အခန်း (၃၁၃)

"အဖေ!"

ဖန့်ရှောင်နွမ်၏ မိခင်က သူမကိုဆွဲထူဖို့ ကူညီခဲ့သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်းရို သူမနောက်က လာတာကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သူမအဖေက သူမကို မကာကွယ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေက မှန်းဆလို့ မရချေ။ ဟန်ချက်ပြန်ရပြီးနောက် သူမ လှည့်ကြည့်ကာ လင်းရိုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမလက်ကို မြှောက်ကာ ပါးရိုက်လိုက်သည်။ “နင် စကားလုံးတွေကို နားမလည်တဲ့ပုံပဲ။ နင့်ရဲ့အချက်ကို သက်သေပြဖို့ ရန်ဖြစ်မို့လား။"

သူမကို ကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် လင်းရိုကို လက်ပြန်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ စကတ်ကို မကာ ဗိုက်ကို ကန်ပစ်လိုက်သည်။ လင်းရို လဲကျသွားပြီးနောက် သူမအပေါ်ကို တက်ပြီး သူမကို ဆက်ရိုက်ခဲ့သည်။

မစ္စစ်ဖန့်က သူ့သမီးအား နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ သတိပေးချင်ပေမယ့် သူ့သမီးနဲ့ လုံးဝမနီးကပ်ဘူးဆိုတာ သူမ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

!!

အားထုတ်မှုကြောင့် ဖန့်ရှောင်နွမ်၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမကို ပါးရိုက်ပြီး ထိုးကြိတ်ခဲ့သည်။ လင်းရိုမှာ လုံးဝလက်တုံ့ပြန်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။ ပွဲခန်းမကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အနီးနားရှိ လူတွေက ရန်ပွဲ၏ အသံဗလံများကို ကြားနေရသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်ကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်သူမှ မတားနိုင်တာကြောင့် မစ္စတာဖန့်က သူ့မိန်းမကိုအမြန်ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်! လင်းချန်ကို သွားရှာ!"

ကျီလင်းချန်က သူ့ယောက္ခမကို တွေ့တော့ ချန်မိသားစုနှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပွဲခန်းမဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အခင်းဖြစ်ရာသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူ့ဇနီးလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေသည်။ သူမ နောက်ပြောင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိလာရသည်။ သူမက သူမ၏ အချစ်ပြိုင်ဖက်ကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးလေးကို ပွေ့ဖက်ဖို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမနောက်မှလူကိုမြင်သောအခါ သူမလည်ချောင်းထဲတွင် အဖုအကြိတ်တစ်ခုကို ခံစားရပြီး ငိုတော့သည်။ "ယောကျ်ား... လူတစ်ယောက် ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်"

အဲ့မှာရောက်နေတဲ့သူတိုင်း ပြောစရာစကားမဲ့သွားကြသည်။

လင်းရိုက ရန်စခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း လူအများက သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော မစ္စတာလင်းနှင့် လင်းရိုတို့သည် ပွဲမှ ကြမ်းတမ်းစွာ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ကျီလင်းချန်သည် ယခုမှစပြီး လင်း မိသားစုနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြားကြေညာခဲ့သည်။ ကျီ မိသားစုသည် လင်း မိသားစုကဲ့သို့ပင် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ကျီ မိသားစုသာရှိလျှင် လင်းမိသားစု ပျောက်ကွယ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်းက အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ကြသည်။ လင်းမိသားစုကတော့ ပြီးသွားပြီ။

ဤပွဲ၌ ဖန့်ရှောင်နွမ် မီးမွှေးခဲ့သည်။ ကျီလင်းချန်၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုမှလွဲ၍ လူအုပ်ကြီးသည် သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော မိန်းမငယ်လေးက တစ်စုံတစ်ဦးကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ခဲ့သည်ကို ပို၍ပင် အံ့သြနေခဲ့ကြသည်။

ဒီအဖြစ်အပျက်အပြီးမှာတော့ ဖန်ချီက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ပြီး ငိုနေခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က ဖန်ချီကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် သူမ၏ မိဘများဆီ သွားခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အဖေ့ခါးက ဘယ်လိုနေလဲ။ နာနေလား"

မစ္စတာဖန့် ပြောလိုက်သည်။ “ အဆင်ပြေပါတယ်။ သမီးက အဲ့လောက်မလေးပါဘူး။ အဖေ သမီးကိုယ်နဲ့နည်းနည်းလေးထိသွားရုံလေးပါပဲ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ကျီလင်းချန်က သူ့မိန်းမ စိတ်ပူနေတာကို သိတဲ့အတွက် သူအမြန်ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ ကျွန်တော်နဲ့ သန့်စင်ခန်းထဲ လိုက်ခဲ့လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ကြည့်ပါရစေ။ ရှောင်နွမ်နဲ့ အမေက အပြင်မှာ ခဏလောက် စောင့်နေလိုက် ”

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမရဲ့အဖေကို သန့်စင်ခန်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့သည်။

"ရှောင်နွမ်၊ သမီး လင်း မိသားစုကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့ရတာလဲ" မစ္စစ်ဖန့်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့သမီးကို မေးခွန်းထုတ်ခွင့် ရခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ဇာတ်လမ်းအရှည်ကြီးပဲ။ အတိုချုပ်ပြောရရင် အမေ၊ ကျွန်မတို့မိသားစုက လင်း မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်သင့်ဘူး။ သူတို့မိသားစုက အဆင်မပြေဘူး။”

ခဏအကြာတွင် ကျီလင်းချန်က သူ့ယောက္ခထီးကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဇနီးသည်ဘက်သို့ လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူနဲ့တော့။ အဖေ အဆင်ပြေတယ်”

ဒါပေမယ့် ဖန့်ရှောင်နွမ်က စိုးရိမ်နေသေးသည်။ “အဖေနဲ့အမေတို့ အရင်ပြန်လိုက်သင့်တယ်။ ဓာတ်မှန်ရိုက်ဖို့ ဆေးရုံသွားလိုက်။ အဖေ့ရဲ့အရိုးတွေ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

မစ္စစ်ဖန့်က သူ့သမီးနှင့် ငြင်းခုံခြင်းမပြုနိုင်သောကြောင့် ချန်မိသားစုအား အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူတို့သည် ပွဲအပြီးတွင် စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်လည်း ထွက်သွားချင်ပေမယ့် သူမဟာ ကျီ မိသားစုရဲ့ချွေးမဖြစ်လို့ မထွက်သွားနိုင်ခဲ့ပေ။ တံခါးနားမှာပဲ ရပ်ပြီး သူမမိဘတွေ ထွက်သွားတာကို စောင့်ကြည့်နေရသည်။

သူမ ပွဲခန်းမသို့ ပြန်လာစဉ် ဖန့်ရှောင်နွမ်ရဲ့ယောကျ်ားက သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်တွင်ရှိနေပြီး သူမရဲ့ယောက်မက ညာဘက်တွင်ရှိနေသည်။ အခုချိန်မှာတော့ သူမကို သူ့ဘာသာသူ ပြေးခွင့်မပေးရဲတော့ပေ။ ထို့အပြင် ယခင်အဖြစ်အပျက်အပြီးတွင် သူမနှင့် စကားပြောဆိုရန် မည်သူမှ အစပြုရဲခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကျီမိသားစုဆီ ရောက်ရန် သူမကို အသုံးပြုလိုသူ အများအပြားသည် ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒများကို မျိုသိပ်ထားကြသည်။

ဧည့်ခံပွဲကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပါပင်။

ကျီလင်းချန်က သူ့တူလေးဆီ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

ကျီဝမ် သည် ရုတ်တရက် မက်ဆေ့ခ်ျကို လက်ခံရရှိသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ "မစ္စတာလင်း နောက်ကိုလိုက်"

ထို့နောက် သူ မုရုံကို အမြန်ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဦးလေး မုရုံ၊ ရှောင်ဝမ်ပါ"

…

အခမ်းအနားအား တရားဝင်စတင်ခဲ့ပြီး မစ္စတာချန် သည် မိန့်ခွန်းပြောရန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က ထိုပွဲ၌ အစားအသောက်ကို ဆက်စားခဲ့သည်။ သူမ စားနေစဉ်တွင် ဖန်ချီက တိကျသေချာသော ဦးတည်ရာသို့ လိုက်နေကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ သူမအကြည့်နောက်သို့ လိုက်သွားကာ အနည်းငယ်ရင်းနှီးသော သူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဖန်ချီ၏ အာရုံကို အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ် လှည့်ပြီး သူမ ယောက်မကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ချီ ခဏလောက် မှင်သက်သွားပြီး စကားအထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ပြောခဲ့သည်။ “သ သူ… . ရှောင်နွမ်။ လုပ်စရာတစ်ခုပေါ်လာလို့။ လင်းချန်နဲ့ အတူနေဦးနော်။ လျှောက်ပြေးမနေနဲ့!"

အဲဒါနဲ့ သူမ ထိုအမျိုးသားဆီ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်က သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ဆက်စားနေခဲ့သည်။ အဆာသွပ်မုန့်အကြီးခြောက်လုံးနှင့် ကိတ်မုန့်အသေးသုံးလုံးကို စားပြီးနောက် သူမယောကျ်ားကိုပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ဒီမှာက အချိုပွဲပဲရှိတယ်။ ကျွန်မငန်တာ တစ်ခုခုစားချင်တယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် မင်းကို တရုတ်စားသောက်ဆိုင် ခေါ်သွားပေးမယ်" ကျီလင်းချန် ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းတွဲကာ တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ဖန့်ရှောင်နွမ်သည် သူမ၏ လမ်းကြောင်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား အဲဒါ ယောက်မ မလား"

ကျီလင်းချန် ထိုဦးတည်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နားလည်သွားသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် မင်းကို တစ်ခုခုစားဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။"