မြို့ကို မီးလောင်တိုက်သွင်းခြင်း

ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားချီနှင့် ကမ္ဘာမြေသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားချီက တစ်ချိန်တည်းမှာ ပစ်လွင့်ထွက်ပေါ်လာ၏။

အစက ဆူဇီမိုကို ဝိုင်းပတ်ထားသည့် ကောင်းကင်အင်မော်တယ် ပညာရှင်များစွာသည် ဆက်လက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ လူစုခွဲကာ ခြေဦးတည့်ရာ ထွက်ပြေးကုန်ကြ၏။

ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားချီ ထောင်ပေါင်းများစွာက ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်ကို တိုက်ခတ်သွား၏။

ဓားချီများကနေ စုဖွဲ့လာသော မိုးပျံမြွေနဂါးတစ်ကောင်က မြေအောက်မှာ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ကောင်းကင်ထက်မှာ ဓားချီများနှင့် နတ်နဂါးများက နေရာတိုင်းမှာ ယှက်ဖြာသွားလာနေပြီး သူတို့နှင့် ထိခတ်မိသော ကျင့်ကြံသူများသည် အဲဒါကို လုံးဝခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ နေရာမှာပင် သေဆုံးကုန်ကြ၏။

ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကမ္ဘာမြေသတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားများသည် အလွန်တရာ ထက်ရှပြီး အရာရာတိုင်းကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းကာ လောကကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အလွန်တရာသန်မာသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေ၏။

ဆူဇီမိုသည် လေထဲမှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေသည့် ကောင်းကင်အင်မော်တယ်များကို ကြည့်နေ၏။ သူ၏ အကြည့်က အေးစက်နေပြီး တစ်ခါတုန်းက မြို့ထဲမှာ စွမ်းပကားကြီးမားစွာဖြင့် မောက်မာခဲ့ကြသော ဤအဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

နှစ်ပေါင်းသိန်းချီကာလအတွင်း အမဲလိုက်စုဝေးပွဲကို ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်မှာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ကျင်းပခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၏။

အမဲလိုက်စုဝေးပွဲ တစ်ကြိမ်ကျင်းပတိုင်း အောက်ဘုံလောကကနေ တက်လှမ်းလာသော မဟူရာအင်မော်တယ် အရေအတွက်သောင်းချီကာ စုစည်းလာတတ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏ အရေအတွက်က တစ်သိန်းထိပင် ရှိလေသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံး သူတို့ထဲမှ အယောက်တစ်ရာကသာ ရှင်သန်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒါသည် မင်းသားယွမ်ကျော၊ ပကတိမိုးကြိုးမြို့၏ မြို့တော်အရှင်နှင့် မြို့ထဲမှ အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များအတွက် သေသေချာချာပြင်ဆင်ပေးထားသော သတ်ဖြတ်ခြင်းဧည့်ခံပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ဤနှစ်များမှာ အောက်ဘုံလောကက တက်လှမ်းလာသော ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာသည် ပကတိမိုးကြိုးမြို့၏ မြေအောက်အနက်ပိုင်းထဲမှာ မြုပ်နှံခံခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်သည်။

အောက်ဘုံလောကမှ သက်ရှိများ၏ အသက်များသည် ပကတိမိုးကြိုးမြို့မှ အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များအတွက် ဟင်းရွက်ကန်စွန်းများ၊ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မည်သူကမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဆူဇီမိုသည် ပကတိ ၁၀ ငရဲ၏ အထက် ရင်ပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့စဉ်က သူ၏ ဘေးပတ်လည်မှ အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များ၏ မျက်နှာများကို အမြဲတမ်းအမှတ်ရနေ၏။

ပကတိ ၁၀ ငရဲသို့ ဝင်ရောက်သော အောက်ဘုံလောကမှ သက်ရှိများအားလုံးသည် သူတို့၏ ကစားစရာအရုပ်များသာဖြစ်၏။

ဤအဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များသည် အစစ်အမှန်အမဲလိုက်သူများ ဖြစ်လေသည်။

အောက်ဘုံလောကမှ သက်ရှိများကြား အစုလိုက်အပြုံလိုက် အပြန်အလှန်သတ်ဖြတ်မှုသည် သူတို့အတွက် ကစားပွဲတစ်ခုဖြစ်ခဲ့၏။

ဤအဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များသည် လူ့အသက်များကို ကစားရခြင်းမှာ အသားကျနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူတို့သည် ရင်ပြင်ပေါ်မှ အောက်ဘုံလောက၏ သက်ရှိတစ်သိန်းကို အထက်စီးကနေ စီးပိုးခြယ်လှယ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲရှိ အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် အေးစက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောဆိုရယ်မောနေခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်တုန်းက ဆူဇီမိုသည် တက်လှမ်းလာသည်မှာ မကြာသေးသော အစွမ်းအစမရှိသည့် မဟူရာအင်မော်တယ်တစ်ယောက်သာဖြစ်ခဲ့၏။

အားအနည်းဆုံး အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များက ကမ္ဘာမြေအင်မော်တယ်များဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အင်မော်တယ်များစွာပင် ပါဝင်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ဆူဇီမိုသည် ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်၏ အထက် လေထဲမှာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ တစ်ခါက စွမ်းပကားကြီးမားစွာဖြင့် မောက်မာဝင့်ကြွားခဲ့သော အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်များ အားလုံးသည် ယခု သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တုန်ယင်နေကြ၏။

“အဲဒါ သူပဲ… ငါ သူ့ကို သိတယ်… သူက အရင်တုန်းက ပကတိ ၁၀ ငရဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ နိမ့်ကျသက်ရှိတစ်ယောက်ပဲ”

“သူက နှစ်ထောင်ဂဏန်းတချို့နဲ့ ဒီလောက်အတိုင်းအတာအထိရောက်အောင် ဘယ်လိုကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ”

“သူ… သူဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာက ထိတ်လန့်တကြားအမူအရာများနှင့်အတူ လေထဲမှာရှိသော ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်နေကြ၏။

ဆူဇီမို၏ အမူအရာက အေးစက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဘေးမှာ အလွန်တရာမြင့်မားသော အပူချိန်နှင့်အတူ မီးတောက်လုံးလေးလုံးက ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာ၏။

အင်မော်တယ်တာအိုမီး၊ မိစ္ဆာတာအိုမီး၊ ဗုဒ္ဓတာအိုမီးနှင့် တောင်ပိုင်းမင်းလီမီးတို့က သူ့ရှေ့မှာ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစည်းပြီး ဧရာမမီးလုံးတစ်လုံးကို ဖြစ်ပေါ်လာစေ၏။

ပကတိမိုးကြိုးမြို့၏ အထက်မှာ အလွန်တရာနီးကပ်သော အလျှံညီးညီး နေတစ်စင်းကဲ့သို့ ဧရာမမီးလုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာ၏။

ပကတိမိုးကြိုးမြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံများစွာက စတင်၍ လောင်မြိုက်ခံလာရပြီး မီးတောက်၊ မီးညွှန့်များက ကောင်းကင်ထက်ကို တလိပ်လိပ်ထိုးတက်နေ၏။

မြေပြင်နှင့် မြို့ရိုးများကနေလည်း စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးခိုးများက စတင်အူထွက်လာ၏။

“ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မီးတောက်လဲ”

မြေပြင်ပေါ်ကနေပင်လျှင် ကမ္ဘာမြေအင်မော်တယ်များစွာသည် မီးလုံး၏ လောင်မြိုက်ခြင်းအပူကို ခံစားမိနိုင်ပြီး မြို့ထဲကနေ စတင်ထွက်ပြေးလိုက်ကြ၏။

“အဲဒါကို လောင်ကျွမ်းလိုက်စမ်း”

ဆူဇီမိုက မှင်သေသေဖြင့်ပြောပြီး သူ့၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ သူ့လက်ထဲရှိ မီးတောက်လုံးလေးလုံးကနေ ပေါင်းစည်းထားသော ဧရာမမီးလုံးက ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်ရှိရာသို့ လိမ့်ဆင်းသွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆူဇီမို၏ နှာရောင်ကနေ အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်မီးတစ်စက ပစ်လွင့်ထွက်ပေါ်သွားပြီး မီးလုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ဘုန်း….

မီးလုံးက ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သောအခါ အဲဒါက ပို၍ပင်ကြောက်စရာကောင်းသော မီးတောက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အဘက်ဘက်ကို လျင်မြန်စွာဖြန့်ကြက်ကာ အရာရာတိုင်းကို လောင်ကျွမ်းပြာချပစ်နေ၏။

ထိုအခါမှသာ မြို့ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဆင်းသက်ရောက်ရှိလာပြီကို နားလည်သိရှိသွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်လိုက်ကြ၏။

မြို့ထဲရှိ ကမ္ဘာမြေအင်မော်တယ်များကို မပြောနှင့်… ကောင်းကင်အင်မော်တယ်များပင်လျှင် ပဉ္စဝဏ္ဏတာအိုမီးကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။

မည်သူကမှ မီးတောက်များကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးပမ်းရဲပေ။

ပဉ္စဝဏ္ဏတာအိုမီးက လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကြက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင် ပကတိမိုးကြိုးမြို့တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်၏။ အဲဒါက ဧရာမမီးတောက်ပင်လယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။

ပကတိမိုးကြိုးမြို့ထဲကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ကျင့်ကြံသူများစွာက အကြောက်မပြေသေးဘဲ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မီးတောက်ပင်လယ်၏ အထက်ကောင်းကင်မှာ လူတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ သူ့ကို မီးတောက်များက လွှမ်းခြုံထားပြီး သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် မောက်မာဝင့်ကြွားနေ၏။

ယနေ့အပြီး၌ ဖုန့်စန်းထျန်ကို တစ်ခါက ဖိနှိပ်၍ အောက်ဘုံလောကမှ သက်ရှိပေါင်းမြောက်များစွာကို မြှုပ်နှံထားသည့် ဤရှေးဟောင်းမြို့တော်က ဆက်လက်၍ တည်ရှိတော့မည်မဟုတ်ဘဲ အပျက်အစီးပုံဘဝ ကျရောက်သွားတော့မည်ကို လူတိုင်းက သိရှိလိုက်၏။

ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်အထက်မှာ…

ဤတိုက်ပွဲအပြီး၌ နဂါးဖီးနစ်ခန္ဓာက ယိုယွင်းပျက်စီးလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ရတနာသူတော်စင်ကျောက်စိမ်းကျမ်းကနေ စုဖွဲ့ထားသော နဂါးဖီးနစ်ခန္ဓာသည် တဗူးနဂါးဖီးနစ်တစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှိသော်လည်း နဂါးဖီးနစ်မျိုးဆက်သွေးနှင့် အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်မပါရှိဘဲ ၎င်း၏ ခွန်အားက သိသိသာသာနိမ့်ကျလေသည်။

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီး၌ နဂါးဖီးနစ်ခန္ဓာက ဆက်လက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။

ဆူဇီမို၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်က လှုပ်ရှားသွားပြီး ရတနာသူတော်စင်ကျောက်စိမ်းကျမ်းက သူ့၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

နဂါးဖီးနစ်ခန္ဓာကလည်း ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းရင်း သူက ကောင်းကင်အင်မော်တယ်များစွာ၏ သိုလှောင်အိတ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

သူက ကောင်းကင်အာဏာပါးကွက်သား အစောင့်တပ်သား ၂၀၀ကျော်ကျော်၏ တံဆိပ်ပြားများကိုလည်း သိမ်းယူလိုက်ပြီး မဟာကျင်းအင်မော်တယ်နိုင်ငံကနေ ထွက်ခွာရန် ယွင်ကျူး သူ့အား ပေးထားသည့် ပို့ဆောင်ရေးအဆောင်ကို ချိုးချေလိုက်၏။

ကျိရွှမ်အင်မော်တယ်နိုင်ငံ…

နယ်စပ်မှာရှိသော ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်မြို့၊ သွမ့်ယွမ်မြို့တွင်…

ယွင်ကျူးသည် ဖု့န်ကျစ်ရီနှင့် ပကတိအင်မော်တယ် ညသင်္ချိုင်းကို ပို့ဆောင်ပေးနေ၏။ သူတို့သည် ကျိရွှမ်အင်မော်တယ်နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သည် ပို့ဆောင်ရေးဝင်္ကပါသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်တိုက်ပို့ဆောင်ခံရပြီးနောက် ဤရှေးဟောင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

သူမသည် သူတို့၏ ရထားလုံးကို မြို့ပြင်သို့ မောင်းနှင်လိုက်ပြီး မြို့ဂိတ်တံခါးမှာ ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

“ကိုယ့်လူတို့… ငါ နင်တို့ကို ဆက်ပြီးတော့ လိုက်ပို့ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး… မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ဒီကနေ မြောက်ဘက်အရပ်ကို ဦးတည်လိုက်… နင်တို့တွေက အင်မော်တယ်မိစ္ဆာ အသူတရာချောက်နက်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်”

ယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

“အင်အင်မော်တယ်မိစ္ဆာ အသူတရာချောက်နက်ကို ကျော်ရင် မိစ္ဆာမဟာနယ်မြေကို ရောက်ပြီ”

ရထားလုံးထဲရှိ ခန်းစီးက လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖုန့်ကျစ်ရီက လျှောက်လှမ်းထွက်လာ၏။ သူမက ယွင်ကျူးကို စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ပကတိအင်မော်တယ် ညသင်္ချိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ”

ယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။

ဖုန့်ကျစ်ရီက မျက်လွှာချပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

ပကတိအင်မော်တယ် ညသင်္ချိုင်းသည် ဆက်လက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ မေ့မြောနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူက အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်၏။

“ကျွန်မတို့ အခုပဲ ထွက်သွားပါတော့မယ်… နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ဖုန့်ကျစ်ရီက ခဏမျှငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

ယွင်ကျူးက နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

“နင်တို့တွေ နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီးမစောင့်ချင်ဘူးလား”

“ဘာအတွက်လဲ”

ဖုန့်ကျစ်ရီက မေးလိုက်၏။

“လူတစ်ယောက်ပေါ့”

ယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

“သူက နင်တို့တွေကို လိုက်ပို့ပေးဖို့အတွက် ဒီနေရာကို အသည်းအသန်ပြန်လာနေလောက်ပြီ”

ယွင်ကျူး ပြောဆိုနေသည့်လူက ဆူဇီမိုဖြစ်သည်ကို ဖုန့်ကျစ်ရီက သိရှိလိုက်၏။

“သူဘယ်သွားတာလဲ”

ဖုန့်ကျစ်ရီက မေးလိုက်လေ၏။

ယွင်ကျူးက ပြန်ဖြေတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူမက ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွား၏။ သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက် ပြေးလွှားလာနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူက ရောက်ရှိလာ၏။

အဲဒါက ဆူဇီမိုဖြစ်လေသည်။

ပို့ဆောင်ရေးအဆောင်ကို အသုံးပြုပြီး ဆူဇီမိုသည် ကျိရွှမ်အင်မော်တယ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထို့နောက် သူက လုံးဝအနားမယူဘဲ သွမ့်ယွမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိဖို့ မြို့တော်၏ ပို့ဆောင်ရေးဝင်္ကပါကိုသုံးကာ ဤနေရာသို့ ဆက်လက်၍ပြေးလာခဲ့၏။

“နင် အောင်မြင်ခဲ့လား”

ယွင်ကျူးက ဆူဇီမိုကို ကြည့်ပြီး အကဲစမ်းမေးလိုက်၏။

“အင်း”

ဆူဇီမိုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထပ်မံ၍ပြောဆိုခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူက ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်မှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။ မြို့တော်ကို မီးလောင်တိုက်သွင်းပြီးနောက် သူသည် ဤနေရာကို ရောက်ရှိလာဖို့အတွက် ပို့ဆောင်ရေးအဆောင်ကို အသုံးပြုခဲ့၏။ ထိုနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သတင်းက ယခုအချိန်ထိ မပျံ့နှံ့သေးပေ။

ဆူဇီမိုက အတော်လေးအစွမ်းထက်သားဟု ယွင်ကျူးက သူမဘာသာသူမ တွေးလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ပကတိမိုးကြိုးမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သူမက မသိရှိသေးဘဲ ဆူဇီမိုသည် မင်းသားယွမ်ကျောကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု သူမက တွေးထင်လိုက်၏။

“စီနီယာညသင်္ချိုင်းကို တစ်ချက်သွားကြည့်ရအောင်”

ဆူဇီမိုက ပြောပြီး ရထားလုံးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။

ယွင်ကျူးက ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ရထားလုံးက အတော်လေးကျယ်ဝန်းပြီး လူဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ကို ဝင်ဆံ့စေနိုင်၏။