အခန်း (၂၁၉)

ကျီဝမ်က အယုံကြည်ရဆုံးပင်။ သူက ချက်ချင်းပဲ အိမ်ဖော်တွေကို ရေပန်းကို ကာခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဖန့်ရှောင်နွမ်အား ကားကို ခြံနောက်ဖေးရှိ ကစားကွင်းသို့ မောင်းနှင်ဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဖန့်ရှောင်နွမ် အတွက် နေရာအလုံအလောက်ရှိခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကျီကလည်း သူ့ချွေးမကို စောင့်ကြည့်ဖို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကားမောင်းရင်း ဒဏ်ရာရရင် သူ့သားက သူ့ကိုဆန့်ကျင်ပြီး တားမှာ သေချာသည်။

ဖန်ချီက သူ့ယောက်မ ကားမောင်းလေ့ကျင့်နေတာကိုကြားခဲ့တာကြောင့် သူမ လုပ်နေတာတွေကို ရပ်ခဲ့ပြီး အမြန်သွားကြည့်ခဲ့သည်။

"ရှောင်နွမ်၊ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။ ငါပြောတာကို နားထောင်။ ရှေ့ကိုပဲကြည့်။ ကားစတီယာတိုင်ကို ဖြည်းဖြည်းလေး လှည့်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် နားလည်သည်။ စကားကို သူမနားလည်သော်လည်း သူမရဲ့လက်တွေက တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သခင်ကြီးကျီကလည်း သူမကို ဘေးကနေ ညွှန်ကြားနေပြီး ကျီဝမ်က ခဏခဏ စကားပြောနေခဲ့သည်။

မြို့တော်ဝန် ကျီက သူနဲ့အလှမ်းဝေးတဲ့ ကွင်းပြင်ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏စည်းလုံးတဲ့ မိသားစုဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုကို ပြီးမြောက်အောင် အလေးအနက်ထားပြီး အတူတကွ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

သူ့ခယ်မကို ပိုကြည့်လေလေ၊ သူမကို ပိုသဘောကျလာလေလေပင်။ သူမက သူ ထိုအရွယ်ကလိုပဲ တမူထူးခြားနေခဲ့သည်။

မြို့တော်ဝန် ကျီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေဘယ်လောက်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မြို့တော်ဝန် ကျီ လာနေတာကို သူမမြင်လိုက်တော့ အလျင်စလို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး”

ထိုမှသာ လူတိုင်းက သူလည်း လာနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

မြို့တော်ဝန် ကျီ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့ ကားမောင်းနည်းကို သင်ယူဖို့ ရုတ်တရက် တွေးခဲ့တာလဲ"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မယောကျ်ားကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ပေးချင်လို့။ ကျွန်မ ကားမောင်းနည်း သင်ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို အလုပ်ကနေကြိုလာလို့ရတယ်လေ ”

မြို့တော်ဝန် ကျီက ပြုံးပြီး ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခယ်မက သူ့ညီမလေးကို သေချာပေါက် ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူယုံကြည်သည်။

"မင်းကို သင်ပေးစရာလိုသေးလား" မြို့တော်ဝန် ကျီမေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ခဲအိုနဲ့ အချိန်အများကြီးမဖြုန်းချင်ပါဘူး။ သူ ခရီးသည် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး သူမကို ဆုံးမနေရင် သူမ ပိုစိတ်ရှုပ်မှာ။ သူမ နံရံကို တိုက်မိသွားနိုင်သည်။

ကျီဝမ်က ဒီအိမ်မှာ သူမနဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလူဖြစ်သည်။ ကျီဝမ် အနားမှာ ရှိနေတော့ သူမ အနည်းငယ် အနားယူနိုင်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်လာရပြီးပြီ။ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီမလား။ ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ်။" ဖန့်ရှောင်နွမ် ဖန်ချီကို ခေါ်လိုက်သည်။ “ယောက်မ၊ ယောက်မလည်း အကိုကြီးနဲ့ ပြန်လိုက်သွားသင့်တယ်။ ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်။ အကုန်လုံး အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကြတော့"

မြို့တော်ဝန် ကျီနဲ့ ဖန်ချီက မထွက်သွားပေ။ သူတို့ယောက်မ ကားမောင်းတာကို သူတို့ စိတ်ပူနေကြသည်။

ထို့နောက် ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကားအတွက် ခံစားရန် ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ကားနောက်မှာ ကျီမိသားစု၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်တွေ ရှိနေသည်။

ကျီလင်းချန်က သူ့မိန်းမဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မကိုင်ခဲ့ပေ။ ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ဖုန်းက ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူ့တူလေးကို ခေါ်လိုက်သည်။

ကျီဝမ်က သူ့ဦးလေးဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နားရွက်နားသို့ ကပ်လိုက်သည်။ "ဟယ်လို ဦးလေး။" ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို လှည့်သင့်သည်ဟု အချက်ပြရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းအဒေါ် ဘယ်သွားနေတာလဲ။ သူဖုန်းမကိုင်ဘူး"

"အာ၊ ဦးလေးမိန်းမက ဦးလေးအတွက် surprise လုပ်ဖို့ ပြင်နေလို့ " ကျီဝမ် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက တကယ်ကို အားကိုးရတဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ။

ကျီလင်းချန်က သူ့တူလေး ပြောတာကို ကြားတော့ ပြုံးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ဇနီးလေး ပြင်ဆင်နေသည့် surprise ကို သူမျှော်လင့်လာသည်။ "ဒီည ငါ့ဆီ ဖုန်းပြန်ဆက်ပေးဖို့ ပြောပေး"

ကျီဝမ် သဘောတူခဲ့သည်။ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သူမကို ဆက်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။

အရိုက်ခံရမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် သူ့စကားတွေကို ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ကျိန်ဆဲတာခံချင်တော့ သူ ပြန်စဉ်းစားပြီး သီးသန့်ဆန်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “တချို့လူတွေရဲ့လက်တွေက ဝက်ခြေထောက်နဲ့တူတယ်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် စကားလုံးတွေ ပျောက်ရှသွားခဲ့သည်။

ကျီဝမ်က ဖန့်ရှောင်နွမ် ကားစတီယာတိုင်ကို အမြန်လှည့်လိုက်တာကို မြင်ခဲ့သည်။ သူ့နောက်ထပ်စကားတွေကို သေချာပြန်စဉ်းစားခဲ့သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ မင်း ကိုင်ထားတဲ့ဟာကို ကားစတီယာတိုင်လို့ခေါ်တယ်၊ အင်ဂျင်မဟုတ်ဘူး"

ဖန့်ရှောင်နွမ် စတီယာတိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လှည့်လိုက်သောအခါတွင် အလွန်နှေးကွေးသွားသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျီဝမ် မကူညီနိုင်ဘဲ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “မင်း အရမ်းနှေးနေတယ်။ လမ်းပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တွေ ကြိတ်ခံရနိုင်တယ်။ ခဏလောက် ကားရပ်ပြီး ပုရွက်ဆိတ်အလောင်းတွေကို ကောက်ဖို့ ဆင်းလိုက်ဦး"

ဒါကိုကြားတော့ ဖန့်ရှောင်နွမ်ချက်ချင်း ကားကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျီဝမ် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိလာသည်။ သူ့ဘေးမှာထိုင်နေတာက ကျားမတစ်ကောင်ဆိုတာ သူလုံးဝမေ့သွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာက ပို၍ပို၍ ချဉ်လာသည်ကို သူ မသိလိုက်ချေ။ သူက သူမကို လှောင်ပြောင်ဆဲပင်။ “ဒါက ကား၊ အာကာသယာဉ် မဟုတ်ဘူး။ မင်း လှည့်လိုက်ရင် အာကာသထဲ မသွားဘူး။”

ဖန့်ရှောင်နွမ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရှေ့ကိုသွားမည့်လမ်းကို ကြည့်လိုက်ကာ ဘရိတ်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့ရပ်နေတာလဲ။ ဒီလိုလုပ်ရင် နောက်ကိုပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်… အို့ , f*ck! မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ထပ်ရိုက်နေတာလဲ"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ကျီဝမ်ကို လက်သီးနဲ့ထိုးလိုက်သည်။ သူမက ကျီဝမ်ရဲ့ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “နင့်ဦးလေး ငါ့ကို ကားမောင်းနည်းသင်ပေးတုန်းက သူ ငါ့ကို ညင်ညင်သာသာနဲ့ ချော့ပြောတာ။ ငါ နင့်ကို ခွင့်ပြုနိုင်တဲ့အတိုင်းအတာထက် ပေးနေမိလို့လား။ နင်အရမ်းစကားပြောများတာပဲ"

“ငါ့ကို လွှတ်။ မင်း ငါ့ကို သင်ပေးခိုင်းစေချင်ရင် ငါ မင်းကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလို့ မရဘူးလား" ကျီဝမ်က ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကို လွှတ်စေချင်ခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ကျားနဲ့တူသော ဒေါသတွေ ထွက်လာသည်။ သူမ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်နေပါစေ ကျီဝမ် ပြဿနာရှာနေတယ်လို့ပဲ သူမ ခံစားမိသည်။ “အရမ်းနှေးရင် နှေးလွန်းတယ်လို့ ပြော။ ငါ အရမ်းမြန်ရင် အရမ်းမြန်တယ်လို့ပြော။ နင် သင်ခန်းစာယူသင့်တယ်!”

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နောက်မှ လမ်းလျှောက်လာနေတဲ့ လူအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကျီက သူ့မြေးကို ထပ်ပြီးရိုက်ခံရတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်က တွန့်သွားသည်။ သူ အိမ်တော်ထိန်းကို ပြောလိုက်သည်။ " ရှောင်နွမ်က အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်ဆိုတာ ငါသိထားတယ်"