အခန်း (၂၈၅)

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မနေပေ။ သူမ လှည့်ပြီး ယွဲ့ချီ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ ခုန်လိုက်ကာ ဆံပင်ကိုဆောင့်ဆွဲပြီး ဗိုက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိုးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ရေကန်ထဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမက ဒီ ဆန်ကုန်မြေလေးနှစ်ကောင်ကို ရေခဲရေထဲမှာစိမ်ခံထားရလိုမျိုး အတွေ့အကြုံကို ခံစားစေချင်ခဲ့သည်။

ဒါတွေအားလုံး လုပ်ပြီးတဲ့နောက် သူမ အံကြိတ်ကာ ရေကန်ထဲကလူနှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ သူမ သတိပေးလိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက် စောင့်နေကြဦး !" ထို့နောက် သူမက ကျီဝမ်နဲ့ လျိုစစ်ယွီ တို့ကို အဝတ်အစားလဲဖို့နဲ့ ရေနွေးနဲ့ရေချိုးဖို့ ဟိုတယ်အောက်ထပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကြိုဆိုပွဲနဲ့ အတန်းပြန်တွေ့ဆုံပွဲလို့ ယူဆရပေမယ့် ဒီအဖြစ်အပျက်အပြီးမှာတော့ လူတိုင်းက အပြင်ထွက်ဖို့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျောက်ဆုံးကာ အတန်းဖော်တွေ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို သိဖို့ အောက်ထပ်ကို အမြန်လိုက်ခဲ့ကြရသည်။

ကျီဝမ်နဲ့ လျိုစစ်ယွီတို့ အခန်းတစ်ခန်းစီရခဲ့ကြသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ကျီဝမ်ကိုပြောလိုက်သည်။ "နင် အရမ်းသောက်ထားတယ် ရေချိုးလို့မရဘူး။ ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့။ အခန်းကတ် ပေး၊ ခဏနေ ငါနင့်ကို လာတွေ့မယ်"

!!

ထို့နောက် သူမသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရေအေးတွေ ရွှဲနေတဲ့ သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကို ဘေးအခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် လျိုစစ်ယွီက သူမ၏ စိုစွတ်နေတဲ့အဝတ်အစားများကို အမြန်ချွတ်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ချီနဲ့ လီရှု့က တကယ်ကို f*cking ပဲ။ ငါ့အစ်ကိုလာရင် ငါ့အစ်ကိုနဲ့အမေကို သူတို့မိသားစုအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းရမယ်!” လျိုစစ်ယွီက သူမရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ရင်း သူတို့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဖန့်ရှောင်နွမ်က မျက်ခုံးတွေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကျုံ့ထားသည်။ ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံလာလို့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လာဖို့ ခေါ်လိုက်ရသည်။

လျိုစစ်ယွီရဲ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်ဖို့ သူမ ကူညီပေးပြီးနောက်တွင် သူမလက်မောင်းပေါ်က ကိုက်ထားသည့်အမာရွတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပြောခဲ့သည့် အမာရွတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ " ရှောင်နွမ်၊ နင်ဆေးရုံသွားပြီး အမာရွတ်မဖယ်လာဘူးလား"

လျိုစစ်ယွီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လက်ကိုပြန်ရုတ်ကာ ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမ ရေနွေးနွေးကို ရယူရန် ပိုက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အေးလွန်းနေပြီး အနည်းငယ် ပူနွေးတဲ့ ရေက သူမ၏ အရေပြားပေါ်မှာ ဆေးထိုးအပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နာတယ်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သဘတ်ကို ရေနွေးထဲမှာစိမ်ပြီး လျိုစစ်ယွီ၏ နောက်ကျောမှာ ပတ်ပေးခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ ငါ့အစ်ကိုရဲ့နံပါတ်ကို နင့်ကို ပေးမယ်။ သူ့ကို အခု ခေါ်ပေး။ သူ့ကိုဒီလာခိုင်းပြီး အဝတ်အစားတွေ ယူလာခိုင်းလိုက် ”

“ကောင်းပြီ" သူမ ပြောလိုက်သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး လျိုစစ်ယွီ ပေးတဲ့ နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ အခြေအနေကို အတိုချုံးရှင်းပြပြီးနောက် သူမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာ ကျီဝမ်က ရေနွေးနဲ့ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ရေချိုးဝတ်စုံဝတ်ထားကာ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ရေချိုးဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ယွဲ့ချီနဲ့ လီရှု့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ယောက်သားက ရေချိုးပြီးသွားကြပြီ။ အခု သူတို့က ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းမှာ ဆေးလိပ်သောက်နေကြသည်။

ကျီဝမ် ဒေါသတွေ တခဏချင်း တိုးလာသည်။ သူ အမြန်ပြေးသွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပြာခွက်ကို ကောက်ယူကာ ယွဲ့ချီ၏ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို ရိုက်တော့မည်။

"ကျီဝမ်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ယွဲ့ချီက စစ်ယွီကို မတွန်းခဲ့ပါဘူး!"

"ဟုတ်တယ်၊ စိတ်မြန်တာက မကောင်းဆိုးဝါးပဲ!"

“မြန်မြန်လုပ် နှစ်ယောက်သား ခွဲလိုက်ကြတော့။ ဒါက အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ။ မပျက်စီးစေနဲ့!"

…

အနီးနားရှိ ကျောင်းသားများအားလုံး ရန်ပွဲကိုရပ်တန့်ရန် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ကျီဝမ်နှင့် ယွဲ့ချီကို ခွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်ပါစေ ကျီဝမ်၏လက်ကို မတွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် အော်သံက ကျီဝမ်ကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။

"ရပ်လိုက်!" ကျီလင်းချန်က အဝတ်အစားတွေ ပို့ပေးဖို့ လာခဲ့တာ။ လူအုပ်ဆီသို့ လျှောက်လာရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

လူတိုင်း ရှောခ့်ရသွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် စီးပွားရေးလောက၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်သောဘုရင်ကို ဘယ်သူမှ တွေ့မြင်ရဖို့ မျှော်လင့်မထားပေ။ ရုပ်မြင်သံကြား သို့မဟုတ် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ ပုံမဟုတ်သော်လည်း ကျီလင်းချန် အရှင်လတ်လတ်ကြီး ရောက်လာတာဖြစ်သည်။ သူ ဒီနေရာကို တကယ်ရောက်လာတာ။

ယွဲ့ချီကလည်း ကျီလင်းချန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်။ ကျီလင်းချန်ရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ချန်ထားခဲ့ချင်ပြီး အလျင်အမြန် တည့်မတ်ခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် ကုမ္ပဏီကို အမွေဆက်ခံလိုက်သောအခါတွင် သူသည် သူ့ကို ခြေတစ်ဖက် ပေးရန်အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို အားကိုးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူကံကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျီ ကော်ပိုရေးရှင်းနဲ့တောင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နိုင်မှာ။

ကျီလင်းချန် လူအုပ်ကြားထဲ ရောက်သောအခါ သူ့ခြေလှမ်းကိုရပ်ခဲ့သည်။

ကျောင်းသားတွေက ပိုလို့တောင် အံ့သြသွားကြသည်။ ကျီလင်းချန် ဒီနေရာကို အမှတ်တမဲ့ ဖြတ်သန်းလာတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူ ဒီနေရာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာခဲ့တာဖြစ်မယ်။

ကျီဝမ်က သူ့ဦးလေး လာနေတာကို မြင်သောအခါ အပြစ်ရှိစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့ဦးလေး ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာကို မြင်သောကြောင့် သူ့လက်ထဲက ပြာခွက်ကို အမြန်လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ပြာခွက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အဝေးသို့ လှိမ့်သွားသည်။

"ဦးလေး " ကျီဝမ် ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ကျီလင်းချန်က သူ့တူကို ပြစ်တင်ဆုံးမတာမျိုးမလုပ်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက သူ့လက်ထဲက အိတ်ကို ကျီဝမ်ကို ပေးလိုက်ပြီး သာမန်ပဲပြောခဲ့သည်။ "မင်းရန်မဖြစ်ခင် မင်းရဲ့အဝတ်ကို ဝတ်ထား!"

လူတိုင်း ပါးစပ်မပိတ်နိုင်လောက်အောင် ရှောခ့်ရသွားကြသည်။ ကျီဝမ်က ကျီလင်းချန်ကို ဘာလို့ခေါ်လိုက်တာလဲ။ ဦးလေးလား? ဒါဆို သူက ကျီလင်းချန်ရဲ့တူ။

"မင်းအဒေါ်ကော ဘယ်မှာလဲ" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

ကျီဝမ်က မနီးမဝေးကအခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ " စစ်ယွီ ရေထဲကျသွားလို့။ အခန်းထဲမှာ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနေတယ်"

ကျီလင်းချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူလှည့်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ ယောကျ်ား ရောက်ပြီ "

လူတိုင်းရဲ့ အမူအရာတွေက အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ အရင်က သူတို့ရဲ့ ရှောခ့်ရမှုကနေ မသက်သာသေးပေမယ့် အခု နောက်ထပ် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ထပ်ရောက်လာသည်။ ယောကျ်ားတဲ့လား? ရှောင်နွမ်ဆိုတာ ဖန့်ရှောင်နွမ်မလား။

ခဏကြာတော့ တံခါးပွင့်လာပြီး ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့မျက်နှာလေးက ပေါ်လာသည်။ သူမက နူးညံ့တဲ့လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရောက်ပြီလား!”