အခန်း (၂၄၁)

"မင်း ဒုက္ခရောက်ချိန်တန်ပြီ" လျိုစစ်ယန် ပြောလိုက်သည်။

check-in လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူတို့ နှစ်ယောက် အပေါ်ထပ်ကို အတူတူ တက်ခဲ့ကြသည်။ အခန်းက တတိယထပ်မို့ ကင်းခြေများတွေကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

လျိုစစ်ယွီ အခန်း၏ အခြေအနေကိုကြည့်ကာ အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည်။ "အစ်ကို၊ ကျွန်မတို့ပြန်တဲ့အခါကျရင် အစ်ကို အဖိုးနဲ့အဖွားတို့ကို မြို့ထဲပြောင်းပေးလို့ရမလား"

လျိုစစ်ယန်က သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ကုတင်ပေါ်ပစ်ချကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ကင်မရာများကို စတင်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အခန်းကို စစ်ကြည့်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေမယ်ထင်ရင် ငါတို့နဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်မယ်”

သူက နေရာအား သေချာစစ်ဆေးပြီး သူ့အခန်းသို့ မပြန်မီ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ မရှိကြောင်း သေချာအောင်စစ်ပေးခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူ့အစ်ကို မေ့သွားတဲ့ အိပ်ရာပေါ်ရှိ ကုတ်အင်္ကျီက လျိုစစ်ယွီ၏ မေ့လို့မရနိုင်သော အတွေ့အကြုံအတွက် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ ရဲစခန်းမှာ အဆုံးသတ်သွားတာ။

အပြင်မှာ ရဲတွေက ပြည့်တန်ဆာနဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ စစ်ဆင်ရေးတွေ လုပ်နေကြသည်။

လျိုစစ်ယွီက အခုမှ ရေချိုးပြီးသွားတာ။ သူမက ညအိပ်ဝတ်စုံဝတ်ထားကာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို ခေါင်းမှာပတ်ထားသည်။ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာရှိလို့လဲ”

ရဲအရာရှိ အများအပြားက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လျိုစစ်ယွီက ရဲအရာရှိများကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"မင်း ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိတာလား" ရဲအရာရှိက မေးခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီ လက်ညိုးထိုးခံလိုက်ရသည်။

ရဲအရာရှိက ကုတင်ပေါ် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ကုတ်အင်္ကျီကို မြင်သွားပြီး ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို မေးခွန်းထုတ်တော့သည်။ "ဒါက ဘယ်သူ့အဝတ်လဲ"

ရဲတွေက သူ့အိတ်ကပ်တွေကို ရှာဖွေခဲ့ရာမှာ မီးခြစ်နဲ့ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အဲဒီလူရဲ့ ဆက်စပ်မှုဟာ ထင်ရှားသည်။

"အဲ့တာ ကျွန်မ အစ်ကိုဟာ" လျိုစစ်ယွီ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

ရဲတွေက အခန်းထောင့်တိုင်းကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အခန်းထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာရှိသည်။ "အဲ့လူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ငါတို့ စစ်ကြောရေးခန်းထဲ ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်။"

လျိုစစ်ယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပါ။ တခြားဘယ်သူမှမရှိဘူး။”

ထိုအချိန်တွင် အခြားရဲအရာရှိတစ်ဦးက အမှိုက်ပုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကွန်ဒုံးအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ လျိုစစ်ယွီ အလွန်ရှက်သွားသည်။

"ဒါကဘာလဲ" ရဲအရာရှိက ပစ္စည်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လျိုစစ်ယွီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

လျိုစစ်ယွီ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်ပြီး စကားတွေတောင်ထစ်သွားသည်။ "ကျ..ကျွန်မအရမ်းပျင်းလို့ ဆော့ထားတာလို့ပြောရင် ကျွန်မကို ယုံမှာလား။"

ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက် သူမ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုက အပြစ်ရှိပုံပေါ်စေသည်။

ဒါပေမယ့် သူမက အမှန်စင်စစ် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းသာ နေတဲ့သူဖြစ်သည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူမနဲ့ အတူရှိနေတဲ့သူက လွတ်သွားပြီ။

"တံခါးပိတ်လိုက်" ရဲအရာရှိက လျိုစစ်ယွီကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ တံခါးနားက လူတွေကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ယောက်ျားလေး ရဲအရာရှိများစွာကို သူမတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လျိုစစ်ယွီ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး မျက်ရည်ကျမိသည်။

လျိုစစ်ယွီ ငိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မအစ်ကို့ရဲ့ အင်္ကျီလေးပါ"

လျိုစစ်ယွီက သူမကို မယုံကြဘူးဆိုတာကို သိသည်။ သူမ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လျိုစစ်ယန်ကို ခေါ်ချင်သော်လည်း ဖုန်းကို သိမ်းသွားကြသည်။

"ကျွန်မရဲ့ဖုန်းကို သိမ်းဖို့ ရှင့်တို့မှာဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ" လျိုစစ်ယွီ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို့ကို လာရှင်းခိုင်းမလို့ဟာကို"

ရေချိုးနေတဲ့ လျိုစစ်ယန်က သူ့ညီမထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ "ဘာရှိလို့လဲ"

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်။ မြန်မြန်လာ"

လျိုစစ်ယန် ရေချိုးခန်းထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြောက်အောင်သိုတ်ဖို့တောင် အချိန်မရှိပေ။ ညအိပ်ဝတ်စုံကိုဝတ်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ တံခါးခေါက်သံထွက်လာသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး လျိုစစ်ယန် ဝင်လာတော့ သူ့ဆံပင်တွေ စိုစွတ်နေဆဲပင်။

"မင်္ဂလာပါ" လျိုစစ်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ကျင်းမြို့တော်က ရဲမှူး လျိုစစ်ယန်ပါ "

"စစ်ယန်။ တကယ် မင်းလား" ရဲအရာရှိအချို့က လျိုစစ်ယန် ကို သိကြသည်။

"ရှောင်ကျန်း!" လျိုစစ်ယန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုစစ်ယန်က သူ၏ အတန်းဖော်ဟောင်းများကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပြီးသားဆိုတော့ စကားပြောရတာ လွယ်သည်။

လျိုစစ်ယန်၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးပြီ။ ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်မလိုအပ်တော့ပေ။ သူက သူတို့အထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် လျိုစစ်ယွီက ငိုနေသည်။

လျိုစစ်ယန်က အမှိုက်ပုံးထဲက ကွန်ဒုံးကို မြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်ထားတာလဲ"

သူ့ဒေါသက အခုနက ရဲအရာရှိတွေထက်တောင် ပိုဒေါသကြီးနေသည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ညီ..ညီ..ညီမ အရမ်းပျင်းနေလို့။ ဒီဟာကိုကြည့်ကြည့်တာ။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာမို့ သိချင်လာလို့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတာပါ။ အစ်ကို၊ ညီမက သိချင်ရုံလေးပါပဲ!"

လျိုစစ်ယန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူ့ညီမကို ရိုက်နှက်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။

သူမက ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကွန်ဒုံးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း အခိုင်အမာပြောနေခဲ့သည်။ သူမ ဒီလောက်များတဲ့ ယောက်ျားတွေရှေ့မှာ ပြောခဲ့ပြီး သူမ စပ်စုမိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီ အလွန်ကြောက်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ “ညီမကို ပြည့်တန်ဆာလို့ သူတို့ထင်သွားမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ အစ်ကို့ရဲ့ဂျာကင်အင်္ကျီကို ညီမဆီထားခဲ့တော့ ရဲတပ်ဖွဲ့က အထင်လွဲသွားတာ”

လျိုစစ်ယန် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ ပို၍ပင် ဒေါသဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမကို ထပ်ရိုက်ဖို့လုပ်လိုက်ချင်ပေမယ့် အတန်းဖော်က တားခဲ့သည်။ “သူမက ငယ်ပါသေးတယ်။ ဒေါသမထွက်နဲ့။ ဘာမှမဖြစ်ထားပါဘူး။”

လျိုစစ်ယွီ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က သူ့အစ်ကို၏ အတန်းဖော်အား သူမကို အောင်မြင်စွာ မှတ်မိစေခဲ့သည်။ သူမကိုယ်သူမ ရှက်ရွံ့မိကြောင်းလည်း သိလိုက်ပြီး ခေါင်းကို တိတ်တိတ်လေးငုံ့လိုက်သည်။

"စစ်ယန်၊ မင်းဘယ်အချိန်ပြန်မှာလဲ။ ကိစ္စကြီး မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား။ ငါ့တို့မှာ ဦးဆောင်မှု မရှိသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်” ရှောင်ကျန်းမှ ပြောခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိဘူး။ မင်းတို့တွေ အခန်းကို အရင်စစ်ကြည့်လိုက်။ ငါအဝတ်လဲပြီးရင် မင်းတို့နဲ့ ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ပေးမယ်"