အခန်း (၃၀၃)

ဖန့်ရှောင်နွမ် သူမ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူမသည် သူမနှင့် ပိုဝေးရာသို့ ရွှေ့ချင်နေတဲ့ ကဏန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျီ မိသားစုရဲ့ မနက်စာက ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ အခြေခံအားဖြင့် တစ်ပတ်ကြာအောင် ထပ်တဲ့ ဟင်းပွဲမရှိသော်လည်း အမျိုးပေါင်း များစွာမရှိပေ။ ဒီနေ့ ဟင်းက အံ့သြစရာ ကောင်းပြီး စားပွဲက ပြည့်နေသည်။

ဒါက သခင်ကြီး ကျီရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ပါ။ မနက်အစောပိုင်းက သူသည် မီးဖိုချောင်ကို ဟင်းမျိုးစုံချက်ပြုတ်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ အားလုံးကို ကုန်အောင်မစားနိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိပေမယ့် အများကြီး တောင်းဆိုနေဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ဖန့်ရှောင်နွမ်က နံနက်စောစောတွင် ကဏန်းကို ကိုင်ပဲကိုင်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် ကဏန်းတွေက သူမရဲ့ရာသီမလာခင်မှာရှိဖို့ မကောင်းဘူး။ ဤအစားအသောက် ကန့်သတ်ချက်သည် သူမအား ချက်ချင်းပင် ဆိုးရွားစေသည်။

မနက်စာတစ်ခုလုံးတွင် ကျီဝမ်သာလျှင် အပျော်ဆုံးနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုအရှိဆုံး အစားအစာကို စားခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ကျောင်းသွားချိန်ရောက်ပြီ။ ကျီလင်းချန်က သူတို့သုံးယောက်ကို ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပို့ပေးခဲ့သည်။ သခင်ကြီး ကျီက လမ်းခရီးမှာ သူ့သမီးနဲ့ အချိန်ပိုပေးနိုင်အောင် သူတို့နဲ့ လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။

“အဖေ၊ ကားထဲမှာ နေရာမရှိဘူး၊” ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်

သခင်ကြီး ကျီက ကျီဝမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး သူ့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ " ရှောင်ဝမ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် မောင်းသွားလိုက်။ မင်းရဲ့ထိုင်ခုံကို စွန့်လွှတ်လိုက်"

လျိုစစ်ယွီသည် အမြဲအနိုင်ကျင့်ခံနေရတဲ့ သူ့တူလေးကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ဤနေရာတွင် အကြာကြီးမနေခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် မိသားစုအတွင်း ကျီဝမ်၏ အခြေအနေကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ခံစားသိရှိနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျီဝမ်က နောက်ဘက်က အလယ်ထိုင်ခုံကို ပုတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "အဖိုးဒီမှာ ထိုင်လို့ရတယ် မလား၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး လိုက်စီးလို့ရတယ်။”

သခင်ကြီးကျီ ကားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သခင်ကြီး ကျီကို ရှေ့ခုံမှာ ထိုင်ခွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသော်လည်း သူ့သားအငယ်ဆုံးအစား သူက သူ့သမီးနှင့် အတူထိုင်ချင်ခဲ့သည်။ သူတို့ ပိုရင်းနှီးလာပြီး သူမနဲ့ ပိုပြီးစကားပြောရလိမ့်မယ်။

"ရှောင်ယွီ၊ အဖေတို့ အရင်က ဆုံဖူးကြတယ်နော် " သခင်ကြီးကျီ ပြောလိုက်သည်။ “သမီးရဲ့ယောက်မ ရန်ဖြစ်တုန်းက ဘယ်လောက် ရက်စက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ်မလား။ သူက လုံးဝကို မိန်းကလေးနဲ့မတူတာ။ အဖေ သမီးကို အဲ့တုန်းက တွေ့ဖူးခဲ့တာ။ သမီးက တခြားမိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကုတ်ပြီး တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ဗိုက်ကို ကန်ခဲ့တာလေ။ သမီး အင်အားအများကြီး သုံးလိုက်ပုံရတယ်။” သူက ကောင်းတဲ့အရာများကို လုံးဝမမှတ်မိဘဲ ဆိုးရွားတဲ့အရာကိုသာမှတ်မိနေသည်။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သမီးက မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဒါ မတော်တဆလေးတစ်ခုပါပဲ။”

သခင်ကြီးကျီ အမှန်တရားကို သိသည်။ သူ့ရဲ့အငယ်ဆုံးချွေးမနှင့် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ အတူတူရှိလာတာဖြစ်ရမည်။ ထို့အပြင် သူမက သူ့သမီးဖြစ်သည်။

“သမီးတို့ ကောင်းကောင်း ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောချင်တာ။ သမီးရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်မဆိုးဘူး!"

လျိုစစ်ယွီ ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။

ဖန့်ရှောင်နွမ်သည်လည်း ပြောစရာစကားပျောက်သွားခဲ့သည်။

မီးနီမိသွားသောအခါ၊ ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူ့ယောကျ်ားကိုမေးလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ရှင် ကျွန်မတို့ကို ပို့ပေးပြီးရင် လင်း မိသားစုရဲ့အိမ်ကို သွားမှာလား"

“ဒီဟာကို လူကြီးတွေဆီ လွှတ်ထားခဲ့။ ကျောင်းမှာ စာကောင်းကောင်းသင်လာခဲ့"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ား၊ ကျွန်မက ကျွန်မတို့ဘက်မှာနေပြီး တိုက်ချင်တာလေ။ လင်းမိသားစုက မပူးပေါင်းဘူးဆိုရင် ကျွန်မ အဲ့ကိုလိုက်ခဲ့ပြီး စကားပဲပြောမယ်လေနော်။ သူတို့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာအောင် ကျွန်မလက်သီးတွေကို သုံးနိုင်မယ်လို့ အာမခံတယ်။”

ကျီလင်းချန် သူ့ဇနီး၏ တွေးခေါ်ပုံကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ "ရှောင်နွမ်၊ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ချန်ပီယံဖြစ်ချင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အချစ်ပြိုင်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖယ်ရှားပစ်ချင်လို့လား။"

ဖန့်ရှောင်နွမ် ချွဲကာပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတိုက်ဆိုင်ပါဘူး"

ဒါပေ့ယ့်လည်း ကျီလင်းချန်က သူမကို ခေါ်သွားဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။သူတို့ ဒီနေ့ ဘာပြောလာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူ့ဇနီးလေးကြားဖို့ မသင့်တော်တဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိနေတယ်လို့ သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ “ဒီစာသင်နှစ်မှာ အတန်းဘယ်နှစ်ခါလစ်ထားပြီးပြီလဲ။ စာမေးပွဲကျရင် ရှက်စရာကြီးနော် ”

ဖန့်ရှောင်နွမ်က အရှုံးမပေးဘဲ သူ့ကိုဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ကျီလင်းချန်က အလျော့မပေးဘဲ တင်းခံထားပြီး သူမကိုခေါ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကျောင်းတံခါးဝတွင် ဖန့်ရှောင်နွမ်က သူမ၏ စာအုပ်များနှင့်အတူ ကားပေါ်မှဆင်းရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

ကျီဝမ်လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ပြီး လျိုစစ်ယွီလည်း နောက်ဆုံးမှာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကားပေါ်ကနေဆင်းလာလာချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့အစ်ကိုက သူ့ရဲ့ထုံးစံအတိုင်း သူ့နေရာမှာ စောင့်နေတာကိုတွေ့လိုက်သည်။

"အစ်ကို!" လျိုစစ်ယွီ အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမလျိုစစ်ယန်ရဲ့ နေရာဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

လျိုစစ်ယန် အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ ရဲစခန်းသို့ တန်းတန်း သွားချင်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကျောင်းဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ မောင်းလာခဲ့သည်။

ကားရပ်ပြီးနောက်တွင် ရင်းနှီးသောပုံသဏ္ဍာန်က ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် မရှိတော့ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ သူ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခုပဲ။ သူ့ညီမကိုတွေ့နိုင်မလားဆိုတာကြည့်ဖို့ စာသင်ခန်းကိုသွားချင်ပေမယ့် သူ့ညီမရောက်မလာသေးဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ပြန်လှည့်ပြီး ထွက်သွားဖို့ပြင်လိုက်သည်။

ကားထဲကိုဝင်ခါနီးမှာ ကားအင်ဂျင်ရပ်သံကြားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့ ပုံရိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သခင်ကြီး ကျီနဲ့ ကျီလင်းချန်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူမရဲ့ ပြေးသွားတဲ့ ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လျိုစစ်ယွီက သူတို့နဲ့ရှိနေရင် အလွန် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသော်လည်း လျို မိသားစုမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ခြင်း၌ သူမ အလွန်ပင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ လျိုစစ်ယန်ဆီ ပြေးသွားပြီး သနားစရာကောင်းစွာမေးခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ ညီမရဲ့စာတွေကို ဘာလို့ ပြန်မဖြေတာလဲ"

" အလုပ်များနေတယ်" လျိုစစ်ယန်က ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မနက် ၄ နာရီမှာ နိုးနေသေးတာလဲ" တကယ်တော့ လျိုမိသားစုဟာ မနေ့က ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ကြတာပင်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အဖိုးအဖွားတွေက သူတို့ရဲ့ မြေးမလေးအကြောင်း အမှန်တရားကို သိသွားပြီး ညနက်သန်းခေါင်မှာ ဆေးရုံကနေ အိမ်ကို မောင်းလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ငိုယိုခဲ့ကြပြီး ဇာတ်ကွက်တွေ လုပ်ထားတာကြောင့် သူ့ဖုန်းကို ကြည့်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့တာပင်။

ညီမလေးရဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ချိန်က မနက်ရောက်နေပြီပင်။ သူ့ညီမလေးရဲ့ မက်ဆေ့ချ်ပို့ချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ၄ နာရီကျော်မှာ ပို့ထားတာ။ သူလည်း ပြန်ဖြေချင်ပေမယ့် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိခဲ့ပေ။ အဆုံးမှာတော့ သူဘာမှ အကြောင်းမပြန်ခဲ့ပေ။

လျိုစစ်ယွီ ပြောလိုက်သည်။ “ညီမ အိပ်မပျော်ဘူး။ ညီမ အစ်ကို့ကို လွမ်းတယ်။"