အခန်း (၂၇၀)
Vol. 18 Ch. 270
ဖန့်ရှောင်နွမ် ကုတင်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကျီဝမ် ရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ဖို့ လက် မြှောက်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား! နင်ဘာလို့ ဒီလောက်အသံကျယ်နေတာလဲ"
ထို့နောက် သူမက ကျီဝမ်၏ ခေါင်းကို တမင်တကာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်နှစ်ပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ကျီဝမ်နဲ့ လျိုစစ်ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် သူမက သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးနေပုံရသည်။
"ဖန့်ရှောင်နွမ်၊ ငါ နင်နဲ့ နင့်ယောကျ်ားနဲ့ကို တစ်သက်လုံး ညှိလို့မရတော့ဘူး!" ကျီဝမ်က ဒေါသတကြီးအော်လိုက်ပြီး စင်္ကြံရှိလူတိုင်း သူ့အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနိုင်လောက်အောင် သူ့အသံကကျယ်လောင်သည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကျီဝမ်ရဲ့ဆံပင်ကို သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲ ဂရုတစိုက်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လျိုစစ်ယွီ ဆီသို့ပြန်သွားကာ ကျီဝမ်၏ ကုတင်ဘေးသို့ တွန်းသွားလိုက်သည်။ သူမက လျိုစစ်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဆံပင်တွေကို အမြန်သယ်ယူလိုက်သည်။
“နင်တို့ ဒီမှာ ခဏ စကားပြောနေကြဦး။ ငါ အပြင်ခဏထွက်လိုက်ဦးမယ် မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဖန့်ရှောင်နွမ် စကားပြောပြီးသွားသောအခါတွင်၊ သူမက သူတို့တွေရဲ့ ဆံပင်နှစ်ပင်နဲ့ထွက်သွားခဲ့သည်။
လူနာခန်းထဲမှာ၊ လျိုစစ်ယွီလှည့်ပြီး တံခါးဝကို အော်လိုက်သည်။ “ဟေး! ရှောင်နွမ်၊ နင် ငါတို့ မသန်စွမ်းဖြစ်နေတဲ့သူနှစ်ယောက်ကို ဒီမှာထားခဲ့တော့မို့လား။"
ဖန့်ရှောင်နွမ် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ ဆေးရုံ၏ မှုခင်းစစ်ဆေးရေးဌာနသို့ အလျင်အမြန်ပြေးကာ စာရင်းသွင်းပြီး ဆံပင်ကို သူနာပြုထံ အပ်လိုက်သည်။ “အဒေါ်နဲ့ တူလေးတို့ရဲ့ DNA ကို ယှဉ်ကြည့်ပေးလို့ရနိုင်မလား” လို့ မေးလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးမှုက မိသားစုဆက်ဆံရေးကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တယ်” လို့ သူနာပြုက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မိသားစုဆက်ဆံရေးက လုံလောက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်လေးလုပ်ပေးပါ။" ဖန့်ရှောင်နွမ်၏နှလုံးက သူမလည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မည်ပင်။ သူမ လူနာခန်းထဲမှာ မသန်စွမ်းတဲ့သူ နှစ်ယောက်ရှိနေသေးတာကို မေ့နေခဲ့သည်။ သူမ အရေးပေါ် အကဲဖြတ်ခအတွက် လျှောက်ထားခဲ့သော်လည်း သုံးနာရီကြာနေသေးသည်။
လူနာခန်းထဲမှာ၊ ကျီဝမ်က လျိုစစ်ယွီကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ယွီ၊ ငါ အိမ်သာသွားချင်လို့ "
"ငါ့ကိုပြောလည်း ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ငါ နင့်ကို ကူတွဲပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" လျိုစစ်ယွီက သူမ၏ ခြေထောက်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ လမ်းလျှောက်တုတ်တောင် မရှိဘူး"
ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မရှိဘူးလား။ ငါ နင့်ကို ကူတွဲပေးခိုင်းနေလို့လား။ နင် ငါ့ကို သူနာပြုတစ်ယောက်ခေါ်ဖို့ကူညီပေးသင့်တယ်!”
လျိုစစ်ယွီက ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီဟာကို ငါဘယ်လိုရွှေ့ရမှာလဲ။ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ"
ကျီဝမ်က မျက်နှာကျက်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူတကယ်ကို မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ တယ်လီဖုန်းကိုခေါ်ဖို့ bell ကို အားသွန်ခွန်စိုက် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျရှုံးပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ဖုန်းမြည်လာပြီး သူနာပြုဆရာမ၏ အသံထွက်လာသည်။ "ကုတင် ၂၅။ ဘာများလိုအပ်ပါလဲ "
"ကျွန်တော့်ကိုကူညီဖို့ သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက်လွှတ်ပေးနိုင်မလား" ကျီဝမ် မေးလိုက်သည်။
လျိုစစ်ယွီက သူမ၏ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ကစားနေဆဲဖြစ်သည်။ "ဖန့်ရှောင်နွမ် ငါ့အတွက် ဘယ်လိုဘီးတပ်ကုလားထိုင်မျိုးကို ငှားပေးထားတာလဲ။ ဘယ်လိုလှည့်ရမှန်းတောင် မသိဘူး!"
…
ဖန့်ရှောင်နွမ်က သုံးနာရီတိုင်တိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျိုစစ်ယွီက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမည်ကို နားလည်လာခဲ့သည်။
သူမ ကျီဝမ်၏ အိပ်ရာဘေးကို ရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်။ “ရှောင်ဝမ်၊ ဒီဘီးတပ်ကုလားထိုင်က အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ သူနာပြုဆရာမကို နောက်မှတစ်ခုပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့ တစ်ခုစီ ရတာပေါ့"
ကျီဝမ် - "ငါ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မှာ မထိုင်နိုင်ဘူး"
လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အိုး၊ နင့် ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်တာကို ငါ မေ့သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် နင့်ဦးလေးက နင့်ကို ဘာလို့ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်ရတာလဲ"
ကျီဝမ် - "ငါ အကြောင်းရင်းကိုသိရင် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်မှာပေါ့"
လျိုစစ်ယွီက ကျီဝမ်သည် သူမထက်ပင် ပို၍သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ လျိုစစ်ယွီကိုကြည့်ကာ ကျီဝမ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ပုံစံက တူနေကြောင်း သူမအမြဲတမ်းခံစားနေခဲ့ရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။ ဒဏ္ဍာရီတွေမှာ ကြိုပြောထားသလိုမျိုး လက်တွဲဖော်တွေလို့ သူမ အစတုန်းက ထင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့တွေက အဒေါ်နဲ့ တူဖြစ်နေကြသည်။
ဒါပေမယ့် ပြဿနာက စစ်ယွီသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေခဲ့တဲ့ သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ညီမဖြစ်နေခဲ့လျှင် လျိုစစ်ယွီ အစစ်အမှန်က ဘယ်မှာရှိနေတာလဲ။
ငယ်ငယ်က လျိုစစ်ယွီ၏ ဓာတ်ပုံများကို သူမမြင်ဖူးသည်။ အဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က တကယ်ရှိသည်။ အဲဒီကြားထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ လျိုစစ်ယွီက သူတို့ရဲ့သမီးအရင်းမဟုတ်ကြောင်း လျိုမိသားစုက သိနေလား။ လျို မိသားစုက သိထားသည်။
ဤကလေး၏ အသွင်အပြင်က နှစ်များအတွင်း များစွာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသိနိုင်တာလဲ။ ရှောင်ယွီနဲ့ ကျီလင်းချန်တို့ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတဲ့သူတွေက လျို မိသားစုက ဖြစ်နေမလား။ ဒါပေမယ့် လျိုစစ်ယွီကို သူတို့သမီးလေးလို ဘာကြောင့် ဆက်ဆံရတာလဲ။ လျိုစစ်ယွီက လျို မိသားစု၏ အချစ်ဆုံးလေးဖြစ်သည်။
“ပြန်လာပြီလား။ ဘာလို့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာလဲ။ တံခါးစောင့်နေတာလား" လျိုစစ်ယွီက ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။
ထိုမှသာ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏အာရုံတွေဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စောနက သူမကို ဘယ်လိုမျိုး မယုံကြည်ရကြောင်းကို စောဒကတက်ခဲ့ကြသည်။
လျိုစစ်ယွီက ဖန့်ရှောင်နွမ်အား ဘီးတပ်ကုလားထိုင်စီးခြင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်ကို သင်ယူခဲ့သည်ဟုပင် ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သည်။
…
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လျိုစစ်ယန်က လျိုစစ်ယွီကို လာကြိုသည်။ လျိုစစ်ယွီ ဆေးရုံတွင် ရှိနေသည်ကို သိသောအခါတွင် သူ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး လျိုစစ်ယွီကို နာခံမှုမရှိသည့်အတွက် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သည်။
"အစ်ကို လျို၊ လျိုစစ်ယွီ ကျွန်မယောကျ်ားနဲ့တိုးမှာကို ကြောက်နေတာလား။" ဖန့်ရှောင်နွမ် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
လျိုစစ်ယွီ က ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ စကားတွေက လျိုစစ်ယန်ရဲ့နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။
လျိုစစ်ယန်သည် ကျီ မိသားစုနှင့် လျိုစစ်ယွီ၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို မသိရှိထားသော်လည်း ကျီလင်းချန်က လျိုစစ်ယွီရဲ့ လက်မောင်းပေါ်က အမာရွတ်ကိုဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။
လျိုစစ်ယွီက လျိုစစ်ယန်နဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျီဝမ်နဲ့ ဖန့်ရှောင်နွမ်သာ လူနာခန်းထဲတွင် ကျန်ခဲ့သည်။