အခန်း (၂၇၄)

ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဟိန်းဟောက်ခဲ့သည်။ "ကျီလင်းချန်၊ ကျွန်မ ရေချိုးနေတာကို ရှင်က ဘာလို့ဒီထဲရောက်နေတာလဲ။"

"ကိုယ် မင်းကို ကြီးကြပ်ပေးမို့" ကျီလင်းချန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ကြီးကြပ်မှုကို မလိုအပ်ဘူး၊ ထွက်သွား!"

“မဟုတ်ရင် မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ကျီလင်းချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှင် အနားကပ်လာရင် ကျွန်မ လေချဥ်တက်လိုက်မှာနော်။ ရှင့်ဆီကို မှုတ်ထုတ်ပစ်မယ်!"

“လိမ္မာတယ်။ မင်းရဲ့သွားတွေကို အရင်တိုက်လိုက်” ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် သူမသွားတွေကို တိုက်ပြီးသွားသောအခါတွင် သူမ နေထိုင်မကောင်းခဲ့ပေ။ သူမ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမထပ်ပြီး ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက ရောယှက်နေသော်လည်း ကုတင်မရှိ လှဲစရာနေရာမရှိသောကြောင့် နှစ်ယောက်သား အနေအထားအသစ်များကို စူးစမ်းလေ့လာရန် တွန်းအားပေးခဲ့ကြသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဘာမှမသိသောကြောင့် သူမခင်ပွန်း၏ ညွှန်ကြားချက်များကိုသာ နားထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကျောကို နံရံနှင့် ဖိထားခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမရဲ့နောက်ကျောအေးသွားမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် သူမရဲ့နောက်မှာ သဘက်တစ်ထည်တောင် ထားပေးခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်သာဆီ ရွှေ့သွားကြသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် အတော်လေး ရှက်ရွံ့သွားသည်။ အိမ်သာအိုးပေါ်မှာ ဒီလိုလုပ်တဲ့လူတွေကို သူမ ကြားဖူးပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင် မစမ်းဖူးပါပေ။ ဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် အိမ်သာအိုးကိုလည်း အသုံးပြုလို့ ရသည်။ ရှက်စရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူမ အိမ်သာအိုးကို ဘယ်တော့မှ တိုက်ရိုက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ဖန့်ရှောင်နွမ် အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျီလင်းချန်က တက်ကြွနေသည်။ သူ့ဇနီးလေးကို ဖက်ကာ ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမကို မလွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်တစ်နေ့က စနေနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ကျီလင်းချန်သည် သူ့ဇနီးနှင့် အမှန်တကယ်ပျော်မွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က လှီးဖြတ်ထားသည့် စဥ့်တီတုံးပေါ်က ငါးနှင့်တူနေပြီး မျက်စိလည်လမ်းပျောက်နေပြီး ခင်ပွန်းသည်၏ အလိုရှိသလိုအသုံးပြုခြင်းကို ခံနေရသည်။

သူတို့ ဒီအိမ်ထောင်သည်ဘ၀ထဲကို စဝင်ကတည်းက ညဘက်တွေမှာ သူမမှာ ဖုန်းပြောဖို့ အချိန်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူမ မနက်အိပ်ရာက မထနိုင်ရင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို နိုးမှာမဟုတ်ဘူး။

နေ့တိုင်း ဖန့်ရှောင်နွမ်က သဘာဝအတိုင်း နိုးထလာမှာပါ။ သူမရဲ့အခန်းထဲ နေရောင်ဝင်လာတဲ့အခါ သူမ အော်ခဲ့သည်။ "ယောကျ်ား၊ ကန့်လန့်ကာတွေလည်း မပိတ်ထားဘူး!"

ထိုအချိန်တွင် ကျီလင်းချန်က ကန့်လန့်ကာများကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်မှာ အစားစားချင်စိတ်မရှိပေ။

" ရှောင်နွမ်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သခင်ကြီးကျီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ ဒီကလေးက ဘာ့ကြောင့် မူးယစ်ဆေးစွဲနေသလို ဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ အလွန်လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပုံရသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် မေးထောက်လိုက်ပြီး သူမဘဝကို သံသယဝင်နေတော့သည်။ သူမ နေ့လည်ခင်းတွင် လျို မိသားစု၏ အိမ်သို့ သွားချင်သော်လည်း နေ့လည်ခင်းအထိ သူမ အဲ့ကိစ္စကို နေ့ရွှေ့ညရွှေ့လုပ်နေခဲ့သည်။ သူမရဲ့လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်းလိုက်နာပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် လျိုမိသားစု၏ ပင်မဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ ဒီကိုလာလည်ကတည်းက လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန်သည် ကားနောက်ခန်းကိုဖွင့်ပြီး လက်ဆောင်များစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရိုးကို အာဟာရဖြစ်စေသော အစာအချို့ကိုပင် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ " ရှောင်ယွီ ငါလာတယ်။ နင် အထဲမှာလား"

လျိုစစ်ယွီက ကော်ဖီ စားပွဲပေါ်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်ကိုတင်ကာ အနားယူရင်း အစ်ကိုဖြစ်သူက သူမကို စောင့်နေရသည့်အချက်ကို သူမ သဘောကျနေသည်။ အသံကိုကြားသောအခါ လျိုစစ်ယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ ရှောင်နွမ်ကို တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်ဦး။ သူ ညီမကို တွေ့ဖို့ရောက်နေတာ"

"မင်းကို တခြားလူတွေကို ဒီလာခွင့်မပြုဘူးလို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

သူ ဒီလိုပြောပေမယ့် တံခါးဖွင့်ဖို့ သွားနေတုန်းပင်။

ကျီလင်းချန်က ဖန့်ရှောင်နွမ် အနားမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့အမူအရာက မည်းမှောင်သွားသည်။

ကျီလင်းချန်က လျိုစစ်ယွီနဲ့ သဘောထားကွဲလွဲပြီးအငြင်းပွားနေတာ မဟုတ်ပေ။ လျိုစစ်ယွီ ထံမှ သူသိချင်သောအရာကို သိထားပြီးဖြစ်ပုံရသည်။

“အစ်ကို လျို၊ ရှောင်ယွီ ဒဏ်ရာရထားတော့ ကျွန်မ ကားမမောင်းနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မအမျိုးသား အိမ်မှာရှိနေတာမို့ ရှောင်ယွီ ကိုတွေ့ဖို့ သူ့ကို ကျွန်မ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။"

ဧည့်သည်တွေ ဒီရောက်နေပြီဆိုတော့ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

လျိုစစ်ယန်က တံခါးဖွင့်ဖို့၊ လက်ဆောင်တွေကို လက်ခံကာ နှစ်ယောက်လုံးကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆိုဖာပေါ်ရှိ သူ့ယောက်မဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ "စစ်ယွီ၊ ငါ့ယောကျ်ားနဲ့ ငါ နင့်ကိုတွေ့ဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာ။"

လျိုစစ်ယွီက သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူမနောက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိသည်။ ကော်ဖီ စားပွဲပေါ်မှ ခြေထောက်ကိုပြန်ရုတ် အမြန် နာခံမှုရှိရှိထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ဖန့်ရှောင်နွမ်အား မျက်လုံးများဖြင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "နင်ကိုယ်တိုင်လာလို့ရနေတာပဲ။ နင့်ယောက်ျားကို ဘာလို့ခေါ်လာတာလဲ " လို့သူမက ပြောနေပုံရသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ခင်ပွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုစစ်ယွီကို မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောဖို့လုပ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ကားမောင်းစွမ်းရည်က ကြောက်စရာကောင်းမှန်း နင်မသိတာလည်းမဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားရင် ငါတို့သုံးယောက်လုံး မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်!"

ကျီဝမ်က ဆေးရုံတွင် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ဒဏ်ရာကတော့ မသက်သာသေးပေ။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က လမ်း သို့မဟုတ် သစ်ပင်ကို တိုက်မိပြီး ထိခိုက်မိပါက ပြီးသွားလိမ့်မည်။ ဒုက္ခရောက်သွားတာက ကားဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ကောင်းသေးတယ်။ ထို့နောက် သူတို့ သုံးယောက်သည် လှေတစ်စင်းတည်းတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်အတူတူ ဆေးရုံတက်ရင် landlord ကစားလို့ရသည်။

" ရှောင်ယွီ၊ ခြေထောက်အဆင်ပြေရဲ့လား" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျီလင်းချန်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချစ်ခြင်းများစွာဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှုကတည်းက သူမကို ဒီအတိုင်းသူကြည့်နေခဲ့တာ။ ယင်းသည် သူမကို အလွန်ရှက်စေခဲ့သည်။

ပိုလို့တောင် အဆင်မပြေဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူမသည် လျိုစစ်ယန် အနီးရှိ ရေပုလင်းကို လှမ်းယူခါနီးတွင် သူမလက်လှမ်းမမီမီတွင် အော်ခေါ်ခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ ရေသောက်ချင်တယ်"

ထို့နောက် လူနှစ်ယောက်က တစ်ပြိုင်နက် ထကာ ရေသန့်ဘူးကို လှမ်းယူလိုက် ကြသည်။ အချင်းချင်း လုယူလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။

F*ck! သူမရဲ့အစ်ကိုကို စကားပြောလိုက်တာ ရှင်းနေတဲ့ဟာကို သူမ သူငယ်ချင်းရဲ့ယေကာကျ်ား ဘာကြောင့် အရမ်းစိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ။