အခန်း (၂၆၆)

လရောင်သည် တောက်ပနေပြီး ကြယ်တွေ မြောက်မြားစွာရှိသည်။ ဗီလာရှိ မီးများအားလုံး ပိတ်ထားပြီး အခန်းတစ်ခန်းသာ မီးဖွင့်ထားသည်။

…

အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြာလာပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားက ရပ်တန့်ကာ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သူ့ပစ္စည်းကို ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။

အခု ပြီးသွားတော့ ဖန့်ရှောင်နွမ်လည်း ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘဲ ကျီလင်းချန်လည်း မဆာတော့ပေ။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ပေ။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်မိတာကတော့ ကျီလင်းချန်က သူမရဲ့အပေါ်မှာနေပြီး “အချစ်၊ ကိုယ့်ကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ထင်သေးလား”လို့မေးလိုက်တာကိုပင်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က အခုချိန်မှာ ဆွံ့အသွားတဲ့အတွက် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူမယောကျ်ားရဲ့ ပူနွေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် နောင်တအချို့ကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာ သူမ အနည်းငယ်သက်တောင့်သက်သာရှိလာသည်။ အလွန်လျင်မြန်စွာနဲ့ အိပ်မက်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ့ဇနီးလေး မြန်မြန်အိပ်ပျော်သွားတာကိုမြင်တော့ ကျီလင်းချန်က ထပြီး ရေချိုးခန်းဆီ သယ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဇနီးလေးကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က အလွန်သေးငယ်ပြီး ကျီလင်းချန်သည် သူမအား လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ဇနီးလေးရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို ရေချိုးဂျယ်လိမ်းပေးပြီးနောက် မူလကချောမွေ့သော အသားအရေသည် ပို၍ပင် ချောမွေ့သွားသည်။ သူမ အရေပြားရဲ့ လက်မတိုင်းကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ထိခဲ့သည်။ သူမ တကယ် မောပန်းပြီး မြန်မြန် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူမ၏ ထိလွယ်ရှလွယ် နေရာကို ထိလိုက်သောအခါ သူမသည် မသိစိတ်မှ အော်ခဲ့ကာ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားအား ခုန်ပေါက်သွားစေပြီး သူ ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးလေး အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ သူမကို မြှောက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှာ တစ်ခါလုပ်ခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ် ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဤအရာအားလုံးကို လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမ နောက်တစ်နေ့မနက်မှသာ နိုးလာခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါတွင် ခေါင်းတစ်ခုလုံး တဝီဝီမြည်နေသည်။

သူမ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြူဖွေးချောမွေ့သည့် အသားအရေသည် ယခုအခါ အနမ်းအမှတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။ မနေ့ညက ငိုထားလို့ သူမမျက်ခွံတွေ နီရဲပြီး ဖောင်းနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသားက စွမ်းအင်အပြည့်နှင့် တောက်ပနေစွာ အ၀တ်လဲခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် မိန်းမောနေတဲ့ သူ့မယားလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယခုတော့ သူ ကျေနပ်သွားသည်နှင့် အလွန်စိတ်အခြေအနေကောင်းနေသည်။ သူ ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာနှင့် နီးကပ်လာပြီး သူမကို နမ်းတော့မည်ပင်။

"ရှင် လူလိမ်ကြီး!" သူ့မိန်းမက စတင်ကျိန်ဆဲလာသည်။

"ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လိုလိမ်ခဲ့လို့လဲ" ကျီလင်းချန် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က လုံးဝမစွမ်းဆောင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး!" လို့ ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညကတော့ မင်း ကိုယ့်ကို အရမ်းစိတ်ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ!"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။

သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေ အားနည်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း အားနည်းနေသည်။ သူမလည်း ကိုယ်လုံးတီးနှင့် ရန်ဖြစ်ဖို့ စိတ်မရှိပေ။ သူမ သည်းခံမှရမယ်!

သူ့လို အစာငတ်နေတဲ့ ကျားတစ်ကောင်က ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်မလဲ။ ဒေါသကြီးနေတဲ့ ဇနီးလေးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထကြွလာပြန်သည်။ သူမရဲ့မျက်နှာလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်းနမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမလက်ကိုမြဲမြဲဆွဲကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။ သူ သူမကို ပြန်ရယူလိုက်ပြန်သည်။

သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားပြီးသား သူ့ဝတ်စုံက တွန့်ကြေသွားခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က မလွတ်မြောက်နိုင်တော့တာကြောင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျီလင်းချန်၊ ရှင့် မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်၊ ရှင့်လျှာကိုဖြတ်ပစ်မယ်၊ နားရွက်တွေလည်းဖြတ်ပစ်မယ်၊ ရှင့်ရဲ့ လက်နဲ့ပါးစပ်ကိုလည်း ဖြတ်ပစ်မယ်။ ကျွန်မကို ယုံလား"

ရက်စက်တဲ့ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ရက်စက်တဲ့ ကျီလင်းချန် ဖြစ်လာပြန်သည်။

သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြပြီးနောက်၊ ဖန့်ရှောင်နွမ် အရမ်းဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

"နာလို့လား" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ဒေါသတကြီး လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျီလင်းချန်သည် မနေ့ညက အိပ်ရာခင်းပေါ်မှ သွေးများကို မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ့ကိုသတ်ချင်နေတဲ့ သူ့မိန်းမလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူထလိုက်ပြီး သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ “ဒီနေ့ ကျောင်းမသွားနဲ့တော့။ အိမ်မှာ နားနေ။ မနေ့ညက မင်း သိပ်မအိပ်ထားဘူး"

ဖန့်ရှောင်နွမ် က သူမဘေးနားက ခေါင်းအုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ယောကျ်ားကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ "ထွက်သွား!"

ကျီလင်းချန်က ခေါင်းအုံးကို ဖမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းမှာ ထားလိုက်သည်။ "အဝတ်အစားလဲပြီးရင် ကိုယ် ထွက်သွားမှာပါ " သူ့အဝတ်အစားတွေ အကုန် တွန့်ကြေနေပြီ။

စောင်အောက်မှာ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမကိုယ်သူမ စောင်နဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ထားပြီး သူမမျက်နှာတစ်ဝက်လောက်သာ ဖော်ထားသည်။ သူမ ထပြီး အဝတ်စားလဲဖို့ အရမ်း ရှက်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ထွက်သွားဖို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျီလင်းချန်က သူ့အဝတ်အစားတွေကိုလဲလာကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ထားတဲ့ သူ့ဇနီးလေးကို မြင်တော့ ပြုံးလိုက်သည်။ " ရှောင်နွမ် မင်း မနေ့ညက အိပ်ပျော်သွားတာ။ မင်းကို ရေချိုးပေးဖို့ သယ်သွားပေးတဲ့သူက ကိုယ်ပဲ"

ဖန့်ရှောင်နွမ် စကား ပျောက်သွားခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးကို မြင်ပြီးသွားပြီ။

"ကိုယ် မင်းကို ဖုန်းအသစ်ဝယ်ပေးထားတယ်။ မကြာခင် ဒီကိုရောက်လာလိမ့်မယ် ” ကျီလင်းချန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့ယောကျ်ားကို နှလုံးသားထဲတွင် လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ ' အဲဒါကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူက ရှင်လေ !'

ကျီလင်းချန်က သူ့နာရီကို ဝတ်နေပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒါက တရားဝင်ပဲ။ ကိုယ်က မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး ”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ရှက်ရွံ့စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်တွေက ထူထဲနေတဲ့ စုတ်တံနှစ်ချောင်းလိုပင်။

ကျီလင်းချန်က သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်ချပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမယောကျ်ား အနားကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ နောက်ဆုတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မနားကို မလာနဲ့"

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ မနေ့ညက အဲ့တာက မင်းရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ မင်းရှက်နေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်နားလည်တယ်တယ် ဒါပေမယ့် ကိုယ်တို့ကဇနီးမောင်နှံတွေပဲ။ ဒီလိုမျိုးဟာက တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဖြစ်လာမှာပဲ။ မကြာခင် မင်း အဲ့တာကိုလက်ခံနိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက ရှင်ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တယ်။ ရှင့်မှာ ဘာမှလည်းမဖြစ်ဘဲနဲ့။ ကျွန်မ သိရအောင်လို့ ရှင် အသုံးချချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင်က ကျွန်မနဲ့ အိပ်ချင်နေတာ!"