နောက်ထပ် သုတေသနပြုခြင်း

သူ့ရှေ့မှ ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော လူနာ၏မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ၊ ယန်ကျန့်မှာ သူကျိုးကျန့်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ထိုနည်းတူ အသွင်အပြင်ပင်။

သို့သော် ကျိုးကျန့်မှာ ဒုက္ခဝေဒနာကို များစွာပို၍ကြာရှည်စွာ ခံစားခဲ့ရသည် — နာကျင်မှု သူ၏အရိုးများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်အထိ၊ ကြာရှည်စွာညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုမှ ထုံကျင်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှမကျန်တော့သည်အထိပင်။

"တခြားသူတွေနဲ့ယှဉ်ရင် မင်းက ကံကောင်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရသေးတယ်။" ယန်ကျန့်က လူနာကိုပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ ဤလူမှာ အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေကလေး၏ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပေမည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဝမ်ရှောင်မင်နှင့် အခြားဝန်ထမ်းများမှာ ခွဲစိတ်ခန်းမှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားပြီး ဘေးချင်းကပ်လျက်ရှိသော လေ့လာရေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မှန်သားပြင်မှတစ်ဆင့်၊ သူတို့အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသမျှအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ပြီးတော့ အကယ်၍ အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာပေါ်ပေါက်လာပါက၊ သူတို့အချိန်မီ ဆုတ်ခွာနိုင်သည်။

"ဟမ်။ ခင်ဗျားတို့ဘာလို့ အဲ့လောက်အဝေးကြီးမှာ ရပ်နေကြတာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ပြန်ပြောသည်၊ "လိုအပ်တဲ့ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ကိုဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ အရေးပေါ်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို အချိန်မရွေးစတင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားပါ။ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ခွဲစိတ်ခန်းကို ချက်ချင်းတံဆိပ်ခတ်ပိတ်လိုက်ပါ။"

"ခွဲစိတ်စားပွဲအောက်မှာ ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ သံသေတ္တာတစ်လုံးရှိတယ်။ သတ္တမမြောက်လမ်းရဲ့တည်နေရာကို ရှာတွေ့တာနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို အဲ့ဒီထဲမှာချက်ချင်း ထည့်သွင်းချုပ်နှောင်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ချက်ချင်းဆုတ်ခွာပါ။"

"..."

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာ ခက်ထန်သွားသည်။

ဤသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ဤတစ္ဆေအရာကိုကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းအပေါ် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့ခြင်းမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

"ညီလေး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့။ ဒါက နာကျင်မှုမရှိတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပါပဲ။ တစ်မိနစ်အောက်ပဲကြာမှာပါ — အရမ်းမြန်ပါတယ်။" ယန်ကျန့်က လူနာကိုပြောလိုက်သည်။

လူနာမှာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသောမျက်နှာကြောင့် သူအသက်များစွာ ပိုကြီးနေပုံရသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးဒါကို တကယ်ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ သေချာရဲ့လား။ ကျွန်တော်သေမှာမဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။" လူငယ်က မျက်ရည်များဝိုင်းနေသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "မင်းတကယ်ပဲစိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင် ငါမင်းကိုမေ့ဆေးပေးလို့ရတယ်။"

"သူလိုလူနာမျိုးတွေအပေါ်မှာ မေ့ဆေးအနည်းငယ်က အာနိသင်မရှိဘူး။ ဒါက တစ္ဆေကလေးရဲ့တည်ရှိမှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါက သူ့ကိုခုခံနိုင်စွမ်းအနည်းငယ်ပေးထားတယ်။ ပမာဏများများသုံးရင်တော့ အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လို့မရတဲ့ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါသူ့ကိုစိတ်ငြိမ်ဆေးပဲ ပေးထားခဲ့တာ။" ဝမ်ရှောင်မင်က လေ့လာရေးခန်းမမှတစ်ဆင့် ရှင်းပြသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်မသေချင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကိုကယ်တင်ပေးပါ။" လူငယ်က နောက်တစ်ကြိမ် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

"ငါအစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းမျက်လုံးမှိတ်ထားသင့်တယ်။ မင်းမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်းမှာမင်းဘာပဲမြင်တွေ့၊ ကြားသိ၊ ဒါမှမဟုတ် ကြုံတွေ့ရပါစေ၊ မအော်ဟစ်ပါနဲ့၊ ဆူညံသံမပြုလုပ်ပါနဲ့။ အဲ့ဒါငါ့အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်လိမ့်မယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းသာနှောင့်ယှက်ခဲ့ရင် ငါ့ကိုတော့အနှောင့်အယှက်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး — ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသွားမယ့်သူက မင်းပဲဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ နားလည်လား။"

"နားလည်ပါပြီ။" လူငယ်က ငိုတော့မည့်အလား မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"စတင်ပါ။"

ယန်ကျန့်က သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို ချက်ချင်းမဖွင့်လှစ်သေးပေ။

အကယ်၍ သူတစ္ဆေကလေးကို ထုတ်ယူလိုပါက၊ သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို တစ်ချိန်တည်းတွင် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံးမှ ဖိနှိပ်မှုက သူတစ်ကြိမ်လျှင် စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းသာ အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

သူ၏အတွင်းမှတစ္ဆေ တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်နိုးထလာသည်နှင့်အမျှ ဤကန့်သတ်ချက်မှာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာဖွယ်ရှိသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင်၊ ယန်ကျန့်၏ဘယ်ဘက်လက်မှာ လူနာ၏ဖောင်းကားနေသောဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ သူ၏အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် တည့်တည့်ထိုးစိုက်ဝင်သွားသည်။

"အားးး—!"

ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားစေသော စူးရှ၍ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအော်ဟစ်သံတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသည်။

လေ့လာရေးခန်းမရှိ ဝမ်ရှောင်မင်ပင် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲမနေနိုင်တော့သလို၊ သူ၏ဘေးမှဝန်ထမ်းများမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုဖြင့် သူတို့၏နားများကို ပိတ်ထားကြသည်။

သို့သော် အသံမှာ သူတို့၏စိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပုံရသည် — နားများကိုပိတ်ထားခြင်းက ၎င်းကိုပိတ်ဆို့ရန် ဘာမျှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"လိမ္မာပါးနပ်တဲ့လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပဲ။ သူက သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကိုပဲ တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့သက်ရောက်စေခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါက သူ့ကိုလူနာရဲ့အရေပြားနဲ့ တိုက်ရိုက်မထိတွေ့ဘဲ ဝမ်းဗိုက်ထဲရောက်အောင်လုပ်နိုင်စေခဲ့တယ်။" ဝမ်ရှောင်မင်က ယန်ကျန့်၏နည်းလမ်းကို အထင်ကြီးလေးစားစွာ လေ့လာကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် တစ္ဆေစွမ်းအားများကို ဤမျှအတိုင်းအတာအထိ ဤမျှအချိန်တိုအတွင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာအသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်သောဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ပြသနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူဒီလိုနဲ့ တစ္ဆေကလေးကိုဖမ်းဆုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူအဲ့ဒါကိုဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က တွေးတောနေမိသည်။

ထို့နောက်၊ သူယန်ကျန့်၏နောက်တွင် အရပ်ရှည်သော၊ ဦးခေါင်းမဲ့မည်းနက်သည့်တစ္ဆေပုံရိပ်တစ်ခု ထရပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည် — ပြီးတော့ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသည်။

ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေမှာ သူ၏နောက်တွင်ရပ်နေပြီး၊ ဆိုးရွား၍ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရိပ်အငွေ့တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူတို့တစ်မီတာပင်မကွာဝေးသော်လည်း၊ တစ္ဆေ၏လက်တစ်ဖက်မှာ ယန်ကျန့်၏ကိုယ်ပိုင်လက်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသည်။

"ဒုတိယတစ္ဆေလား။ ဒီတစ်ကောင်က ထူးခြားပုံပဲ — ခန္ဓာကိုယ်မရှိပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွယ်ကပ်နိုင်တယ်၊ တစ္ဆေပူးကပ်သလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက အလွန်အန္တရာယ်များရမယ်။ တစ္ဆေပူးကပ်ခံထားရတဲ့လူတစ်ယောက်က လူသားလို့မသတ်မှတ်နိုင်တော့ဘူး — သူတို့ကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ပိုတူနေပြီ။ ယန်ကျန့်က မည်းနက်တဲ့အရိပ်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အပြည့်အဝတွယ်ကပ်ခွင့်မပေးရဲဘူး။ သူက လက်တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ ထိန်းချုပ်ထားတာ။"

ဝမ်ရှောင်မင်က သူ့ဘာသာသူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤရဲတင်းသော်လည်း သတိကြီးစွာထားသောချဉ်းကပ်ပုံမှာ သူ၏သိပ္ပံနည်းကျစိတ်ဓာတ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများမှာ သူတို့၏ထိန်းချုပ်မှုဘောင်အတွင်းမှ သူတို့၏စွမ်းရည်များ၏ကန့်သတ်ချက်များကို တွန်းအားပေးသင့်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအများစုမှာ သူတို့၏စွမ်းအားများကို အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် အလိုအလျောက်သာအသုံးပြုကြပြီး၊ ၎င်းတို့ကိုအမှန်တကယ်ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် ကြိုးပမ်းလေ့မရှိကြပေ။

"ရပြီ။"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏လက် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှတစ္ဆေကလေးကို ဆုပ်ကိုင်မိသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အေးစက်၍၊ ပျော့ပျောင်းပြီး၊ ပုပ်သိုးနေသောခံစားချက် — သေဆုံးပြီးဖြစ်သောကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

"ထွက်ခဲ့စမ်း!"

သူ၏လက်မောင်းမှာ လူနာ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို — ခွဲစိတ်စားပွဲကိုပင် — တည့်တည့်ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်၊ တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲကျရောက်လာကာ၊ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ခိုင်မာစွာ တံသင်ရိုက်ခံထားရသည်။

ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ၊ ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သောအရေပြားရှိသည့်ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ လေ့ကျင့်ထားသောလူကြီးတစ်ဦးထက် များစွာကျော်လွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအင်အားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသည်။

၎င်း၏မည်းနက်နေသောလက်သည်းများမှာ ကြမ်းခင်းကြွေပြားများကို ကုတ်ခြစ်နေပြီး၊ နက်ရှိုင်းသောခြစ်ရာများချန်ထားခဲ့ကာ စူးရှသောဟစ်အော်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကြားမှပင်၊ တစ္ဆေကလေးမှာ ယန်ကျန့်၏ဘယ်ဘက်လက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်နာကျင်စေနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သူ၏လက်မောင်းမှာ တစ္ဆေအရိပ်၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်။

တစ္ဆေကလေး မည်မျှပင်ဆိုးရွားနေစေကာမူ၊ ၎င်းတစ္ဆေအရိပ်ကို မကျော်လွှားနိုင်ပေ။

ထို့အပြင်၊ ဤတစ္ဆေကလေးမှာ တကယ့်ရင်းမြစ်မဟုတ် — ၎င်းမှာ တစ္ဆေအစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆင့်ပွားသတ္တဝါတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ!" ဘေးအခန်းမှလေ့လာသူများ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့မှာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုအားကောင်းသော်လည်း၊ ယန်ကျန့် လူတစ်ဦး၏ဝမ်းဗိုက်မှ သက်ရှိတစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကိုမြင်တွေ့ရခြင်းက သူတို့ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားစေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ထဲမှမည်သူမဆို တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

"အကောင်းဆုံးပဲ။"

ဝမ်ရှောင်မင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း၊ ၎င်းလျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်၏စွမ်းရည်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်၍ အထင်ကြီးလေးစားဖွယ်ကောင်းသည် — သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ညီငယ်မှာ ထိုသို့သောစွမ်းအားဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

"နောက်တစ်ခု၊ ငါဒီအရာကိုလွှတ်ထုတ်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ပိတ်လှောင်တော့မယ်။ ခင်ဗျားတို့သတိထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အနည်းငယ်နှောင့်နှေးမှုရှိတယ် — ဒီအရာလူတစ်ယောက်ကိုသတ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့အချိန်ပေါ့။" ယန်ကျန့်က တစ္ဆေကလေးကို သူ၏လက်မောင်းဖြင့်မြှောက်ကိုင်ရင်း ဝမ်ရှောင်မင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး လူနာကိုထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့အသက်ရှုလက္ခဏာတွေကို ချက်ချင်းစစ်ဆေးလိုက်။" ဝမ်ရှောင်မင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်လာပြီး လူငယ်ကိုသယ်ထုတ်သွားကြသည်၊ ယန်ကျန့် သို့မဟုတ် သူ၏လက်ထဲမှထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာကလေးငယ်ကို မကြည့်ရဲကြပေ။

"အခုခင်ဗျား ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်နိုင်ပါပြီ။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားအကာအကွယ်ယူတော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"မလိုပါဘူး။ ဒီအကွာအဝေးမှာ ခင်ဗျားအချိန်မီတုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ် — ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုသေစေချင်တာမဟုတ်ရင်ပေါ့လေ။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြန်ပြောသည်။

"အခုမှ အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့စကားလုံးတစ်လုံးပဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် အဲ့ဒါကျွန်တော့်အပေါ်အပြစ်ပုံချခံရမှာပဲ။ လျိုရှောင်ယွီ၊ နင်အဲ့ဒါကိုကြားတယ်မဟုတ်လား။ ငါသူ့ကိုသတိပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှောင်မင်က သူ့အသက်ကိုစွန့်စားဖို့ အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က ရယ်လျက်ပြောသည်။

၂၄ နာရီပတ်လုံးဂြိုလ်တုဖုန်းမှတစ်ဆင့် အခြေအနေကိုစောင့်ကြည့်နေသော လျိုရှောင်ယွီမှာ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

"အထက်လူကြီးတွေနဲ့ တိုင်ပင်စရာမလိုပါဘူး။ အခုချက်ချင်းစတင်ပါ။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ တစ္ဆေကလေးကို ရှေ့သို့ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ကျရောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လူးလွန့်ထရပ်လိုက်ကာ၊ သူ၏ခြေလက်အင်္ဂါများမှာ သဘာဝမကျစွာ ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး နံရံတစ်လျှောက် တွားသွားနေသည်၊ နောက်တွင် ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သောလက်ရာများ ချန်ထားခဲ့သည်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ ၎င်းလေ့လာရေးခန်းမရှိ ဝမ်ရှောင်မင်ထံသို့ တည့်တည့်ပြေးဝင်သွားသည်။

အနီးဆုံးတွင်ရပ်နေသော ယန်ကျန့်မှာ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပုံရသည်။

"အရမ်းမြန်လွန်းတယ်! ပါမောက္ခ၊ သတိထား!" လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သူ၏သေနတ်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကိုချထားလိုက်။ အသုံးမဝင်ဘူး။" ဝမ်ရှောင်မင်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"ဒါကရှုပ်ထွေးတာမဟုတ်ဘူး — အဲ့ဒါငါ့ကိုစားချင်နေရုံပဲ။ မွေးဖွားပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ္ဆေကလေးက ဆာလောင်မှုအခြေအနေထဲဝင်ရောက်သွားပြီး သူမြင်တွေ့သမျှလူသားတိုင်းကို စားသုံးလိမ့်မယ်။ ပထမအဆင့်တစ္ဆေကလေးရဲ့ အစားမခံရအောင်ရှောင်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက သူ့အမြင်အာရုံအပြင်ဘက်မှာ နေထိုင်ခြင်းပဲ။"

"ဒုတိယအဆင့်ရောက်တဲ့အခါ၊ ကလေးအရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ အဲ့ဒါကရွေးချယ်တတ်လာပြီး သူထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဦးစားပေးစားသုံးလိမ့်မယ်။ ဒီအဆင့်ကိုအသက်ရှင်လွတ်မြောက်ဖို့ မင်းသူ့ကိုမမြင်တွေ့အောင်၊ မထိတွေ့အောင် ရှောင်ရှားရမယ်။"

"မကြည့်နဲ့။ မထိနဲ့။"

"တတိယအဆင့်အတွက်တော့ ပုံစံကိုအပြည့်အဝနားမလည်သေးဘူး — အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းချက်တွေပဲ ရှိသေးတယ်။" ဝမ်ရှောင်မင်က အေးစက်စွာရှင်းပြသည်။

ယခုအချိန်တွင်၊ တစ္ဆေကလေးမှာ အပူခံမှန်သားပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ ၎င်းအပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားသည်။

ပါးလွှာသောမှန်ချပ်တစ်ခုတည်းသာ သူတို့ကိုခြားနားထားပြီး၊ တစ္ဆေကလေး၏မည်းနက်နေသော၊ မျက်ဆံမဲ့မျက်လုံးများက ဝမ်ရှောင်မင်ကို ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဆိုးသွမ်းမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကွဲ! ကွဲ! ကွဲ!

မှန်သားပြင်မှာ လျင်မြန်စွာ အက်ကွဲစပြုလာသည်။

ချန်ထားခဲ့သော ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်လက်ရာများမှာ ၎င်းတို့ထိတွေ့သမျှအရာအားလုံးကို တိုက်စားပစ်ပုံရသည်။

မကြာမီ၊ မှန်သားပြင် ကြေမွသွားသည်။

တစ္ဆေကလေးက ဝမ်ရှောင်မင်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ခွဲစိတ်ခန်းမှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲလင်းလက်လာပြီး၊ တစ္ဆေကလေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

၎င်းဝမ်ရှောင်မင်ထံသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင်၊ တစ္ဆေကလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က အပြင်သို့ထွက်လာသည်။

"ခင်ဗျားတကယ်ပဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့တာပဲ။ မျက်တောင်တစ်ချက်တောင်မခတ်ဘူးလား။"

"ငါမင်းကိုပြောခဲ့တယ် — မင်းအဲ့ဒါငါ့ကိုစားခွင့်မပေးသရွေ့ ငါမသေဘူးလို့။" ဝမ်ရှောင်မင်က တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကွာအဝေးအပေါ် တစ္ဆေနယ်မြေကိုဖွင့်လှစ်ဖို့က စက္ကန့်ဝက်အောက်ပဲကြာတယ်။ တစ္ဆေကလေးအတွင်းထဲရောက်သွားတာနဲ့ အဲ့ဒါမင်းရဲ့သနားကြင်နာမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ ငါ့သုတေသနအရ၊ ပထမအဆင့်တစ္ဆေကလေးက မင်းလွှတ်မပေးသရွေ့ တစ္ဆေနယ်မြေကနေမလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။"

"ခင်ဗျားတစ္ဆေကလေးကို ကောင်းကောင်းလေ့လာထားတာပဲ။ ဒါဆို တတိယအဆင့်အတွက် ပုံစံကဘာလဲ။ အမြင်အာရုံနဲ့ထိတွေ့မှုကိုရှောင်ရှားခြင်းက သေဆုံးခြင်းကိုတားဆီးနိုင်တယ်ဆိုရင် တတိယအဆင့်က နောက်ထပ်အခြေအနေတစ်ခုခု လိုအပ်သလား။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"မင်းသိချင်လို့လား။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြန်ပြောသည်။