အခန်း (၂၀၇)

လျိုစစ်ယန် လုံးဝနားမထောင်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။

"ဟယ်လို ရှောင်ယွီ အမေ့ကိုလွမ်းနေလို့လား" မစ္စစ်လျို၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံက ဖုန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျိုစစ်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်ပါ။ အမေ့ကို ပြောစရာရှိလို့ ။"

လျိုစစ်ယွီ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူမခြေဖျားထောက်ကာ လျိုစစ်ယန်ရဲ့မျက်နှာကို ကြိမ်ဖန်များစွာ နမ်းလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယန် ပြောစရာစကားပျောက်ရှသွားသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ စိုစွတ်နေတာကို ခံစားရင်း သူ့ဘေးနားက ကောင်မလေးကို အံ့သြတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "လျိုစစ်ယွီ၊ မင်း အရှက်ကို မရှိဘူး"

လျိုစစ်ယွီ တိုးတိုးလေး တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ ညီမ တောင်းဆိုပါတယ်။ ညီမ အမှားကို သိပါတယ်။ အမေ့ကို မပြောပါနဲ့နော်။ အစ်ကို့ပြောစကားကို သေချာနားထောင်ပါ့မယ်။"

လျိုစစ်ယန်ရဲ့ ပါးကို သူမ ဘာကြောင့် နမ်းလိုက်လဲဆိုတာကို သူမ မသိပေမယ့် သူမ၏ စိတ်ထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်သော မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိတိုင်း မိသားစုဝင်တွေကို နမ်းပြီး ပြစ်ဒဏ်က လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

"ဟေး ရှောင်ယွီ၊ သား၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရန်ဖြစ်ပြန်ပြီလား။ ရှောင်ယွီက မိန်းကလေးလေ ပြီးတော့ သူက သားရဲ့ညီမလေး။ သား ဘာလို့ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလဲ"

လျိုစစ်ယွီ သူမလက်တွေကို သတိထားပြီး လက်အုပ်ချီကာ လျိုစစ်ယန်ကို မိဘများကို မပြောရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယန်က သူမအတွက် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက လျိုစစ်ယွီဆီ ဖုန်းလွှဲပေးလိုက်ပြီး သူ့အခန်းထဲ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီက ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူမနားဆီကို ကပ်လိုက်သည်။ “အမေ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အမေ့ကို လွမ်းနေတာ။ အမေနဲ့အဖေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ လျိုစစ်ယန်က အမေ အနားမှာမရှိရင် သမီးကို အမြဲအနိုင်ကျင့်တယ်။"

အဝေးကြီးမရောက်သေးတဲ့ လျိုစစ်ယန်မှာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။

သေချာတာပေါ့၊ အမျိုးသမီးတွေက လိမ်တာတော်တယ်။ သူ လုံးဝမယုံနိုင်ဘူး!

အမေနဲ့သမီးက ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောခဲ့ကြသည်။ တကယ်ဆို နာရီဝက်လောက် ဖုန်းပြောခဲ့တာဖြစ်သည်။ လျိုစစ်ယန် အခန်းထဲပြန်ဝင်လာပြန်သည်။ “စကားပြောရအောင်။”

"အစ်ကို၊ အမေက အိမ်မှာ ညီမကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင် သူပြန်လာရင် သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးလိမ့်မယ်" လျိုစစ်ယွီ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

“အဲဒါ ငါပြောချင်တဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့နယ်နိမိတ်တွေအကြောင်း ပြောချင်တာ" လျိုစစ်ယန် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်းအစ်ကိုဆိုပေမယ့် ငါတို့က လူကြီးဖြစ်နေပြီ။ မင်း ငါ့ကို ဒီလိုနမ်းရင် လူတွေ မင်းကို ရယ်ကြလိမ့်မယ်။"

"ဘာရယ်စရာရှိလို့လဲ။ အစ်ကိုက ညီမရဲ့အစ်ကိုအရင်းမို့ အစ်ကို့ကို နမ်းတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ညီမတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ညီမ အစ်ကို့ကို မနမ်းဖူးလို့လား။ အဖေ့ကိုလည်း နမ်းတာပဲဟာ"

လျိုစစ်ယန် သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဟောပြောပွဲကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ "လျိုစစ်ယွီ၊ နောင်အနာဂတ်မှာ မင်း ဒါကို ပိုသတိထားရမယ်။"

“ကောင်းပြီ ညီမသိပြီ။ အစ်ကိုက အရမ်းလေရှည်တာပဲ။ အစ်ကို အရင်ဘဝက မိန်းမတစ်ယောက်များဖြစ်ခဲ့လားတောင် သံသယဖြစ်မိတယ်။" လျိုစစ်ယွီ သူမနှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယန် ဒေါသနှင့် တောက်လောင်နေသည်။သူက သူ့ညီမကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးချင်တာ။ သူ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “အဖိုးက သူ့မွေးရပ်မြေက ဆေးရုံမှာတက်နေတာ။ အဖေ အမေက အဖိုးကိုအဖော်လုပ်ပေးနေကြတာ။ နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆို အစ်ကို့ သူ့ဆီသွားလည်မှာ။ ငါ့ကို မင်းဘဝထဲ ဝင်မစွက်ဖက်စေချင်ဘူးဆိုတော့ ဒီတစ်ပတ်မှာ မင်းကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အိမ်မှာပဲနေ"

“မဟုတ်ဘူး အစ်ကို။ ညီမလည်း အစ်ကိုနဲ့လိုက်ချင်တယ်" လျိုစစ်ယွီ ချက်ချင်း လျိုစစ်ယန်၏ အနားသို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယန်က သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မလွတ်လပ်ချင်ဘူးလား။ မင်း အခု လွတ်လပ်သွားပြီ။ အနာဂတ်မှာ မင်းကို ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"

“ဟွန် မဟုတ်ဘူး အစ်ကို၊ အစ်ကို ညီမကို ဂရုစိုက်ပေးရမယ်။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့!" သူမစကားပြောရင်း လျိုစစ်ယွီက စကားနားထောင်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ သူမက လျိုစစ်ယန်ရဲ့ ပခုံးကို အကြိမ်အနည်းငယ် တိတ်တဆိတ် ဖျစ်လိုက်သည်။ “အစ်ကို့ကို မကောင်းဘူးလို့ အမြဲပြောနေပေမယ့် အစ်ကိုက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးအစ်ကိုဆိုတာ ညီမစိတ်ထဲမှာ သိပါတယ်။ အစ်ကို့ထက် ညီမကိုဘယ်သူကမှ ကောင်းကောင်းမဆက်ဆံပေးနိုင်ဘူး။ အစ်ကို့ကို ချစ်တယ်။"

လျိုစစ်ယန် လျစ်လျူရှုထားတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျိုစစ်ယွီက သူ့ကို ချော့မော့ပြီး ကောင်းတဲ့စကားများကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ လျိုစစ်ယန်ကို အိပ်ခွင့် ပြုဖို့ကိုတောင် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူမအား ၎င်းတို့၏ မွေးရပ်မြေဆီသွားတဲ့ ခရီးမှာခေါ်သွားဖို့ ဆက်လက်တောင်းဆိုခဲ့သည်။ လျိုစစ်ယန်က သဘောမတူသောအခါတွင် သူမ သူ့စောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ဘေးတွင် အိပ်ဖို့အတင်းလုပ်ခဲ့သည်။ သူမက သူ့နားထဲကို နားပူနားဆာလုပ်နေခဲ့သည်။

အဆုံးမှာတော့ လျိုစစ်ယန် ဒါကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ညီမကို ထပ်ရိုက်ခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီ ထပ်ပြီးအရိုက်ခံရပြီးနောက် ငိုခဲ့သည်။ လျိုစစ်ယန်က သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ချော့ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းကို ငါနဲ့လိုက်ခိုင်းမယ်" သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ ချက်ချင်း အငိုရပ်သွားသည်။ သူသဘောတူပြီးကတည်းက လျိုစစ်ယွီက သူမစောင်ကိုယူကာ သူ့အခန်းထဲမှထွက်သွားသည်။

လျိုစစ်ယန်ကသူ့ညီမထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး လှည့်စားခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အထောက်အထားမရှိပေ။

လျိုစစ်ယွီ၏ အကျပ်အတည်းကို သူမ ကယောင်ချောက်ချား ပြုမူခဲ့၍ သူမက အလွန်အရေထူသည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဖန့်ရှောင်နွမ်ကတော့ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက မီးတွေဖွင့်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာထိုင်ကာ ကျီလင်းချန် အိမ်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေရင်း တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒါပေမယ့် ကျီလင်းချန် ပြန်မလာခဲ့ပေ။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ယောကျ်ားဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ ကျီလင်းချန် ဖုန်းကိုင်ခဲ့သည်။ "အရမ်းနောက်ကျနေပြီလေ ဘာလို့မအိပ်သေးတာလဲ"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ငိုခဲ့သည်။ "ရှင် ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ကျွန်မအိပ်ပျော်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "သွားအိပ်တော့၊ ကိုယ် လုပ်စရာတွေရှိသေးတယ်"

"ယောကျ်ား၊ ရှင်ပြန်လာပြီး အဲ့အလုပ်တွေလုပ်လို့ရမလား" ဖန့်ရှောင်နွမ် မဝံ့မရဲဖြင့်မေးလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမယ့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဒေါသအရမ်းထွက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူမ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူက သူမကို အော်ခဲ့သည်။ ထိုခံစားချက်ကို သူမ မှတ်မိသေးသည်။ သူမနှလုံးသားမှာ ကြီးမားတဲ့ အလေးချိန်တစ်ခု ရှိနေသလို ခံစားရသည်။ သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး၊ မချိုးဖျက်နိုင်ဘူး၊ ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ အသက်ရှုလို့တောင် မဝဘူး။