အခန်း (၁၉၆)

လျိုစစ်ယွီက ဒီမေးခွန်းကို အဖြေပေးတာကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမ လျိုစစ်ယန်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်သွားပြီး သူမကို သူအဖြေမပေးဘဲ အိပ်ခွင့်မပေးပေ။ “အစ်ကို၊ ဒီငပွေကောင်မှာ ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ ကျောက်ကပ်ရှိတယ်လို့ အစ်ကိုထင်လား။ ငပွေကောင်ဖြစ်လာဖို့ ဘာအခွင့်အရေးများရှိလို့လဲ။ သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ။"

လျိုစစ်ယန်မှာ သူ့ညီမကို ပျံသန်းသွားအောင် တွန်းအားပေးစရာတစ်ခုရှိသည်။

သူက သူမအစ်ကို ပြီးတော့ သူမရဲ့ယောကျ်ားမဟုတ်တော့ ဒီမေးခွန်းအတွက် သူမကို ဘယ်လိုအဖြေပေးနိုင်မှာလဲ။

လျိုစစ်ယန် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ လျိုစစ်ယွီကို ပတ်ပေးဖို့ စောင်ကိုသုံးခဲ့ပြီး သူမကို အခန်းထဲအတင်းပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

"အစ်ကို!" လျိုစစ်ယွီ စောင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

လျိုစစ်ယန်က တံခါးကိုပိတ်ပြီး သူ့ညီမကို ကွန်ပလိန်းတက်ဖို့ အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သုံးယောက်က Silver Field သို့သွားနေကြစဉ်၊ ဖန့်ရှောင်နွမ်နဲ့ ကျီဝမ်တို့သည် မနေ့ညက လျိုစစ်ယွီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ဟာကို နားလည်သွားကြသည်။

သူမ၏ ပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ သူငယ်ချင်းအတွက် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီက ကျီဝမ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဆက်ပြောဖို့လုပ်ခဲ့သည်။ “ ရှောင်ဝမ်၊ ငါ့ကိုပြောပြ လိင်ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာလဲ။ ဘယ်ဟာကို ပုံမှန်လို့ ယူဆလဲ။ ဝတ္ထုထဲမှာတော့ ယောက်ျားတွေက အိပ်ယာကနေ မထွက်ဘဲ တစ်နေကုန် လိင်ဆက်ဆံနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ရေးထားကြတယ်။ ဒါအမှန်လား"

ကျီဝမ် ချက်ချင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ပြောလိုက်သည်။ “မွေးလာကတည်းက singleဖြစ်နေတာ။ f*ck ငါဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ!"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လက်ထပ်ပြီးသား ဖန့်ရှောင်နွမ်ကိုကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကိုကြည့်နေတာလဲ" သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်အခိုက်အတန့်က အတင်းအဖျင်းစကားကို ပျော်ရွှင်စွာနားထောင်နေခဲ့ပြီး ယခု သူမစကားထစ်နေသည်။ သူမ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အိမ်ထောင်ပြုထားတယ်ဆိုတာ အားလုံးကိုသိတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး”

"ဒီည နင်အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နင့်ယောကျ်ားကို မေးကြည့်ရင်ကော" လျိုစစ်ယွီ တဏှာစိတ်ကြီးတဲ့ အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျီဝမ် ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာနဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တုန်းက ငါပြောခဲ့တာကို မင်းမှတ်မိသေးလား"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါတယ် သူမ မှတ်မိတာပေါ့။ အဲ့အချိန်က သူမ အလွန်ဝမ်းသာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမက မီးမကူးတဲ့အရာတွေ အမျိုးမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မတော်တဆ သူမ သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့နေရာကို ဝင်တိုက်မိခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကျီဝမ်ရဲ့ စကားတွေက အနည်းငယ်သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

"နင်တို့ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါ့ကို မြန်မြန်ပြောပြ!” လျိုစစ်ယွီ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျီဝမ် ပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ ဖန့်ရှောင်နွမ် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ယောကျ်ားအကြောင်း နင်တို့တွေကို ငါ ပြောပြစရာ မလိုဘူး။ နင်တို့တွေ အဲ့တာကို ဆွေးနွေးလို့ မရဘူး!"

"နင့်ယောကျ်ားအကြောင်းပြောတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင့် ဒီမနက် သူ့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ ကခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ အခု နင် သူ့ကို ခုခံနေတာလား"

လျိုစစ်ယွီက သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပါစေ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဘာမှ မပြောပေ။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို ပိုကောင်းလာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်လို့ ကျီဝမ် ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိစ္စက သူ့ဦးလေးနဲ့ ဆိုင်တာကြောင့်မို့ ကျီဝမ် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

လျိုစစ်ယွီ ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင်တို့ကို အပူကပ်နေတာကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် နင်တို့က ငါ့ကို မပြောပြကြဘူး ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းလိုက်လဲ!"

ကားက သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာဆီ မြန်မြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ကားထဲက ထွက်လာပြီး ဆေးခြယ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ သုံးယောက် အနီရောင်၊ အပြာရောင်နဲ့ အဝါရောင် ဆေးရောင်စုံကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေသွားကြသည်။

" ရှောင်နွမ် နင် ဒါကိုဝယ်ခဲ့တာလား" လျိုစစ်ယွီ မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် အပြစ်ရှိစွာပြောလိုက်သည်။ "ငါဖာဘူးတစ်ဘူးယူပြီးထွက်လာလိုက်တာ။ အဲ့တာတွေက ဘာအရောင်တွေလဲဆိုတာ ငါ မကြည့်မိဘူး”

ကျီဝမ်က ရောင်စုံသုံးရောင်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့တော့သွားပြီ။ ပင်မအရောင်တွေ ခြယ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘေးမှာ အရောင်စုံစုံနဲ့ ရပ်နေရတော့မယ်!"

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျီဝမ် ပြောတာတွေက လုံးဝမှန်ကန်မှုမရှိပါပေ။ သူတို့ ခန်းမထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ သူတို့က “အမေရိကန်လူမျိုး” သုံးယောက်လို့ သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ သုံးယောက်က သုတ်ဆေးကို သုံးပြီး ကျပန်း ပြေးလာကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ဟာ အမေရိကန်လူမျိုး တွေလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟိုတယ်ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးက check-in လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အတူတူဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဓာတ်လှေကားက လျင်မြန်စွာဆင်းလာပြီး စတုတ္ထမြေအောက်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်သွားသည်။ သုံးယောက်သား ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာကြသည်။ မြေအောက်ခန်းက အလွန်မှောင်နေပြီး အဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မီးရောင်တွေရှိနေလို့ကျေးဇူးတင်ရမည်။ ဆောင်းဦးနှောင်းနေပြီဖြစ်၍ ရာသီဥတုက အေးလာသည်။ ဒီမှာ ပိုတောင်အေးသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်နဲ့ လျိုစစ်ယွီတို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ နွေးထွေးစေရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်နေသည်ကို ကျီဝမ် မြင်လိုက်ရသည်။ ကျီဝမ်လည်း အလွန်အေးသလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူက သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ဖန့်ရှောင်နွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ခြုံပေးလိုက်သည်။ သူပြောလိုက်သည်။ “သေသေချာချာခြုံထား”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ကုတ်အင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်က အရမ်းတော်တဲ့ ကလေးပဲ၊ အိမ်မှာ ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် တုန်နေအောင် ချစ်ပေးပါ့မယ်"

"မေ့လိုက်တော့။ မင်းအိမ်ထောင်ကျတဲ့နေ့ကစပြီး ငါက ငါ့မိသားစုမှာ အဆင့်အတန်းတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ။ မင်း အဲ့လိုမထင်ဘူးလား" လို့ ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် တွေးလိုက်မိသည်။ အဲ့လို ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူမကျီ မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျီဝမ်၏ အခြေအနေမှာ သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူအရင်ကလောက် မမြင့်တော့ဘူး။ သူမ သူ့ကို အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ “လိမ္မာတယ်။ နင်အိမ်ပြန်သွားတဲ့အခါကျရင် နင့်ကို ငါသေချာပေါက် တုန်နေအောင်ချစ်ပါ့မယ်"

ကျီဝမ် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ မင်းယောကျ်ားကို တုန်နေအောင်ချစ်ဖို့ပဲလိုတယ်။ ငါ အသက်နည်းနည်းရှည်ရှည်နေချင်တယ်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ သူမရဲ့ယောကျ်ားအကြောင်းပြောလာတော့ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ကြင်နာမြတ်နိုးမှုတွေက မွှေနှောက်သွားခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီက ပါးလွှာတဲ့ အဝတ်အစားများ ၀တ်ဆင်ထားသည်ကိုမြင်တော့ ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ယွီ၊ ဒါကိုဝတ်ထား။ ငါကတော့ စင်ပေါ်တက်တာနဲ့ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လိုက်မယ်"