အခန်း (၁၇၀)

ဖန့်ရှောင်နွမ် မျက်ရည်များဝဲကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အိုခေ၊ အိုခေ။ ယောကျ်ား ကျွန်မနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ" ထို့နောက် ယောက်ျားဖြစ်သူက သူငယ်စဉ်ကတည်းက မလုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် သူ့ဇနီးလေးနဲ့အဖော်လုပ်ပြီး လက်ဗလာဖြင့် မြေကြီးတူးခဲ့သည်။

လက်ပတ်နာရီကို ချွတ်ကာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တွင်းတူးလို့ ပြီးသည်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူကို ပန်းတွေထည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာ ကြေမွနေတဲ့ ပန်းတွေအားလုံးကို မြှုပ်ပစ်လိုက်သည်။ သူတို့လက်တွေ ညစ်ပတ်နေတော့ ကားပေါ်ပြန်မတက်ကြတော့ဘူး။ အိမ်ထဲကိုပဲ တန်းဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကျီဝမ်က သခင်ကြီး ကျီကို နှောင့်ယှက်နေဆဲပင်။ "အဖိုး၊ ကျွန်တော့်ကိုပြောပြပါ ကျွန်တော့်ဦးလေးကို ဖန့်ရှောင်နွမ်နဲ့ လက်ထပ်အောင်အဖိုး ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။ အဖိုး ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို မိသားစုထဲကလူနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ အဖိုး ဘာတွေတွေးနေခဲ့တာလဲ။"

သခင်ကြီး ကျီက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လွန်းလို့ ထမင်းစားခန်းဆီကို တန်းပြေးသွားသည်။ သူမထွက်သွားခင်မှာ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ "အိမ်မှာ ဒီအကြောင်းမပြောနဲ့။ မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းကို ရိုက်ရင် ငါ မင်းကို မကူဘူး"

“သူတို့ကို ကျွန်တော်မေးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အခုအချိန်မှာ ကောင်းနေကြတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဒီအကြောင်းမေးရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါဖြင့် အဖိုး၊ ကျွန်တော်က အရမ်းနှုတ်လုံပါတယ်!” ကျီဝမ်က လက်တွေ့ကျကျ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကျီ ပြောလိုက်သည်။ "ဟမ့် ငါမယုံဘူး"

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဟာ အဖိုး၊ အဖိုး အဲဒီလူရဲ့ အချက်အလက်ကို အသုံးချလို့ မရဘူး..."

ကျီဝမ် ထမင်းစားခန်းရှိ အိမ်ဖော်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူ၏ စီရင်ချက် ကတစ်ဝက်မျှသာ ရှိသေးသည်။ "သခင်လေး၊ သခင်မလေး" သူ ပါးစပ် အမြန်ပိတ်ပြီး ကောင်းကောင်းထိုင်လိုက်သည်။

သခင်ကြီး ကျီက လူငယ်စုံတွဲရဲ့ လက်တွေ ညစ်ပတ်နေတာကို မြင်တော့ မေးခဲ့သည်။ “မင်းတို့လက်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက် ညစ်ပတ်နေတာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ရွှံ့ထဲမှာ ဆော့ဖို့ ထွက်သွားကြတာလား”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းခါပြီးပြောလိုက်သည်။ "ပန်းတွေအတွက် သင်္ချိုင်းတစ်ခု တူးခဲ့တာ"

သခင်ကြီးကျီ ပြောစရာစကားမရှိဖြစ်သွားသည်။

ကျီဝမ်က ကျီလင်းချန်ရဲ့လက်တွေကို ညွှန်ပြပြီးမေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ့ဦးလေးရဲ့လက်တွေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" သူ့ဦးလေးက ပန်းပွင့်အတွက်ကြောင့် သူ့လက်ကို ညစ်ပတ်အောင်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူခံစားမိသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ငါ့ယောကျ်ားက သင်္ချိုင်း တူးပေးပြီး သင်္ချိုင်းမှာမြေပြန်ဖို့ပေးတာ ”

မြေးအဖိုးတွေ အံ့သြလွန်းလို့ မေးရိုးတွေ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ကျီလင်းချန်က တွင်းတူးပေးတာလား? မြေကြီးနဲ့ ကစားတာလား?

ဖန့်ရှောင်နွမ် လူတိုင်း အ့သြနေကြတာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ မေးလိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ ဒါက မယုံနိုင်စရာဖြစ်နေလို့လား"

ကျီလင်းချန်က ဇနီးဖြစ်သူအား မြေတူးတဲ့အကြောင်း ဆက်ပြောဆိုခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား လက်ဆေးဖို့ ရေချိုးခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။သခင်ကြီး ကျီနဲ့ သူ့မြေးတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားကြသည်။

သခင်ကြီး ကျီက သူ့သားက အကြောင်းအရာတွေကို ခွဲခြားပြောနိုင်စွမ်း ရှိလာကတည်းက တခြားကလေးတွေနဲ့ မတူတော့ဘူးဆိုတာ ပြန်တွေးမိသွားသည်။

တခြားကလေးတွေက သဲနဲ့ အဆောက်အဦးဆောက်တဲ့အတုံးလေးတွေနဲ့ ကစားရတာကို နှစ်သက်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့သားငယ်အတွက် ကစားစရာအရုပ်တွေဝယ်ပေးတိုင်း ကျီလင်းချန်က ၎င်းတို့ကို အလွန်နှစ်သက်ခြင်းမရှိပေ။ သူက သူတို့ကို ဘေးသို့ပင် ပစ်ထားပြီး မြေပုံစာအုပ်တွေကိုပဲ ကြည့်နေသည်။ မူကြိုရောက်တဲ့အခါ တခြားကလေးတွေက ခြံထဲမှာ ဖုန်တွေနဲ့ဆော့ကြသည်။ သူက သွားတောင်မသွားဘူး။ အဲဒီအစား ညစ်ပတ်တယ်လို့ သူတွေးခဲ့သည်။ ပလတ်စတစ်စသည့်အရာတွေနဲ့လည်း မကစားပေ။ ကလေးဆန်တယ်လို့ သူထင်သည်။ သူ့မှာ ကလေးဘဝက သိပ်မရှိဘူးလို့ ပြောလို့ရသည်။

ထို့အပြင်၊ သခင်ကြီး ကျီက သူ့သားက အသန့်ကြိုက်တဲ့လူထူးလူဆန်းဟု အမြဲထင်နေသောကြောင့် သားဖြစ်သူ အိမ်မပြန်လာမီ အိမ်ဖော်တွေကို အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ခြံထဲမှာ သူ လက်ဗလာနဲ့မြေ တူးလာတယ် ဆိုတာက စိတ်ထဲမှာ ယုံဖို့ ခက်လှသည်။

ကျီဝမ်က သူ့ဦးလေး သူ့အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းအပေါ် ဘယ်လောက်ထိ တုန်နေအောင်ချစ်လဲဆိုတာကိို အံ့သြသွားမိသည်။ သူငယ်ငယ်တုန်းက သူ့ဦးလေးက သူ ညစ်ပတ်ပြီး ပြန်လာတဲ့အတွက် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရိုက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု အလေ့အထကောင်းများကို မွေးမြူခဲ့သည်။ စပါးအိုးက အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းနေပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေက အမြဲတမ်း အညစ်အကြေး ကင်းစင်နေမှာပါ။ ဘယ်နေရာပဲ ရောက်ရောက် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေရမယ်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ စားပွဲကိုလည်း မကြာခဏ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတတ်သည်။ သူ့ဦးလေးက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ညစ်ပတ်တဲ့အရာအားလုံးကို မကြိုက်ဘူးလို့ သူအမြဲတွေးခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဖန့်ရှောင်နွမ်ကြောင့် သူ့လက်တွေ ရွှံ့တွေဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

လက်ဆေးပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ ထမင်းစားပွဲရောက်တော့ မြေးအဖိုး နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ပန်းတွေကိုမြေမြှုပ်ခြင်းကဲ့သို့ ကလေးဆန်တဲ့ အရာက ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ အကြံဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ကျီလင်းချန်က ဤမျှ ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော အရာအတွက် အချိန်ဖြုန်းမည်မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ နာရီကို ထုတ်ကာပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ကျွန်မ နာရီ ပြန်ဝတ်ပေးမယ်"

ကျီလင်းချန်က သူမကို သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ နာရီဝတ်ပေးခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ကျီဝမ် နားလည်မှုအသစ်တစ်ခုရခဲ့သည်။ "ကျီအိမ်မှာ၊ ငါ့ဦးလေးအပေါ် ဖားတာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို နမ်းတာက မင်းကို အရမ်းဝေးကွားသွားစေလိမ့်မယ်။"

ခဏအကြာတွင် ဖန်ချီက ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်လာသည်။ “ကျွန်မယောကျ်ားနဲ့ ဖုန်းပြောပြီးပြီ။ သူ ဒီနေ့လည် ပြန်မလာတော့ဘူးတဲ့။ စားကြရအောင်။"

သခင်ကြီး ကျီ ငြီးတွားလိုက်သည်။ “သူက တကယ်တစ်ခုခုပဲ။ ပြန်လာစားဖို့ မစီစဉ်ထားဘူးဆိုရင် စောစောက ပြောသင့်တယ်။ သူ့အတွက်ထမင်းတောင် ပြင်ပြီးသွားပြီ”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ထုံးစံအတိုင်း သူ့ရဲ့ငြီးတွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်ဖြူလှန်ပြီး အကြံတစ်ခုရလာသည်။ ထို့နောက် သူမအနားရှိ ခင်ပွန်းသည်ကို ပြုံးပြုံးလေးကြည့်လိုက်သည်။

ကျီလင်းချန်၏နှလုံးက ချက်ချင်းပင် ခုန်ပေါက်လာသည်။ ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ခံစားချက်မဟုတ်ဘဲ စိတ်မသက်မသာ ခံစားမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်ခဲ့သည်။