တားမြစ်ခြင်း

ရှောင်လင်းယွီသည် ရှောင်မိသားစုနှင့် ထောင်ယွမ်ရွာမှ ပထမဆုံး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် မြို့ကြီးတွင် ကောင်းမွန်သောအလုပ်တစ်ခုကို ပထမဆုံး ရရှိခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် ရှောင်ကျန်းယန်၏ မိသားစုဘဝသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထောင်ယွမ်ရွာရှိ လူတိုင်းက ၎င်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အချို့က မနာလိုဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က သားသမီးများကို ညီတူညီမျှ မဆက်ဆံနိုင်သော ရှောင်ကျန်းယန်နှင့် သူ့ဇနီးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သားများကိုသာ ဦးစားပေးသောကြောင့် သူတို့၏ သားများကို ကြိုးစားစာကျက်ရန် တိုက်တွန်းကြသည်။

ရွာရှိ လူအများစုသည် လူကြီးအနည်းငယ်ကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား မကျယ်ပြန့်ကြ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ကျန်းယန်က ဤလူကြီးများကို အောင်ပွဲခံပွဲအတွက် ဖိတ်ကြားရခြင်းမှာ သူက သူတို့ကို တကယ်လေးစားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤလူကြီးများက ရှောင်လင်းယွီ၏ အတိတ်အကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို နားထောင်ရင်း လေးစားမှုနှင့် နှလုံးသားနာကျင်မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားရသည်။

လူတစ်ဦး၏ အောင်မြင်မှုသည် ၁% က ပါရမီဖြစ်ပြီး ၉၉% က ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အလွန်ထက်မြက်သော်လည်း အလွန်ကြိုးစားသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် တက္ကသိုလ်တက်ရောက်နိုင်ပြီး မြို့ကြီးတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွာတစ်ရွာလုံး၏ အမြင်တွင် သူမသည် အလွန်လျောက်ပတ်ပြီး လန်းဆန်းသော ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ရှောင်လင်းယွီသည် ရွာတစ်ရွာလုံးကို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုဆီသို့ ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ သူမသည် ရွာတစ်ရွာလုံး၏ အမြင်တွင် ကြွယ်ဝခြင်းနတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

သူမ ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် လက်ထပ်သည့်အတွက် ရွာက ဝမ်းသာသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အရည်အချင်းရှိပြီး ချမ်းသာသော ခင်ပွန်းတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် အချို့လူများက မနာလိုဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်သာ မကျေမနပ် ပြောဆိုနိုင်ကြသည်။

ထိုညတွင် ရှောင်မိသားစုသည် စားပွဲကြီး သုံးလုံးခင်းကျင်းခဲ့ပြီး အလွန်စည်ကားခဲ့သည်။ လူကြီးများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကို အိမ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဂုဏ်ယူမိသည်။

သူက 'ငါ ဒီမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နေနိုင်ပြီ!' ဟု သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း...

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ အဘွားရှောင်နှင့် အမေရှောင်တို့က သူ့ကို ကုန်းမိသားစုထံ ပြန်ရန် တိုက်တွန်းသောအခါ သူက နားမလည်စွာဖြင့် "အဖွား၊ အမေ၊ ယွီအာနဲ့ ကျွန်တော်က အခု တရားဝင် လင်မယားတွေ ဖြစ်နေပြီလေ။ ဘာလို့ ညဘက် အတူမအိပ်နိုင်ရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူက ရှောင်လင်းယွီနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အိပ်ချင်သည်။ သူခိုးတစ်ယောက်လို တိတ်တဆိတ် ခိုးသွားချင်တော့မဟုတ်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။ သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

သူမကလည်း ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ညအိပ်စေပြီး သူမနှင့်အတူ အိပ်စေချင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ရှက်စရာကောင်းသော စကားကို သူမ မပြောနိုင်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို ကုန်းထျန်းဟောက်ကိုပဲ တာဝန်ယူဖြေရှင်းရန် သူမက ထားခဲ့ရသည်။

အမေရှောင်က တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အဘွားရှောင်က ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ ယွီအာက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား။ ဒီနောက်ဆုံးသုံးလက အန္တရာယ်အရှိဆုံးပဲ။ မင်းက သွေးဆူတက်ကြွလွယ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဆိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ညဘက် အတူမအိပ်သင့်ဘူးလဲဆိုတာ နားလည်လောက်မှာပါနော်?" အဘွားရှောင်၏ မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများက လေးနက်နေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်ပင် နားရွက်များ နီရဲလာသည်။ ရှောင်မိသားစုက သူတို့ကို အတူတူ တစ်ခန်းတည်း အိပ်ခွင့်မပေးရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ ယခင်က သူက ရှောင်မိသားစုက ရှေးရိုးစွဲဖြစ်သောကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက စောင့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးပြီ၊ သို့သော်လည်း...

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မထိန်းနိုင်ဘဲ တွန့်သွားသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုမှာ အခြေအမြစ်မရှိကြောင်း သူ ပြောပြချင်သည်။ တကယ်တော့ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ညတိုင်း သူတို့၏ တံတိုင်းများကို ကျော်တက်ပြီး ရှောင်လင်းယွီ၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်နေခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်တမ်းတော့ ထိုအကြောင်းကို ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။

သူသာ ပြောလိုက်လျှင် အဘွားရှောင်နှင့် အမေရှောင်တို့က သူ့ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်ကောင်း ချိုးပစ်လိမ့်မည်။ သူ့အဘိုးကလည်း သူ့ကို ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က တောင်းပန်လိုက်သည်၊ "အဖွား... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းပါ့မယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ..."

"မရဘူး!" အဘွားရှောင်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောသည်၊ "မင်းတို့ လူငယ်တွေက အရမ်းမဆင်မခြင်နိုင်လွန်းတယ်။ မင်းတို့သားကို လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?!"

သခင်ကြီးကုန်းက ဘေးတွင်ထိုင်ပြီး ပွဲကြည့်နေသည်။ သူက မီးလောင်ရာလေပင့်လိုက်ပြန်သည် "ဟုတ်တယ်၊ ယောက္ခမ၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ဒီလူငယ်လေးကတော့ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကိုယ်ကြည့်ပြီး အကျိုးဆက်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ရမယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာကက မည်းမှောင်သွားသည်။ သူက သခင်ကြီးကုန်းကို ကြည့်ပြီး အံကြိတ်ကာ မှောင်မိုက်သော အသံဖြင့် "အဘိုး..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "ဟောက်အာ၊ ဒီတစ်ခါတော့ အဘိုးတောင် မင်းကို မကူနိုင်ဘူး။ လူနည်းစုက လူများစုကို နာခံရတယ်။ မင်း ကိုယ့်အိပ်ရာကို ကိုယ် လိမ်လိမ်မာမာ ပြန်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၊ "..." သူက တကယ်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအဆိုးဆုံး သတို့သားပဲ။ သူက မင်္ဂလာဦးညကို မျှော်လင့်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက သူ့ကို သတို့သမီးအခန်းထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ ပိတ်ဆို့နေတယ်။ သူ အရမ်းစိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်မှာကို သူတို့ ကြောက်နေကြတယ်!

လူကြီးတွေအားလုံးက သူ့ကို ပိတ်ဆို့နေတော့ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

သူ... လိမ်လိမ်မာမာ နေရုံပဲရှိတော့သည်။

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်က သခင်ကြီးကုန်းကို ကုန်းမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ကူညီပို့ပေးသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက "ထျန်းဟောက်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းနဲ့ ယွီအာက လင်မယားတွေ ဖြစ်နေပြီ။ အနာဂတ်မှာ မင်းတို့အတူရှိဖို့ အချိန်တွေ အများကြီးရှိလိမ့်မယ်။ ယွီအာ သူ့ဗိုက်ထဲက ကောင်လေးကို မွေးပြီးရင် မင်းကြိုက်တာလုပ်လို့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ မင်းကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၊ "..."

အဘိုး၊ အဘိုးက တမင်လုပ်နေတာပဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ လာပြီး လှောင်ပြောင်နေရတာလဲ။ ကုန်းထျန်းဟောက်က မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားကာ မေးလိုက်သည်၊

"အဘိုး၊ အဘွား အဖေ့ကို ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက အဘိုးလည်း အဘွားနဲ့ သီးခြားအခန်းမှာ အိပ်ခဲ့တာလား?"

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" သခင်ကြီးကုန်းက မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

ရှေးခေတ်မျိုးဆက်များစွာတွင် ဤဓလေ့ထုံးစံရှိသည်။ သူတို့၏ ချွေးမ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီးနောက် လင်မယားသည် ကလေးမွေးဖွားသည်အထိ သီးခြားအခန်းများတွင် အိပ်ရသည်။

ထိုစဉ်က အဖွားကုန်း ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် ကုန်းမိသားစု၏ ရှေ့မျိုးဆက်က သူတို့နှစ်ဦးကို သီးခြားအခန်းများတွင် အိပ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့မိသားစု အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ညတိုင်း သူ့ဇနီး၏ အခန်းသို့ ခိုးဝင်လေ့ရှိသည်။ သူ့ဇနီးကို သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ထားရင်း သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရှိခဲ့သည်။

သခင်မကြီးကုန်း သို့မဟုတ် သခင်ကြီးကုန်း၏ အမေက သူမ သား၏ တိတ်တဆိတ်လုပ်ဆောင်မှုကို သိသွားပြီး သူမ၏ ချွေးမနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြောင်းအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းကို သူ့အဖေက အလွန်အမင်း နာကြည်းခံခဲ့ရသည်။ သခင်ကြီးကုန်း၏ မနာခံမှုကြောင့် သူ့အဖေပင် သူ့ဇနီးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သခင်ကြီးကုန်း၏အဖေက သူ့သားကို နှိပ်စက်စပြုလာသည်။

ထိုကာလအတွင်း သခင်ကြီးကုန်းအတွက် ဘဝသည် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက သူ့မြေးကို ထိုအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြောမည်မဟုတ်။

သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်က အလွန်ပါးနပ်သည်။

သူ့အဘိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြစ်ရှိသော အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့အဘိုး လိမ်နေသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်က မျက်နှာမပျက်ဘဲ ပြောသည်၊ "ဒါဆို အဘိုးက ကျွန်တော်တို့ ကုန်းမိသားစုမှာ ဇနီးကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် အခန်းခွဲအိပ်တဲ့ ဓလေ့မရှိဘူးလို့ ပြောနေတာလား?"

"လုံးဝမရှိဘူး!" သခင်ကြီးကုန်းက မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူ့မြေးက သူ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပြောင်းသွားပြီး သူက ဆူပူလိုက်သည်၊ "ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါတို့ ကုန်းမိသားစုမှာ ဒီဓလေ့မရှိရင်တောင် ရှောင်မိသားစုမှာ ရှိတယ်။ မင်းက မင်းရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ တခြားသူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား?"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်တယ်!"

ရှေးခေတ်မျိုးဆက်၏ ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် လူနေမှုဘဝပုံစံသည် လူငယ်မျိုးဆက်နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်နေသည်။ ထိုပဋိပက္ခကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်မှာ ပါးနပ်မှုအပေါ် မူတည်လိမ့်မည်။

လသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး ငွေရောင်အလင်းက စူးရှတောက်ပနေသည်!

ထိုညတွင် ရှောင်မိသားစု၏ တံတိုင်းများအပြင်ဘက်တွင် တူညီသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားနေသည်။ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အပြင်ဘက်မှ ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာပြီး အခန်းတစ်ခုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်သွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီ အိပ်ပျော်နေစဉ် ကုတင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက လှည့်ပြီး မျက်လုံးကို မှုန်ဝါးဝါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး "ရှင် ရောက်လာပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှောင်လင်းယွီကို ချောမွေ့နူးညံ့သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူ့လက်မောင်းထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ရှောင်လင်းယွီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက ချစ်ခင်ကြင်နာပြီး စွဲလမ်းနေသည်။

ရုတ်တရက် သူ အနည်းငယ် နစ်နာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သူမ၏ နှာခေါင်းကို ဆိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်၊ "မင်းက နှလုံးသားမရှိတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။ ဒီညက ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညလေ။ မင်းကို လာရှာဖို့ ငါ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အပြစ်မရှိသလို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီ၏ဟောက်သံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၊ "..."

***