အခန်း (၁၂၅)

ဖန့်ရှောင်နွမ် စိတ်ရှုပ်ယှက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟမ်။ အဖေက ရှင့်နဲ့အတူတူ စားပွဲတစ်ခုတည်းမှာလား"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် ကြိုပြီးမသိထားခဲ့ဘူး"

“ဒါဆို အဖေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးဦး။ အလွန်အကျွံမသောက်စေနဲ့နော်။ သူ့ကို ဒီည အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးလိုက်” ဖန့်ရှောင်နွမ် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

“သိပါပြီ၊” ကျီလင်းချန် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဇနီးဖြစ်သူကို ဖုန်းချလိုက်ဖို့ ချော့မော့ပြီးနောက် ကျီလင်းချန်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သီးသန့်ခန်းကို ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အပြုံးကို ကြည့်ပြီး ဥက္ကဌ ဖန့် က သတိနဲ့မေးလိုက်သည်။ “မင်းကို ဘယ်သူဆက််တာလဲ”

ကျီလင်းချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ ရှောင်နွမ်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်အချိန်ပြန်လာမှာလဲလို့ မေးနေတာ”

"အော် ရှောင်နွမ်လား " ဥက္ကဋ္ဌဖန့်က ကြောင်ပေါက်လေးဆိုတာက သူ့သမီးဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနာမည်ပြောင်က နားလည်မှုလွဲဖို့ လွယ်ကူလွန်းသည်။ ဥက္ကဋ္ဌဖန့် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေ့ခေတ်လူငယ်တွေက ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ နာမည်ပြောင်ပေးသည့် လုပ်ရိုးလုပ်စဥ်များပင် ရှိသေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ထုပ်ပိုးနေခဲ့သည်။ ထုပ်ပိုးပြီးတာနဲ့ အိပ်ရာပါ်မတက်ခင် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ဆိုဖာပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမဘေးနားက လွတ်နေတဲ့နေရာကို သူမတကယ်မကြိုက်ပေ။ သူမ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ မမှိတ်ခင် အကြိမ်အနည်းငယ် ဟိုဘက်လှည့်လိုက်သည်ဘက်လှည့်လိိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ အတန်းတက်စရာရှိနေသေးတာကြောင့် ကျီဝမ်လည်း အိမ်မှာရှိနေခဲ့သည်။ ည ဆယ်နာရီခန့်မှာ ကျီဝမ်က ကျီလင်းချန်ဆီမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိသောအခါ သူ ရေချိုးနေခဲ့သည်။

"ကျီဝမ် မင်းအိမ်မှာလား၊ ဆေးရုံမှာလား" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ ဦးလေး" ကျီဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ကိုလာခေါ်ပေး။ ငါ အရက်သောက်တာများသွားလို့ ကားမမောင်းနိုင်တော့ဘူး”

ကျီဝမ် အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။ ကျီလင်းချန်က သူ့ကို သူ ဘွဲ့မရခင်အချိန်ထိ ကျီ ကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ထိတွေ့ခွင့်မပြုကြောင်း တစ်ချိန်က သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ကျီလင်းချန်က သူ့ကို လာခေါ်ခိုင်းဖို့တောင် အစပြုခဲ့သည်။ သူ လာခေါ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူတွေက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသွားကြလိမ့်မယ်။

ကျီဝမ် မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်ကို တကယ်လာကြိုခိုင်းစေချင်တာလား"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "လာစမ်းပါ။ Jade Water Deluxe အခန်း ၆၀၈ ကိုလာခဲ့ " စကားပြောပြီးနောက် ကျီလင်းချန် ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။

ကျီဝမ် ဖုန်းကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ဦးလေး ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို သူနားမလည်ပေ။ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူ ကျီမိသားစု၏ နေအိမ်မှ ကားမောင်းလာကာ Jade Water Deluxe သို့သွားခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကတော့ ကျီလင်းချန်က လူမှုဆက်ဆံရေးပွဲအတွက် သူနဲ့အတူ ဒါရိုက်ဘာကို ခေါ်လာတတ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာ လက်ထောက် လျိုက ဒီနေရာမှာ မရှိဘူး ပြီးတော့ အတွင်းရေးမှူးစုန့်က အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူက သူ့တူကို လာခေါ်ခိုင်းဖို့ ရိုးရှင်းစွာ တောင်းဆိုခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျီဝမ်ကို သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အားလုံးရှေ့တွင် အသွင်အပြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြသစေခဲ့သည်။ ဒီလူတွေနဲ့ သူ့ကို အဆက်အသွယ်လုပ်ပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။ တံခါးခေါက်သံတွေ ဆက်တိုက်ကြားလာရသည်။

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့!"

ကျီဝမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အခန်းထဲက ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့လူတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်တော်ရောက်ပြီ ” ကျီဝမ်က ရိုကျိုးလွန်းခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်လွန်းနေတဲ့ အပြုအမူမျိုးဖြင့် ပြောခဲ့တာမဟုတ်ပေ။

ကျီလင်းချန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျီဝမ် ကို သူ့အနားလာဖို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကျီဝမ်က သူ့ဦးလေးရဲ့ နံဘေးသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ဘေးမှာ ဥက္ကဌ ဖန့် ကိုတွေ့တော့ "မင်္ဂလာပါ မစ္စတာဖန့်" လို့ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ့ကို ခေါင်းစဥ်တပ်လိုက်တဲ့နာမည်ပုံစံကို ပြောင်းလဲရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ကျီဝမ်က သူ့ကို မစ္စတာဖန့် လို့ခေါ်လေ့ရှိသည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖန့်က သူ့ကို ခေါ်စဥ်တပ်လိုက်တဲ့နာမည်အတွက် တွန့်ဆုတ်မနေပေ။ သူက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ရှောင်ဝမ်၊ ဒီကိုလာတာလား"

ကျီလင်းချန် မတ်တပ်ထရပ်ပြီးလူတိုင်းအား သူ့ကိုမိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ " အားလုံးပဲ၊ ဒါက ကျွန်တော်တူ ကျီဝမ်ပါ "

"ဒါဆို ဒါက သခင်လေး ကျီဝမ် ပေါ့။ သူက CEO ကျီ နဲ့ ရုပ်နည်းနည်းဆင်တယ်နော် "

"သူ့အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"စီအီးအို ကျီ၊ သူက တကယ်ခင်များရဲ့တူလေးနဲ့တူတယ်။ သူ့မှာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့စိတ်ထားမျိုးရှိတယ်။”

ချီးကျုးသံကိုကြားတော့ ကျီဝမ်က အားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

“နောက်ကျနေပြီ။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ အိမ်မှာရှိတဲ့ မဒမ်က တံခါး သော့ခတ်ထားနိုင်တယ်” ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။

သူ ဒီလိုပြောတဲ့အခါ အားလုံးက ပြန်ကြဖို့ အချိန်တန်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ကြသည်။

ကျီလင်းချန်က ကျီဝမ် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုဦးဆောင်ပြီး ဥက္ကဌ ဖန့်ကို အပြင် ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ကျီလင်းချန်က ဥက္ကဋ္ဌ ဖန့် ကိုပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော့်မှာတော့ ကားမောင်းပေးဖို့ ရှောင်ဝမ် ရှိတယ်။ အဖေ အရက်သောက်ထားတယ်နော် ပြီးတော့ ဒါရိုက်ဘာက ဒီမှာမရှိဘူး”

ဥက္ကဋ္ဌဖန့်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ့သားမက်ရဲ့ကားထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားသည်။

ကျီဝမ်က Jade Water Deluxe ကို မောင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အားလုံးက ပဟေဠိဖြစ်သွားကြသည်။ ကျီလင်းချန်က သူ့တူလေးကို ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ထုတ်ပြခဲ့တာကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့ထဲက တချို့က သူ့တူလေး ဘယ်မှာ ကျောင်းတက်နေလဲ၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီ၊ အိမ်ထောင်ရှိမရှိ သိချင်လာကြသည်။

ကားထဲမှာ ကျီဝမ်က မေးခဲ့သည်။ "ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စောစောစီးစီး ဆက်သွယ်ခွင့်မပြုဘူးလို့ ဦးလေးပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လာခိုင်းတာလဲ" သူ့ကို ကားမောင်းပြီးလိုက်ပို့ခိုင်းဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိုအပ်ရင် ဒါရိုက်ဘာကို ခေါ်လိုက်ရုံပဲ။ ကျီလင်းချန်က သူ့ကို လာခိုင်းစေချင်နေတာ ထင်ရှားသည်။

ကျီလင်းချန် ထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တက္ကသိုလ်တက်နေပြီမို့ ငါတို့မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။ ဒီနေ့က အစပဲရှိသေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဆောင်းရာသီနဲ့ နွေရာသီအားလပ်ရက်တွေမှာ မင်း အလွန်အကျွံ မကစားသင့်တော့ဘူး။ ငါနဲ့ လူမှုရေးဆိုင်ရာ ထိတွေ့ဆက်ဆံတဲ့ပွဲတွေအားလုံးကို တက်ပြီး ဒီလူမှုရေးဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အသုံးချရမယ်"

ဥက္ကဋ္ဌ ဖန့် ကလည်း ခေါင်းညိတ်သဘောတူကာ ပြောလိုက်သည်။ “မှန်တယ်၊ ရှောင်ဝမ်။ ဒီလိုဟာတွေကို စောစောလေ့လာတာက အန္တရာယ်မရှိဘူး။ မင်းဦးလေးရဲ့ လိမ္မာပါးနပ်ကို သင်ယူရမယ်။ မင်း လိမ္မာပါးနပ်မှုအနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီနယ်ပယ်မှာ ထိပ်တန်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”