အခန်း (၁၈၇)

ဖန့်ရှောင်နွမ် စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုင်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းယူလိုက်ပြီး သူ့ကို အလုပ်မလုပ်အောင်တားခဲ့သည်။ "အရင်က ကျွန်မ လိမ်ခဲ့တာပါလို့ ဝန်ခံပြီး ပြောလိုက်ရင်ကော "

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အသုံးမဝင်ဘူး" သူစကားပြောလိုက်ပြီး သူမထံမှ စာရွက်စာတမ်းကိုယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် စာရွက်စာတမ်းကို ထပ်ယူပြီး ပိတ်ကာ ဘေးဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခင်ပွန်းသည်၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ သူ့ကို သူမအား ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ “ဒီသတင်းက ဆက်ပြီးပျံ့နှံ့နေမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းအတွက် မကောင်းဘူး။”

“ဒီကိစ္စကို မင်းကို ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ ကိုယ်မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ့်ကို ကတိတစ်ခုတော့ပေးရမယ်။ ဒီည အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေး” ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကတိပေးတယ်" ဖန့်ရှောင်နွမ် အဆင်သင့်သဘောတူခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန် အောင်မြင်သွားသည်။ သူထပြီး ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဇနီးသည်အတွက် သောက်စရာရွေးပေးဖို့ မီးဖိုခန်းသို့ အရင်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အတွင်းရေးမှုးစုန့်က မီးဖိုခန်းသို့ ရောက်လာသည်။ "CEO ကျီ၊ မဒမ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီလား။"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ " Yes "

တကယ်တော့ ဓါတ်လှေကားထဲမှာ သူတို့ရှိနေတုန်းက ဒီအစီအစဉ်ကို သူစဉ်းစားထားပြီးသား။ ထို့ကြောင့် သူ့ဇနီးလေးကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရစေရန် ဓာတ်လှေကားထဲတွင် “အဖေ” ဖြစ်လာခြင်းအကြောင်း တမင်တကာ ဖော်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ့ဇနီးဘေးက ဓာတ်လှေကားမှ ဆင်းကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်းမသိ ဖြစ်လာပြီးလောင်မြိုက်နေခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမက သူ့ထောင်ချောက်ထဲကို သဘာဝအတိုင်း ကျသွားသည်။ သူ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ အိပ်ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။

"မက်မွန်အရသာ ဖျော်ရည်တွေကလွဲရင် တခြားဘာအရသာတွေကောင်းသေးလဲ" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

"မဒမ်ကို ပန်းသီးစိမ်းအရသာဆိုဒါတစ်ခွက် တွက်ကြည့်ရင်ကော " အတွင်းရေးမှူးစုန့်က အကြံပြုခဲ့သည်။

"အခြားတစ်ခုခုရှိသေးလား" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။ သူ့ကြောင်ပေါက်လေးကို လန်းဆန်းသွားစေမယ့်အချိုရည်ကို သောက်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် သူ့အစီအစဥ်ကို သူမ နားလည်လာနိုင်သည်။

အတွင်းရေးမှူးစုန့်က အခြား စပျစ်သီးအရသာ ဆိုဒါကို ရွေးပြီး ကျီလင်းချန် အား ပေးလိုက်သည်။ "စီအီးအို ကျီ၊ ဒီဟာကလည်း တော်တော်အရသာရှိတယ်"

"ဟုတ်ပြီ ဒါအဆင်ပြေနိုင်တယ်။" ကျီလင်းချန် အချိုရည်ကိုယူကာ အပြင်ဘက်သို့ တမင်တကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အချိန်တွေကို ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သောက်စရာနှစ်ခွက်နှင့် ရုံးခန်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမယောကျ်ား ပြန်လာတာကိုမြင်တော့ သူ့ဆီ အလျင်အမြန်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြပြီးသွားပြီလား”

ကျီလင်းချန်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။ "ကိုယ် အကုန်ရှင်းပြပြီးပြီ။"

ဖန့်ရှောင်နွမ် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို နောက်ဆုံးတွင် ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ "အဲဒါကောင်းတယ်။"

ကျီလင်းချန် အချိုရည်ကိုဖွင့်ပြီး သူ့မိန်းမကို ပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို ဆိုဖာပေါ်မှာ ခဏစောင့်။ ကိုယ် ခဏလောက် အလုပ်လုပ်လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးရင် အစားသွားစားဖို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် အချိုရည်ကိုယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ သွားခဲ့သည်။

သူ့ဇနီးလေးရဲ့ ချစ်စဖွယ် အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ကျီလင်းချန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက မသိစိတ်က ကော့တက်သွားသည်။ သူ့စာရွက်စာတမ်းတွေကို လေ့လာရင်းနဲ့ သူ့မိန်းမကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမယောကျ်ားကို စောင့်နေစဉ်တွင် သူမ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။ စာအုပ်စင်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများဖြစ်ကြသည်ကို သူမသဘောပေါက်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးလေးတောင်မှ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမ စိတ်ပျက်နေတဲ့အကြည့်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို မူလနေရာသို့ ပြန်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ ပြတင်းပေါက်သို့သွားကာ ကျောင်းဆင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ ဆိုဖာဆီသို့ ပြန်ပြေးကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်လောက်ပျင်းစရာကောင်းလိုက်လဲ။ သူမ ပထမအချိုရည်ဘူးကို သောက်ပြီးသွားပြီ။ ဒုတိယဘူးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဖုံးကို လှည့်လိုက်ပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားပြီးတာတောင် ဖွင့်လို့မရသေးပေ။ သူမ နှုတ်ခမ်းစူကာ အစွမ်းကုန် လှည့်လိုက်ပြန်သည်။

ကျီလင်းချန် ဒါကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ရယ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် အသံကိုကြားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ယောကျ်ား"

ကျီလင်းချန် သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူ့ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ် လမ်းလျှောက်လာပြီး အချိုရည်ကို သူမယောကျ်ားဆီ ပေးလိုက်သည်။ ကျီလင်းချန်က ပုလင်းကို အလွယ်တကူဖွင့်ပြီး သူ့မိန်းမကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမယောကျ်ား ပုလင်းကို အလွယ်တကူဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းစူကာ မကျေနပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှင် ဒီလောက်သန်မာမလာခင် နွားဘယ်နှစ်ကောင်စားထားလဲ"

ကျီလင်းချန် ပြောစရာစကားမဲ့သွားခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ကျီစယ်ကာ သူမရဲ့လျှာကိုထုတ်ခဲ့သည်။ ကျီလင်းချန် တုံ့ပြန်လိုက်သောအခါတွင် သူမရဲ့ လက်ထဲက အချိုရည်ကို ယူပြေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဆိုဖာပေါ်ပြန်တက်ပြီး သူမရဲ့ဖုန်းနဲ့ ခဏလောက်ကစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ မှင်သက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမ တစ်ခုခုကို တွေးပြီး သူမယောကျ်ားကို လှည့်မေးလိုက်သည်။ " ယောကျ်ား၊ ကျွန်မက CEO ရဲ့ ဇနီးပေါ့ ဟုတ်လား "

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ။ မေးစရာရှိလို့လား"

ဖန့်ရှောင်နွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားသည်။ သူမ ရေရွတ်ခဲ့သည်။ “အဲဒါ မမှန်ဘူး။ ကျွန်မက စီအီးအိုရဲ့ ဇနီးဆိုတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိရှိ မရှိရှိ ဝန်ထမ်းတွေက ဘာလို့ ကျွန်မအကြောင်း အတင်းအဖျင်း ပြောရဲရတာလဲ”

CEO ရုံးမှ ဝန်ထမ်းတွေက သူမယောကျ်ားရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ CEO ရဲ့ဇနီးအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲကြတာလဲ။

"ယောကျ်ား၊ ရှင် ကျွန်မကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ဖန့်ရှောင်နွမ် မျက်လုံးမှေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကျီလင်းချန်က မသန့်ရှင်းနိုင်ပေ။ သူ မေးလိုက်သည်။ “ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်လှည့်စားရမှာလဲ”