အခန်း (၂၆၄)
Vol. 18 Ch. 264
" သေစမ်း၊ ဘာလို့အဲ့လိုပြောတာလဲ။" ကျီဝမ် မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက သူ့မိန်းမလေ။ နင်က ဘာမလို့လဲ" စကားတစ်ခွန်းတွင် ကျီဝမ် ရှုံးနိမ့်သွားသည်။
“ငါက သူ့တူမသာဆိုရင် ဦးလေးက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမှာ သေချာတယ်” လို့ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့။ နင်က သူ့တူမဆိုရင်တောင် နင့်ဦးလေးက နင်ကိုယ့်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုးစုံကို သင်ပေးလိမ့်မယ်။"
ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ “သိပ်သေချာမနေနဲ့။
ဖန့်ရှောင်နွမ် မေးလိုက်သည်။ “နင် ငါ့ကို မယုံဘူးလား။ နင့်အမေကို ညီမလေးတစ်ယောက် မွေးပေးခိုင်းလိုက် "
ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ “ထွက်သွား။ ငါ့အမေအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိိုတာ သိရဲ့လား။ ငါကိုယ်တိုင် အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အရွယ်ရောက်နေပြီဟာကို ညီမလေးတစ်ယောက် ဘယ်လို မွေးပေးနိုင်မှာလဲ။”
ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြုံးပြီး ကျီဝမ်ရဲ့အခန်းထဲမှာ အကြာကြီး ပုန်းနေခဲ့သည်။
ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ဖန့်ရှောင်နွမ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူနားမှာ ခေါင်းကိုငုံ့ထားသည်။ သူမ သူ့မျက်လုံးနဲ့မဆုံမိအောင်လုပ်နေသည်။
“အိုလေ!” သခင်ကြီးကျီက သူ့ဖုန်းကို နှိပ်နေသည်။ "ရှောင်နွမ်၊ ငါ့ကို လာကူဦး"
"အဖေ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဖန့်ရှောင်နွမ် ချက်ခြင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
သခင်ကြီး ကျီ က ဖုန်းကို ဖန့်ရှောင်နွမ် ရှေ့ ချခဲ့သည်။ “ဒီဂိမ်းရဲ့ ၁၂၇ အဆင့်ကို ငါ တကယ်မကျော်နိုင်ဘူး။ မင်း ဒီနောက်ဆုံးအကြိမ်မှာ အဆင့်တစ်ထောင်ကျော် ကစားထားတာကို ငါမြင်ထားတယ်"
ဖန့်ရှောင်နွမ် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဆင့်တစ်ဆင့်ကို မြန်မြန်ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ငါ့ချွေးမ အံ့သြစရာကောင်းတယ်!"
ဖန်ချီ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ ထပ်ပြီး မကစားနဲ့တော့။ စားတော့။ ရှောင်နွမ်၊ မင်းလည်း မင်းရဲ့ထိုင်ခုံဆီ ပြန်သွားတော့"
ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူမခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာစားမယ်"
ဖန်ချီက ထိုင်ခုံအစီအစဥ်ကို စိတ်မ၀င်စားပေ။ “ရတယ် ဒီလိုစားရအောင်။ ဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်။”
ထမင်းစားပြီးနောက်၊ ဖန့်ရှောင်နွမ်က အပြင်ဘက်တွင် တစ်နာရီကျော် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ မပြန်မီ အချိန်အတော်ကြာအောင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်။
ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတကယ်ပြန်လာတာလား။ မင်း အပြင်မှာအိပ်မယ်လို့ ထင်နေတာ"
"ယောကျ်ား၊ ရှင် နေလို့ကောင်းရဲ့လား" ဖန့်ရှောင်နွမ် မေးလိုက်သည်။ သူမသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းအား သူမစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ဟာကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ အနာဂတ်မှာ သားသမီးမွေးနိုင်သည်ဖြစ်စေ မမွေးနိုင်သည်ဖြစ်သည် သူမ သူ့ကို ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ သူမ အရိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။
"မကောင်းဘူး" ကျီလင်းချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သူ့ခင်ပွန်းကို စိတ်ပူတဲ့ အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီကိုလာ " ကျီလင်းချန်က သူမကို လက်ပြခဲ့သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ကာ သူ့ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
“မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်တော့ ” ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ" ဖန့်ရှောင်နွမ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။
"အိပ်ဖို့လေ " ကျီလင်းချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အိုးမိုင်၊ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်သွားတာ။ ရှင်ဆက်ပြီး နှာဘူးလုပ်တော့မယ်လို့ ထင်လိုက်တာ။" ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ဖန့်ရှောင်နွမ်က လှည့်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့မဝင်မီ သူမ၏ ညအိပ်အဝတ်စားယူရန် အဝတ်လဲခန်းသို့သွားခဲ့သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှင် အရင်အိပ်နှင့်။ ကျွန်မရေချိုးပြီးရင် အိပ်လိုက်မယ်"
ကျီလင်းချန်က စာဖတ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဇနီး၏ ကျောပြင်ကို ပူလောင်နေတဲ့အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ရပါတယ်။ ကိုယ် မင်းကိုစောင့်နေမယ်။"
ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာပြီး သူမ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင်အရင်အိပ်လိုက်ပါ "
"ကိုယ် ထပ်ပြီးမစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းက ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ"
ဖန့်ရှောင်နွမ် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က လွယ်လွယ်နဲ့ သူ မသန်စွမ်းကြောင်းကို ဝန်ခံမှာလား။ သူမယောကျ်ား တကယ်ကြီး မစွမ်းဆောင်နိုင်တာလား။ ဒါပေမယ့် သူမယောကျ်ားရဲ့ စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်ရင် သူ သူမနဲ့ အ၀တ်ဗလာဖြင့် အိပ်နေနိုင်သေးသည်။ သူမ ရေချိုးဖို့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြီး မိနစ်လေးဆယ်အကြာမှာ ထွက်လာသည်။ ထွက်လာပြီးနောက် မှန်တင်ခုံရှေ့မှာထိုင်ကာ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုလုပ်တော့သည်။
မှန်မှတစ်ဆင့် ခင်ပွန်းသည်က သူမကို ကြည့်နေကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှင် ကျွန်မကို မုန်းနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင် စိုက်ကြည့်နေတာကို ရပ်လို့ရမလား။ ရှင် ကျွန်မကို ယူချင်နေတာ မှန်ထဲကနေ ကျွန်မ ခံစားနိုင်တယ်"
"မှန်တယ်၊ ကိုယ် တကယ်လိုချင်နေတာ" ကျီလင်းချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု လုပ်ငန်းစဉ် အပြီးတွင် မီးတွေ ပိတ်လိုက်သည်။ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ နံရံကပ်မီးလုံးနှစ်လုံးသာ လင်းနေသေးသည်။ သူမ ကုတင်၏ တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားပြီး စောင်အောက်ထဲဝင်လိုက်သည်။
"ယောကျ်ား၊ ရှင် တကယ်မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးလား" သူမ မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။
"ကြည့်ချင်လို့လား"
ဖန့်ရှောင်နွမ် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ တကယ်ကို မလိုဘူး။ အရမ်းရှက်စရာကောင်းနေလိမ့်မယ်!"
ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ဖို့ အရမ်းရှက်နေတာလား။ မစစ်ဆေးကြည့်တော့ဘူးလား"
"ဘာ" ဖန့်ရှောင်နွမ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ "ကျွန်မကဘယ်လိုစစ်ဆေးရမှာလဲ"
ကျီလင်းချန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ခိုးကြောင်းခိုးဝှက်နဲ့။ သူ သူ့ဇနီးလေးကို အိပ်ရာပေါ်မှာ ကောင်းကောင်းနေလို့မရအောင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ သူမ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ဖြစ်နေစဥ် သူက သူမကို ကားယားခွလိုက်သည်။ "ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စစ်ဆေးတာလေ!"
ဖန့်ရှောင်နွမ် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလေ။ ရှင် စိတ်ဆိုးနေရင် ရှင်မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျွန်မကို ရိုက်သတ်လိုက်မှာ ကျွန်မကြောက်တယ်"
ကျီလင်းချန်က သူမခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို အခြားတစ်ဖက်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ "ကိုယ် မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် နှိုးဆွပြီးရင် ကိုယ် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။" စကားပြောနေစဉ်တွင် ဇနီးသည်၏ လည်ပင်းဆီ ချဉ်းကပ်ကာ နမ်းလိုက်သည်။
စောင်တွေအောက်မှာ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ ညဝတ်ဂါဝန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လွန်ကဲစွာ ရိုင်းပျခွင့်မပြုခဲ့ပေ။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တွန်းထုတ်ဖို့ လက်တစ်ဖက်ကို လွှတ်ထားရသေးသည်။ “ယောကျ်ား၊ အရမ်းယားတယ်။ ရပ်တော့!"
ကျီလင်းချန်ရဲ့ အနမ်းက ပိုပြင်းပြလာသည်။ ညဝတ်ဂါဝန်ကို ဆွဲတင်လိုက်စဉ် သူ့လက်တွေက ဇနီးလေးရဲ့ ခါးကို ဟိုစမ်းသည်စမ်းလုပ်နေသည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ချက်ချင်း သူမတစ်ကိုယ်လုံး ယားယံလာသည်။ သူမ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို ပိုလှုံ့ဆော်စေမယ့် အရာတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား၊ကျွန်မ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ရှင် တကယ်မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး။ ရှင် အခု ရပ်လိုက်လို့ရပြီ။"