အခန်း (၂၉၇)

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်တွင် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လျိုစစ်ယွီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင်တင်ကာ စိတ်အားငယ်စွာပြောလိုက်သည် "နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာထိ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါ့ကိုလာရှာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမကိုမြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားက ပြန်လည်သက်သာလာပြန်သည်။ "စစ်ယွီ၊ နင် ငါတို့ကို သေလောက်အောင်ခြောက်လိုက်တာပဲ !"

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတစ်ယောက်တည်းနေချင်လို့ပါ " သူမ သဘောထားကွဲလွဲနေပြီး မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူမကိုယ်သူမ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်ထားကာ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်နွမ်၊ ငါ့အစ်ကိုဆီ ဖုန်းခေါ်ပေး ပြီးတော့ ငါ့ကို ဖုန်းလွှဲပေး။ ငါ့အစ်ကိုကို ငါဘေးကင်းကြောင်း ငါပြောလိုက်မယ်"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ဖုန်းကို ကမ်းပေးပြီးမေးလိုက်သည်။ "နင့်ဖုန်းကော"

လျိုစစ်ယွီ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါကို ပြောတောင်မပြောနဲ့။ Apple ဖုန်းတွေက သူတို့ အေးခဲသွားတဲ့အချိန်ဆို အသုံးကိုမကျဘူး ။ အေးနေတဲ့အချိန်မှာ ဖွင့်လို့မရဘူး။ အရမ်းစိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်!” သူမဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူမရဲ့ ဖုန်းကို ရိုက်ခွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် မူလက ဖုန့်ယန် ရေကန်ဆီသို့ ဦးစွာသွားချင်ခဲ့ပြီး သူမဘေးကင်းကြောင်း မိသားစုကို အသိပေးချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ဒီကိုရောက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ဖုန်းအေးခဲသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ ထွက်သွားချင်ပေမယ့် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီမှာ တက္ကစီမရှိလို့ ပြန်စီးလာလို့မရနိုင်တော့ဘူး။ ဖုန်းကို နွေးသွားစေရန် သူမလက်ထဲတွင် ထည့်ထားရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

လျိုစစ်ယွီက ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ ဖုန်းကိုယူကာ လျိုစစ်ယန် နံပါတ်ကို အလွယ်တကူ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်နွမ်!" လျိုစစ်ယန်က ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချက်ချင်းဖြေကြားခဲ့သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ မင်းမှာ ရှောင်ယွီ နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ခုခုရှိပြီလား။ ”

"အစ်ကို၊ ညီမ ပါ " လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုစစ်ယွီ! မင်းဘယ်တွေလျှောက်သွားနေတာလဲ။ မင်းငါ့ကိုသေအောင်ခြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ အဖေ သွေးပေါင်တက်သွားအောင် ကြောက်သွားပြီး အမေဆို စိတ်လွတ်သွားတော့မလို့ " လျိုစစ်ယန်က မကူညီနိုင်ဘဲ သူ့ညီမကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ “ညီမဖုန်းက အသုံးမကျဘူး။ ညီမ ခိုးထွက်လာချင်ရုံပါပဲ။ ညီမ ဒီကိုရောက်တော့ အစ်ကို့ကို ဆက်သွယ်ချင်ပေမယ့် ညီမဖုန်းက အေးလွန်းပြီး စက်ပိတ်သွားတယ်။ အဲ့တာကြောင့် ညီမ အစ်ကို့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရတော့တာ" သူမရဲ့မိသားစုကို စိတ်ပူအောင်လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါပေ။

လျိုစစ်ယန်က သူ့ညီမ ဘယ်မှမသွားခဲ့ဘူးဆိုတာကို ပြောနိုင်သည်။ သူကားကို ရပ်လိုက်သည်။ သူ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ့စကားကြောင့် လျိုစစ်ယွီအား အချစ်ကို ခံစားစေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်။ မင်းပြန်လာရင် အစ်ကို အသစ်ဝယ်ပေးမယ်။ ဒီတစ်ခါ အအေးဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိမယ့် ဖုန်းတစ်လုံးဝယ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား ”

"ဟုတ် " လျိုစစ်ယွီ ငိုကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယန်က သူမဘေးကင်းကြောင်း သိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။ "မငိုနဲ့တော့ အခုဘယ်မှာလဲ အစ်ကို လာခေါ်မယ်။"

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ မလာခဲ့နဲ့။ညီမ တစ်ယောက်တည်းနေပါရစေ။ အစ်ကို အဲ့လိုလုပ်ပေးလို့ရမလား"

လျိုစစ်ယန်က သူ့ညီမ ဆန္ဒကို လေးစားပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွီက ဖုန်းကို ဖန့်ရှောင်နွမ်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဖန့်ရှောင်နွမ်က အဲဒါကို ပြန်မယူဘဲ မေးခဲ့သည်။ “ရှောင်ယွီ၊ နင်ဘေးကင်းတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းသိအောင် ငါ့ယောကျ်ားဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား”

လျိုစစ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမကို အတင်းအကြပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ဘဲ ဖုန်းကိုပြန်ယူဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် လျိုစစ်ယွီက ချက်ချင်းပြန်မပေးခဲ့ပေ။ သူမ အသိစိတ်က ပြန်မပေးချင်ခဲ့ပေ။

"ငါက ကျီရှောင်ယွီ ဆိုတာကို နင်ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ။" လျိုစစ်ယွီ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီနေ့က စာသင်ခန်းထဲမှာ နင်ခြေချင်းဝတ် နာနေခဲ့တုန်းက ငါသိလိုက်တာ။ နင့်ကို ငါမေးတုန်းက နင် အမာရွတ်ကို ဖယ်မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီနောက် ကျီဝမ်ကို သွားတွေ့ဖို့ နင့်ကို ဆေးရုံကို ငါ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး DNA စစ်ဖို့ နင့်ဆံပင်ကို ခိုးယူမိခဲ့တယ်။ တောင်းပန်ပါတယ် ရှောင်ယွီ။ တကယ်တော့ နင့်ရဲ့ ငယ်ဘဝဓာတ်ပုံတွေကြည့်ဖို့ နင့်အိမ်ကို ငါလိုက်လာတုန်းက နင့်ရဲ့အထောက်အထားကို ငါ သံသယဝင်နေခဲ့ပြီးသား"

လျိုစစ်ယွီက ဒါကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်းယူလိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ သူမ ဒါကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ကျီဝမ်က ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးတွေ ကျုံ့နေခဲ့သည်။ "လျိုစစ်ယွီက တကယ်ပဲ ငါ့အဒေါ်လား"

လျိုစစ်ယွီက သူမ၏ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ တူလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုတွေ့တဲ့ခဏမှာ သူမ သူ့ကို သဘောကျသွားတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က သွေးသားတော်စပ်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျိုစစ်ယွီ ပေါ့ပါးစွာပြောလိုက်သည်။ “နင် ငယ်ငယ်တုန်းက ရေနွေးကြမ်းတွေ အကုန်သောက်ပြီး ပုလင်းထဲ တိတ်တိတ်လေး သေးပန်းထည့်ခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ နင့်အဖိုးကို အဲ့တာကိုသောက်အောင် လှည့်စားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး နင့်ဦးလေး ရိုက်တာခံလိုက်ရပြီး နင့်တင်ပါးတွေ အရမ်းရောင်နေတော့ နက်ဗိုက်မှောက်ပြီး အိပ်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ့အချိန်ကစပြီး နင် သောက်စရာပုလင်းထဲမှာ သေးမပေါက်ရဲတော့တာပဲ ”

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျီ မိသားစုပဲ ဒီအကြောင်းကို သိတာ!"

"တကယ်တော့" လျိုစစ်ယွီ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ နင့်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တာလေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် နင် အရိုက်ခံရတာ"

ကျီဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "F*ck! ဒါနဲ့ နင်ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။ အဖိုးကို သေးထည့်ထားတဲ့ပုလင်းကို ပေးခိုင်းတဲ့သူကမင်းဖြစ်နေတာပဲ”

"ငါ့အဖေ" လျိုစစ်ယွီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်သည် လျိုစစ်ယွီ၏ အထောက်အထားကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ နင် မူကြိုတက်တဲ့နှစ်တုန်းက နင်က တော်တော်လေးကိုအိပ်ပြီး ကျောင်းမသွားဖို့ အမြဲကြိုးစားတယ်။ နင်အဖျားရှိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သာမိုမီတာကို ရေနွေးပူပူထဲထည့်ခဲ့တယ်လေ။ နင့် အဖျားက ၄၂ ဒီဂရီရှိနေပြီဆိုတာ နင့်အမေက မြင်ပေမယ့် နင့်ခေါင်းကို ထိလိုက်တာနဲ့ လုံးဝမပူဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်လေ။ နောက်ဆုံးတော့ နင့်မိဘတွေက နင့်ကို ငါ့အစ်ကိုလက်ထဲ အပ်လိုက်တယ်"

"ပြီးတော့ကော"ဖန့်ရှောင်နွမ် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ပြီး အထူးသဖြင့် အဆုံးသတ်ကို သိချင်ခဲ့သည်။ ကျီဝမ် ငယ်ငယ်တုန်းက အစသန်ခဲ့တာကို သူမ သိပေမယ့် သူဒီလို အစသန်လိမ့်မယ်လို့တော့ သူမ မသိခဲ့ပေ။ အမြဲတမ်း အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ သူမ ခံစားရတာက အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး။ ငယ်ငယ်တည်းက ဒီလိုဖြစ်လာတာ ထင်ရှားသည်။

ကျီဝမ်၏ မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား! ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ!"