အခန်း (၂၁၈)

အိမ်ကလူတွေက အိမ်ဝင်းထဲက ဆူညံသံတွေကြားရသည်။

သခင်ကြီးကျီက သူ့သမီးကို တွေးနေတာကြောင့် ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းပေ။ ခြံဝင်းထဲမှာ ဆူညံသံကြားလို့ ပြတင်းပေါက်နားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကလေးနှစ်ယောက် အချင်းချင်း လိုက်ဖမ်းကာရယ်နေကြသည် သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အိမ်တော်ထိန်းက သူ့ဘေးမှာ ရပ်ပြီးရှင်းပြခဲ့သည်။ " ရှောင်ဝမ်က ငြင်းခုံမှုကို စတင်ခဲ့သူလေ"

သခင်ကြီးကျီ ခဏတာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေး ရှောင်နွမ်ရဲ့ကိုယ်မှာ ကျားလေးတစ်ကောင် ရှိတယ်!"

အိမ်တော်ထိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “သူမမှာသာ မရှိခဲ့ရင် သခင်လေးကို ဘယ်လိုလုပ်လက်ထပ်မှာလဲ”

တစ်ယောက်က ကျားနဲ့တူတဲ့ စရိုက်ရှိပြီး နောက်တစ်ယောက်က “ကျားကြီး” လို့ နာမည်ပြောင်ပေးခံထားရသည်။ သူတို့တွေက အချင်းချင်းအတွက် ဖန်ဆင်းထားပေးထားတာဖြစ်သည်။ တောင်တစ်တောင်မှာ တစ်ကောင်က အထီးဖြစ်ပြီး တစ်ကောင်က အမမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျားနှစ်ကောင်အတွက် နေရာမရှိဘူးလို့ လူအများက မကြာခဏပြောလေ့ရှိကြသည်။

သခင်ကြီးကျီက သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မြေးကို သူ့ချွေးမက မြေပြင်ပေါ်ရိုက်ချလိုက်တာကို သူကြည့်နေခဲ့သည်။ မြေးဖြစ်သူက ပြေးတာရပ်ပြီး လက်မြှောက်အရှုံးပေးခဲ့သည်။

ဖန်ချီလည်း သူ့သားကို အရိုက်ခံရတာကို မြင်ခဲ့သည်။ သူမ တစ်ချက်သာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားအရာများကို ဆက်လုပ်ဖို့သွားခဲ့သည်။

အရိုက်ခံရပြီးနောက် ကျီဝမ်က ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့စကားကိုသာနားထောင်ပြီး တခြားကားကို ရွေးဖို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ "မင်းယောကျ်ားရဲ့ကားကိုရွေး ငါတို့ကားကိုမရွေးနဲ့ "

ဖန့်ရှောင်နွမ် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယောကျ်ားရဲ့ကားကို ရွေးရတော့မယ်။ “ဒီအနက်ရောင်ကားက ဈေးမကြီးလောက်ဘူး။ ငါ့အတွက် မောင်းဖို့ထုတ်လိုက်"

ကျီဝမ်က ဖန့်ရှောင်နွမ် ညွှန်ပြနေတဲ့ ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကားအကြောင်း မင်းသိလား"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခဏလောက် ကြက်သေသေသွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ လက်ဝှေ့ပွဲနှင့်ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းမှာ သူမအတွက် အဖြေတစ်ခုပေးဖို့ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမ ကားတွေအကြောင်း သိပ်မသိပေ။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့မှာ W နှစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါ ဘာတံဆိပ်လဲ"

ကျီဝမ် ပြိုကွဲလုနီးနီးဖြစ်နေပါပြီ။ ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို ကားရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်းကြည့် "

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းငုံ့ကာ ကားလိုဂိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အယ်၊ အပေါ်ဘက်မှာ 'V'၊ အောက်ခြေမှာ 'W'၊ ပြီးတော့ စာလုံးအတန်းတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါဘာလဲ"

ကျီဝမ်ရဲ့အမူအရာမှာ စိတ်ဆိုးသွားသည်။ "မင်း ဒီတံဆိပ်ကို လုံးဝ မသိဘူးလား"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုဂိုပါတဲ့ ကားတွေ လမ်းမတွေပေါ်မှာမောင်းနေကြတာ အရင်က တွေ့ဖူးပါတယ်။ အရမ်းဈေးမကြီးလောက်ဘူး"

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်နွမ် ၊ ဒီလိုဂိုကို မှတ်ထား။ ဒီကားက Phaeton!”

ဖန့်ရှောင်နွမ် နားလည်သွားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီကားက ငါ့ယောကျ်ားရဲ့ Maybach ကားထက် ပိုစျေးကြီးလား"

ကျီဝမ်ပြောလိုက်သည်။ “မကြီးဘူး၊ ဒီကားက ယွမ် ၁ သန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ချက်ချင်း သူမရှေ့မှ ကားကို စုန်ချည်ဆန်ချည်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ဝမ်၊ နင့်ဦးလေး ဒီကားဝယ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ကများ လိမ်ခဲ့တာလား"

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီ"

ကျီဝမ်က ကားဂိုဒေါင်ထဲက ကားတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သက်ပြင်းချရင်း ပြောခဲ့သည်။ “ဒါပေမယ့် မင်းမှာအရသာကောင်းကောင်းတော့ရှိသားပဲ။ ကားတွေရဲ့စျေးနှုန်းအချက်တွေကို ထည့်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီကားက ငါတို့ကားဂိုဒေါင်မှာ မင်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံးကားပဲ "

ကားသော့တွေကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အလုပ်ကြိုးစား။ ငါ့ဦးလေး ပြန်လာရင် ဒီကားမှာ ခြစ်ရာတွေ အများကြီးရှိသင့်တယ် ”

ညနေပိုင်းတွင် မြို့တော်ဝန်ကျီ အလုပ်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရေကန်ဘေးမှာ ကြေမွနေတဲ့ ပန်းတွေကို မြင်တဲ့အခါ သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အိမ်ဖော်ကိုမေးလိုက်သည်။ “ပန်းတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

အိမ်ဖော်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မလေး ဒီနေ့ ကားမောင်းနည်း သင်နေတာပါ။ သူမ ပန်းတွေကိုဖြတ်မောင်းလိုက်မိလို့”

မြို့တော်ဝန် ကျီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ခြံတွင်းရှိ ရေပန်းကို အကာအရံများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ ဒီမှာ အကာအရံတွေ ရှိနေတာလဲ"

အိမ်ဖော်က ပြောခဲ့သည်။ “သခင်မလေးက ကားမောင်းနည်း သင်နေလို့။ သခင်လေးက ဒါတွေလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားလို့ပါ”

မြို့တော်ဝန် ကျီ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ထပ်မေးခဲ့သည်။ "အားလုံး ဘယ်သွားနေကြတာလဲ"

အိမ်ဖော်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မလေး ကားမောင်းသင်တုန်းမို့။ အားလုံးက သူ့ကို အိမ်နောက်ဖေးမှာ သင်ပေးနေကြပါတယ်”

မြို့တော်ဝန် ကျီ - "......."

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ အိမ်နောက်ဖေးကို သွားလိုက်သည်။

အပန်းဖြေရန် နှင့် ဖျော်ဖြေရေး အတွက် အများအားဖြင့် အသုံးပြုခဲ့သည့် အိမ်နောက်ဖေးက ယခုအခါ လူများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သခင်ကြီးကျီ၊ အိမ်တော်ထိန်းနဲ့ သူ့ဇနီးတို့ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး သားဖြစ်သူက ရှေ့ခရီးသည် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေသည်။

တစ်ဖက်မှာလည်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရယ်မောနေတဲ့ အိမ်ဖော်တချို့လည်း ရှိသည်။ မြို့တော်ဝန် ကျီ စပ်စုကာမေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

အိမ်ဖော်တွေက ချက်ချင်းပြုံးပြီး သူမရှိတဲ့အချိန်မှာ ဖန့်ရှောင်နွမ် ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြခဲ့ကြသည်။

ကျီဝမ်ကသူမ လမ်းပေါ်မှာ ကားမောင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမ တစ်လမ်းသွားကို မမောင်းနိုင်ပေ။ သူမအတွက် ကားမောင်းတာက တားမြစ်ချက်တစ်ခုနီးပါးဖြစ်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ကားထဲမှာ ခံစားချက် သိပ်မကောင်းနေပေ။ ထို့အပြင် သူမ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ ပို၍ ကြောက်လေလေ၊ အမှားလုပ်ဖို့ လွယ်ကူလေလေပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ကြောက်သည်။

ကျောင်းတုန်းကလိုပဲ ဆရာမက သူမကိုမေးခွန်းတွေမေးလာမှာကို သူမကြောက်နေရင် ဆရာမက သူမကိုမေးခွန်းတွေ အမြဲမေးတတ်သည်။ ဆိုးရွားတဲ့ သံသရာတစ်ခုပါပဲ။

ပန်းခင်းထဲသို့ ကားကို မောင်းနှင်ပြီးနောက် ဖန့်ရှောင်နွမ် သည် သူမ၏အမှားကို အမြန်ဝန်ခံခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမ ရေပန်းကို ထပ်မံဝင်တိုက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကျီ လိပ်ပြာလွင့်မတတ်ကြောက်သွားသည်။ ရေပန်းက ဟိုးအရင်ကတည်းက ဆောက်လုပ်ဖို့အတွက် ကျွမ်းကျင်သူကို ငှားရမ်းခဲ့သော ဖုန်းရွှေ ရေပန်းဖြစ်သည်။ ကျီမိသားစုသည် မျိုးဆက်တွေ ကြီးပွားတိုးတက်လာပြီး ကြီးပြင်းလာစေရန် သေချာစေဖို့ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးသွားရင်တော့ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ပျက်စီးသွားမည်။

သူ့ချွေးမ ကားမောင်းတာကို ကြည့်ရင်း၊ သခင်ကြီးကျီ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အော်လိုက်သည်။ “ရှောင်နွမ်၊ ကားမောင်းနည်း သင်တာကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့။ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ငါနဲ့ Landlord ကစားပေး။ လိမ္မာတယ်!"

ဒါပေမယ့်လည်း ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမယောကျ်ားကို အံ့သြစေလိုပြီး သူမကို မည်သည့်အရာကမှ တားစီးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ “အဖေ၊ ခဏလောက် ကိုယ့်ဘာသာ ကစားလိုက်။ ကျွန်မအကောင့်နဲ့ Happy Bean ကစားလို့ရတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ။"

သခင်ကြီးကျီ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ကစားနိုင်မှာလဲ။ သူလိပ်ပြာလွင့်မတတ်ကြောက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ သူ သူ့သမီးအကြောင်း မတွေးမိတော့ဘဲ အခု ရေပန်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။