အခန်း (၁၈၃)

ကျီလင်းချန် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ “သူမ တကယ်အဲ့လိုပြောတာလား”

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သူမပြောတဲ့အတိုင်းအတိအကျပဲ"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ငါသိပြီ" ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ သူ့ဇနီးလေးကို ချော့ဖို့နည်းလမ်းကို တွေးနေခဲ့သည်။ သူအရင်က ရည်းစားမထားခဲ့ဖူးဘူး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးက အရွယ်ရောက်ပြီးသားသူတွေ။ ငွေက အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။ မည်မျှပင် ပြဿနာကြီးပါစေ၊ မိန်းမတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စေဖို့ ပိုက်ဆံသုံးတာက သေချာပေါက် လုပ်သင့်တဲ့ အရာဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဤနည်းလမ်းက သူ့ဇနီးလေးအတွက် အသုံးမဝင်ပေ။ ထို့အပြင် ချစ်သူတွေကို ချွေးသိပ်စေဖို့အတွက် ငွေကို အများအားဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။ သူ သူ့မိန်းမကို ချော့ချင်သည်။

…

တစ်နေ့လုံး အတန်းချိန်တွေတက်ပြီးနောက် ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်လာခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီရဲ့အစ်ကိုရောက်လာသောအခါ လျိုစစ်ယွီက ဖန့်ရှောင်နွမ်နဲ့ သူတို့ သွားမယ့်နေရာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

လျိုစစ်ယန် စာသင်ခန်းတံခါးဝသို့ မရောက်လာမီ သူ့ရဲဝတ်စုံကို လဲရန် အချိန်ပင်မရှိခဲ့ပေ။

လျိုစစ်ယွီက သူ့အစ်ကိုကို စာသင်ခန်းတံခါးမှာတွေ့တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ နှုတ်ခမ်းစူခဲ့သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ ဒီနေ့ နင်နဲ့ မလိုက်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် တံခါးဝမှလူကိုမြင်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ငါသိပြီ”

ဘဲလ်တီးသံမြည်ပြီး ဆရာမက စာသင်ခန်းထဲက ထွက်သွားသည်။ လျိုစစ်ယန်က စာသင်ခန်းထဲသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီက သူ့အစ်ကို ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မေးထောက်ပြီး ကြည့်နေသည်။ သူမ နောက်ဆုံးအပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု စိတ်ကူးတစ်ခုကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ ဒီနေ့ ရှောင်နွမ်နဲ့ ချိန်းထားတာရှိတယ်..."

သူမစကားပြောနေစဉ် လျိုစစ်ယန်က သူ့ညီမ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ညီမရဲ့လွယ်အိတ်ကိုကူပြီး ထုပ်ပေးတော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့ညီမက စားပွဲကိုရှင်းထားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ ဘောပင်တောင် မကျန်ဘူး။

"ကျောင်းမှာ Tomes of Arcane နားထောင်နေတာလား။" လျိုစစ်ယန် မေးလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွီ ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့စာအုပ်ကို အမြန်ကောက်ယူပြီး သူ့အစ်ကိုအား ပြလိုက်သည်။ " ညီမ မနေ့က ရှောင်နွမ်ရဲ့နေရာကို သွားခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ စာအုပ်တွေ မယူလာမိဘူး။ အတန်းချိန်အတွင်း စာအုပ်မျှကြည့်ရတာ။ သူ့စာအုပ်ထဲမှာ မှတ်စုတွေ မှတ်ထားလို့။ သူက Tomes of Arcane ကို နားထောင်နေတာ။"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ကွန်ပလိန်းတက်ခဲ့သည်။ "လျိုစစ်ယွီ၊ အဲ့တာက အရမ်းများသွားပြီ ..."

လျိုစစ်ယွီ အသံတိုးတိုးနဲ့ပြောလိုက်သည်။ "နင်ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ငါ့အစ်ကိုက ငါ့ကို ထိန်းချုပ်နေတာ။"

" ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ။ ဒါဆို ငါ့ယောက်ျားက ဘယ်သူလဲ" ဖန့်ရှောင်နွမ် ခွန်းတုံ့ပြန်ပြောခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အာ၊ နင့်ယောကျ်ားက နင့်ကို ဘယ်လိုချော့ရမလဲဆိုပြီး စိတ်ပူနေတာ။ သူက မင်းကို ဂရုစိုက်တယ်လေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် နင်ပြောတာ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်" ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုစစ်ယန်က ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သေချာစွာကြည့်လိုက်သည်။ သူက လှန်တောင်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ စာအုပ်ထဲမှာ ပုံတစ်ပုံရှိတယ်။ ပုံထဲကလူကတော့ ကျီလင်းချန်။ ကျီလင်းချန်ရဲ့ မျက်နှာက မျက်မှန်တစ်လတ်ရဲ့ doodle ဖြင့် သူ့မျက်နှာပျက်သွားပြီ။ သူ့နဖူးမှာ 'ဘုရင်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးရှိသည်။ ဝက်နှာခေါင်းကို သူ့နှာခေါင်းပေါ်မှာဆွဲထားပြီး သူ့မေးစေ့မှာ ဆိတ်တစ်ကောင်ရှိသည်။ သူ့ဝတ်စုံမှာ 'လူဆိုး' ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ ရှိနေသည်။ ဒီမှတ်စုစာအုပ်က သူ့ညီမရဲ့လက်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ဖန့်ရှောင်နွမ် ဆွဲထားတာဖြစ်မည်။ လျိုစစ်ယန်က ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြီး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ညီမရဲ့ လက်ရေးက အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကြည့်စရာ သိပ်မရှိဘူး။ မှတ်စုတွေက အရမ်းတိုသည်။ ယင်းအချက်အပေါ် အခြေခံ၍ သူ့ညီမက သင်ခန်းစာကို အာရုံစိုက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

"စစ်ယွီ၊ တစ်ယောက်ယောက် နင့်ကိုလာရှာတယ်" အတန်းဖော်တစ်ယောက်က အော်ပြောခဲ့သည်။

အားလုံးက တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိသည်။

"စီနီယာ " လျိုစစ်ယွီ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အဲဒီလူကို စကားပြောဖို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် သူ့အစ်ကိုက သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်ပြန်တွန်းခဲ့သည်။

တံခါးနားကလူက စာသင်ခန်းထဲဝင်နေပြီ။ လျိုစစ်ယွိီ မေးလိုက်သည်။ "စီနီယာ၊ ကျွန်မကိုရှာနေတာလား"

ထိုလူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပြက်ပြက်နိုင်သည်။ သူက လျိုစစ်ယွီကို မျက်ခုံးပင့်ပြပြီး ပြောခဲ့သည်။ "စစ်ယွီ၊ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေကို ငါမေးပြီးပြီ။မင်းမှာ ဒီနေ့ အတန်းတက်စရာမရှိတော့ဘူး။ 'You Are My World' ဆိုတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းသစ်တစ်ခု ထွက်နေတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ငါနဲ့ သွားကြည့်ချင်လား"

ဒါကိုကြားတော့ ကျီဝမ်နဲ့ ဖန့်ရှောင်နွမ်တို့ မျက်ခုံးပင့်သွားကြသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ စစ်ယွီကို ကြံနေပြီဟေ့"

"ဒါပေမယ့် ဒီစီနီယာရဲ့ပုံစံက အရမ်းဆန်ကုန်မြေလေးဆန်တဲ့ပုံပဲ" ကျီဝမ်ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ရဲယူနီဖောင်းဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ပုံစံက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြစ်နေသည်။ “စိတ်မပူနဲ့။ ဒီစီနီယာ သုံးမိနစ်အတွင်း ပျောက်သွားမှာ သေချာတယ်။” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ သုံးမိနစ်ကိုစပြီး timing ပေးလိုက်သည်။

စာအုပ်ကို အားနဲ့ပိတ်ရင်း လျိုစစ်ယန် ရဲ့ မျက်နှာမှာမည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူ့အလုပ်ရဲ့ သဘောသဘာဝကြောင့် သူက ယုံကြည်သည်။ သာမန်လူဆိုးတွေက သူ့ကိုကြောက်ကြသည်။ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလေးက သူ့ရဲ့အမူအရာကိုမြင်တော့ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

စီနီယာက တုန်ယင်နေတဲ့အသံဖြင့် မေးခဲ့သည်။ “မင်းက ဘယ်သူလဲ”

လျိုစစ်ယန် လက်ကိုဆန့်ပြီး ထိုလူ၏ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မထင်မှတ်ဘဲ အင်အားအနည်းငယ်ထုတ်ကာ မေးခဲ့သည်။ “မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ငါ့ညီမနဲ့ movie ဒိတ်လုပ်ချင်တာလား"

သူ့ပခုံးမှ နာကျင်မှုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူနှစ်သက်တဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ရှေ့မှာ နာကျင်စွာ မအော်နိုင်ပေ။ သူ အောင့်ခံခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ ကြီးမားသော ခွန်အားကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ပေ။ သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး တုန်လာသည်။

အဲဒီလူက ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ “အစ်ကို၊ ကျွန်တော်မသွားတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ရုပ်ရှင်သွားမကြည့်တော့ပါဘူး”

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တယ်" လျိုစစ်ယန် ပို ဒေါသထွက်လာသည်။ ချက်ချင်း သူ့ပခုံးပေါ်ကို အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ ထိုလူကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလုနီးပါးပင်။