အခန်း (၁၄၂)
Vol. 10 Ch. 142
လျိုစစ်ယွီပြောလိုက်သည် “အစ်ကို၊ ဒါက ကိစ္စအကြီးကြီး။ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ရဲကိုဖုန်းဆက်ရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မသူငယ်ချင်းအကြောင်း ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတာ!"
လျိုစစ်ယန် က သူ့ညီမကို တုန်နေအောင်ချစ်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ အစ်ကို့ဘာသာ ရဲကိုဖုန်းဆက်ဖို့ကူညီပေးမယ်!"
လျိုစစ်ယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားသောအခါ ဖန့်ရှောင်နွမ်နဲ့ ကျီဝမ်တို့ နှင့် ကျောင်းဖိုရမ်စာမျက်နှာကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ အဲဒါကို ရှာစရာတောင် မလိုဘူး။ ဖိုရမ်က အလွန်ရေပန်းစားနေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ပထမဆုံး ရှာဖွေမှုရလဒ်ကိုရောက်နေပြီ။
ဖန့်ရှောင်နွမ်အကြောင်း သတင်းမျိုးစုံနဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စော်ကားပြောဆိုမှုတွေကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။ သခင်ကြီးကျီကို စော်ကားတဲ့ မှတ်ချက်တွေတောင် ရှိသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ် မကူညီနိုင်ဘဲ သူမရဲ့ လက်သီးတွေကို ဆုပ်ထားမိသည်။
ကျီဝမ်လည်း ဖတ်ရင်းနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ ဖုန်းကို ဆက်ပြီး ပွတ်နေသည်။ ဖိုရမ်၏ ပင်မစာမျက်နှာကိုပင် ဖွင့်၍ ဘယ်သူက သူတို့အကြောင်း ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ရဲတာလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်သည်။
အဆုံးတွင် သူ ၎င်းကိုနှိပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အသစ်စာရင်းသွင်းထားသော အကောင့်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျီဝမ် သူ့ဖုန်းကို ကူကယ်ရာမဲ့ ချလိုက်ပြီး အေးစက်စက်ပြောခဲ့သည်။ “ငါ ထပ်ပြီး ကျောင်းမတက်နိုင်တော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့အခု အိမ်ပြန်သွားရင် ကောလဟာလတွေကို အတည်ပြုသလိုဖြစ်နေမယ်” ဖန့်ရှောင်နွမ် သူမရဲ့ ဒေါသကို မျိုသိပ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ "ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာ ငါရှာတွေ့ရင် သူတို့ကို ငါလျှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!" မကြာသေးမီက သူမဘယ်သူ့ကို စော်ကားခဲ့မိလည်းဆိုတာကို တွေးလိုက်မိသည်။
ကျီဝမ် သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ “ဒါကို ဦးလေးဆီ အရင်အကြောင်းကြားထားရမယ်”
ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါတို့ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာတိုင်းကို နင့်ဦးလေးကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ငါတို့ တောင်းဆိုနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့အတွက် ငါတို့ ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးလို့မရဘူး။”
ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ သူမ ထွက်မသွားသင့်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေမယ့် အတန်းတက်ရင် တော်တော်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
"မနေ့က လူက မင်းယောက္ခထီးဆိုတာကို ဘာလို့ မကြေငြာတာလဲ။" ကျီဝမ် မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြန်သည်။ “ငါ့အဖေနဲ့ အသက်အရွယ်တူပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူက ငါ့အဖိုးလို့ပြောခဲ့ရင် သူတို့ ယုံကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က သူက ငါ့ယောက္ခထီးလို့ ပြောလိုက်ရင် ဘယ်သူမှယုံကြမှာမဟုတ်ဘူး"
“ငါ အခုလက်ထပ်ပြီးပြီဆိုတာ ကြေညာလိုက်ရင်တောင် အဲဒီလူက ငါ့ယောက္ခထီးလို့ ဘယ်သူမှ ယုံကြမှာမဟုတ်ဘူး။”
"ကျီလင်းချန်က ငါ့ယောကျ်ားဆိုတဲ့အကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။"
“နင့်ဦးလေးကို ဒီအကြောင်းအရာတွေ ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်လာခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ရတယ် ဒါပေမယ့် နင်အဲ့လိုလုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် နင့်ဦးလေးအတွက် ဒုက္ခရောက်နေသေးတယ်”
ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သူက နင့်ရဲ့အဖိုးလို့တော့ နင်တကယ်ကြီး ပြောလို့မရဘူးလေ"
ဖန့်ရှောင်နွမ် ကျီဝမ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မရိုက်နှက်ခဲ့ပေ။ သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ "နင်က ငတုံးလား။ သူက ငါ့ယောက္ခထီး။ အခု သူက ငါ့အဖိုးလို့ နင်ပြောရင် ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို နောင်မှာ ကြေညာလိုက်ရင် ဒုက္ခရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
ကျီဝမ် သူ့ခေါင်းနောက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ငါ့ဦးလေး မနေ့က ငါ့ကို ရိုက်ပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ နင်က ငါ့ကို ထပ်ရိုက်တယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ်လွန်လွန်းတယ်!"
"ငါ့ယောက်ျား နင့်ကိုရိုက်တယ်? သူ နင့်ကို ဘယ်တုန်းက ရိုက်လိုက်တာလဲ။ ငါ ဘာလို့မသိခဲ့တာလဲ" ဖန့်ရှောင်နွမ်စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျီဝမ်က သူ ကြောင်လေးကို အိတ်ထဲကနေ ထုတ်ပစ်လိုက်မိတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါမှားသွားတာ။ မနေ့က မဟုတ်ဘူး။ မနေ့ရှေ့တစ်ရက်က "
ဖန့်ရှောင်နွမ်မှာ ကျီလင်းချန်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု မရှိတော့ ကျီဝမ်၏ လိမ်လည်မှုကို မမြင်ခဲ့ပေ။
ခဏအကြာတွင် လျိုစစ်ယွီ ကျောင်းသို့ရောက်ရှိလာသည်။
လျိုစစ်ယန်လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ လမ်းလျှောက်ပြီး ကားပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်ခဲ့သည်။ "အစ်ကို့ရဲ့အကူအညီ လိုအပ်လား"
ဖန့်ရှောင်နွမ် လျင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။ "လျိုစစ်ယန်၊ အစ်ကို့ရဲ့ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေအရတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်။”
လျိုစစ်ယန်က ဖန့်ရှောင်နွမ်၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သည်။ “ဒါဆို ရဲစခန်းကို အစ်ကိုအရင်ပြန်သွားလိုက်မယ်။ အစ်ကို့ အကူအညီလိုရင် စစ်ယွီကို အစ်ကို့ဆီ ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်"
လျိုစစ်ယွီ သူ့အစ်ကိုရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ချွဲကာပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ မသွားနဲ့လေ။ ဖိုရမ်ပေါ်က ပို့စ်တွေကို ဖျက်ဖို့ ကျောင်းရဲ့ခေါင်းဆောင်တွေကို သွားပြောပေးလေနော်”
ဖန့်ရှောင်နွမ် ကျိုးကြောင်းဆက်စပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ယွီ၊ ပို့စ်တွေကို ဖျက်လိုက်တာက လူတိုင်းရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်ကို ပိတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိစ္စတွေပဲ ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်။ နင့်အစ်ကိုကို ခက်ခဲအောင်မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။"
လျိုစစ်ယန်က ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
လျိုစစ်ယွီက ကျီဝမ်ရဲ့ ကားထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ “ကောင်းပြီ ငါ့အစ်ကိုကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။ မနေ့ညက အစ်ကို ငါ့ဖုန်း သိမ်းသွားလို့ ငါပိုစ့်တင်ထားတာကို မတွေ့လိုက်ဘူး”
သူတို့ သုံးဦးက ကျောင်းဝင်းတွင် နေထိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူတို့ဆီကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
"တကယ်တော့ ရှောင်ဝမ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဖြေရှင်းဖို့ အလွယ်ဆုံးပဲ။" ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကျီဝမ်ကိုကြည့်ကာ နောက်ထိုင်ခုံရှိ လျိုစစ်ယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက် တစ်ချိန်တည်း မေးခဲ့ကြသည်။ “နင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”
ဖန့်ရှောင်နွမ် ယုတ်မာတဲ့ အပြုံးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ပုံစံက အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲတွေနဲ့တူတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"
လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "နင်ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် စနောက်နေနိုင်သေးတာလား"
ဖန့်ရှောင်နွမ် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ နင်နဲ့ ရှောင်ဝမ်က တကယ်တူတယ်။ နင့်ကိုစတွေ့တုန်းက နင့်ကိုကျီဝမ် ရဲ့အမွှာညီမလို့ထင်ခဲ့တာ"
ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ “ပျောက်သွားလိုက်တော့။ ငါက တစ်ဦးတည်းသောသား။ နောက်ပြီး စစ်ယွီက ငါ့အသက်ထက် လပေါင်းများစွာ ကြီးတယ်။ သူမကဘယ်လိုလုပ် ငါ့ရဲ့အမွှာဖြစ်ရမှာလဲ"