အခန်း (၂၁၄)

သခင်ကြီကျီ ထိုပုံရိပ်သေးသေးလေးကို တွေးလိုက်သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးတွေထဲက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့သည်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ သူ့သမီး၊ သူ့သမီး သေသွားတာ ဆယ့်ငါးနှစ်ကြာသွားပြီ။ သူမကို သူ တကယ်ရှာချင်ခဲ့တယ်။ အရင်ကလိုပဲ အလုပ်ကပြန်လာရင် သူ သူမကိုပွေ့ဖက်ပေးတယ်၊ ကစားပေးတယ်၊ ရယ်မောသံတွေကို နားထောင်ပေးသည်။

ဒါကိုတွေးပြီး သခင်ကြီး ကျီက သူ့မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ယွီရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံမှာ ကျီ မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီး ကျီရှောင်ယွီ ဖြစ်သည်။ သူမကို လူတိုင်းက အရမ်းချစ်ကြသည်။ သူမသည် မြို့တော်ဝန် ကျီနှင့် ကျီလင်းချန်တို့၏ ညီမလေးဖြစ်သည်။ သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက သူမကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ တကယ်တော့ သူတို့အမေက သူမကို အရမ်းလွမ်းဆွတ်ပြီး ဖျားနာပြီးတော့ စိတ်ဝေဒနာနဲ့ပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါက ကျီလင်းချန်ကို အဆုံးမရှိ နာကျင်စေခဲ့သည်။

သူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များက ယခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုနှစ်တွင် သူသည် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်သာရှိသေးပြီး အလယ်တန်း ဂျူနီယာကျောင်းမှ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် ၎င်း၏ (၅)နှစ်အရွယ် ညီမလေးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သွေးထွက်လွန်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှုပ်ပွနေသော အုတ်ခဲများနှင့် ပြန့်ကျဲနေသော ကြိုးများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။

ကျီရှောင်ယွီ အရမ်းကြောက်ပြီး ငိုခဲ့သည်။ သူမက လက်လှမ်းပြီး သတိလစ်နေတဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို တွန်းကာ သူ့ကို နှိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ “အစ်ကို၊ အဖေနဲ့ ညီမလေးတို့အစ်ကိုကြီးက ညီမလေးတို့ကို သေချာလာရှာလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုမျက်လုံးတွေဖွင့်ပြီး ညီမလေးကိုကြည့်ပါဦး။ အစ်ကို၊ ညီမလေးကြောက်တယ်"

ရှောင်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှာလည်း သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေ သော်လည်း အဲ့တာက ကျီလင်းချန်ရဲ့ သွေး ဖြစ်သည်။ သူ့ညီမကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပြန်ပေးဆွဲသူတွေရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို သူ ခံခဲ့ရသည်။

" ရှောင်ယွီ လိမ္မာတယ်။ မငိုနဲ့။ ညီမလေးကို အစ်ကိုကာကွယ်ပေးမယ်။ အစ်ကို့ညီမလေးကို လူဆိုးတွေ မခေါ်သွားစေရဘူး” ကျီလင်းချန်က ကယောင်ကတမ်းအခြေအနေနဲ့ ပြောခဲ့သည်။သူ အရမ်းအားနည်းပေမယ့် ညီမလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူ့ညီမကို ပြန်ပေးဆွဲသူတွေ ခေါ်ဆောင်သွားတာကို သူခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ကျီရှောင်ယွီ ငိုပြီးပြောခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ သူတို့ ညီမလေးကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုရင် အဖေ၊ အကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုတို့ ညီမလေးကို ရှာရမယ်နော်။ မဟုတ်ရင် ညီမလေးကြောက်နေလိမ့်မယ်။"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေး… ညီမလေးကို ခေါ်သွားခွင့်မပေးဘူး။ အစ်ကို ညီမလေးကို သူတို့ကိုခေါ် သွားခွင့်မပေးဘူး”

ကျီရှောင်ယွီက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဥာဏ်က အမြဲတမ်း တိကျသည်။ သူမ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူးလို့ ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခုရှိနေခဲ့ပြီး ငိုနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အမှတ်အသားတစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမက ပိုလို့တောင် ငိုခဲ့သည်။ သူမ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါမှာ ပြောင်းလဲသွားမှာကို ကြောက်နေသည်။ အဲ့လိုဆို သူမရဲ့မိသားစုက သူမကိုတောင် မှတ်မိကြတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ထို့ကြောင့် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ လက်မောင်းလေးကို တမင်ကိုက်လိုက်သည်။ ငိုဖို့ ခွန်အားတွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှတ်အသားပြုချင်တဲ့အတွက် လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ထားဆဲပင်။

ကျီလင်းချန် သူမ၏ လက်မောင်းလေးကို ဆွဲထုတ်ဖို့ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီ၊ မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကိုက်လို့မဖြစ်ဘူး"

ကျီရှောင်ယွီက လွှတ်မပေးပေ။ သူမရဲ့လက်မောင်းမှ သွေးထွက်လာချိန်မှာပဲ ရပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ ငိုပါတော့သည်။ "အစ်ကို၊ နာတယ်"

ကျီလင်းချန်က သူ့ညီမလေးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမအတွက် သူ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ "ညီမလေးကို အစ်ကို အဆုံးရှုံးမခံဘူး။ အစ်ကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးရှုံးရရင်တောင် ညီမလေးကို မဆုံးရှုံးစေရဘူး ရှောင်ယွီ "

ဒါပေမယ့် လူဆိုးများက သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မာကျောတဲ့အရာတစ်ခုခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျီလင်းချန်ရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ခဲ့သည်

သူ သတိမလစ်ခင်မှာ ကျီလင်းချန်ရဲ့ နားထဲ သူ့ညီမလေးရဲ့ ငိုသံတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ်ပြောခဲ့သည်။ "အစ်ကို ညီမလေးကိုကာကွယ်မယ်"

နောက်တော့ သူ လုံးဝ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ သူပြန်နိုးလာသောအခါတွင် ရှောင်ယွီ ပျောက်နေကြောင်း သူ့မိသားစုက ပြောပြခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန် ငိုခဲ့သည်။ သူ့ညီမလေးကို ရှာဖို့ အိမ်အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားခဲ့ပေမယ့် သူမကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျီမိသားစုတစ်စုလုံး အမှောင်ထုထဲ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ကျီ မိသားစု၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူက သွေးအန်ကာ သူ့ညီမကို ရှာဖို့ ကားမောင်းရင်းနဲ့ မူးလဲသွားသည်။ သူ ယာဉ်တိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ တစ်လကျော်ကြာ အိပ်ရေးမဝခဲ့တာကြောင့်ဖြစ်သည်။ မဒမ် ကျီလည်း နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတက်ခဲ့ရသည်။ ကျီလင်းချန်လည်း ရံဖန်ရံခါ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ သူ ပြန်လာတော့ သူ့အမေဆီ သွားပြီး သူ့ညီမလေးကို ရှာပေးမယ်လို့ သူ့အမေကို ကတိပေးခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့အမေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျီလင်းချန် လုံးဝပြိုကျသွားခဲ့သည်။ ထိုနှစ်က သူ့ဘဝ၏ အမှောင်ဆုံးနှစ်ဖြစ်သည်။ အဲဒီနှစ်မှာ သူ့ညီမလေးနဲ့ သူ့အမေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

သူ့မိန်းမ ဆုံးသွားတဲ့ညမှာ သခင်ကြီး ကျီရဲ့ ဆံပင်တွေ အများကြီးက ခဲရောင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ညတည်းမှာ သူ့အသက်က ဆယ်နှစ်ထပ်ပေါင်းသွားသလိုပင်။

ကျီလင်းချန်က သူ့ညီမလေးကို ရှာဖွေရာတွင် ဘယ်သောအခါမှ အရှုံးမပေးခဲ့ဖူးပေ။ သူရှာနေတာ ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူ ဘယ်တော့မှ မရပ်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်မောင်းမှာ ကိုက်ရာအမှတ်အသားရှိတဲ့ ကလေးငယ်ကို မြင်သောအခါတွင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။ လွဲမှားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဖြစ်နိုင်ခြေလေးများ ရှိခဲ့ရင်တောင် သူသွားမှာ။

“အဖေ၊ အစ်ကို၊ ဒါက ကျွန်တော်သေတဲ့နေ့အထိ ကျွန်တော့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ရှောင်ယွီကို ရှာဖို့လိုတယ်” ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။

သူငယ်ငယ်က ချမ်းသာသော မိသားစုမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရွှင်လန်းတဲ့ သခင်လေးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနှစ်ရဲ့ပွဲတွေအပြီးမှာတော့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အခုချိန်မှာ သူဘယ်လိုပုံစံဖြစ်လာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ညီမလေး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ သူ့အမှားဖြစ်သည်ဟု သူအမြဲတမ်း ခံစားမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသာ သန်မာလာခဲ့ရင် သူမကို ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် Silver Field ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျီ ကော်ပိုရေးရှင်းကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်တိုးချဲ့ခဲ့သည်။ အဲ့တာက အားကောင်းလာခဲ့ပြီး သူ့ညီမလေးကို ဆက်ရှာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ထိုသို့သော စွမ်းအားဖြင့်ပင် ဆယ့်ငါးနှစ်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေသော ကလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းနေသေးသည်။ ထို့အပြင် ထိုသို့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေတွင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲခဲ့သည်။