လုယွမ်ဖူ၏ ပုံရိပ်(၂)

ဟိုယုရှောင်၏ အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် စကားမပြောတော့ဘဲ ဟိုချွန်နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဟန်ဖုန်းနှင့် လူအုပ်ကြီးကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ နောက်ဆုတ်သွားသော ပုံရိပ်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြကာ နောက်မှ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

"ဒီကလေးက သတ္တဝါဆန်းလား ဘာလား"

"ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် နောက်နှစ်ဆို သူ အသက်သုံးဆယ်ပြည့်တော့မယ်။ အသက်သုံးဆယ်အောက်မှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ကျင့်ကြံမှုရှိတာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာသာရေးဂိုဏ်းတော်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ဘယ်နှစ်ယောက်များ ဒီလိုလုပ်နိုင်ခဲ့လဲ။"

"ဂိုဏ်းချုပ် စီကုန်းရှင်းကျိုး၊ အရင် ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းထိုင်ယွင်ထျန်း၊ ဘယ်ဘက်အစောင့်အရှောက်နဲ့ ညာဘက်အစောင့်အရှောက်၊ ဆရာတော်ဖန်းယင်၊ ဘာသာရေးသမီးတော်၊ ဒီလူခြောက်ယောက်ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ စဉ်းစားလို့မရဘူး။"

"ဘာသာရေးနယ်မြေကြီးတွေအားလုံးမှာ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသက်သုံးဆယ်အောက်မှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့သူတွေက တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသူတွေတင်မကဘူး၊ အကောင်းဆုံးတွေထဲက အကောင်းဆုံးတွေပဲ။ ဟိုယုရှောင်က ဘယ်ဘာသာရေးနယ်မြေကြီးနဲ့မှ ဆက်စပ်မှုမရှိဘူး၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာလဲ။"

"ဒါကြောင့်ပဲ ဘာသာရေးသမီးတော်နဲ့ ဆရာမကြီးက သူ့ကို ဒီလောက်လေးစားတာပေါ့။"

"ဒီနေ့မှာတော့ ပါရမီရှင်နဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ ကွာခြားချက်ကို ကျွန်တော် တကယ်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။"

"အဆိုးဆုံးကတော့ ဟူမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဟိုယုရှောင်တစ်ယောက်တည်း ထူးချွန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပဉ္စမညီအစ်ကို ဟိုယုတွမ်ကလည်း ပါရမီနဲ့ပတ်သက်ရင် အများကြီး နောက်မကျဘူး။ သူ့ရဲ့ တခြားညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ ညီမဖြစ်သူက အသက်ငယ်ပေမဲ့လည်း သိုင်းဆရာကြီးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုတွေ ပိုင်ဆိုင်ကြတယ်။"

လူတစ်ဒါဇင်ကျော် အတော်ကြာကြာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဟန်ဖုန်းနှင့် ဖန်ယွီဟူတို့ကတော့ တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး၊ လူတိုင်း ဆွေးနွေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ကာ သူတို့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဟူယွီရှောင် ထွက်သွားသည့်ဘက်ကို မျက်လုံးထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ခြိမ်းခြောက်လို့ မရဘူးဆိုရင် ဆရာမကြီးရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ လိုက်နာရတော့မှာပဲ။ ဒီကလေး အဆောတလျင် မလုပ်မိပါစေနဲ့၊ လုမိသားစုကို နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်နဲ့ တကယ်သွားကူညီမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တယ် ဟူး"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဟူယွီရှောင်က ဟိုချွန်နှင့်အတူ ကျီကျူဂိုဏ်းမှ လူတစ်ရာကျော် တပ်စွဲထားသည့်နေရာကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် အခုမှ ပြင်ဆင်ပြီးစီးထားသည့် ခြံဝင်းအိမ်တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဟူယွီရှောင် ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အသက်ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

"မင်းတို့ ဒီနေရာကို တကယ်ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ"

ဟူယွီရှောင် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လက သူ ကျန်းထိုင်ချင်းနှင့် မြောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားနေစဉ် လင်ခမ်းလမ်းနှင့် ဝမ်ချွမ်းလမ်း ဆုံရာတွင် ကယ်တင်ခဲ့သည့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများပင်။ သူ မြောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကလေးများကို ခေါ်သွား၍ မရသောကြောင့် သူတို့ကို ဟူမျိုးနွယ်စု တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပေးခဲ့ကာ ဘိုင်မင်ဆိပ်ကမ်းတွင် ဟိုချွန်ကို ရှာဖွေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူ အလေးအနက်ထား မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ဒုက္ခသည်များ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး ဓားပြများနှင့် ဆိုးသွမ်းသော သူခိုးများ ပေါများနေသည့်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့် သုံးလွှာအဆင့် ရှိသော ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ဘိုင်မင်ဆိပ်ကမ်းအထိ အသက်ရှင်သန် ရောက်ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤကလေးနှစ်ယောက်သည် ဟိုချွန်ကို တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘယ်သူလဲဟင်"

ကောင်မလေးသည် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ဘေးနားရှိ အစ်ကိုဖြစ်သူကမူ ပို၍ အေးဆေးပုံရသော်လည်း ဟိုယုရှောင်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူသည် ဤနှစ်ဦးကို ရန်ဖုန်း အသွင်ဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ သူတို့ သူ့ကို မမှတ်မိသေးသည်ကို သိလိုက်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျန်းလီခေါ်ပြီး တစ်ယောက်က ကျန်းယွမ်လို့ ခေါ်တာကို မှတ်မိတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား"

ဟိုယုရှောင်က သူတို့နာမည်များကို ပြောလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ခန့်မှန်းမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကောင်မလေးသည် ဟိုယုရှောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို ထင်ရှားစွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဦးလေး... ဦးလေးက ကျွန်မတို့ကို လှည်းပေါ်မှာ ကယ်ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးလား"

ဟိုယုရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကလေးများ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ သူက "အဲဒီနေ့က ငါ ဟန်ဆောင်ထားတာ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ တကယ့်ရုပ်ရည်ပဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။

"သိပြီ။ မျက်နှာတစ်ထောင်ချောမောတဲ့ ဟိုယုရှောင်လား။ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်မ လိုက်စုံစမ်းနေတာ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်က ကြီးတယ်၊ လူတွေအများကြီးက သိကြတယ်"

မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဒီကလေးနှစ်ယောက်က အရည်အချင်းကောင်းတွေ ရှိကြပြီး လုံ့လဝီရိယရှိရှိ လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ မျိုးနွယ်စုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် စကားဆက်ပြောဖို့ ပြင်နေတုန်း သူ့ဘေးနားက ဟိုချွန်က မောင်နှမနှစ်ဦးကို သတိမထားမိအောင် ခေါ်သွားပြီး ဟိုယုရှောင်ကို တိတ်တဆိတ် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်က မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟိုချွန်နှင့်အတူ အခြားသူများနှင့်အတူ အတွင်းခန်းသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။ ထိုင်ပြီးနောက် သူက ဟိုချွန်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင် အဲဒီကျန်းမောင်နှမတွေ တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး"