အခန်း (၉၆)
Vol. 7 Ch. 96
“အဲဒီ သူနာပြုတွေက ကျွန်မကို မုန့်တွေဝယ်လာပေးတဲ့ ရှင်က ကျွန်မအတွက် ဘယ်လောက် ကြည်နူးဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ ပြောနေကြတာ။ ရှင်က TV ထဲကနဲ့ လုံးဝမတူဘူးလို့ သူတို့က ပြောနေတယ်" ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမကြားသမျှကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ပြောပြခဲ့သည်။
ကျီလင်းချန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါ မကောင်းဘူးလား"
ဖန့်ရှောင်နွမ် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ နည်းနည်းလေး ရှက်လို့ "
ဖန်ချီ ပြောတာ မှန်သည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်က သူတစ်ပါးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တာမတော်ကြပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သခင်ကြီး ကျီ ကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သခင်ကြီး ကျီ အတွက် ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ကျီလင်းချန်က သူ့အနားနေပြီး ရံဖန်ရံခါမှာ သူ့ရဲ့ဆေးသွင်းပိုက်ကိုချောင်းကြည့်နေသည်။
မနေ့ညကတည်းက ဘာမှမစားရသေးတဲ့ သခင်ကြီး ကျီက ဆာလောင်မှုကြောင့် မကူညီနိုင်ဘဲမေးလိုက်သည်။ “ဘယ်အချိန်ကျမှ ငါ့ဆီ မနက်စာ ယူလာပေးမှာလဲလို့ အိမ်တော်ထိန်းကို မေးလိုက် ”
ဖန့်ရှောင်နွမ် အေးခဲသွားသည်။ သခင်ကြီး ကျီ တစ်နာရီကျော်နေခဲ့ရတာပဲ။ သူ့အတွက် မနက်စာ ယူလာပေးတာကို သူတို့ မေ့သွားကြသည်။
ကျီလင်းချန်က ကိုးရိုးကားရားနိုင်စွာ ချောင်းဆိုးခဲ့သည်။ "အမ်း၊ အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ အဖေ့အတွက် မနက်စာ ယူလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရောက်လာတုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပါလာတယ်။ ဒါပေမယ့် အဖေကမနိုးသေးဘူး။ အဖေ့ရဲ့အနားယူမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့ မနှိုးလိုက်တာ။ မနက်စာကို ဘေးမှာထားပြီး မေ့သွားတယ်"
မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ဒီလူနှစ်ယောက်က အားကိုးလို့မရပေ။ သခင်ကြီးကျီ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က သူ့ကို ပြုစုပေးမှာလား။ သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်မနေခိုင်းသင့်ဘူးမလား။ သူတို့က လူနာရဲ့ အစားအသောက်ကိုတောင် မေ့သွားနိုင်တယ်။
ကျီလင်းချန် ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အစားအသောက်ကို ယူကာ ထမင်းစား စားပွဲငယ်လေးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က အစားအသောက်ကို အမြန်စီစဉ်ပြီး သခင်ကြီး ကျီ အတွက် နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ခိုင်မာတဲ့ခံယူချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ ဆန်ပြုတ်က စောနတုန်းက အရမ်းပူတယ်။ အပူချိန်က အခုဆိုအတော်ဖြစ်သွားပြီး စားရင် အရမ်းကြီးမှုတ်စရာမလိုတော့ဘူး”
"အဲ့တော့ ငါ့အတွက် ဆန်ပြုတ်ကို အေးအောင်ထားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်သင့်လား" သခင်ကြီး ကျီက မကျေနပ်ချက်တစ်ချို့နဲ့ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက သာမန် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့မိသားစုကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသတဲ့နည်းလမ်း မဟုတ်ဘူးလား" ဖန့်ရှောင်နွမ် အရှက်မဲ့စွာပြောလိုက်သည်။
သခင်ကြီး ကျီက သူမကိုဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျီလင်းချန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သူတို့ရဲ့ အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း ကော့တက်သွားခဲ့သည်။
သခင်ကြီး ကျီရဲ့ နံနက်စာအား မေ့သွားသည့်အတွက် နောင်တရကြောင်း ပြသရန်အတွက် ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ကို ခွံ့ကျွေးရန် အစပြုခဲ့သည်။ သူမက ပန်းကန်လုံးနှင့် တူတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သခင်ကြီးကျီ အနားမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ "လာ၊ အဖေ သမီးခွံ့ကျွေးပါရစေ"
သခင်ကြီး ကျီပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်း ငါ့ကို ခွံ့ကျွေးရဲတယ်ဆိုရင်တောင် ငါ မစားရဲဘူး"
"အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါကသေချာပေါက် အဆိပ်မရှိပါဘူး " ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဆန်ပြုတ်တစ်ဇွန်းကို ခပ်လိုက်ပြီး သခင်ကြီး ကျီရဲ့ ပါးစပ်နား တေ့ပေးခဲ့သည်။
သခင်ကြီး ကျီက သူ့ပါးစပ်ကို မဝံ့မရဲနဲ့ဟလိုက်သည်။ သူ တစ်လုပ်သောက်လိုက်သည်နှင့် သူ့လျှာက ဆက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ဒီဆန်ပြုတ်က ဘယ်လိုအေးနေတာလဲ။ ပူနေသေးတာ သိသာထင်ရှားလွန်းတော့ သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတော့မည်။
ဒါကိုမြင်တော့ ကျီလင်းချန်က တစ်ရှုးတစ်ရွက်ကို အမြန်ထုတ်ပြီး သူ့အဖေရဲ့ပါးစပ်နားမှာ ထားပေးလိုက်သည်။ “အဖေ၊ ထွေးထုတ်လိုက်။” သခင်ကြီး ကျီက ပူနေတဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို သူ့သားရဲ့ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
"ရှောင်နွမ်၊ လိမ္မာတယ်။ ငါ့စကားကိုနားထောင်။ သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါ။ ငါကအသက်လည်း အတော်လေးကြီးနေပြီမို့ မင်း ငါ့ကို စောင့်စရာမလိုဘူး" သခင်ကြီး ကျီက သူ့ကိုယ်သူ ပိုနာကျင်ခြင်းကနေ ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်အား ဤအရာအားလုံးကို မပြောမီတွင် သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ အမှားတစ်ခုခု ထပ်လုပ်မိသွားပုံရသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ။ ဒါဆို ကျွန်မယောက်ျားကို အဖေ့ကို ကျွေးခိုင်းလိုက်တော့မယ်။" ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ဖန့်ရှောင်နွမ် ထိုင်ခုံမှထကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျီလင်းချန်က သူ့လက်ကို ဆေးဖို့သွားလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာ ပြန်ထိုင်ခဲ့သည်။ သူ့မိန်းမပေးလာတဲ့ ပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။ အရင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဖူးတဲ့ CEO ကျီ က စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ စီးပွားရေးလောကတွင် ခြေပုန်းခုတ်ခြင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူ အခက်အခဲမရှိခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ ပိုခက်လေလေ သူ့အတွက် စိန်ခေါ်လေလေပါပဲ။ သူ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။
စီးပွားရေးလောကရဲ့ ဘုရင်လို့ လူသိများတဲ့ ကျီလင်းချန်က သူ့အဖေ ကို မနက်စာ ဘယ်လိုခွံ့ကျွေးရမှန်းမသိပေ။ သူ့မိန်းမက ငယ်သေးတာမို့ သူမ သူ့ကို ဘယ်လိုခွံ့ကျွေးရမှန်းတောင် မသိဘူးဆိုတာတာ နားလည်လို့ရနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်က လူနာကို ဘယ်လိုခွံ့ကျွေးရမလဲဆိုတာ မသိရင် ရယ်စရာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ကျီလင်းချန် ဘယ်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပါစေ သူ အဲဒါကို မပြခဲ့ပေ။ ဇနီးဖြစ်သူနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကနေ သူ သင်ယူခဲ့သည်။ သူ့အဖေကို မကျွေးခင် ဆန်ပြုတ်ကို မှုတ်လိုက်သည်။
သခင်ကြီး ကျီက ဒီငယ်ရွယ်တဲ့ ဇနီးမောင်နှံတွေက အနည်းငယ် စိတ်မချရဘူးလို့ ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆန်ပြုတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ မသွင်းခင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ထပ်ပြီးမှုတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ပထမတစ်လုပ်စားလိုက်သည်။ "လင်းချန်၊ မင်း ငါ့ကို ခွံ့ကျွေးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"
ကျီလင်းချန် ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူက ဖခင်ဖြစ်သူကို ဘာအမူအရာမှ ထုတ်ဖော်မပြဘဲ ဆက်ခွံ့ကျွေးခဲ့သည်။ သူနဲ့ သူ့အဖေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်တုန်းကမှ အဆင်မပြေခဲ့ချေ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြား အမြဲအေးစက်နေခဲ့ကြသည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမယောက္ခထီးရဲ့ စကားတွေကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူမက လေထုကို အသက်ဝင်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။
"အဖေ၊ ကျွန်မ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အပူထိန်းခွက်က ဒီလောက်ထိ အကျိုးသက်ရောက်မှာရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဆန်ပြုတ်ကို အဲဒီထဲမှာထည့်ထားတာ နှစ်နာရီကနေ သုံးနာရီလောက်ကြာသွားတာကို အဲ့တာက နွေးနေသေးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးလိုက်ပါနဲ့နော်။ ကျွန်မလည်း ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိဘူး!"
သခင်ကြီးကျီက သူ့ချွေးမကို လှမ်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူမကို အပြစ်ပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ "မင်းက အစေခံ မဟုတ်ဘူး။"
ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ကတိပေးခဲ့သည်။ "အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်ပိုင်း ကျွန်မ သင်ယူပါ့မယ်"