်သည် သူနှင့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ့ကိုယ်သူ ထပ်ခါထပ်ခါ ငုံကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ပိုပိုပြီး ပျော်လာနေသလိုပင်။

“ပျော်တာပေါ့၊ ဘာလို့ မပျော်ရမှာလဲ” ရွှယ့်ယွယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟိုးငယ်ငယ်လေးကတည်း ယောကျာ်းလေးလို ဝတ်စားလာခဲ့ရတာ။ အခုအချိန်အထိပဲ။ မိန်းမအဝတ်အစားတွေ တစ်ခါမှ မဝတ်ခဲ့ရဘူး။ အဲ့အဝတ်အစားတွေ အကုန်လုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားခဲ့ရတာ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ဝတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒါကို ငါဘာလို့ မပျော်ရမှာလဲ”

“ခေါင်းအောင်အိုင်အောင်က ဘာလို့ နင့်ကို အခုလို ဝတ်စားခိုင်းတာလဲ။ ဘာလို့ နင်မိန်းမ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဖုံးကွယ်ထားချင်တာလဲ။ သူ့မှာ ဆက်ခံသူအဖြစ် ရွေးနိုင်တဲ့ သားတွေအများကြီးပဲ ရှိနေတာကို၊ ဘာလို့ နင့်ကို အခုလို ဝတ်စားခိုင်းတာလဲ” ရန်ကိုင်က သူသိချင်နေသည့် မေးခွန်းကို ချက်ချင်း တန်းမေးလိုက်သည်။

ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက် ရွှယ့်ယွယ် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ညိုးလျော်နေသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် “သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ရှိပြီးသား။ ငါလည်း ဒီအတိုင်း အတော်လေး အသားကျနေပြီ”

ရွှယ့်ယွယ် မဖြေချင်သည်ကိုမြင်သော် ရန်ကိုင်လည်း ထပ်မမေးတော့။ ခေါင်းစဉ်ပြောင်းရန် လုပ်မည်အပြု ရုတ်တရက် ရန်ကိုင် မျက်နှာပျက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် “လူတွေလာနေတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှယ်ယွယ် ကြောင်သွားပြီး မယုံသင်္ကာဖြင့် “နင်ဘယ်လိုသိတာလဲ”

“ငါ့ကောင်းကင်စိတ်အာရုံ စက်ကွင်းထဲကို ဝင်လာတာကိုး၊ သိတာပေါ့” ရန်ကိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

ရွှယ့်ယွယ် ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည် “နင့်ကောင်းကင် စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ထားတာလား။ ငါဘာလို့ မခံစားမိတာလဲ”

သူမ၏ ခွန်အားသည် ရန်ကိုင်ထက် ပိုမြင့်ပေသည်။ လက်ရှိတွင် နှစ်ယောက်စလုံး ဒဏ်ရာရထားကြသော်ငြား ရန်ကိုင်သာ သူ၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်မည်ဆိုပါက သူမ မသိဘဲ မနေချေ။

သို့သော်လည်း ရန်ကိုင် သူ၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံအား ဖြန့်ကျက်ခဲ့သည်ကို သူမ အာရုံမခံမိခဲ့ချေ။

“ငါ့မှာလည်း ငါ့ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေရှိတယ်။ ငါပြောတာကိုသာယုံ” ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောသည်။

ရွှယ့်ယွယ်က တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “လူဘယ်လောက်များလဲ။ သူတို့ ကျင့်ကြံခြင်းကကော”

“တော်တော်များတယ်။ သူတော်စင်ဘုရင်တွေလည်း အများကြီး ပါတယ်။ နင် အထွဋ်အထိပ် အခြေအနေ ရောက်နေတုန်းက ထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းတဲ့ လူတွေလည်းပါတယ်”

ရွှယ့်ယွယ်၏ အမူအရာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး အလန့်တကြား ထအော်ပြောလေသည် “အဲ့လိုဆိုသာဆိုရင် နင်သူတို့ကို စူးစမ်းနေတာကို သူတို့ သိသွားမှာပေါ့။ အခုအချိန်ကြီး ဒီမရဏရေခဲနယ်မြေမှာ ပေါ်လာတဲ့လူတိုင်းက ငါတို့ကြုံခဲ့တဲ့ ထောင်ချောက်နဲ့ ပက်သက်နေတဲ့ လူတွေပဲ။ အသက်ရှင် ကျန်နေတဲ့ လူတွေ ရှိသေးမှန်းသာ သူတို့ သိသွားခဲ့ရင် ငါတို့ကို ကျိန်းသေ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“နင်ပြောတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို သူတို့ ရှာလို့တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ကိစ္စနဲ့ ပက်သက်ပြီး စိတ်မပူနဲ့” ရန်ကိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လွင့်မျောတိုက်ကြီးတွင် ရှိနေစဉ်က မလုပ်မဖြစ်သည့် အတွက်ကြောင့် လေဟာနယ်တာအိုကို သေချာအားစိုက် လေ့လာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိ ရန်ကိုင်၏ ကောင်းကင် စိတ်အာရုံသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခုန်ကျော်ပြီး သွားနိုင်နေလေပြီ။ အခြားသူများကဲ့သို့ သူတို့၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို တောက်လျှောက် ဖြန့်ကျက်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ထောက်လှမ်းမိရန် အရမ်းကိုမှ ခက်ခဲပေသည်။ သူ့ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို အာရုံခံမိသွားလျှင်ပင် သူတို့၏ ခွန်အားသည် ရန်ကိုင်ထက် အဆမတန် သာလွန်နေခြင်းမဟုတ်လျှင် ရန်ကိုင် ရှိနေသည့် တည်နေရာကို ခြေရာကောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့်ပဲ သူ့ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ရွှယ့်ယွယ် အာရုံမခံမိခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကြယ်သေပေါ်က သေခြင်းချီက အရမ်း သိပ်သည်းလွန်းတာ။ ဒီကြယ်ပေါ်မှာ ဘာသက်ရှိမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ နီးလာတာနဲ့ ငါတို့ကို ကျိန်းသေ သတိပြုမိသွားလိမ့်မယ်” ရွှယ့်ယွယ်၏ အမူအရာ အရုပ်ဆိုးသွားခဲ့ပြီး “ငါ့ခွန်အားက အရင်တစ်ဝက်ကိုတောင် ပြန်ရသေးတာမဟုတ်ဘူး။ အခုနေသာ ငါတို့ကို သူတို့ ရှာတွေ့သွားခဲ့ရင်…”

နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုသည်ကို သူမ တွေးပင်မတွေးရဲတော့။

ယခင်ကကဲ့သို့ တတိယသခင်လေးရွှယ့်ယွယ် ဖြစ်နေဦးမည် ဆိုပါက ထိုအမည်မသိရသော ရန်သူများနှင့် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေး နိုင်ပေဦးမည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိသူမသည် အလွန်တရာကိုမှ လှပလှသော မိန်းမလှလေး ရွှယ့်ယွယ် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

သူမသာ အဖမ်းခံရလျှင် မည်ကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးက သူမအား စောင့်ကြိုနေလိမ့်မည်လဲ ဆိုသည်ကို ရွှယ့်ယွယ် မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်။

“အဲ့လိုဆို ဆက်သွားကြတာပေါ့။ သူတို့ကို အရင်ရှောင်နေရမယ်” ရန်ကိုင်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခြင်းမရှိဘဲ ကြယ်လွန်းပျံကို ထုတ်ယူ၍ ထိုပေါ်သို့တက်ကာ ရွှယ့်ယွယ်အား လက်ကမ်းလိုက်၏။

“သူတို့လက်ကနေ လွတ်အောင် ရှောင်နိုင်မယ်လို့ နင်ယုံကြည်ချက် ရှိလို့လား” ရွှယ့်ယွယ်က သိချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာထိုင်ပြီး သေမှာကို စောင့်နေရမှာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်” ရန်ကိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ် စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်၏။ သို့သော် ရန်ကိုင် ပြောသည်မှာ ယုတ္တိရှိနေသည့်အတွက် ခေါင်းညိတ်၍ ရန်ကိုင်လက်အားလှမ်းဆွဲကာ သူ၏ ကြယ်လွန်းပျံပေါ် တက်လိုက်လေသည်။

ရန်ကိုင်သည် ရွှယ့်ယွယ်အား ရှေ့တွင်ထားကာ နောက်မှနေ၍ ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ခေါင်းကို သူ့ပခုံးပေါ်တွင် မှီစေလျက် ကြယ်လွန်းပျံအား အသက်သွင်းလိုက်ကာ ကြယ်သေပေါ်မှ အလျင်အမြန် ပျံထွက်သွားလေသည်။

“နင့်လက်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားနော်။ အခု နင့်ကို မမုန်းတော့ပေမယ့် ငါ့စိတ်ထဲက အသံတစ်သံက နင့်ကို သတ်ဖို့ပြောနေတယ်။ အဲ့အမုန်းတရား ငါ့စိတ်ကို ကြီးစိုးသွားမှာမျိုး မဖြစ်စေချင်နဲ့” ရွှယ့်ယွယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးသည် ပန်းဆီရောင်သန်းနေခဲ့သလို နားသီးလေးများသည် မဆိုသလောက်ကလေး ပူနေခဲ့သည်။

ယခုအကြိမ်သည် သူမဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် ယောကျာ်း တစ်ယောက်အား ဖက်ခွင့်ပြုသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

ရန်ကိုင်နှင့် ကြယ်သေပေါ်တွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် လုံးထွေး သတ်ပုတ်နေစဉ်က သူမခေါင်းထဲ အတွေးတစ်မျိုးသာရှိသည်။ ထိုအရာကား ရန်ကိုင်အား လက်ဦးမှုရယူသာ သတ်ပစ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုရှာဖွေရန်ပင်။ ထို့ကြောင့် ရန်ကိုင်၏ ထိတွေ့၊ ပွတ်သပ်၊ ကိုင်တွယ်မှုကိုပင် သေချာအာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း လက်ရှိသည် မတူတော့ချေ။ ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရန်ကိုင်၏ အထိအတွေ့နှင့် ပက်သက်၍ အလွန်ကိုမှ ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နားသီးလေးအား ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော လေပူကြောင့် သူမ၏ အသားအရေ နီးတက်သွားခဲ့ရသည်။

“ငါ့ကို မယုံဘူးလား” ရန်ကိုင်က ပြုံးလိုက်သည် “ငါတကယ်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာ”

“ဟွန့်၊ ရိုးသားမှုနဲ့ နင်နဲ့က ဘာမှကိုမဆိုင်တာ” မသိလိုက် မသိဘာသာနှင့် သူမ၏ခါးအား ဖက်လာသော ရန်ကိုင်၏လက်ကို စောင်းချိတ်ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရန်ကိုင်သည် သူမနှင့် ကလူကျီစယ်မနေတော့ဘဲ လက်ရှိကိစ္စအပေါ် အလေးအနက်ထားလိုက်သည်။ ကြယ်လွန်ပျံအား အသေအချာ ထိန်းချုပ်၍ ဦးတည်ရာတစ်ဖက်ဆီ ပျံသန်းထွက်သွားလေသည်။

သူတို့၏ တည်နေရာအား ထုတ်ဖော်မိမည် စိုးသည့်အတွက် ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို မဖြန့်ကျက်ရဲသော်ငြား ရန်ကိုင်သည် ထိုအမည်မသိရသော ရန်သူများအား ကွေ့ပတ်ရှောင်ရှား ပျံသန်းနေမှန်း ရွှယ့်ယွယ် ပြောနိုင်သည်။

ရန်ကိုင်၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံ အကြောင်းကို ရွှယ့်ယွယ် အတော်လေး သိချင်မိသွားသည်။ မည်ကဲ့သို့သော အခွင့်အလမ်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၍ သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့်လေးဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော စိတ်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ရသနည်း။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရန်ကိုင်၏ ပွေ့ဖက်ထားခြင်း ခံရချိန် သူမစိတ်ထဲ လုံခြုံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရန်ကိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသေရွေ့ မည်မျှပင် များပြားသော ရန်သူများ၏ လိုက်ဖမ်းခြင်း ခံရစေကာမူ ဘာမှဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုအတွေးတို့ သူမစိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှယ့်ယွယ် စိတ်ညစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုး၏ အကျိုးဆက်ကြောင့်မှန်း သိနေသည်လေ။

သူမ၏ ရင်ထဲ ကြောက်စိတ်တို့ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။ ထိုကြောက်စိတ်သည် ကြီးသည်ထက် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ထိုဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ ရုန်းထွက်ချင်စိတ်တို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှယ့်ယွယ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့။ စိတ်ကိုဖြေလျော့၊ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုသရာတွင်သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရန်ကိုင်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်သည် အခြားသော ကြယ်သေတစ်လုံးပေါ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤကြယ်သေသည် အခြားကြယ်သေထက် ပိုကြီးကာ ဂြိုလ်တစ်ခုလုံး သေခြင်းချီတို့ဖြင့် ပြည့်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် သက်ရှိမှရှိမနေခဲ့ချေ။

ဤကြယ်သေသည် ရာသီဥတုမကောင်းသလို လေလည်း ပြင်းလှသည်။ နေရာအနှံ့ ဖုန်ထနေသဖြင့် မိမိပတ်လည်မှ မီတာအနည်းငယ် အကွာကိုသာ လှမ်းမြင်နိုင်ပေသည်။

ရန်ကိုင်သည် ကြယ်သေကို တစ်ခဏကြာ စူးစမ်းပြီးနောက် ရွှယ့်ယွယ်နှင့်အတူ လိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အထဲသို့ ဖုန်မဝင်လာနိုင်စေရန် လိုဏ်ဂူတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညလင်းကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ကာ ဘေးနားတွင် ထားလိုက်သည်။

လိုဏ်ဂူသည် အရမ်းကြီး မကျယ်ချေ။ သို့သော် လူနှစ်ယောက် သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်သည့် အကျယ်အဝန်း ရှိသည်။

လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ပြီးသည်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်သည် ရန်ကိုင်ဆီမှ ဝေးနိုင်သမျှ ခမ်ဝေးဝေးသို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

“အဲ့လူတွေ သွားနေတဲ့ ဘက်က ငါတို့ ရှိနေတဲ့ဘက်နဲ့ ဆန်ကျင်ဘက်ပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ခဏလောက် နားနေလို့ရတယ်” ရန်ကိုင်က ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ရွှယ့်ယွယ်အား ပြောလိုက်သည် “သူတို့ ပြန်လာရင် အခြား တစ်နေရာဆီ ထပ်သွားကြတာပေါ့”

“အင်း၊ နင့်အပေါ်ပဲ လွှဲထားလိုက်မယ်နော်” ရွှယ့်ယွယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတော်စင်သလင်းကျောက် တစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ တင်ပလင်ခွေထိုင် အားပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့ တင်ပလင်ခွေထိုင် အားပြန်ဖြည့်နေစဉ်အတွင်း ရန်ကိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း သေချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရန်ကိုင် သူမအား လာရောက် ခခယယ ပြုမည်ဟု စိတ်ထဲကြိတ်၍ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း၏ ဆက်ခံသူ မဟုတ်ပေလော။ ရန်ကိုင်ကမူ အမည်မသိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။ မည်သည့်ဘက်မှ ယှဉ်ယှဉ် သူမဘက်က အသာကြီးပင်။

သူမနှင့် ယခုကဲ့သို့ ဆက်ဆံနိုင်သည့်အပေါ် သူ့ကံကိုယ်ပင် ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ဆက်ဆံးရေးတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်မည့် ဤကဲ့သို့သော ရှားပါလှသည့် အခွင့်အရေးကို ရန်ကိုင်က လက်လွှတ်လိမ့်မည်ဟု ရွှယ့်ယွယ် မထင်ပါချေ။

ထို့ကြောင့် ရွှယ့်ယွယ်သည် ရန်ကိုင် ဘာမှမလုပ်ရသေးခင် အရင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အား အာရုံမစိုက်ချင်ဟန် ဆောင်ရင်း မျက်လုံးပိတ်ကာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း ရန်ကိုင် သူမအား စကားလာစပြောမည်ကို ကြိတ်၍ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့သည်။ ရန်ကိုင်က စကား လာစပြောသည့်အခါ သူ့အား ရက်ရက်စက်စက် အရှက်ခွဲမည်ပေါ့။ သူမနှင့် သူ့ကြားမှ အဆင့်အတန်းကို သေချာသိအောင် လုပ်ပေးပြီး သူ့စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်အားလုံးကို ဖျက်စီးပစ်ရပေမည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း(၁၀၄၉)

ရွှယ့်ယွယ်သည် သေချာ စီစဉ်တွက်ချက်ထားခဲ့သည်။ ငန်းသား စားချင်သည့် ဖားဆိုသည်မှာ ဘာလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင် သိသွားအောင် ပြဖို့လည်း အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီးလေပြီ။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမစိတ်ထဲရှိ အဖုအထစ်ကို ဖြေဖျောက်ပြီး သူမနှင့် သူ့ကြားမှ အဆင့်အတန်းကို နားလည်သွားစေကာ နှစ်ယောက်သား မျဉ်းတစ်ကြောင်း ခြားထားပစ်ရမည်။

အကုန်လုံးသည် အကွက်စေ့ပင်။ လုပ်စရာလိုတော့သည်ကား အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရန်ပင်။

ရန်ကိုင် စကားစလာပြောမည်ကို တိတ်တဆိတ် ထိုင်စောင့်နေသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး စောင့်ပြီးသည့်တိုင် သူမ ထင်ထားသကဲ့သို့ နည်းနည်းလေးပင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မဟုတ်ဟု ရွှယ့်ယွယ် မည်ကဲ့သို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ပါမည်နည်း။ စောင့်ရပါများ စိတ်မရှည်တော့သော် ရွှယ့်ယွယ် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ရန်ကိုင် ဘာလုပ်နေသလဲ သိရအောင် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သံပုရာသီး စားလိုက်ရသည့်နှယ် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စိတ်ရှိတိုင်း ပွတ်သပ်ဆုပ်နှယ် ထိကိုင်ခဲ့သော ရန်ကိုင်ဆိုသည့် သကောင့်သားသည် လက်ရှိတွင် သူတော်စင်သလင်းကျောက်တစ်တုံးကို ကိုင်လျက် တင်ပလင်ခွေထိုင် အားပြန်ဖြည့်နေခဲ့သည်။ လိုဏ်ဂူထဲတွင် သူနှင့် ရွှယ့်ယွယ် နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်ဆိုသော အချက်ကို သိမှသိပါလေစ။

သူတကယ် ကျင့်ကြံနေပေသည်။

သူမစိတ်ထဲ ဒေါသတို့ လှိုက်တက်လာခဲ့ပြီး တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်ရင်း ရန်ကိုင်အား မုန်းမုန်းတီးတီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစိတ်တိုစရာကောင်းလှသည့် ခံစားချက်ကို သည်းမခံနိုင်သည့် အဆုံး သူမဘက်မှ အရင်စ၍ စကားပြောလိုက်သည် “အချို့အရာတွေကို ငါနားမလည်လို့ ရှင်းပြပေးလို့ရမလား”

ရန်ကိုင်၏ မျက်လုံးများ အလျင်အမြန် ပွင့်လာခဲ့ပြီး သွားပေါ်အောင် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည် “ငါမှာလည်း မေးစရာရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”

“ငါအရင်မေးမယ်” ရွှယ့်ယွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“ပြော” ရန်ကိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဘာမဟုတ်သည့် ကိစ္စလေးအတွက် သူမနှင့် ပြိုင်ငြင်းမနေတော့။

ကြားကြားချင်း ရွှယ့်ယွယ် ကြောင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခပ်မြန်မြန်ပဲ ပြန်ပြောလေသည် “နင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ နင်ဘယ်ကလာတာလဲ”

ယခုအချိန်အထိ ရန်ကိုင်၏ နာမည်ကို မသိသေးချေ။ ရန်ကိုင်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အခိုက်အတန့်များကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည့်အခါ သူမစိတ်ထဲ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ရန်ကိုင်။ ငါဘယ်ကလာလဲ ဆိုတာကိုတော့ နင်သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဆင့်နိမ့်ကမ္ဘာတစ်ခုလို့သာ မှတ်ထားလိုက်။ ငါက အဲ့ကမ္ဘာကနေ ဒီကြယ်စီရင်စုထဲ အောင်အောင်မြင်မြင် ဝင်ရောက်လာနိုင်တဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ” ရန်ကိုင်က ရိုးရိုးသားသား ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အဆင့်နိမ့်ကမ္ဘာလား” ရွှယ့်ယွယ်က ရန်ကိုင်အား ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြောလိုက်သည် “နင်လာတဲ့နေရာက အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူက ဘယ်လောက်အထိ အားကောင်းလဲ”

“သူတော်စင်တတိယအဆင့်… သူတော်စင်ဘုရင် တစ်ယောက်တော့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဒီကို မလာနိုင်သေးခင်မှာပဲ သေသွားခဲ့တော့ ငါက ပထမဆုံး ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်လောက်က အဖြစ်အပျက်တွေပဲ”

“သူတော်စင်တတိယအဆင့်ပဲလား... တကယ်ကို အဆင့်နိမ့် ကမ္ဘာပဲ”

“ဟုတ်တယ်။ ဒီကို ရောက်လာပြီးတော့မှပဲ သူတော်စင်အဆင့်ရဲ့ အပေါ်မှာ သူတော်စင်ဘုရင်၊ တန်ခိုးရှင်အဆင့်နဲ့ တန်ခိုးရှင်ဘုရင် အဆင့်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရတာ…”

“ဟန့်၊ တကယ်ကို ဘာမှမသိတဲ့ တောသားတစ်ယောက်ပဲ” ရွှယ့်ယွယ်က သူမ၏ ပါးစပ်လေးကိုအုပ်၍ ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးလျက် လှောင်ပြောင်လိုသည့် လေသံဖြင့် “ဒါပေမယ့် နင်လို့ ကောင်လေး တစ်ယောက် ဒီလောက်အထိ တက်လာနိုင်တယ် ဆိုတာကတော့ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ဒီကို လာခဲ့တဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် အတော်လေး ခက်ခဲခဲ့မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”

သူမ ပြောနေသည့်ပုံစံမှာ သူမ ချစ်ရသူတစ်ယောက်၏ ဇာတ်ကြောင်းကို အထူးဂရုစိုက်နေသည့်ပုံမျိုး ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူမ မည်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သိသွားပြီးနောက် သူမမျက်နှာထက်ရှိအပြုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ကံကောင်းသွားရုံပဲ… ဒီကိုရောက်ဖို့ ပြဿနာတစ်ခုထက်မက ကြုံခဲ့ရတယ်…”

“ရှင်းပြမနေနဲ့၊ နင့်ဘာသာ ဘာပဲကြုံကြုံ ငါဂရုမစိုက်ဘူး” ရွှယ့်ယွယ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောသည် “ငါနင့်ကို မေးချင်တာက ရေလကြယ်မှာတုန်းက ငါဘာလို့ နင့်ကို ရှာလို့မတွေ့ခဲ့တာလဲ။ နင်ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို ဖွက်ထားပေးတာလား။ သူ ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ရတာလဲ”

“အဲ့ဒါလား။ ငါက ရှန်တုရဲ့ နန်းတော်မှာ နေနေတာလေ။ နင်အဲ့ကိုမှ သွားမရှာတာ” ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ရှန်တု…” ရွှယ့်ယွယ် ထိုနာမည်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးကာ “လတ်စသတ်တော့ ငါ့ကို ပြဿာနာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ အဲ့ကောင်ကိုး။ ငါနားလည်သွားပြီ။ ဟွန့်၊ ကြည့်ရတာ ငါအဲ့ကောင်ကို ကောင်းကောင်း ပညာမပေးရသေးဘူးနဲ့ တူတယ်။ ငါကို့တောင် ဆန်ကျင်ရဲလာတယ်ပေါ့၊ စောင့်နေစမ်းပါ။ ပြန်ရောက်တော့မှ ငါနဲ့တွေ့မယ်”

ပြောနေရင်း ရှန်တုအား အရေခွံဆုတ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့သည့်နှယ် ရက်ရက်စက်စက် အံကြိတ်လိုက်သည်။

“အဲ့ကြယ်သင်္ဘာနဲ့ သွားဖို့ကိုလည်း သူပဲ စီစဉ်ပေးထားတာလား” ရွှယ့်ယွယ်က ဆက်မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်။ နင်ရေလကြယ်ကနေ ထွက်သွားပြီထင်လို့ ငါ့ကို အဲ့သင်္ဘောနဲ့ ထွက်သွားခိုင်းတာ။ ဒါပေမယ့် ငါသင်္ဘောပေါ် တက်ပြီးရုံပဲရှိသေး၊ နင်ပါ အဲ့သင်္ဘောပေါ် ရောက်လာမယ်လို့ ငါတကယ်ကို မထင်ထားဘူး။ ရေစက်… ရေစက်…၊ အလှလေး နင်နဲ့ငါက အဲ့လောက်တောင် ရေစက်ပါတာလား” ရန်ကိုင် ရွှယ့်ယွယ်အား ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။

“ဘာရေစက်ပါတာလဲ” ရွှယ့်ယွယ်က ရန်ကိုင်အား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တစ်မူထူးခြားလှသော စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှု၊ ပုံစံသည် ရန်ကိုင်၏ နှလုံးသားကို လှိုင်းထန်သွားစေခဲ့ရာ ယခင်ကြယ်သေပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားခဲ့ရသည်။ အလွန်ကိုမှ သာယာ ပျော့ပျောင်း၊ အိစက်ချောမွတ်လှသည့် အထိအတွေ့၊ ရင်သက်ရှူမှားဖွယ် ကောင်းလှသော အလှတရားများကို သူ့စိတ်ထဲ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေဆဲ။ ထိုအတွေးတို့ သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်အား ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“နင်ဘာတွေတွေးနေတာလဲ” ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာလေး ရဲရဲတောက် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ ရန်ကိုင်၏ ညစ်ပတ်သည့် အတွေးများကို ထိုးဖောက်မြင်နေရသည့်အလား ရန်လိုသည့် အမူအရာဖြင့် ခပ်မြန်မြန်ပြန် ခေါင်စဉ်းပြောင်းလိုက်သည် “နင့်ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကကော ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ငါအဲ့ဒါကို သေချာအာရုံစိုက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲမသိဘူး။ ရောက်ချင်ရာ ရောက်ဆိုပြီး သွားနေတဲ့အတိုင်း၊ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာလို့လဲဆိုတာက ငါက…” ရန်ကိုင်သည် တစ်ချက်မျှပင် မစဉ်းစားပဲ ရှင်းပြတော့မည်အပြု၊ လမ်းတစ်ဝက်၌ သူ့အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ပြင်းတာလား။ ငါ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကိုတောင် ထုတ်ပြောမိတော့မလို့…”

သူမ ဘာမေးမေး သူဖြေချင်သည်။ ထိုအချက်ကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ရန်ကိုင်စိတ်ထဲ အချက်ပေးသံတို့ ဆူညံသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပဲ သတိချပ်လိုက်သည်။

ရန်ကိုင် အချိန်ကိုက်အသိဝင်လာသည်ကိုမြင်သော် ရွှယ့်ယွယ် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးလေးထက် စိတ်ပျက်မှုတို့သည်လည်း အထင်းသား။

နည်းနည်းလောက် နောက်ကျပြီးတော့မှသာ အသိပြန်ဝင်လာပါက ရန်ကိုင်၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံ ဘာကြောင့် ထူးခြားနေရသလဲ ဆိုသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူမ သိရပေတော့မည်။

“ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ငါတို့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းရဲ့ စီနီယာတစ်ယောက် ဖန်တီးထားတာဟာကြီးကို၊ သူ့စွမ်းအားက မကောင်းဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ နင်အခုလို ခုခံနိုင်တာနဲ့တင် တော်တော်လေး အံ့အားသင့်ဖို့ကောင်းနေပြီ”

“ဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးပြီး ငါ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ဖို့ နင်ကြိုးစားနေတာမလား” ရန်ကိုင်က အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ နင်ငါ့ဆီကနေ ယူသွားတာတွေ အားလုံးကို ပြန်တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင်… ဟုတ်တာပေါ့။ နင့်လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကို ငါသိချင်တာပေါ့”

“ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးရဲ့ စွမ်းအားမပါဘဲနဲ့ နင့်နှလံးသားကို လိုလိုလားလားနဲ့ ငါ့ဆီ ပေးအပ်မယ်ဆိုရင် ငါ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပြောပြမှာပေါ့”

“သေလိုက်ပါလား” ရွှယ့်ယွယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ရန်ကိုင်ကဲ့သို့ အရှက်မရှိ မုန်းစရာကောင်းသည့်လူမျိုး သူမတစ်ဘဝလုံး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

“ကောင်းပြီ။ အခု ငါမေးရမယ့်အလှည့်” ရန်ကိုင်က ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှယ့်ယွယ်အား စဉ်းစားချိန်ပင် မပေးတော့ဘဲ ခပ်မြန်မြန် မေးလိုက်သည် “ယောကျာ်းတစ်ယောက်လို နင်ဘယ်လို ရုပ်ဖျက်တာလဲ။ မှော်ရတနာအချို့ကိုသုံးပြီး နင့်မျက်နှာကို ပြောင်းထားမှန်း ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံကိုပါ ပြောင်းတာကတော့ မလွန်လွန်းဘူးလား”

ယောကျာ်းရွှယ့်ယွယ်နှင့် မိန်းမရွှယ့်ယွယ်တွင် တူညီချက်များစွာ ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံသည် လုံးဝကို မတူကွဲပြားနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် စွံကားလုံးဝန်းလှသည့် တင်လုံးများနှင့် မို့မောက်ပြည့်တင်းနေသော ရင်အစုံပင်။ ထိုမို့မို့စွင့်စွင့် အရာကြီးများကို သူမ မည်ကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့မှန်း ရန်ကိုင် မစဉ်းစားတတ်ချေ။

“အဲ့အထူး မှော်ရတနာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့” ရွှယ့်ယွယ်က တုန့်ဆိုင်းတုန့်ဆိုင်းဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ငါတို့ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဆရာကြီးက အဲ့အထူးမှော်ရတာကို ငါ့အတွက် အထူးတလည် သန့်စင်ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ကြယ်သင်္ဘော ပျက်စီးသွားတုန်းက အဲ့မှော်ရတနာပါ ထိခိုက်သွားလို့ ဒီပုံစံ အတိုင်းပဲ နေနေရတော့တာ”

“ဒီပုံစံအတိုင်းက ပိုကောင်းတယ်”

“ငါလည်း ဒီအတိုင်းကို ပိုကြိုက်တယ်” ရွှယ့်ယွယ်က သူမ၏ မိန်းမပုံစံကို အရမ်းနှစ်ခြိုက်သည့်အလား ပြုံးလိုက်သည်။

“နင့်ကျင့်ကြံခြင်းကကော” ရန်ကိုင်က ထပ်မေးသည်။

ရွှယ့်ယွယ် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့သည်။ ပြန်မဖြေချင်သည့်ပုံပင်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေခဲ့ပေသည် “သူတော်စင်ဘုရင် တတိယအဆင့်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်က အဲ့အဆင့်ကို ချိုးဖျက်သွားတာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲ့အကြောင်း မပြောရသေးဘူး”

ရန်ကိုင်၏ အမူအရာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။ စိတ်ထဲကြိတ်၍ တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်သည် “နင့်ကျင့်ကြံခြင်းက ငါ့ထက် အဆင့်ကြီးတစ်ဆင့်နဲ့ အဆင့်သေးတစ်ဆင့် ပိုမြင့်တာပေါ့”

ရွှယ့်ယွယ်က ဆည်းလည်းသံလေးများကဲ့သို့ ချိုသာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အခု နင်နဲ့ငါ ဘယ်လောက် ကွာခြားလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားပြီလား။ ငါဒဏ်ရာရနေလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နင်မလွယ်ဘူး။ လက်နှစ်ချောင်းတည်းနဲ့ နင့်ကို အသာလေး ချေမွပစ်လိုက်လို့ရတယ်။ နင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုခံနိုင်မှာလဲ”

“ဒီနှစ် နင်အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ” ရန်ကိုင်က ရွှယ့်ယွယ်အား စိုက်ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာလှလှလေး ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ပြီး ဒေါသတကြီး အံကြိတ်ကာ “နင့်သောက်ကြောင်းမပါဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ဘယ်တော့မှ မမေးသင့်ဘူးဆိုတာ နင်မသိဘူးလား”

ရန်ကိုင် မဲ့ပြုံးပြုံးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ငါနားမလည်တာ တစ်ချက်ရှိသေးတယ်” ရွှယ့်ယွယ်၏ အမူအရာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားခဲ့ပြီး “အရင်ပေါက်ကွဲမှုန်းတုန်းက ငါ့က တန်ခိုးရှင်အဆင့် အကာအကွယ် မှော်ရတနာကိုသုံးပြီး အသက်ရှင်ခဲ့တာ။ ဒါတောင် ငါ့အသက် ဆုံးရှုံးလုနီးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတဲ့ နင်က ဘာလို့ မသေခဲ့တာလဲ”

“ငါ့ကံ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လေ” ရန်ကိုင်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“ကံကောင်းရုံသက်သက်ကြောင့်လို့တော့ ငါမထင်ဘူး” ရွှယ့်ယွယ်က စဉ်းစားတွေးတောလျက် ရန်ကိုင်အားကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် “အရင်တုန်းက နင့်တစ်ကိုယ်လုံး ရစရာမရှိအောင်ကို ငါထိုးကြိတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဲ့ဒဏ်ရာတွေ အကုန်လုံး သက်သာသွားကုန်ပြီ။ ပြီးတော့… နင့်သွေးတွေက ရွှေရောင်တွေ၊ အဲ့သွေးထဲမှ ပါတဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းကလည်း မယုံနိုင်စရာကြီး။ နင့်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ”

ရွှယ့်ယွယ်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းလှလှလေးများဖြင့် ရန်ကိုင်အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အမြင်တွင် တန်ခိုးရှင်အဆင့်ပင် မခံနိုင်သည့် ပေါက်ကွဲမှုကို ရန်ကိုင်ကဲ့သို့ အားနည်းလှသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လုံးဝ ခုခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

“ငါ့ခံနိုင်အားနဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်တဲ့အစွမ်းက အရမ်း အားကောင်းတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ငါအသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာ” ရန်ကိုင်က ပြုံးကာပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ခေါင်းစဉ်ချိန်းလိုက်သည် “ဘာလို့ အဲ့လို ဖြစ်ခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို နင်သိလား”

“မသိဘူး” ရွှယ့်ယွယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ဓါတ်ကျနေသော အမူအရာဖြင့် “အဲ့ဒါက ငါကို ပစ်မှတ်ထားချင်လို့ ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်လား၊ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းကို ပစ်မှတ်ထားချင်လို့ ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်လား၊ ငါမသဲကွဲဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့လို လုပ်ဖို့အတွက် ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အပြင်လူတွေနဲ့ ကျိန်းသေ ပူပေါင်းနေလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတဲ့ လူကို တွေ့လို့ကတော့ သွေးနဲ့ကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမှာ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းလှလှးလေးများထဲ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“ပြီးတော့ အဲ့ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့အတွက် သုံးခဲ့တဲ့ ကြယ်ဖျက်မီးစုန်းတွေဆိုတာ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းက လုပ်တဲ့ဟာတွေ။ အပြင်လူတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ရောင်းခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း ခြေရာခံလိုက်သွားရင် ဘယ်သူက အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေလဲ ဆိုတာကို ကျိန်းသေ ရှာတွေ့မှာ” ရွှယ့်ယွယ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ် ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရေလကြယ်တစ်ခုလုံး မုန်တိုင်း ထန်တော့မည့်အဖြစ်ကို ရန်ကိုင် ကြိုမြင်ယောင်မိနေလေပြီ။ ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးပင် အဆစ် ပါသွားနိုင်သည်။

လိုဏ်ဂူထဲ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း နှစ်ယောက်စလုံး အချိန်ကုန်လို့ ကုန်သွားမှန်းမသိ။ ပြောကောင်းကောင်းနှင့် ဆက်ပြောနေခဲ့ကြသည်။

ဒဏ်ရာများ မသက်သာသေးချေ။ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ရန်သူများကိုလည်း တွေးပူနေရသေးသည်။ ထို့အပြင် ရွှယ့်ယွယ်၏ အကြမ်းခံနိုင်စွမ်းသည် ရန်ကိုင်လောက် မကောင်းသည့်အတွက် မကြာမီ ရွှယ့်ယွယ် အိမ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာလို့ကြာသွားမှန်းမသိ။ သို့သော် ရန်ကိုင်ခေါ်သံ ကြားသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ရန်ကိုင်အား မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ မယုံသင်္ကာဖြင့် မေးလိုက်သည် “နင်ဘာလို့ ငါ့ကို ဖက်ထားတာလဲ”

ရန်ကိုင်က မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် “နင်ဘာသာ ငါ့ပေါ် လာမှီတာလေ”

“ငါ…” ရွှယ့်ယွယ် ရှက်သွားခဲ့သည်။ မည်ကဲ့သို့ ပြန်ပြော၍ ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့။

“ငါတို့ ထွက်သွားသင့်ပြီ။ ဟိုလူတွေ ဒီကြယ်သေဆီ ပြန်လှည့်လာနေကြပြီ။ အခုနေမှ မသွားဘူးဆိုရင် ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်” ရန်ကိုင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူတံခါးပေါက်ကိုဖွင့်၍ ကြယ်လွန်ပျံကို ထုတ်လိုက်ကာ ရွှယ့်ယွယ်အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရွှယ့််ယွယ်လည်း နှေးဖင့်မနေဘဲ ကြယ်လွန်းပျံပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လိုက်ပြီး အသာအယာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “နောက်တစ်ကြိမ် ငါနဲ့ ခပ်ခွာခွာနေ။ အထူးသဖြင့် ငါ့ကို လာမဖက်နဲ့”

“ကောင်းပြီလေ။ အခုကနေစပြီးနင်သေသေ၊ ရှင်ရှင် ငါဂရုမစိုက်တော့ဘူး” ရန်ကိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အတွဲ(၅)- ကြယ်တာရာကောင်းကင်

အပိုင်း(၁၀၅၀) ကြယ်သခင်ဆိုသည်မှာ

ရန်ကိုင်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်သည် မရဏရေခဲနယ်မြေရှိ အမျိုးမျိုးသော ကြယ်သေများပေါ်တွင် နှစ်လတိုင်တိုင် ဟိုပြေးပုန်း၊ ဒီပြေးပုန်း လုပ်နေခဲ့ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း၏ ကြယ်သင်္ဘောကို ဖျက်စီးရန် ထောင်ချောက် ဆင်ခဲ့သည့် နောက်ကွယ်ရှိလူသည် အလွန်ကိုမှ သတိကြီးသော လူဖြစ်မှန်း ရန်ကိုင် သိသွားခဲ့လေပြီ။

မရဏရေခဲနယ်မြေထဲသို့ ကျင့်ကြံသူများ တဖွဲဖွဲ ရောက်လာပြီး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် ခန့်မှန်သာ ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ အရေအတွက် လျော့ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုပေါက်ကွဲမှုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိမရှိကို နှစ်လကြာအောင် စစ်ဆေးစုံစမ်းခဲ့သည်။

“အဲ့ထောင်ချောက်က ငါ့အတွက် လုပ်ထားသလိုပဲ…” ကြယ်သေ တစ်ခုပေါ်တွင် ရွှယ့်ယွယ်က စဉ်းစဉ်းစားစားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လောက်တယ်” ရန်ကိုင်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုထောင်ချောက်သည် ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း၏ ကြယ်သင်္ဘောကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းပေလော၊ ရွှယ့်ယွယ်ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း ပေလော၊ မသေချာခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုမူ နှစ်ယောက်စလုံး အဖြေကို သိသွားခဲ့ကြလေပြီ။

ထိုထောင်ချောက်သည် ရွှယ့်ယွယ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အို” ရွှယ့်ယွယ်က ရန်ကိုင်အား အပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည် “နင်ဘာလို့ အဲ့လို ထင်တာလဲ။ နင်ထင်တဲ့အကြောင်းကို ရှင်းပြပါလား။ ငါထင်တာနဲ့ တူမတူ သိချင်လို့”

ရန်ကိုင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားမနေဘဲ အမှန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်သည် “အချိန်ပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့လူတွေကို သူတို့ ရှာဖွေနေတဲ့ အချိန်က အရမ်း ကြာလွန်းတယ်။ ကြယ်သင်္ဘောပေါ်မှာ အရေးပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေကော၊ လူတွေကော ပါလာတာမဟုတ်ဘူး။ နင်ကလွဲလို့ပေါ့။ ကြယ်သင်္ဘောကို ဖောက်ခွဲချင်ရုံသက်သက်ဆိုရင် ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေနေမှာမဟုတ်ဘူး။ နှစ်လကြာအောင်အောင် လိုက်ရှာနေတယ် ဆိုမှတော့ အဲ့ပေါက်ကွဲမှုကနေ တစ်ယောက်ယောက် အသက်ရှင်သွားပြီး သူတို့ကို လက်တုန့်ပြန်မှာ ကြောက်လို့ပဲပေါ့။ အဲ့လို လက်တုန်ပြန်နိုင်တဲ့ လူဆိုလို့ နင်ကလွဲပြီး ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ဒါကြောင့် အဲ့ထောင်ချောက်က နင့်ကို ပစ်မှတ်ထားတာလို့ ပြောတာ။ ဟုန်းလော့ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကြယ်သင်္ဘောက အဆစ်ပါသွားရုံပဲ”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးလျက် “ကြည့်ရတာ ငါနင့်ကို အထင်သေးမိတဲ့ပုံပဲ။ နင်က ထင်သလောက် မတုံးဘူးပဲ”

ရန်ကိုင် ရှင်းပြသွားသည်မှာ သူမ တွေးထားသည်နှင့် အတူတူပင်။ ရန်ကိုင်သည် မသွေးရသေးသည့် ကျောက်ရိုင်းတုံးတစ်တုံး ဖြစ်မှန်း သိလိုက်သည်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်က ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးလျက် ပြောသည် “ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးတွေကို ဖြေလိုက်တဲ့တစ်နေ့ ငါနင့်ကို ချက်ချင်း မသတ်တော့ဘူး။ ငါ့လက်အောက်မှာ ခစားမယ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ”

“ငါ့ကို နင်လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းခိုင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာလား” ရန်ကိုင်က ရွှယ့်ယွယ်အား ထူးထူးဆန်းဆန်း စိုက်ကြည့်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးတွေကို ဖြေလိုက်တာနဲ့ ငါနင့်ကို သတ်နိုင်ချေက ပိုများတယ်” ရွှယ့်ယွယ်က အပြုံးလေးပြုံးလျက် ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

“မလိုဘူး။ ငါက လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ နေချင်တာ။ အဲ့လိုနေ့ ရောက်လာခဲ့ရင် နင်ဘာမှမလုပ်နိုင်သေးခင်မှာဘဲ ငါနင့်ကို အရင်သတ်မှာ”

“လေကတော့ ထွားသားပဲနော်” ရွှယ့်ယွယ်က အထင်အမြင် သေးသေးဖြင့် “ငါ့ကို သတ်နိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်း နင့်မှာရှိမရှိ ငါလည်း မြင်ချင်မိသား”

“အချိန်တန်ရင် သိလာမှာပေါ့”

ပြောပြီးနောက် နားနေရာမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မင်းသမီးလေးကို ဦးကြိုသည့်နှယ် ခါးကို (၉၀)ဒီဂရီအထိ ကွေးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ပေးလျက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည် “ဒါပေမယ့် အဲ့မတိုင်ခင် ဒီနေရာစုတ်ကြီးကနေ အရင်ထွက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား”

ရွှယ့်ယွယ် ပြုံးသွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးလေးများ ဆိုလျှင်လည်း လခြမ်းကွေးများကဲ့သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ ရန်ကိုင်၏ လှမ်းလာသော လက်ကို လှမ်းကိုင်၍ ကြယ်လွန်းပျံပေါ် ခုန်တက်ကာ နှစ်ယောက်သား ထိုနေရာမှ ထွက်သွားကြလေသည်။

နှစ်လကြာပြီးနောက် နှစ်ယောက်စလုံး၏ ဒဏ်ရာများ လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားခဲ့လေပြီ။ ရန်ကိုင်နှင့် ရွှယ့်ယွယ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အကောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေကြလေပြီ။

သို့သော်လည်း ရွှယ့်ယွယ်သည် ရန်ကိုင်နှင့်အတူ ကြယ်လွန်းပျံ တစ်ခုတည်းတွင် လိုက်ပါစီးနင်းနေတုန်းပင်။

ကာကွယ်ပြုစုပေးခံရသည့် ခံစားချက်ကို သူမ အတော်လေး နှစ်ခြိုက်နေမိသည်။

ထိုခံစားချက်ထဲ မနစ်မြောသွားရန် သူမကိုယ်သူမ အထပ်ထပ် အခါခါ သတိပေးနေခဲ့သည်။ ယခုလို ဖြစ်ရခြင်းသည် ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူမကိုယ်သူမ အဆက်မပြတ် ပြောနေခဲ့သည်။ ပုံမှန် သူမသာဆိုပါက ရန်ကိုင်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် ထိုမရင်းနှီးလှသော နွေးထွေးမှုကို ဆက်လက်ခံစားနေချင်မိသည်။

ကြယ်လွန်းပျံသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုနှယ် ပျံသန်းနေခဲ့သည်။

ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရန်ကိုင်က ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည် “အခု ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ။ ရေလကြယ်ဆီပဲ ပြန်ကြမလား”

“မပြန်ဘူး။ ရေလကြယ်ဆီ ပြန်ဖို့က အရမ်းဝေးလွန်းတယ်။ ဒီမရဏရေခဲနယ်မြေကနေ ရေလကြယ်ကို ကြယ်သင်္ဘောနဲ့ လဝက်လောက်ပဲ သွားရပေမယ့် ကြယ်လွန်းပျံနဲ့အဆို အနည်းဆုံး သုံးလလောက်ကြာမှာ။ မိုးရေစင်ကြယ်ဆီ သွားသင့်တယ်။ အဲ့ကြယ်ကတောင် ရေလကြယ်ထက် ပိုနီးဦးမယ်။ ပြီးတော့ ငါကလည်း အဲ့ကို သွားဖို့လုပ်နေတာလေ”

“ဟင်း… ကောင်းပြီလေ” ရန်ကိုင်လည်း သွားစရာနေရာတစ်ခုကို မစဉ်းစားရသေးသည့်အတွက် ရွှယ့်ယွယ်၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း မိုးရေစင်ကြယ်ဆီသို့သာ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ခဏလောက်စောင့်၊ ငါလမ်းရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ဒီမရဏရေခဲနယ်မြေက မည်းမှောင်နေတော့ လမ်းရှာဖို့က နည်းနည်းကြာလိမ့်မယ်” ရွှယ့်ယွယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမဘာမှမပြောရသေးခင်မှာဘဲ ရန်ကိုင်က သူ့ကြယ်လွန်းပျံကို တစ်ဖက်ဆီသို့ မောင်းထွက်သွားလိုက်သည်။

“နင်လမ်းသိလို့လား” ရွှယ့်ယွယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “လမ်းမသိရင် ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲ လမ်းပျောက်ဖို့ လွယ်တယ်နော်”

“ငါ့ကြယ်လွန်းပျံပေါ်မှာ မိုးရေစင်ကြယ်ဆီ သွားတဲ့လမ်းပါတဲ့ ကြယ်မြေပုံရှိတယ်လေ” ရန်ကိုင်က ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးလိုက်သည်။

“အဲ့လိုဆို ကွက်တိပဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့” ရွှယ့်ယွယ် ပျော်သွားသည်။

ရန်ကိုင်၏ ကြယ်လွန်းပျံထဲရှိ ကြယ်မြေပုံသည် သူ့အသိစိတ် ပင်လယ်ထဲရှိ ကြယ်မြေပုံကို လေ့လာရင်း ရေးဆွဲထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူဆွဲထားသည့် လမ်းကြောင်း မှန်မမှန် စစ်ဆေးရမည့်အချိန်ပင်။

“နင်ဘာလို့ မိုးရေစင်ကြယ်ဆီ သွားချင်နေတာလဲ” သွားနေရင်း ရန်ကိုင်က ကောက်ကာငင်ကာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါ့အဖေက ငါ့ကို ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်လို့” ရွှယ့်ယွယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“နင်ကိုယ်တိုင် သွားရအောင် ဘာကများ ဒီလောက် အရေးကြီးနေတာလဲ”

“အများကြီး မမေးနဲ့…” ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာလေး ခါးသက်သွားပြီး “ငါနင့်ကို ပြောပြချင်ပေမယ့် ဒါက ငါတို့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်း ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်နေတော့ နင့်ကို ပြောပြလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ကိုးယိုးကားယား ဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့လားနော်”

ရွှယ့်ယွယ်က ပျော့ပျောင်းညင်သာသည့် လေသံဖြင့် စိတ်ရင်းဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ကောင်းပြီ။ ငါမမေးဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့” ရန်ကိုင်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူမ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူတကယ် မမြင်ရက်ချေ။

ရွှယ့်ယွယ်ကဲ့သို့ မိန်းမတစ်ယောက်သာ သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် တောင်းဆိုမည်ဆိုပါ မည်သူမှ သူမအား ငြင်းဆိုနိုင်မည် မဟုတ်မှန်း ရန်ကိုင် လက်ခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ တစ်မူထူးခြားပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည့် ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ရန်ကိုင် အတော့်ကိုမှ ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ရသည်။ သူမနှင့်အတူ ရှိနေသည့် နေ့ရက်တိုင်းသည် သူ့စိတ်နှင့် နှလုံးသားအတွက် အလွန်ကိုမှ ခက်ခဲရသည်။ သူမ၏ ညို့ငင်မှုအောက် ရောက်မသွားစေရန်လည်း သူ့ကိုယ်သူ အထပ်ထပ်အခါခါ သတိပေးနေခဲ့ရသည်။

ထိုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် သတိထားနေသည့် အတွက်ကြောင့်သာ သူမ၏ ညို့ငင်မှုအောက် ရောက်မသွားဘဲ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှယ့်ယွယ်သည်လည်း ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ရသည်။ ထိုအချက်ကို နှစ်ယောက်စလုံး နားလည်ထားသည့်အတွက် ချက်ချင်းပဲ စကားပြောရပ်လိုက်ကြ၏။

အစောပိုင်းမှ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရှက်သွားသည့် ရွှယ့်ယွယ်က ရုတ်တရက် ကောက်မေးလာခဲ့သည် “နင့်စွမ်းအားက ဘာအမျိုးအစားလဲ၊ ယန်ဓါတ်လား မီးဓါတ်လား”

ပထဆုံးသောကြယ်သေပေါ် ရန်ကိုင်နှင့် လူးလှိမ့်သတ်ပုတ်စဉ်က ရန်ကိုင်၏ စွမ်းအားအကြောင်း အနည်းအကျဉ်း သိခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သေချာတော့ မသိချေ။

“ဘာလို့ မေးတာလဲ” ရန်ကိုင် ချက်ချင်း နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“နင်သာဆန္ဒရှိရင် နင့်အတွက် ဆရာကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးမလို့ပါ” ရွယ့်ယွယ်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည် “ဆရာမပါဘဲ ကျင့်ကြံတာနဲ့ ဆရာရဲ့ သင်ကြားပြသမှုနဲ့ ကျင့်ကြံတာ တကယ်ကို ကွာတယ်နော်။ နင်က နင့်မွေးရပ်မြေကနေ ဒီကြယ်စီရင်စုထဲကို ပထမဆုံး ရောက်လာခဲ့တဲ့လူဆိုတော့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ပက်သက်ပြီး ဘယ်သူမှ နင့်ကို ကောင်းကောင်း မသင်ပေးခဲ့လောက်ဖူးဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”

“ဆရာရှာဖို့လား” ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အချိန်တွင် ရန်ကိုင် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းမှာ စွမ်းအင် အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်တွေ အကြီးအကဲတွေ၊ ပညာရှင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ နင့်အတွက် ဆရာတစ်ယောက် ရှာဖို့က အဲ့လောက် မခက်ဘူး။ ငါ့မှာတောင် ဆရာတွေ အများကြီးပဲ”

“မလိုဘူး။ ကျေးဇူးပဲ။ ငါ့ကို သင်ပေးနိုင်တဲ့လူ ဘယ်သူမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ရန်ကိုင်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ချက်ချင်းကြီး ငြင်းတာလဲ။ ဒါက နင့်အတွက် ဘာအကျိုးမှ ရှိတာမဟုတ်ဘူးနော်”

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဘယ်သူမှငါ့ကို သင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့စွမ်းအားအမျိုးအစားက နည်းနည်း ထူးခြားနေလို့ပဲ”

“ထူးခြားတာ၊ ဘယ်လို ထူးခြားတာလဲ” ယခုတစ်ကြိမ်တော့ ရွှယ့်ယွယ် အံ့အားသင့်ရမည့်အလှည့်ပင်။

ရန်ကိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးမီးတောက်ကို ခပ်မြန်မြန်ပဲ ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

ထိုပိန်းပိန်းပိတ် မည်းနက်နေသော မီးတောက်အစုအဝေးသည် လူတစ်ယောက်၏ ဝိဥာဉ်ကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် တစ်လောကလုံးအား ပြချပစ်နိုင်သည် ဖူးသစ်စ အနက်ရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားခဲ့ပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်ကို ငေးကြောင် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထိုအနက်ရောင်မီးတောက်၏ စွမ်းအင် အမျိုးအစားကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလန့်တကြား ထအော်လေသည် “ဒီလောကကြီးမှာ ဒါမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေတာလဲ”

ထိုအနက်ရောင်းမီးတောက်သည် အေးလည်းအေးသလို ပူလည်း ပူပေသည်။ သန့်စင်သော ယန်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မကောင်းဆိုးရွား စွမ်းအင်နှစ်မျိုးသည် အတူတကွ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပူးတွဲ တည်ရှိနေကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်မျိုး ရွှယ့်ယွယ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။

ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံဖို့ရာ မဆိုထားနှင့်၊ ခုခံရန်ပင် အလွန်ကိုမှ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံး ထိုစွမ်းအင်မျိုးကို မည်ကဲ့သို့ ခုခံရမလဲ ဆိုသည်ကို သူမ မစဉ်းစားတတ်ချေ။

တုန်လှုပ်ချောက်ချားမိသွားသလို စိတ်လည်း လှုပ်ရှားမိသွားသည်။

နတ်ဆိုးမီးတောက်သည် ထူးခြားလှသော ဓါတ်သဘာဝကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ရန်ကိုင်၏ အလားအလာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်သည် လက်ရှိတွင် သူတော်စင်ဒုတိယအဆင့်သာ ရှိသေးသည့်အတွက် သူမအား မည်သည့် အကူအညီမှ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူသာ ဆရာကောင်း တစ်ယောက်နှင့် ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ပြီး သူတော်စင်ဘုရင် သို့ တန်ခိုးရှင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါက သူ့နတ်ဆိုးမီးတောက်သည် မခန့်မှန်းနိုင်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုဝိရောဓိဖြစ်နေသော ဓါတ်စွမ်းအား နှစ်မျိုးကို ပေါင်းစည်းခြင်းသည် အခြားသူများအဖို့ အိမ်မက်မက်ရုံသာ တတ်နိုင်သော အရာမျိုးဖြစ်သည်။

သူသာ အားကောင်းလာမည်ဆိုပါက အဆင့်တူအတွင်း သူနှင့် မည်သူ ယှဉ်တိုက်နိုင်မည်နည်း။ အခြား ထူးခြားသော စွမ်းအင်မျိုးကို ကျင့်ကြံထားသည့် ကျင့်ကြံသူများသာ သူနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ငါလိုမျိုး စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့လူ နင်တို့ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းမှာ ရှိလို့လား”

“မရှိဘူး” ရှယ်ယွယ်က အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ ရန်ကိုင် အတွက် ဆရာရှာပေးမည့် အကြံကိုလည်း ပယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်များထဲ ထူးခြားသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြောလိုက်သည် “ရန်ကိုင် ငါတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခုလောက် လုပ်ကြမလား”

“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”

“ဝိဥာဉ်ချိန်းကြိုးတွေကို ဖြေပြီးသွားတာနဲ့ ငါနင့်ကို သတ်ဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး။ နင်နဲ့ငါ့ကြားက ရန်ငြိုးတွေ အားလုံးကိုလည်း ကြေအေးပေးလိုက်မယ်။ နင့်အတွက် အကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံရေး နေရာ၊ အရင်းအမြစ်တွေလည်း ထောက်ပံ့ပေးမယ်”

“အို” ရန်ကိုင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုက်သည် “ဒီတော့ နင်ဘက်က ဘာပြန် လိုချင်တာလဲ”

“နင့်ကို ငါ့နောက်လိုက်စေချင်တယ်”

“နင့်နောက်လိုက်ရဖို့လား…” ရန်ကိုင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငါနင့်ကို ပြောပြီးသွားပြီလေ။ ချုပ်ချယ်ခံရတာကို ငါမကြိုက်ဘူးလို့”

“ငါ့ဆီမှာ အမှုထမ်းတာနဲ့ ငါ့နောက်လိုက်တာက မတူဘူးလေ” ရွှယ့်ယွယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည် “ဒါလေးကိုတောင် နင်နားမလည်ဘူးလား”

“ငါ့အတွက်တော့ အဲ့နှစ်ခုက အတူတူပဲ”

“အများဆုံး… ငါ့ကိုပိုးပန်းလို့ရတယ်လေ” ထိုစကားကို ပြောလိုက်စဉ် ရွှယ့်ယွယ်၏ မျက်နှာလှလှလေး ရဲတက်သွားသည်။ ထူးခြားသော စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရန်ကိုင်အား သူမလက်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်ချင်တို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှယ့်ယွယ် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ချိန် ရန်ကိုင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“နင်ဘာကို ရယ်နေတာလဲ” ရွှယ့်ယွယ် ပို၍ အရှက်သည်းသွားသည်။ ရှက်ရှက်နှင့် ဒေါသလည်း ထွက်လာခဲ့ရသည်။

“အများသိထားတဲ့နင်က သခင်လေးရွှယ့်ယွယ်လေ… ငါနင့်ကို မပိုးပန်းရင်တောင် ဒီလောကကြီးမှာ နင့်ကို ပိုးပန်းမယ့်လူ ရှိမှာ မို့လို့လား”

“နင်… နင်သူတောင်းစားကောင်” ရွှယ့်ယွယ်က အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။