အခန်း (၃၀၆)

ကျီနေအိမ်၌ သခင်ကြီး ကျီသည် ည ရှစ်နာရီထိုးနေပြီကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့သမီးကို ဖုန်းခေါ်ချင်သော်လည်း ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ဖုန်းကို လုယူသွားခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ သူတို့ကို အချိန်ခဏလောက်ပေးလိုက်ပါ။ အခုသူတို့ကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့။"

တခြားသူတွေက ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောတာကို ထောက်ခံကြပြီး သခင်ကြီးကျီကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ခွင့်မပြုကြပေ။

သခင်ကြီး ကျီ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို လွမ်းနေပြီ…”

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တောင် အဖေဒါကို သည်းခံထားရမယ်”

ကိုးနာရီခန့်တွင် လျိုစစ်ယွီက အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူက သူမဆီမှ အသံမကြားရရင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

နှစ်ယောက်သား ဖုန်းမချခင်အထိ ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့အား ပြောပြလိုက်သောကြောင့် သခင်ကြီး ကျီ၏ ဖုန်းသည် ကျီလင်းချန် သိမ်းတာကို ခံလိုက်ရသေးသည်။ သခင်ကြီးကျီသည် ညသန်းခေါင်တွင် သူ့ဖုန်းနှင့် ကစားနေကြောင်း သူမယောကျ်ားကို ပြောပြခဲ့သည်။

သခင်ကြီး ကျီက သူ့ဒုတိယသားကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူ့ကို Spirit Creek Villa ကို ဘယ်လိုပြန်ပို့ရမလဲဆိုတာကို သူတွေးထားပြီးသား။

လျို မိသားစု၏ အိမ်တွင်၊ လျိုစစ်ယွီသည် သူမ၏မိဘများနှင့် ညဥ့်နက်သည်အထိ စကားပြောခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အထောက်အထားကို ပြန်လည်ရယူဖို့ သူမရဲ့ မိဘတွေကို မပြောနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီအကြောင်း သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါပေ။

"သမီးရဲ့အထောက်အထားကို ဘယ်တော့ပြန်ယူမှာလဲ" မစ္စစ်လျိုက တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"အမေ စိတ်ဆိုးနေလား" သူမ မေးလိုက်သည်။

မစ္စစ်လျိုက ခေါင်းခါခဲ့သည်။ ဒီဟာက တွေးထားပြီးသားဖြစ်ပြီး သူ့သမီးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေချင်ပေ။

အဆုံးမှာတော့ လျိုစစ်ယွီက မနက်ဖြန်မှာ သူမရဲ့ အထောက်အထားကို ပြောင်းလဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မစ္စစ်လျိုက သူ့သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက ကံကြမ္မာပဲဖြစ်မယ် ရှောင်ယွီ။ အမေ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ သမီးက အမြဲတမ်း အမေ့ရဲ့ စစ်ယွီ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ကျီမိသားစုနဲ့နေဖို့ အဆင်မပြေရင် အချိန်မရွေးပြန်လာလို့ရတယ်နော်”

လျိုစစ်ယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခုချိန်မှစ၍ သူမမှာ မိသားစုနှစ်စုရှိလာသည်။ သူမကို ချစ်တဲ့မိသားစုနှစ်စု။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျီလင်းချန်က လျိုစစ်ယွီကို ခေါ်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လာခဲ့သည်။ လျိုစစ်ယန်က သူ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ သူက လျိုစစ်ယွီရဲ့ နာမည်ကို ကြည့်ပြီး အကြာကြီး မှင်သက်နေခဲ့သည်။

ကျီလင်းချန် လျိုစစ်ယွီနဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် လျို စုံတွဲက အချိန်အတော်ကြာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။

သူမနာမည်ကို ကျီရှောင်ယွီလို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ ကားပေါ်ရောက်တာနဲ့ သူမ စငိုတော့သည်။ သူမ လျိုစစ်ယွီ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် သူမ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ကားရပ်သွားသောအခါ ကျီရှောင်ယွီက လျို နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ကျီလင်းချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို"

“အိမ်မှာ ပွဲကျင်းပဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး။ ညီမလေး ဒီကို အခုပြန်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ထင်တယ်"

ကျီရှောင်ယွီ ငိုပြန်သည်။

“မြန်မြန်သွားပါ” ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးကရော ဘယ်လိုလဲ။" ကျီရှောင်ယွီ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ကျီလင်းချန် ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေး ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အရာအားလုံးကို အစ်ကို ကူညီနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အစ်ကို အခုလည်း ကူညီနိုင်ပါသေးတယ်။ ညီမလေးလုပ်ချင်တာကိုပဲ လုပ်ပါ။ ကျန်တာ အစ်ကို့ဆီ ထားခဲ့လိုက်။"

ကျီရှောင်ယွီ ကားပေါ်က ဆင်းသွားပြီး ငိုခဲ့သည်။ ကျီလင်းချန် ထွက်သွားတာကိုကြည့်ပြီးတော့ သူမ သော့ကိုထုတ်လိုက်ကာ အိမ်ထဲဝင်သွားပေမယ့် အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိကြပေ။

ခဏကြာတော့ သူတို့ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သမီးလေးရဲ့နာမည်တွေကို သူတို့ဖျက်လိုက်ကြပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။ တံခါးဝသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆိုဖာပေါ်မှာ ကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ယွီ"

"အမေ!" ကျီရှောင်ယွီ သူမ၏ မိဘတွေနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ ပြေးသွားစဉ် ငိုခဲ့သည်။

"ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ"

“အစ်ကိုက သမီးကို ဒီကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးတာ။ သမီး အမေတို့နဲ့ ပိုနေချင်နေတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်” လို့ ကျီရှောင်ယွီ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

…

ကျီလင်းချန်က အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန် အိမ်ထဲမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အပြင်အဆင်တွေကို မြင်ပြီးနောက် သူက အစေခံတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ချက်ချင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သခင်ကြီး ကျီက သူ့ဒုတိယသားလေး တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာကို မြင်တော့ မကျေမနပ်နဲ့မေးလိုက်သည်။ "မင်းညီမကော"

"ကျွန်တော် သူ့ကို လျို မိသားစုအိမ်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်ပြီ"

သခင်ကြီး ကျီက သူ့သားကို ရိုက်ဖို့ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ အောင်ပွဲခံရင်း သူ့ကို ငိုစေချင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် လျို မိသားစုဆီ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြန်သွားစေချင်လား"

သခင်ကြီး ကျီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျီမိသားစု၏ အခမ်းအနားများ မစတင်သေးသော်လည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ ကျီရှောင်ယွီဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ " ရှောင်ယွီ ထမင်း စားပြီးပြီလား"

“အဖေ၊ သမီး ထမင်းစားတော့မလို့ပဲ။ အဖေကောစားပြီးပြီလား"

သခင်ကြီးကျီ ပြောလိုက်သည်။ “ အဖေ ထမင်းစားပြီးပြီ။ အဖေ အဆင်ပြေပါတယ်။ လျို မိသားစုရဲ့အိမ်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေပြီး သမီးရဲ့မိဘတွေနဲ့ အချိန်ပိုယူဖို့ သမီးကို ပြောပြချင်လို့။ အလျင်စလို ပြန်လာစရာ မလိုဘူး။ ကျီမိသားစုရဲ့ တံခါးက သမီးအတွက် အမြဲဖွင့်ပေးထားမှာ"

ကျီရှောင်ယွီ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သဘောတူခဲ့သည်။ "သိပါပြီ အဖေ"

နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပြုံးပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျီ မိသားစုနှင့် လျို မိသားစုတို့သည် ကျီရှောင်ယွီကို သူမနေချင်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ နေထိုင်နိုင်စေရန် သဘောတူညီမှုယူခဲ့ကြသည်။

ဤအစီအစဉ်ကို သဘောမတူသူများမှာ လျို မိသားစုမှ အဖိုးအဖွားများဖြစ်သည်။ ဆေးရုံမှာ ဆေးကုသမှုခံယူနေချိန် သူတို့ရဲ့မြေးမလေးက ကျီမိသားစုရဲ့အိမ်ကိုသွားလိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ဇာတိမြို့ကို ညတွင်းချင်း ပြန်သွားကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လျို မိသားစုသည် အကြီးအကဲနှစ်ဦးကို ပြန်လာဖို့ ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ကျီရှောင်ယွီက သူမ၏ အဖိုးအဖွားတွေကို ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ “အဖိုး၊ အဖွား၊ ကျင်းမြို့တော်ကို ပြန်လာခဲ့ပါနော်။ သမီး ဘယ်ကိုပဲသွားနေပါစေ သမီးက အဖွားတို့ရဲ့မြေးမလေးအဖြစ် အမြဲရှိနေမှာပါ!"

သူ့အဖွားက ပြောခဲ့သည်။ “ကျီမိသားစုကို သွားပြောလိုက် သူတို့လူမှားနေကြတယ်လို့ ။ ညည်းက ငယ်ငယ်တုန်းက ငါနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတာ။ ညည်းကဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှနေမှာလဲ။ မင်းက ငါ့မြေးမလို့ပဲပေါ့!"

"ရှောင်ယွီ" သူ့အဖိုးက ပြောခဲ့သည်။ "အဖိုးစကားကို နားထောင်။ ကျီမိသားစုကို အသိအမှတ်မပြုနဲ့!"

ကျီရှောင်ယွီ အားပျော့စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် သမီးရဲ့နာမည်ကို ပြန်ပြောင်းထားပြီးပြီ…”

ထို့အတွက်ကြောင့် သူတို့သည် ကျင်းမြို့တော်သို့ ပြန်လာရန် ဒေါသဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

"ရှောင်ယွီ" လို့ သူ့အဖွားက ပြောခဲ့သည်။ "ညည်း ကျီ မိသားစုကို တကယ်အသိအမှတ်ပြုချင်ရင် ဒါလည်းကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းအဖိုးနဲ့ ငါက ကျီ မိသားစုနဲ့ တွေ့ပြီး ငါတို့မြေးကို ခိုးဖို့ ဘယ်လို မိသားစုမျိုးက သတ္တိရှိရဲရတာလဲဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။”