အခန်း (၁၅၁)
Vol. 11 Ch. 151
ဖန့်ရှောင်နွမ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြန်သတိရမိသွားသည်။ သူမ အဲ့တာကိုဘယ်လိုဖျောက်ရမှန်းမသိပေ။ ဒါတွေအားလုံးက ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ အပြစ်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်လာလို့။ ထိုသို့တွေးလိုက်သောအခါတွင် ဖန့်ရှောင်နွမ် မျက်နှာလေးက နီမြန်းလာသည်။
ကျီလင်းချန် ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် လိမ်းဆေးကို ညင်သာစွာ လိမ်းပေးနေသည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် ရုတ်တရက် ချွဲကာပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား...တကယ်တော့ ကျွန်မကျောမှာ ဒဏ်ရာရသွားမှန်း ကျွန်မ မသိဘူး။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော် ဟုတ်ပြီလား"
ကျီလင်းချန် ဒဏ်ရာတွေကို ပိုကြည့်လေ၊ ပိုစိတ်ဆင်းရဲလာလေလေပင်။ စိတ်ဆင်းရဲလေလေ ဒေါသပိုထွက်လေလေ ဖြစ်သည်။
"မနက်ဖြန် ကျောင်းရောက်ရင် ကိုယ့်ဆီဖုန်းဆက်!" လို့ ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ နာကျင်မှုတွေပြည့်နေမှန်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
ကျီလင်းချန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းသွားတက်ပြီး မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်တဲ့သူတိုင်းကို ပြန်လာရင်ပြန်ပြော!"
ဖန့်ရှောင်နွမ် အားနည်းစွာပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ဒါပေမယ့် ဒီလိုဖြစ်လာရင် ကျွန်မ ထပ်အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ ရဲစခန်းကို ထပ်ပြီးခေါ်သွားခံရမယ်”
“မင်းမှာ ကိုယ်ရှိတယ်။ မင်းဘာကိုကြောက်နေတာလဲ" ကျီလင်းချန် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့မိန်းမကို ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ယောက်ျားအနေနဲ့ သူ ကြည့်မကောင်းအောင်လုပ်ရလိမ့်မယ်။
"ရှောင်နွမ်၊ ကိုယ်က မင်းရဲ့လူ။ ကိုယ်က မင်းရဲ့လူ ဒုတိယအနေနဲ့ပြောရရင် ကိုယ်က မင်း လက်ထပ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ယောက်ျား။ ကိုယ် မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်” ကျီလင်းချန် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ခင်ပွန်းသည်၏ လေးနက်တဲ့အမူအရာကိုမြင်ပြီး တုံ့ပြန်ရန်မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမ အရမ်းထိမိသွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့သည်။
ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ မျက်ရည်ကျနေသော အကြည့်ကိုကြည့်ရင်း ကျီလင်းချန်ရဲ့ လည်စလုတ်က လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ သူမကို သူ့ကိုယ်အောက်မှာချုပ်ထားပြီး သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဖန့်ရှောင်နွမ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိပေ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားရန် အစပြုလိုက်သည်။
ဒေါက်! ဒေါက်! ဒေါက်! တံခါးခေါက်သံတွေ ဆက်တိုက်ကြားလာရသည်။
အနမ်းပေးနေကြတဲ့ စုံတွဲက အလိုအလျောက် ခွဲခွာလိုက်ကြသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ် နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ တစ်ယောက်ယောက်လာနေတယ်"
ကျီလင်းချန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် တံခါးကိုကြည့်ကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ"
"လင်းချန်၊ မရီးပါ " ဖန်ချီ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်နွမ်ကို စိတ်ပူလို့ သူမဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာ သိရအောင်လာလိုက်တာ။ မရီးး လုံးဝအိပ်လို့မရနေဘူး"
ဖန့်ရှောင်နွမ် မျက်တောင်ခတ်ပြီး သူမရဲ့ယောကျ်ားကို အပြစ်ကင်းစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးတွေက အနက်ရောင် ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ တောက်ပြောင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တောက်ပနေသည်။
“ယောကျ်ား၊ ယောက်မ ကျွန်မကို စိတ်ပူလွန်းနေပြီပဲ…” ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။
ကျီလင်းချန် သူ့ဇနီးလေးကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့ ထလိုက်သည်။
တံခါးပွင့်လာချိန် ကျီလင်းချန် ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖန်ချီက ဖန့်ရှောင်နွမ် အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။
“ယောက်မ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာပါ။ ကျွန်မ အခုအဆင်ပြေပါတယ်” ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ ညအိပ်ဂါဝန်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီး ထထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖန်ချီ အခန်းထဲဝင်လာပြီး ကုတင်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ လက်ကိုဆွဲကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ "ခြေထောက်တွေနာနေလား"
ဖန့်ရှောင်နွမ် သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို အမြန်စစ်ဆေးခွင့်ပြုလိုက်သည်။ “ကျွန်မခြေထောက်တွေ အဆင်ပြေပါတယ်။ ယောက်မ စိတ်မပူနဲ့။"
"ဗိုက်နဲ့နောက်ကျောကော။ နာနေလား " လို့ ဖန်ချီ ထပ်မေးခဲ့သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကျီလင်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျီလင်းချန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့မိန်းမက သူမကိုကူပြီး ဖုံးကွယ်ထားပေးစေချင်နေတာကြောင့် သူပြောလိုက်သည်။ “မရီး၊ ရှောင်နွမ် အခုလေးတင် ရေချိုးထားတာ ကျွန်တော် သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူမ ဒဏ်ရာမရဘူး"
"အဲဒါကောင်းတယ်။ သူမ မထိခိုက်တာ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ဘာကြောင့် ရန်ဖြစ်တာလဲ။ မင်းရဲ့ကျောင်းဖိုရမ်ကို ဘယ်လိုဝင်ရမှန်း ငါ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။" ဖန်ချီ ထပ်မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဖန်ချီရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ “ယောက်မ၊ လူအများကြီး တခါတည်း ကျွန်မဆီ ဝိုင်းအုံလာကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ နောက်တော့ ကျွန်မ စိတ်လွတ်သွားပြီး ရန်ဖြစ်လိုက်တာပဲ”
“မင်းက ငယ်သေးတယ် ပြီးတော့ စိတ်လည်းမြန်တယ်။မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ကြုံလာရင် အိမ်ပြန်လာပြီး ငါတို့ပြောပြ။ မင်းက ကလေးပဲရှိသေးတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုဖြေရှင်းနိုင်မှာလဲ။" ဖန်ချီ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “ယောက်မ၊ ကျွန်မက အသက် ၂၀ ရှိပြီ။ ကျွန်မ ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။"
ဖန်ချီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းအသက် ၂၀ ဆိုရင်ကောဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းက အမြဲတမ်း ကလေးပဲ”
ဖန့်ရှောင်နွမ် အရမ်းထိမိသွားပြီး ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပေ။ သူမ ဖန်ချီကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "ယောက်မ၊ ယောက်မက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ!" သူမငယ်ငယ်တုန်းကလို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ ယောက်မနဲ့တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ သူ မခံစားရသည်။
ဖန်ချီက ဖန့်ရှောင်နွမ် ကိုပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပြောခဲ့သည်။ "တုံးလိုက်တဲ့ ကလေးလေး"
နောက်ကျနေပြီမို့ ဖန်ချီ ဆက်မနေတော့ပေ။ ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျီလင်းချန်က သူ့ဇနီးဘေးရဲ့ဘေးမှာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ သူမရဲ့ နီရဲနေသေးတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး မေးခဲ့သည်။ “မင်း အရမ်းထိမိသွားလို့လား”
ဖန့်ရှောင်နွမ် မကူညီနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား၊ အဖေက ကျွန်မကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံပေးတယ်။ ယောက်မကလည်း ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်၊ ရှင်ကလည်း ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးတယ်။ ကျွန်မ…” ဖန့်ရှောင်နွမ် စကား ပြောလိုက်သောအခါ သူမ အလွန်ထိမိသွားပြီး စငိုတော့သည်။