အခန်း (၁၁၂)

သခင်ကြီး ကျီမှာ လုံလောက်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မရသေးသော်လည်း နှစ်ယောက်လုံးက သူနှင့် ဆက်မကစားချင်ကြတော့ပေ။ နောက်ပြီး အချိန်ကလည်းနောက်ကျနေပြီမို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သခင်ကြီး ကျီကို အိပ်စေချင်နေကြသည်။

ကျီလင်းချန် ကတ်တွေကို ဖယ်လိုက်သည်။ ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ပြီး သူ့ဖုန်းထဲက စာရွက်စာတမ်းကို စဖတ်ခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ ခြေထောက်ပေါ် ခေါင်းတင်ကာ ဖုန်းဖြင့် ကစားခဲ့သည်။

တစ်နာရီက မြန်မြန်ကုန်သွားခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ် ရုတ်တရက် ဖုန်းချလိုက်ပြီး နာကျင်စွာအော်ခဲ့သည်။ “ယောကျ်ား ဗိုက်အောင့်တယ်…”

ကျီလင်းချန် စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်လို့မပြီးသေးပေ။ သူ့မိန်းမ သူ့ကိုထပ်ချွဲနေပြန်ပြီလို့ တွေးပြီး သူမကိုမေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကလေးက ကန်နေလို့လား"

ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ မျက်နှာလေးက နီရဲနေခဲ့သည်။ သူမ အမြန်ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ခြေထောက်ကြားတွင် နွေးနေတာတစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ရာသီလာနေတာပဲ။ သူမ ဘာမှမယူလာခဲ့မိဘူး!

ဖန့်ရှောင်နွမ် ရေချိုးခန်းထဲ အမြန် ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူမထွက်လာပြီးနောက် သူနာပြုအခန်းသို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ အမျိုးသမီးလစဥ်သုံး pad ထုပ်ဖြင့် လူနာခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန်က ဖန့်ရှောင်နွမ် ကိုင်လာတဲ့ဟာကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့မိန်းမ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဖန့်ရှောင်နွမ် ထွက်သွားပြန်သည်။ သူမ ဆိုဖာပေါ်ပြန်လှဲပြီး ကွေးနေခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန်က သူ့မိန်းမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမရဲ့မျက်နှာမှာ လည်းဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ သူမသွေးတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားလို့ များလား။

"ရှောင်နွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျီလင်းချန် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့လက်ကို အားပျော့စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ အရင်ဆုံး ကျွန်မကို စကားမပြောနဲ့ဦး။ ကျွန်မ ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုတယ်။”

"ဗိုက်အောင့်နေလို့လား" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် အင်တင်တင်နဲ့ အားပျော့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကျောက်တုံးအကြီးကြီး ကျွန်မဗိုက်ပေါ် ပြုတ်ကျလာသလို ခံစားနေရတယ်။ အသက်ရှုလိုက်တိုင်းနာတယ်။" သူမမှာ စကားပြောဖို့ ခွန်အားတောင် သိပ်မရှိဘူး။ သူမရဲ့ပုံစံက လွန်ခဲ့သည့်အခိုက်အတန့်က ထက်မြက်တဲ့မိန်းကလေးနှင့် လုံးဝကွဲပြားပုံရသည်။

ကျီလင်းချန်က သူ့မိန်းမရဲ့ မသက်မသာ အမူအရာကို မြင်ပြီး နှလုံးနာကျင်စွာ သူမရဲ့ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမရဲ့နဖူးပေါ်မှာ ချွေးလေးတွေတောင်စို့နေခဲ့သည်။ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို နာကျင်နေတဲ့ပုံပဲ။

ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကောင်းပေ။ သူမက သူမရဲ့ ရာသီစက်ဝန်းကို အမြဲဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အစပ် ဒါမှမဟုတ် အအေးတစ်ခုခုစားမိရင် ရာသီလာတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကို ဆေးရုံမှာခံစားရလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေပေမယ့် နာကျင်မှုက လုံးဝမသက်သာခဲ့ချေ။ နာကျင်လွန်းလို့ သူမ ငိုမိတော့မည်။ သူမ သနားစရာကောင်းစွာ အသံ တိုးတိုးလေးနဲ့ ရှိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရေခဲမုန့်၊ မုန့်တွေ၊ ဘီယာအေးအေးနဲ့ အာလူးချောင်းကြော်တွေကို ထပ်မစားရဲတော့ဘူး"

ကျီလင်းချန်က ဘောလုံးတစ်လုံးလိုကွေးနေတဲ့ သူ့မိန်းမကို ကြည့်နေသည်။ သူ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ပေ။ သူ့မိန်းမက သူမရဲ့ ဗိုက်ကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်တော့ နွေးထွေးမှုအချို့ရရှိစေရန် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန်ပွတ်ကာ သူမဗိုက်ပေါ်ကပ်လိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ဗိုက်က နွေးလာသည်။ သူမစကားပြောရင်း သူမမျက်လုံးတွေက ဝေဝါးနေခဲ့သည်။ "ယောကျ်ား..."

ကျီလင်းချန် ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သူ့လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်ကာ ဇနီးဖြစ်သူအတွက် လှဲအိပ်ဖို့ ခေါင်းအုံးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ကိုခဏစောင့်။ ကိုယ် အပြင်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။"

ကျီလင်းချန် လူနာခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ကော်ရစ်တာမှာ ရပ်လိုက်ပြီး စာတစ်တန်းကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ သူ စာရိုက်လိုက်သည်။ “ငါ့မိန်းမ ရာသီလာလို့ ဗိုက်အောင့်နေရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ရာသီလာလို့ ဗိုက်အောင့်နေတဲ့အခါ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။"

မိနစ်နှစ်ဆယ်က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကျီလင်းချန်က လူနာခန်းထဲသို့ ပြန်မလာသေးပေ။

ဖန့်ရှောင်နွမ် နာကျင်လွန်းလို့ မေ့လဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ဗိုက်အောင့်တာကို သက်သာစေဖို့ သူမ ရေနွေးနည်းနည်းလောက်သောက်ချင်ပေမယ့် နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းတော့ လှုပ်လို့မရပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျီလင်းချန်က သူ့လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံးနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့မိန်းမ ထထိုင်နေတာ မြင်တော့ သူ မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့ရုတ်တရက်ကြီး ထနေတာလဲ"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ကျွန်မအရမ်းဗိုက်အောင့်နေလို့။ ရေနွေးသောက်ချင်လို့"

သခင်ကြီး ကျီလည်း အိပ်ပျော်နေပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်သား စကားတိုးတိုးလေးပြောပြီး သူ့ကို မနှိုးဘဲထားလိုက်သည်။

ကျီလင်းချန်က သူ့မိန်းမကို ဆိုဖာပေါ် ပြန်မှီစေပြီး အိတ်ကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ အိတ်ထဲမှာ ဆေးတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ သူက အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး နှစ်လုံးနဲ့ ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ယူလာပေးသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ယောကျ်ား ဘာလုပ်ချင်နေတယ်ဆိုတာကို နားမလည်သောကြောင့် သူမ မေးလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင် ဘာလို့ဆေးသောက်ရမှာလဲ"

ကျီလင်းချန် သူ့မိန်းမကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ပါးစပ်ဟလိုက်"

"ဟင်" ဖန့်ရှောင်နွမ် ဗိုက်အောင့်နေပေမယ့်လည်း သူမယောကျ်ားအတွက် စိတ်ပူနေသေးသည်။ “ယောကျ်ား၊ ကျွန်မ ဘာမှမခိုးထားပါဘူး။ ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ကျီလင်းချန်မှာ ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ သူလက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဆေးကို သူမပါးစပ်ထဲထည့်ပေးခဲ့သည်။ “လိမ္မာတယ်။ ဆေးသောက်လိုက်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားသည်။ "အိုး။ ဒီဆေးက ကျွန်မအတွက်လား"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ဒါက နာကျင်မှုကို သက်သာစေတယ်။ ရာသီလာလို့ ဗိုက်အောင့်တာကို သက်သာစေနိုင်တယ်။”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲက ဆေးလုံးသေးသေးနှစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ရင်ဘတ်ထဲ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့နှာခေါင်းက ပူလောင်လာပြီး မျက်လုံးထဲ ချက်ချင်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာခဲ့သည်။ ခုဏက သူမရဲ့ယောကျ်ားက သူမအတွက် ဆေးဝယ်ပေးဖို့ ထွက်သွားလိုက်တာပဲ။ အခုချိန်က အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ ဆေးဆိုင်တွေ ပိတ်နေလောက်ပြီ ဒီတော့ သူ ဒီဆေးကိုရှာဖို့ နေရာ တော်တော်များများကို သွားလိုက်ရမှာ။

တကယ်တော့ သူမက ဆေးရုံမှာရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆေးရုံမှာ ဆေးဝါးမျိုးစုံရှိနေတာကို သူမ လုံး၀ မေ့နေခဲ့သည်။ အခုအချိန်မှာ သူမ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားနေသလဲဆိုတာမှာသာ နစ်မြှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမ ယောကျ်ားဖြစ်သူကို လေးလေးနက်နက် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။