အခန်း (၂၉၂)

ခဏကြာတော့ လျိုစစ်ယန် ရောက်လာသည်။ ကျီလင်းချန်က သူတို့ရဲ့ တွေ့ဆုံမှုအကြောင်း သူ့ကို အသိပေးခဲ့သည်။

သူရောက်လာတာနဲ့ သူ့အမေကို ခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ မစ္စစ်လျိုက ကျီမိသားစု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း နားလည်သွားသောကြောင့် သူမသည် သူတို့အား ဆက်လက်ဆွဲဆောင်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ဖန့်ရှောင်နွမ်၏ အချက်များကို သူမ နားလည်နိုင်သော်လည်း သူမသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နေရုံမှတစ်ပါး မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါဟာ လူ့သဘာဝပဲ။ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြဘူး။ လျိုစစ်ယန်က မစ္စစ်လျိုကို လာခေါ်သွားသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စားပွဲပေါ်မှ ရေတစ်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှောင်ယွီ ကျွန်မကို မုန်းသွားမယ်လို့ ထင်လား"

သူမသည် သူမ၏ အထောက်အထားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အတည်ပြုခဲ့သူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးမှုကို မပြုလုပ်ခဲ့ပါက၊ သူမသည် လျို မိသားစုတွင် အချိန်ပိုကြာအောင် ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"နောင်တရလား" ကျီလင်းချန် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တစ်ရှူးကိုယူကာ မျက်ရည်သုတ်လိုက်ပြီး နှာ ညှစ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာတောင် ခင်ပွန်းသည်က သူမကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပါပဲ။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မသာ လျိုစစ်ယွီ ဆိုရင် လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကို မလေ့လာခဲ့ရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး နောင်တရလိမ့်မယ်”

ကျီလင်းချန်သည် ငွေပေးချေပြီးနောက် ငိုထားလို့ မျက်လုံးတွေနီရဲနေတဲ့ ဇနီးလေးနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျင်း တက္ကသိုလ်၌ လျိုစစ်ယွီသည် အတန်းထဲမှာနေစိတ်မရှိနေပေ။ သူမ ကျီဝမ်ကို မေးလိုက်သည်။ "ကျီဝမ် ဒီနေ့ ရှင့်အိမ်ကို ငါလိုက်လည်လို့ရလား"

"ငါ့မိဘတွေက မင်းကို ငါ့ရည်းစားလို့ ထင်သွားကြမှာကို မကြောက်ဘူးလား" ကျီဝမ်က မိုက်မဲစွာကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွီက အလွန်ဉာဏ်မကောင်းတဲ့ ကျီဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်တွေမှာ သူမတုံးအဘူး ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေတော့ သူတကယ်တတုံးအနေပုံရသည်။

"ငါက ရှောင်နွမ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ ငါ ပြောလို့မရဘူးလား ”

လျိုစစ်ယွီ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်နေတာကို ကျီဝမ်က မြင်ပြီး အမြန် သဘောတူခဲ့သည်။ "ရတာပေါ့၊ ကျောင်းဆင်းရင် အိမ်ခေါ်သွားပေးမယ်"

ဖန့်ရှောင်နွမ်က တစ်ရက် အတန်းပျက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ ရုံးသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီညက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ရှိနေတာကို သူမ သိလိုက်ရသည်။ "ရှောင်ယွီ နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကိုရောက်တာမကြာသေးဘူး။ နင် ဒီနေ့ဘာမှမလုပ်သေး..."

“အား နင် ဒီရောက်လာတာ ကောင်းပါတယ်။ အဲဒါကောင်းတယ်။" ဖန့်ရှောင်နွမ်က လျိုစစ်ယွီကို လျင်မြန်စွာ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ သူမရဲ့မိသားစုက သူမ အတန်းမတက်တာ သိရင် သူတို့ သူမကို lecture ပေးလိမ့်မယ်။

သခင်ကြီးကျီက သူ့ရှေ့က ကလေးမလေးအား ကြည့်ကာ ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ " ရှောင်ယွီ၊ ငါတို့ ရှောင်နွမ် မင်းအကြောင်း ပြောပြတာကို ငါအမြဲကြားဖူးတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေလို့ပြောတယ်”

လျိုစစ်ယွီက သူ့ကိုမြင်သောအခါ မျက်ရည်တွေဝဲလာသည်။ သူ့အကြောင်းကို သူမအမှတ်ရနေတဲ့ အရိပ်ထဲမှာတော့ သူက ဒီလိုအိုနေတဲ့ပုံမဟုတ်ဘူး။ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေရှိရမှာလေ။ အလုပ်ပြီးတိုင်း သူက မင်းသမီးလေးလိုဝတ်ထားတဲ့ ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီကာ သူမ မျက်နှာလေးကို နမ်းကာ " ရှောင်ယွီ ဒီနေ့ ဒယ်ဒီ့ကို လွမ်းနေလား" ဟု ပြုံးပြုံးလေး ပြောတတ်သည်။

ကလေးမလေးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “လွမ်းတာပေါ့ ”

သူက ပိုလို့တောင် ပြုံးပြီး သူက ခေါင်းကို စောင်းပြီးပြောတတ်သည်။ "ဒယ်ဒီ့ကို လွမ်းရင် ဘာလို့ မနမ်းရတာလဲ"

ကလေးမလေးက သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ့အရုပ်တွေကို ကောက်ယူကာ ဧည့်ခန်းမှာ ကစားတော့သည်။

"ကလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဖန်ချီက လျိုစစ်ယွီရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူကို သတိပြုမိပြီး သူမကို တစ်ရှူးတစ်ရွက် အမြန်ပေးလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး နှာသံနဲ့ပြောခဲ့သည်။ "မကြာခင်က အရမ်းအေးလာတာကြောင့်ပါ။ ကျွန်မမှာ ရာသီကူးပြောင်းရင် နေမကောင်းဖြစ်တတ်တယ် လေကလည်း ပြင်းတော့လေ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲတစ်ခုခု ဝင်သွားလို့။”

သူမသည် ဖန်ချီကိုကြည့်ရင်း မျက်ရည်များဝဲလာသည်။ "ရှောင်နွမ်၊ ငါ ဒီနေ့ နင်နဲ့ ကစားဖို့ ဒီလာခဲ့တာ"

ထို့နောက် သူမ၏ သူငယ်ချင်း အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "နင့်အိမ်ကို ငါ့ကိုလိုက်ပြပါလား "

ဖန့်ရှောင်နွမ်သည် လျိုစစ်ယွီနှင့် ပတ်သတ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူမသည် ၎င်းကို အသုံးမချခဲ့ပေ။ သူမရှေ့ကလူက လျိုစစ်ယွီ မဟုတ်ဘူးလို့တောင် ခံစားနေရသည်။

သူမယောကျ်ားကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျီလင်းချန် က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က လျိုစစ်ယွီကို ဧည့်ခန်းထဲက ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ကျီ မိသားစုက ဤနေရာတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့ပြီး အိမ်နောက်ဖေးတွင် ကျယ်ဝန်းပြီး စိမ်းလန်းတဲ့ ဧရိယာတစ်ခုရှိသည်။

လျိုစစ်ယွီ၏ ငယ်ဘဝမှတ်ဉာဏ်တွေက သူမရှေ့ရှိမြင်ကွင်းနှင့် တစ်ထပ်တည်းပဲ။ သူမသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်က လေးထောင့်ကွက်အဆင် စောင်တစ်ထည်ကို မြင်နေရပုံရပြီး သူမနှင့် ကလေးလေးတစ်ယောက်က ဂေါ်ပြားကိုကိုင်ပြီး မြေကြီးနှင့် ကစားနေကြသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာဖြင့် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မနီးမဝေးတွင် သူမရဲ့အစ်ကိုက သူရဲကောင်းလေးလို မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

" ရှောင်ယွီ၊ ရှောင်ယွီ နင် အာရုံတွေထပ်လွင့်နေပြန်ပြီ" ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။

လျိုစစ်ယွီ ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသည်။ သူမ အာရုံတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မြက်ခင်းပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်နားကလူက သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်နေသည်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေရှိလာသည်။

ကျီဝမ်က ပြတင်းပေါက်နားကို လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ဦးလေးက ဒီပြတင်းပေါက်ကို တကယ် သဘောကျတာဘဲနော်"

အဲဒီတုန်းကလည်း သူ ခြံဝင်းထဲမှာ ဖန့်ရှောင်နွမ်နဲ့ ကစားတုန်းက သူ့ဦးလေး ဒီမှာ ရပ်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်နေခဲ့တာ။

အခုအချိန်မှာတော့ ဖန့်ရှောင်နွမ်က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လမ်းလျှောက်ထွက်နေတော့ သူ့ဦးလေး ဒီကိုပြန်လာပြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။

" လျိုစစ်ယွီကို ငါတို့အိမ် ခေါ်လာခဲ့တဲ့သူက မင်းလား" လို့ ကျီလင်းချန် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” ကျီဝမ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "သူ လာချင်တယ်ဆိုလို့ "

ကျီလင်းချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ညနေပိုင်းတွင်ကျီ မိသားစုက လျိုစစ်ယွီကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ လျိုစစ်ယန်က သူမကို လာခေါ်ခဲ့သည်။