အခန်း (၃၁)

ဖန်ချီက ကျီလင်းချန်ကို သွားမစရဲပေ။ သူမက “လင်းချန်၊ မင်းဒီမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်သူက မှားတယ်၊ ဘယ်သူ မှန်တယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။ မရီးက ဘာမှကို ထိန်ချန်ထားပြီးပြောတာမရှိဘူး။ သူမကသာ လွန်တာပါ”

ကျီလင်းချန်က ဖန်ချီကို ကြည့်ပြီး “သူမက မှန်ပြီး မရီးက မှားနေရင်ရော? သူမ မှန်ရင် မရီး တောင်းပန်မှာလား? သူမ မှားလို့ရော ဘာလုပ်မှာလဲ? ကျွန်တော့်မိန်းမ မကောင်းကြောင်းကို ပြောစေချင်နေတာလား? အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်”လို့ ပြောလိုက်သည်။  သူက ဧည့်ခန်းထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ ကျီဝမ်ကို အပြစ်ပေးနေကျ အခန်းကျဉ်းပြီး မှောင်မဲနေတဲ့ အခန်းလေးဆီကို တန်းတန်းလျှောက်သွားသည်။ တံခါးက ပိတ်ထားသည်။ 

သူက သော့ကိုယူလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့၊ သူက စောင့်နေတဲ့ အိမ်စေကို “တံခါးဖွင့်လိုက်”လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တင်ပြင်ခွေထိုင်နေတဲ့ ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။ သူမ နားကြားမှားတယ်လို့ ထင်နေသည်။ အဲ့ဒါ ကျီလင်းချန်ရဲ့ အသံပဲ။ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? 

အိမ်စေက “ဒုတိယ သခင်လေး၊ ဒုတိယသခင်မလေးကို အခန်းထဲပိတ်ထားခိုင်းတာက သခင်ကြီးပါ။ အခု၊ သခင်ကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ကျွန်တော်တို့ တံခါးမဖွင့်ရဲပါဘူး။ ”

ကျီလင်းချန်က ရွဲ့ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ သူက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလောက်ဆုတ်ပြီး တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။ “မင်း လစာရစေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်။”

ကျီလင်းချန် ကန်ဖွင့်လိုက်တာကြောင့် ဖန့်ရှောင်နွမ်က တုန်ပြီး ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမက တံခါးကနေ သူမကို မထိခိုက်နိုင်အောင် အထဲထဲကို ဝင်နေသည်။ 

ကျီလင်းချန်က ဝင်သွားပြီး အခန်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ မိန်းကလေးဆီကို မျက်စိရောက်သွားသည်။ “မင်း ဒီမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွားနဲ့ နေချင်တာလား? ငါ တံခါးကို ပြင်ပေးလို့ရတယ်။” 

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ခေါင်းခါပြီး “မနေချင်ဘူး”လို့ ဖြေလိုက်သည်။ 

ကျီလင်းချန်က “မင်းဒီမှာ မနေချင်ရင် ထွက်လာခဲ့”လို့ ပြောလိုက်သည်။ 

ထိုင်နေတာ အတော်ကြာနေတဲ့အတွက် ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက ထုံနေသည်။ သူမက ခဏလောက်ကြာအောင် မထနိုင်ဖြစ်နေသည်။ တံခါးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျီလင်းချန်က “မင်း ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ? မင်းအဝတ်အစားတွေကို သိမ်းဖို့ ငါ့ကို ကူညီစေချင်နေတာလား?”

ကျီလင်းချန်က အကြာကြီး မစောင့်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူက ပြန်ပြောဖို့ ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။ သူက အခန်းကျဉ်းထဲကို ဝင်သွားပြီး သူမကို သယ်ဖို့ ကွေးပြီး ဝင်သွားသည်။ သူက သူမကို ခေါ်ထုတ်ပြီးတော့ ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်သွားခဲ့သည်။ 

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဧည့်ခန်းထဲက သခင်ကြီးကျီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျီလင်းချန်က သူမကို ချထားလိုက်တော့ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ရပ်နေလိုက်သည်။ သခင်ကြီးကျီက သူမကို ကြည့်နေသည်။

“ကျီလင်းချန်၊ ဒါ ဘာလဲ?” သခင်ကြီးကျီက အရမ်းကို စိတ်ဆိုးနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ သူက ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို သီးသန့်နေခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာသေးတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့သားက သူမကို သွားကယ်ထုတ်လာသည်။ 

ကျီလင်းချန်က “သူမက ကျွန်တော့်မိန်းမ၊ သူမကို အပြစ်ပေးခိုင်းတာကိုက အဖေကို လေးစားသမှုပြုထားတာပဲ။ သူမကို ခဏလောက် အပြစ်ပေးပြီး ပိတ်ထားတာကလည်း ပိတ်ထားတာပဲ”လို့ ပြောပြီး ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို ဆွဲကာ အပေါ်ထပ်တက်သွားခဲ့သည်။ 

သူတို့ အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျီလင်းချန်က ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူက “ မင်း ကျီမိသားစုအိမ်ကနေ ထွက်သွားချင်တာမလား? အခုပဲ မင်းပစ္စည်းတွေကို သိမ်းလိုက်၊ ငါတို့ ဒီည ပြောင်းမယ်။” လို့ပြောလိုက်သည်။ 

ဖန့်ရှောင်နွမ်က အံ့ဩသွားသည်။ “ဘာ၊ ရှင် ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း လုပ်မှာလား?” 

“အားလုံးကောင်းဖို့အတွက် ငါတို့ မြန်မြန် ပြောင်းမှဖြစ်မယ်”လို့ ကျီလင်းချန်က ဖြေးဖြေးအေးအေးပဲ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဘာလို့ စောစောတည်းက မပြောတာလဲ? ရှင်သာ စောစောပြောရင် ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။” လို့ ဖန့်ရှောင်နွမ်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမက ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ကျီမိသားစုအိမ်မှာ သူမရဲ့ပစ္စည်းတွေက များများစားစားမရှိတဲ့အတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိမ်းလိုက်နိုင်သည်။ 

ကျီလင်းချန်ရဲ့ ဖုန်းက ရုတ်တရက် ထမြည်လာခဲ့သည်။ သူကတော့ ယဲ့မုပိုင်ပါ။ ကျီလင်းချန်က မစဉ်းစားဘဲ တန်းပြီး‌ ဖုန်းချလိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင် သူက ထပ်ခေါ်ပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူကိုင်လိုက်သည်။ “ဘာလဲကွာ?” 

ယဲ့မုပိုင် “သားကြီး၊ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပြေးသွားတဲ့ မင်းမိန်းမကို တွေ့ပြီလား?”လို့ ပြောလိုက်သည်။ 

 ကျီလင်းချန်က ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မုပိုင်၊ မင်း တွေ့ချင်လို့လား?” 

“တွေ့ချင်တာပေါ့။ မုရုံလည်း ပြန်လာနေပြီ။ ငါတို့ အားလုံးတွေ့ကြမလား?” ယဲ့မုပိုင်က ဘယ်လောက်ဆိုးရွားတဲ့အရာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို မသိထားပေ။

ကျီလင်းချန် အပြင်သွားမှာကို ဖန့်ရှောင်နွမ် ကြားလိုက်တဲ့အခါ သူမက “ရှင် အပြင်သွားမလို့လား? ကျွန်မကိုကော ခေါ်မသွားဘူးလား”လို့ မေးလိုက်သည်။ 

“အာ၊ ငါ ဘာလို့ မိန်းမအသံကို ကြားနေရတာလဲ? လင်းချန်၊ မင်း မိန်းမအသံလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရည်းစားအသစ်လေးရဲ့ အသံလား။ တအား ချိုတာပဲနော်။” ယဲ့မုပိုင်က အတင်းပြောပုံဖြစ်နေသည်။ 

ကျီလင်းချန်က ဘာမှပြန်မဖြေပေ။ သူက ဖုန်းချပြီး ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို “ငါ အပြင်ခဏသွားလိုက်ဉီးမယ်။ သိမ်းထားလိုက်။ ငါ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဉီးမယ်။ ဒီည ပြန်လာပြီး မင်းကို လာခေါ်မယ်။” လို့ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်။” ဖန့်ရှောင်နွမ်က အခုမှ ပိတ်ထားခံရတာကနေ လွတ်တာဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် ကျီလင်းချန်ကလည်း သူမနဲ့ အိမ်ပြောင်းဖို့ ကတိပေးထားသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမက နာခံတတ်နေပြီးတော့ ကျီလင်းချန် ပြောတာတွေကို ဂရုတစိုက်နားထောင်နေသည်။ အခုချိန်မှာ ကျီလင်းချန်က အရမ်းကြည့်ကောင်းနေတယ်လို့ ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေသည်။ 

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကျီလင်းချန် အိမ်က ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့ သူမဖုန်းကို အားသွင်းဖို့ သွားလိုက်သည်။ သူမ ပြန်လာပြီးတော့ သူမရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဟယ်လိလိကို သူမ အဆင်ပြေတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ 

ကျီလင်းချန် ဗီလာရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို ရောက်သွားချိန် မုရုံနဲ့ ယဲ့မုပိုင်တို့ကလည်း အစောကြီးရောက်နေပြီပင်။ တခြားသူတွေလည်း လာနေကြပြီး လမ်းပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးကြသည်။ 

ယဲ့မုပိုင်က အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ထားပြီး ဆိုဖာကို မှီနေသည်။ တက်လာတဲ့သူကို သူမြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ ထရပ်လိုက်သည်။ “ဘုရားသခင်၊ သတိုးလောင်းလာနေပြီ။” 

ကျီလင်းချန် ထိုင်လိုက်ချင်း မုရုံက သူ့ကို လာမှီလိုက်ခဲ့သည်။ “သူဌေးကျီမှာ ရည်းစားအသစ်တစ်ယောက် ရှိနေပြီလို့ မုပိုင်ဆီကနေ ငါကြားတယ်။ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒီလူက အတော်ပိုတဲ့လူပဲ။ တစ်ညလေးတောင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းနိုင်လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”