အခန်း (၁၉၄)
Vol. 14 Ch. 194
နှင်းဆီနီက ယောက်ျားတွေနားမှာ ခြယ်လှယ် နေထိုင်လာတာ နှစ်တွေကြာခဲ့ပြီမို့ လင်းဖေးဟန်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီးသားပင်။
လင်းရှောင်ရှောင် သူ့ကို မယုံမှာကို လင်းဖေးဟန်သိသည်။ ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်ငယ်ကို သူမဆီမှာ ဓားစာခံ အနေနဲ့ ထားပေးခဲ့တာပဲ။
ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် လင်းရှောင်ရှောင်က ဘယ်လောက်ပဲ ခေါင်းဆောင်ငယ်ထက် ပိုသန်မာနေပါစေ၊ လင်းဖေးဟန် ရှိနေတာမို့ သူမ အခုလို ဖမ်းသွားရဲမှာမဟုတ်ဘူး။
လင်းဖေးဟန် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ
“ သူမ တစ်ယောက်ထဲအတွက် မဟုတ်ဘူး။ တစ်ကယ်တော့ ဒါက မင်းရဲ့အကြီးအကဲတွေနဲ့ ပိုဆိုင်တယ်”
“ သူတို့တွေ?”
နှင်းဆီနီ အနည်းငယ် ရှုတ်ထွေးသွားသည်။
လင်းဖေးဟန် ပြုံးလိုက်ပြီး
“ ငါမင်းကို အခုလိုခေါ်သွားရင် သူတို့တွေက ငါမင်းကို လှည့်စားနေတယ်လို့ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ခေါင်းဆောင်ငယ်ကိုထားခဲ့တာက သူတို့ကို စိတ်အေးစေမယ်”
လင်းဖေးဟန် ပြုံးရင် ကားထဲဝင်လိုက်သည်။ နှင်းဆီနီကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ကာ
“ ငါသာ ဒီလိုမလုပ်ရင် လူတွေအများကြီး ဒီညအိပ်မပျော်မှာ စိုးမိတယ်”
နှင်းဆီနီ လင်းဖေးဟန်ကို မနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မျက်လုံးလှိိမ့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။
“ အရမ်းတွေးတာပဲ”
ထို့နောက်မှာ သူမလဲ ကားထဲဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
လင်းဖေးဟန် ပြုံးနေရင်း ကားမောင်းလိုက်သည်။
“ တစ်ခါတစ်လေကျ ဘာမှမတွေးတာထက် အများကြီးတွေးတာက ပိုကောင်းတယ်”
ဒီလိုနဲ့ ကားလေးသည် မိန်းလမ်းမကြီးပေါ် ရောက်လာခဲ့ပြီး နှင်းဆီနီ နေထိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့် ဗီလာကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
နှင်းဆီနီရဲ့ အိမ်ကိုရောက်တာနဲ့ နှင်းဆီနီက ရေချိုးခန်းထဲကို တန်းပြီးဝင်သွားခဲ့ပြီး လင်းဖေးဟန်ကို တစ်ယောက်ထဲ ပစ်ထားခဲ့သည်။ ရေချိုးခန်းထဲက ရေကျသံတွေကိုပဲ နားထောင်နေရင်း လင်းဖေးဟန် ခါးသီးစွာ စောင့်နေခဲ့သည်။
“ ဒို့ပြီးပြီ”
နောက်ဆုံးတော့ ရေချိုးခန်းထဲက မွှေးကြိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။
နှင်းဆီနီသည် တစ်ဘက်တစ်ထည်သာ ပတ်ထားသည်။ သူမရဲ့ သွယ်လျလျ ခြေထောက်များသည် မီးရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေသည်။
“အွန်း” လင်းဖေးဟန် ခေါင်းငြိမ့် လိုက်သည်။
နှင်းဆီနီရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး လင်းဖေးဟန် ချက်ချင်းပဲ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည်။
နှင်းဆီနီက လင်းဖေးဟန်ဆီကို လျှောက်လာနေသည်။
နှင်းဆီနီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့ကို ရှုရှိုက်ရင်း လင်းဖေးဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်နေခဲ့သည်။
“ ကျေးဇူးပါ” နှင်းဆီနီက အရင်လို ဖြူစင်တဲ့ ကောင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူး။
အခုလို ယောက်ျား မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေကို နှင်းဆီနီ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုလို လင်းဖေးဟန်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ အတူရှိနေရတာက သူမရဲ့ နှလုံးကို ပိုပိုပြီး အခုန်မြန်စေသည်။
လင်းဖေးဟန်ရဲ့ ချောမောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း နှင်းဆီနီရဲ့မျက်နှာက နီဆွေးလာသည်။
နှင်းဆီနီက လင်းဖေးဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မီးရောင်အောက်မှာ သူမရဲ့ ကျောက်တုံးလို လက်ထနေတဲ့ ဆက်စီဘုန်း လေးက ထင်းနေသည်။ သူမရဲ့ နှင်းလိုဖြူဖွေးတဲ့ လက်မောင်းသွယ်သွယ်က လင်းဖေးဟန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲထိကိုပါ တောက်ပနေသည်။
လင်းဖေးဟန် ထိုအချိန်မှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နှင်းဆီနီကို ခါးမှ ဆွဲယူလိုက်သည်။
နှင်းဆီနီရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပေမဲ့ သူမ မခုခံခဲ့ဘူး။
ထိုအချိန်မှာ လင်းဖေးဟန်ရဲ့ ပွေ့ဖက်ထားမှုကြောင့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းနေခဲ့သလို သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကလဲ သတိလက်လွတ် လင်းဖေးဟန်ရဲ့ လည်ပင်းကို တွယ်ချိတ် မိသားပင်။
နှင်းဆီနီရဲ့ ထိုအချိန်မှာ ရှက်ရွံ့ နီမြန်းနေပုံက တော်တော်လေး လှသည်။
လင်းဖေးဟန် ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။
“ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့နေတာပဲ”
နှင်းဆီနီ အသက်ဝဝ တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီး စိတ်ငြိမ်အောင် အရင်လုပ်လိုက်သည်။
“ ချီးကျူးနေပြန်ပြီ”
နှင်းဆီနီ လင်းဖေးဟန်ကို မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ကာ
“ ဒို့က အခု အသက်သုံးဆယ် ရောက်ပြီ။ အသားအရေကလဲ အရင်လိုမကောင်းတော့ဘူး”
လင်းဖေးဟန် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး
“ မဟုတ်ဘူး။ ငါအမှန်တိုင်းပြောနေတာ”
လင်းဖေးဟန် သူမကို နူးညံ့စွာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။
“ ငါ့ကောင်မလေးရဲ့ အသာလေးက တင်းကျပ်နေတာပဲ။ ၁၈ နှစ် ကောင်မလေးလိုမျိုး”
“ အပြောတော့ချိုတယ်”
နှင်းဆီနီ အော်လိုက်ပြီး လင်းဖေးဟန်ရဲ့ လည်ပင်းကို သေချာ ဖက်လိုက်သည်။
နှင်းဆီနီက သူမပဲ ဦးဆောင်ပြီး လင်းဖေးဟန်ရဲ့ ပေါင်ပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှာ သူမပဲ ပန်းသီးတစ်လုံးလို ရဲတွတ်ပြီး ရှက်နေပြန်သည်။
“ ဖေးဟန်”
“ မင်းအပိုင် အိမ်ထဲကို ဝင်တော့”
“ ဟဟ!”
လင်းဖေးဟန် နတ်ဆိုးဆန်ဆန် ရယ်လိုက်သည်။
ဒီနေ့ကို လင်းဖေးဟန် စောင့်နေခဲ့တာ အရမ်းကိုကြာခဲ့ပြီ။ သူထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။
လင်းဖေးဟန်က နှင်းဆီနီရဲ့ နှုတ်မှ ထုတ်ပြောလာမှာကို စောင့်နေခဲ့တာပင်။ သူ့အပေါ်ကို ရိုးသားတဲ့ မိန်းမကိုပဲ လိုချင်သည်။ သူနဲ့ နှစ်ရက်လောက် အတူရှိနေပြီး ယဲ့ဖန်းနောက်ကို လိုက်ပြေး သွားမဲ့မိန်းမမျိုး သူ မလိုချင်ဘူး။
“ မင်းဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ငါဘာလို့ နားမလည်တာလဲ?”
လင်းဖေးဟန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“ မြန်မြန်လို့!”
နှင်းဆီနီ ရှက်ရွံ့စွာထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူမပဲ ထလိုက်ပြီး လင်းဖေးဟန်ကို အိပ်ခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
လင်းဖေးဟန် အော်လိုက်သည်။
“ ငါက ကလေးပဲရှိသေးတယ်!”
“ အာ! မင်းက ကျေးဇူးမသိတတ်လိုက်တာ ဟွန့်!”
နောက်ဆုံးတော့ လင်းဖေးဟန် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။
ကြွက်သားတွေ အရိုးတွေကို အကြောလျှော့လိုက်ရတော့ လင်းဖေးဟန် ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ နှင်းဆီနီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူမရဲ့ မျက်နှာက နှင်းဆီတစ်ပွင့်လို ပန်းရောင်သန်းနေပြီး အလွန့်အလွန်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေပြန်သည်။ လင်းဖေးဟန် ချက်ချင်းပဲ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်ဝသွားသည်။
သူတို့ တစ်ညလုံးစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ ကြဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရေချိုးခန်းထဲက ရေကျသံကို လင်းဖေးဟန် စိတ်အေးလက်အေး နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူ မနေနိုင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ ဒါတွေက အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးပဲ။
နှင်းဆီနီက တစ်ကယ်ကို ဇာတ်လိုက်မ ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်။ သူမရဲ့အလှက တစ်ကယ်ကို ထိပ်တန်းပဲ!
အကယ်လို့ သူ့မှာ စနစ် မရှိနေဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကလဲ ကြံ့ခိုင်တဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဋ္ဌေးသားမဟုတ်ခဲ့ရင် သူ တစ်ကယ်ပဲ နှင်းဆီနီရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေအောက်မှာ ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားမှာပင်။
“ ယဲ့ဖန်းကို ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး သူ့မိန်းမတွေကို စားရတာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါ့အပြင် သူမက လုံးဝ ငါ့type ဟ။ တစ်ကယ်ကို ဂူဂူဂါးဂါးပဲ! ဟားဟား!”
“ ဖေးဟန်”
အပြာရောင် ရေချိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ နှင်းဆီနီက နူးညံ့စွာခေါ်လာသည်။
တစ်ကယ်ကို တိုးညှင်းတဲ့ အသံက ဆယ်မှတ်ကို ဆယ်ဆလောက် ပေးပစ်ဖို့ ထိုက်တန်သည်။ လင်းဖေးဟန် ပင်ပန်းသွားလို့သာ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့အတွက် သူ နှင်းဆီနီကို ထပ်ခုန်အုပ်လိုက်အုံးမှာပင်။
လင်းဖေးဟန်ကသာ ခွေးသေကြီး တစ်ကောင်လို အိပ်ရာမှာ လှဲနေရတာဖြစ်သည်။ နှင်းဆီနီရဲ့ အသားအရောင်က ဖြူဖွေး ရဲတောက်ပြီး အခြေအနေ တော်တော်ကောင်းနေသည်။
မိန်းမတွေက ငါတို့ယောက်ျားတွေနဲ့ မတူဘူးပဲ!
မနေ့က လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့် အပင်ပန်းလွန်းပြီး လင်းဖေးဟန် ဒီမနက်မှာ နောက်ကျောအောင့်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းဆီနီကတော့ အာဟာရတွေ ပြည့်ဝပြီး အရမ်းတွေ အလင်းဖြာထွက်ပြီး၊ အရမ်းတွေ တောက်ပပြီး၊ အရမ်းတွေ လှပနေခဲ့သည်။ သူမကို ကြည့်ရတာ အရင်ထက်တောင် ပိုလှလာသလိုပဲ!
“ အွန်း”
လင်းဖေးဟန် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှင်းဆီနီကို သူ့ရဲ့လက်မောင်းအတွင်း ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
နှင်းဆီနီက လင်းဖေးဟန်ရဲ့ လက်မောင်းမှာ မှီနေပြီး သူမရဲ့ သွယ်လျလျ လက်ချောင်းများနဲ့ လင်းဖေးဟန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို စက်ဝိုင်းဆွဲနေခဲ့သည်။
နှင်းဆီနီမှ လင်းဖေးဟန်ကို နူးညံ့စွာမေးလိုက်သည်။
“ ဖေးဟန် အခု ဒို့က မင်းရဲ့မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ မင်းပြောတာမှန်သမျှ ဒို့နားထောင်မယ်။ မင်း ဟွမ်လောင်ပနဲ့ ယဲ့ဖန်းကို ဘယ်တော့လှုပ်ရှားမှာလဲ?”
လင်းဖေးဟန် နှင်းဆီနီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမ ရထားတာ တစ်ကယ်ကို မတူဘူးပဲ။
လင်းဖေးဟန် ပြောလိုက်သည်။
“ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါအရင်ဆုံး လင်းအုပ်စုက ကောင်လေးတွေနဲ့ မင်းတို့ကို ခိုင်မာတဲ့ ဆက်ဆံရေးတည်ထောင်ခိုင်းမယ်”
“အွန်း” နှင်းဆီနီက နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ ဒို့ မင်းစကားကို နားထောင်မယ်”
လင်းဖေးဟန် ပြုံးလိုက်ပြီး
“ ငါအားလုံးကို စီစဥ်ထားပါတယ်”
“ ကျေးဇူးပါ” နှင်းဆီနီ နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။
“ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုတွေးနေတာလဲ?” နှင်းဆီနီရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ခါးကနေ လင်းဖေးဟန် အားနဲ့ ဆွဲကပ်ပစ်လိုက်ပြီး
“ ငါ ကတိပေးထားတာကို သေချာပေါက် လုပ်ပေးမှာပေါ့”
လင်းဖေးဟန်ရဲ့ ခြယ်လှယ်တတ်တဲ့ ပုံစံက နှင်းဆီနီရဲ့ ရင်ထဲထိသွားသည်။