မေးခွန်းများကို အလွယ်တကူဖြေဆိုနေသူ

သုံးဖက်မြင်ရုပ်ပုံပေါ်က မေးခွန်းများဟာ ရေတံခွန်လို မရပ်မနား စီးဆင်းနေသည်။ ဖုန့်လင်းရဲ့ မျက်လုံးရှေ့မှာ အချက်အလက်တွေ အဆက်မပြတ်ဖြတ်သန်းနေပြီး၊ သူ့လက်ချောင်းတွေဟာ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပန်းပွင့်တွေကြားက လိပ်ပြာလို ကျွမ်းကျင်စွာ ရွေ့လျားနေပါတယ်။ မေးခွန်းတွေကို သဘာဝကျကျ၊ အနှောင့်အယှက်မရှိ၊ စိတ်သက်သာစွာနဲ့ ဖြေဆိုနေမိသည်။

အခြားသူတွေကလည်း ကိုယ့်စာမေးပွဲကိုယ် အာရုံစိုက်နေကြသည့်အတွက်၊ ဤထူးဆန်းသောမြင်ကွင်းကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။

မကြာမီ 2 နာရီပြည့်သွားပြီး စာမေးပွဲပြီးဆုံးသွားသည်။ ဖုန့်လင်း တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ဒီစာမေးပွဲမှာ သူပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ့ရဲ့ယခင် စွမ်းဆောင်ရည်တွေထက် များစွာသာလွန်နေပြီ။ သူဘယ်လောက်မှန်အောင် ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ့ဘာသာသူသိပြီး၊ ဒါက သူ့ကိုတောင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာ ကြိုးစားပါ၊ အောင်မြင်မှုကပဲ အသံထွက်ပါစေ - ဒါက ပညာရှိတွေရဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ။

ဖုန့်လင်းအနေနဲ့ မိမိကြိုးစားမှုကို တမင်တကာ ကြွေးကြော်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် စာမေးပွဲပြီးဆုံးသည်နှင့် အတန်းရဲ့ထိပ်တန်းကျောင်းသားများ ထိုင်ရာရှေ့ဆုံးခုံမှ အသံများပေါ်လာသည်-

“အိုး... ကျောက်ခိုင်၊ မင်းမေးခွန်း ၂၅၀ ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်ဆို! အံ့သြစရာပဲ! တစ်မိနစ်ကို အနည်းဆုံး နှစ်ပုဒ်နှုန်းနဲ့ပေါ့!”

“အသက်စွမ်းအင် 2 ကျော်တဲ့ အစွမ်းထက်ကျောင်းသားရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဆိုတာ ဒီလောက်ထိတိုးတက်နိုင်တာလား! မင်းရဲ့တွေးခေါ်မှုမြန်နှုန်းက အလင်းရဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့တူတာပဲ။ သာမန်လူသားထက် ပိုတဲ့အရည်အချင်းပဲ!”

“တကယ့်ပါရမီရှင်ပဲ... ငါတို့အနေနဲ့ မယှဥ်နိုင်ဘူး!”

…

စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဘေးဘက်မှ အံ့အားသင့်သံများ ပြင်းထန်စွာ ကြားလိုက်ရသည်။

အရပ် ၆ ပေ ၃ လက်မခန့်ရှည်တဲ့ လူငယ်တစ်ဦးကို အခြားသူများက ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ရှိနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်တော့ ကျေနပ်မှုအပြုံးကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒီလူငယ် အတွေ့အကြုံမရှိသေးဘူးပဲ။

ဖုန့်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင် ဆိုသူမှာ သူတို့အတန်းရဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်ပြီး မီးတောက်ဗီဇ နဲ့ သတ္တုဗီဇ ဟုခေါ်တဲ့ ဗီဇနှစ်မျိုးကို နိုးကြားပြီးဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။ ထို့အပြင် သူရဲ့ဇီဝစွမ်းအင်မှာ ၂ ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ အတန်းထဲမှာ လူသိများတဲ့ အစွမ်းထက်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဒီလို အဆင့်အတန်းရောက်ရှိရခြင်းမှာ သူရဲ့ချမ်းသာတဲ့မိသားစုနောက်ခံကြောင့်ပါပဲ။ ကြယ်တာရာသားရဲတွေရဲ့ အသားတွေ၊ အဆင့်မြင့်ဗီဇဆေးရည်တွေကို ပုံမှန်စားသုံးရခြင်းနဲ့ မိသားစုရဲ့ဥစ္စာဓနပေါများမှုတို့က ဒီအခြေအနေကို ရောက်ရှိစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တကယ့်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်သာ ဒီလိုအရင်းအမြစ်တွေကို ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အရင်ကတည်းက ကြယ်တာရာခေတ်ရဲ့ အထင်ကရ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီသားပဲ။

ဒါပေမယ့် ကောင်းမွန်တဲ့မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာခြင်းဟာလည်း သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတစ်ရပ်ပဲ မဟုတ်လား။

ဖုန့်လင်းကတော့ အခြားသူတွေကိုမနာလိုဝန်တိုပြီး အငြိုးထားတတ်တဲ့

လူညံ့တွေရဲ့အဆင့်ကို မရောက်အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။

သူ့စွမ်းရည်က ကျောက်ခိုင်နဲ့ယှဉ်ရင် မမှီသေးပေမယ့်၊ သူ့မှာ အံ့ဖွယ်ဗီဇညီမျှခြင်း ဆိုတဲ့ မယုံနိုင်စရာစွမ်းရည် ရှိနေတယ်။ ဖုန့်လင်းက သူ့အနာဂတ်အလားအလာဟာ ကျောက်ခိုင်ယှဥ်မရနိုင်ဘူး ဆိုတာ ယုံကြည်ထားသည်။

‘’အာကာသယာဉ်ပိုင်ဆိုင်ထားသူက စက်ဘီးအတွက် အားကျစရာလိုသေးလား?”

“ရလဒ်များကို ကြေညာပါမယ်’’

အတန်းပိုင်ဆရာမက စာရင်းကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမမျက်နှာထားတင်းမာသွားသည်။

အတန်ကြာနေပြီးမှ သူမသည် မဝံမရဲဖြစ်ကာ “ပထမနေရာ... ဖုန့်လင်း? ၅၈၈ မှတ်!” ဟု ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ?” အားလုံးအံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဒီလောက်ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ တစ်စုံတစ်ဦးက ၅၈၈ မှတ်ရနိုင်ခဲ့သလား?

ဆိုလိုသည်မှာ သူ 2 နာရီအတွင်း မေးခွန်း ၅၈၈ ပုဒ်ကို ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး အားလုံးမှန်ကန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဤအရေအတွက်မှာ အတန်းရဲ့ထိပ်တန်းကျောင်းသား ကျောက်ခိုင်ရဲ့ အမှတ်ထက် နှစ်ဆကျော်... သုံးဆနီးပါးပင် ရှိနေသည်။

ဒီလိုဖြစ်နိုင်သလား?

သရဲတစ်ကောင်ကိုမြင်ရသကဲ့သို့ လူတိုင်းရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ဖုန့်လင်းဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။

“ဒါဖြစ်နိုင်ရဲ့လား? အလင်းဆိုင်ရာတွက်ချက်စနစ်မှာ အမှားတစ်ခုခုရှိနေတာလား? စာမေးပွဲရလဒ်မှားပြီး ပြနေတာဖြစ်မယ်။”

“ဒါပဲဖြစ်ရမယ်! သူက အတန်းထဲမှာ နောက်ဆုံးနေရာကလူတစ်ယောက်မဟုတ်လား? ဒီလိုရလဒ်ကောင်းမျိုး ဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ? ကျွန်တော်တို့အတန်းတင်မကဘူး၊ ကျောင်းသမိုင်းတစ်လျှောက် အလွန်ထူးချွန်တဲ့ပါရမီရှင်တွေကလွဲရင် 2 နာရီပညာရပ်စာမေးပွဲမှာ ၅၀၀ အထက်ရတဲ့သူ ဘယ်တုန်းကမှမရှိခဲ့ဘူး။”

“မှန်တယ်! ကျောက်ခိုင်တောင်မရနိုင်တဲ့အမှတ်ကို ဒီလူကဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ? သူ့စာမေးပွဲဖန်သားပြင်ကိုကြည့်ဖို့လိုတယ်!”

….

အခြားကျောင်းသားများလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ဤအချက်ကိုသဘောတူကြသည်။ အားလုံးက ဒါဟာတစ်ခုတည်းသော ယုတ္တိတန်တဲ့ရှင်းလင်းချက်လို့ ယူဆကြတယ်။

ဘာလဲ၊ အတန်းရဲ့နောက်ဆုံးအဆင့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က စာမေးပွဲမှတ်တမ်းကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုနဲ့ ချိုးဖျက်နိုင်တယ်ဆိုတာ?

ဒါ တကယ့်ကို ဟာသပဲ!

ဆရာမလည်း ထိုအတွေးနှင့်ပင် ဖုန့်လင်းရဲ့စာမေးပွဲဖန်သားပြင်ကို အလင်းကွန်ပျူတာမှ ပြန်ထုတ်ယူကာ အားလုံးပြန်လည်စစ်ဆေးစေခဲ့သည်။

အားလုံးက ဝိုင်းကြည့်ရင်း တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် စစ်ဆေးနေကြသည်။ အနည်းငယ်မျှသော အမှားကိုပင် လက်လွတ်မခံကြပေ။

ဖုန့်လင်း မျက်မှောင်ကျုတ်လိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖြောင့်မတ်တဲ့သူက ဘယ်လိုစမ်းသပ်မှုကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဒီလူတွေ စစ်ဆေးလိုပါက စိတ်တိုင်းကျ စစ်ဆေးနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ နုနယ်သောနှလုံးသားတွေ မြေပေါ်ကျပြီး ကျိုးပဲ့သွားမှာကိုသာ စိုးရိမ်မိသည်။

တကယ်တော့ သူ မေးခွန်း ၅၈၈ ပုဒ်သာမက စုစုပေါင်း ၆၉၈ ပုဒ်ဖြေဆိုခဲ့ကြောင်း သိထားသည်။ ဒီမြန်နှုန်းဖြင့် မေးခွန်းအားလုံးမှန်အောင် ဖြေဆိုနိုင်ဖို့မဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ၁၁၀ ပုဒ် မှားခဲ့သည်။

ဖုန့်လင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး မိမိစွမ်းဆောင်ရည်ကို မကျေနပ်ခဲ့ပေ။

“ဒီမေးခွန်း မှန်တယ်!”

“ဒီတစ်ပုဒ်လည်း မှန်တယ်!”

“အားလုံးမှန်နေပါလား။ ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ?”

…

တစ်တန်းလုံးနဲ့အတူ ဆရာမပါ မျက်လုံးပြူးကျန်ရစ်ကာ အဖြေတစ်ခုပြီးတစ်ခု အတည်ပြုနေရင်း နောက်ဆုံးတော့ မျက်လုံးတွေက ကျွဲမျက်လုံးတွေအတိုင်း ဖြစ်သွားပါတော့သည်။

ဖုန့်လင်းရဲ့ အဖြေလွှာကို ပြန်စစ်ကြည့်ရာမှာ ဖြေဆိုခဲ့သည့် မေးခွန်းအရေအတွက်သာမက မှန်ကန်မှုရာခိုင်နှုန်းပါ ၈၀% ကျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ ယုံကြည်ဖို့ခက်ခဲတဲ့ အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ရောက်နေတဲ့ ကြယ်တာရာခေတ်ကြီးမှာ နည်းပညာတွေက အံ့သြဖွယ်အဆင့်မြင့်မားပြီး အက်တမ်အဆင့်ထိ စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ စနစ်တွေရှိနေပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကလိမ်ကကျစ်လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သံသယအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေခဲ့၏။

ဒီလိုစနစ်တွေမရှိခဲ့ရင် တကယ်ပဲ

ဖုန့်လင်းကို စာမေးပွဲလိမ်လည်ဖြေတယ်လို့ စွပ်စွဲကြမှာပါ။

ဖုန့်လင်းက အမြဲတမ်း အတန်းအောက်ဆုံးကနေရာမှာပဲရှိနေခဲ့သူပါ။ ဒီလိုလူတစ်ယောက် ပညာရပ်စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၅၀၀ ကျော်ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်နိုင်ခြေက ဒီစကြာဝဠာမှာ အခြားသက်ရှိဂြိုလ်တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံရနိုင်ခြေထက် ပင်နည်းပါးလှသည်။ တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်လား။ တစ်ဘီလီယံမှာ တစ်ယောက်လား။

သို့သော် ဒါက အမှန်တရားဖြစ်နေပြီး ယုံကြည်ရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

လူအုပ်ကြီးအလယ်တွင်

ကျောက်ခိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို သိရန် မခက်ခဲလှပါ။ သူ့မျက်နှာက အလွန်ကြည့်ရဆိုးနေပါတယ်။

သူအနေနဲ့ အမြဲတမ်း အတန်းတွင် ပထမနေရာရခဲ့သူဖြစ်သည်။ အခြားသူများက သူ့အား ထိုနေရာမှ လှုပ်ခတ်ရန်ပင် ထိတ်လန့်မှုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အတန်းနောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက သူ့ခေါင်းပေါ်က ကျော်တက်သွားပြီး အမှတ်ပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်းကို လက်ခံရန် သူ့အတွက် အလွန်ခက်ခဲနေပါတယ်။

သူအနေနဲ့ ဖုန့်လင်းကို စာမေးပွဲမှာကလိမ်ကျတယ်လို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ စွပ်စွဲမယ့်အစား၊ ဆရာမထံ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောလိုက်တယ်။ “ဆရာမရေ၊ စာမေးပွဲဖြေနေစဉ်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို ပြန်ကြည့်သင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဖုန့်လင်းလို အတန်းအောက်ဆုံးအဆင့်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ၅၈၈ မှတ်ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းရဲ့ အလင်းကွန်ပျူတာစနစ်မှာ အမှားတစ်ခုခုဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ အာကာသဟက်ကာတွေ ချိုးဖောက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ!”

ကျောက်ခိုင်ရဲ့ စကားလုံးတွေက တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲချက်မပါပေမယ့်၊ နက်နဲတဲ့အဓိပ္ပါယ်တွေ ပုန်းလျှိုးနေခဲ့တယ်။

ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးက လှိုင်းထောင်ပေါင်း များစွာကို ဖြစ်စေနိုင်သလိုပဲ။

အတန်းရဲ့ ထိပ်တန်းမှာ ကြာရှည်ရှိခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေနဲ့ သူ့စကားတွေက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိနေခဲ့တယ်။

အခြားကျောင်းသားတွေကလည်း သဘောတူကြောင်း စတင်ပြောဆိုလာကြတယ်။

“ဟုတ်တယ်! စာမေးပွဲမှတ်တမ်းတွေကြည့်ချင်တယ်!”

“အတန်းနောက်ဆုံးကကျောင်းသားတစ်ယောက် ၅၈၈ မှတ်ရတယ်ဆိုတာ လက်မခံနိုင်ဘူး!”

“ဒါလုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!”

…

ဖုန့်လင်း သမိုင်းတစ်လျှောက်အမြင့်ဆုံးအမှတ်ရခဲ့တာနဲ့အမျှ အတန်းထဲမှာ ပရမ်းပတာတွေ စဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

သံသယအသံတွေနဲ့ ဝန်းရံခံနေရတဲ့အခြေအနေမှာ ဖုန့်လင်း ဒီအမှတ်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုနဲ့ရခဲ့တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိခဲ့ဘူး။

ဒီလို အမှတ်များများရတာနဲ့ ဒီလောက်တောင် လုပ်ဖို့လိုလို့လား?

ဖုန့်လင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူအနေနဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသလို ခံစားရပြီး စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေ ပြည့်လာခဲ့ပါတယ်။

သူ့အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နဲ့ အတန်း ထိပ်ဆုံးကိုရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးခံနေရမည်နည်း။

ဖုန့်လင်း မျက်ခုံးတွေကို အနည်းငယ်ကျုံ့လိုက်ပြီး မိမိရဲ့ရလဒ်တိုးတက်မှုတွေ ရုတ်တရက်မြင့်တက်လာခြင်းကြောင့် ဒီအရှုပ်တော်ပုံဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ကြယ်တာရာခေတ်မှာ လူဦးရေအလွန်များပြားပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှုများကလည်း အဆမတန်ပြင်းထန်နေသည့်အတွက် နှိမ့်ချပြီး နေထိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိပေ။

ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေနဲ့ ဆရာတွေနဲ့ ကျောင်းရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် မိမိရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ဂုဏ်ယူစွာပြသရမှာပါ။ ဤနည်းနဲ့ပဲ ကျောင်းက ပံ့ပိုးမှုတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပိုမိုရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းကို ပိုမိုချောမွေ့စေမှာပါ။

ရိုးရိုးပြောရရင် အမှတ်များများရမယ်၊ စွမ်းရည်မြင့်မားရမယ်၊ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ထူးချွန်စွာဖြေဆိုနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မှသာ ကျောင်းမှ သင့်အား အားစိုက်မွေးထုတ်ပေးမှာပါ။

မဟုတ်ရင် ကျောင်းက သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် ပညာရေးနှင့် ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ်တွေကို အဘယ်ကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည်နည်း။

ထို့ကြောင့်ပင် ဖုန့်လင်းအနေနဲ့ အကောင်းဆုံးအမှတ်များရရှိရန် အပြည့်အဝအားထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာခေတ်ကြီးမှာ အားနည်းခြင်းက အပြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နိမ့်ကျစွာနေထိုင်ခြင်းမှာ အရူးသွပ်ဆုံးအပြုအမူပင် ဖြစ်သည်။

“ငြိမ်ကြစမ်း’’ အတန်းတစ်ခုလုံးအုံကြွမှုကိုမြင်ရသည်နှင့်ဆရာမ မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ အာဏာပြပြီး နှုတ်နဲ့ အတန်းကိုထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဒီအရှုပ်တော်ပုံက အတန်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတာကြောင့် အတန်းပိုင်ဆရာမအနေဖြင့် အချိန်မီထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ရှိသည်။

သူမသည် ဖုန့်လင်းကို အကြိမ်ကြိမ်စစ်ဆေးပြီးမှသာ ပြောကြားခဲ့သည်၊

“ဖုန့်လင်း၊ ဒီတစ်ကြိမ် မင်းတိုးတက်မှုက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ အခြားကျောင်းသားတွေ သံသယဝင်တာကို စိတ်မရှိပါနဲ့။ မင်းရဲ့ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို အာမခံဖို့ ငါအကုန်လုံးကို ပြန်စစ်ရမယ်!”

တိုးတက်မှုမြန်တာက ငါ့အပြစ်လား?!

ဖုန့်လင်း မကျေနပ်ဖွယ်ရာအသံဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

အလားအလာ၊ လူတိုင်းမှာ အလားအလာရှိရမယ်။

အကယ်၍ သူတို့တွင် ပြည့်ဝတဲ့ အလားအလာရှိပါက အခြားသူများက စိတ်နှလုံးကနေ လက်ခံကြမည်ဖြစ်သည်။

ဆရာမက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားတဲ့အတွက် ဖုန့်လင်းလည်း ဒီကိစ္စကို ဆန့်ကျင်တာက အဓိပ္ပါယ်မရှိကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ယခင်က မကြုံဖူးတဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

ဖုန့်လင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ဆရာမက လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် စတင်လိုက်သည်။

စာမေးပွဲအဖြေလွှာသာမက ကင်မရာ မှတ်တမ်းများကိုပါ ပြန်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖုန့်လင်း ခန္ဓာကိုယ်ရှိ လျှပ်စစ်တုံ့ပြန်မှုများကိုပါ စစ်ဆေးကာ ကလိမ်ကကျစ်လုပ်ခဲ့တဲ့ လက္ခဏာရှိမရှိ သေချာစွာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ကျောင်းသားတစ်ဦးစီ၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုစဉ်က အသုံးပြုသည့် အလင်းကွန်ပျူတာတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပါတယ်။ အတန်းပိုင်ဆရာများက သူတို့လက်ဗွေရာနဲ့ မည်သည့်အချိန်မဆို ထိုမှတ်တမ်းများကို ဖွင့်ကြည့်နိုင်သည်။

သူတို့ရှေ့မှာ သုံးဖက်မြင်ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖုန့်လင်းတစ်ယောက် အံ့ဖွယ်အမြန်နှုန်းနဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေနေပုံ၊ သူ့လက်ချောင်းတွေ ကျွမ်းကျင်စွာ ရွေ့လျားနေပုံတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူအနေနဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုချင်းစီအတွက် သိပ်မစဉ်းစားဘဲ လျင်မြန်စွာ ဖြေဆိုနေခဲ့သည်။ ရူပဗေဒ၊ သင်္ချာ၊ နက္ခတ္တဗေဒ၊ ဒဏ္ဍာရီ... ဘယ်ဘာသာရပ်ကမှ သူ့ကို အခက်အခဲဖြစ်စေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝသော အပြုံးငယ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူဖြေနေတဲ့အရှိန်က စဉ်းစားစရာတောင် မလိုအောင် မြန်နေတယ်! ဒဏ္ဍာရီဗဟုသုတနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့မေးခွန်းတွေတောင် သူ့အတွက် အခက်အခဲမဖြစ်ခဲ့ဘူး!”

“ဟုတ်တယ်! ထောင်နဲ့ချီတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ဒဏ္ဍာရီဗဟုသုတတွေနဲ့ ယုတ္တိတန်မှုတွေက အမြဲလိုလို ဆန့်ကျင်နေတတ်တယ် - ဒါက လိမ်ဖို့အခက်ဆုံးပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူက အကုန်မှန်အောင်ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်”

“ဒါအမှန်ဆိုရင် တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပဲ!”

…

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရှေ့ကိုကိုင်းပြီး ကင်မရာ မှတ်တမ်းတွေကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုကြသည်။

အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းဆောင်မှုတွေက လူအုပ်ထဲမှာ အသက်ရှုမှားမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့ အံ့အားသင့်ရုံတင်မက လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

“အမြန်ကြည့်! သူဖြေနေတဲ့အရှိန်က ဒီလောက်မြန်နေတယ်!”

“သူဖြေနေတာတင်မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ကျော်နေသလိုကို ဖြေနေတာ!”

“သူက ဒဏ္ဍာရီလိုပဲဖြစ်မလား? မေးခွန်းတွေကို အလွယ်တကူဖြေဆိုနိုင်တဲ့စက်? စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေကို လေ့လာပြီး ဆရာမလိုဘဲနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နားလည်နိုင်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လား?”

…

လူအုပ်ကြီးဟာ ကျွန်းသစ်တစ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့သလို၊ ဖုန့်လင်းရဲ့ မြန်ဆန်တဲ့ဖြေဆိုနှုန်းနဲ့ အမှန်နီးပါးဖြေနိုင်စွမ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အနေနဲ့ ဖုန့်လင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရသလို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေမိကြသည်။

စောင့်ကြည့်ရေး အလင်းကွန်ပျူတာစနစ်က အစအဆုံး တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။

ဖုန့်လင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အချက်တစ်ခုတစ်လေကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြဘဲ၊ ဤအချက်ကပင် သူတို့ကို လန့်စေခဲ့သည်။

ဖုန့်လင်းက တကယ်ပဲ ဒဏ္ဍာရီလာ မေးခွန်းတွေဖြေဆိုရာမှာ အလွန်ကိုကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုနဲ့ ထိုမြင့်မားသောအမှတ်များကို ရရှိခဲ့ခြင်းလား?