ခေါက်ဆွဲ

လပြက္ခဒိန်အရ စက်တင်ဘာလ ၁၆ ရက်နေ့သည် လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ဖြစ်သည်။

မိသားစုနှစ်ခုသည် ပူးတွဲစားသောက်ပွဲတစ်ခုကျင်းပခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စားသောက်ပွဲ၏ကုန်ကျစရိတ်ကို မျှဝေခံယူခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အရေးမကြီးပေ။ ကုန်းမိသားစုသည် ရှောင်မိသားစုအား ဘီလီယံတစ်ရာတန်ဖိုးရှိသော သတို့သမီးတင်တောင်းပစ္စည်းများကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သေးငယ်သောစားသောက်ပွဲတစ်ခု၏ကုန်ကျစရိတ်ကို ဘာကြောင့်များ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ?

ရှောင်မိသားစုအတွက်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏လက်ရှိချမ်းသာမှုနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် သောင်းဂဏန်းကို သဘာဝကျကျ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် မိသားစုနှစ်ခုသည် အစီအစဉ်တစ်ခုချမှတ်ခဲ့သည်။ မေမေရှောင်သည် ဟင်းအနည်းငယ်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ဟင်းများကို ဟိုတယ်မှ ပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤသည်မှာ မေမေရှောင်၏သမီး၏မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟင်းအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် အထူးဟင်းအနည်းငယ်ကိုသာ ချက်ပြုတ်ပြီး ဧည့်သည်များကို မြည်းစမ်းစေမည်ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်များက နေရာအနှံ့မှလာကြသည်။ ရွာသားအားလုံးကို ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ပို့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘယ်ဟိုတယ်မှ ထိုမျှကြီးမားခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ရွာထဲတွင် စားသောက်ပွဲကျင်းပခြင်းသည် ပို၍ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

အရုဏ်မတက်မီတွင် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးသည် ထောင်ယွမ်ရွာဆီသို့ တဒတ်ဒတ်မြည်သံဖြင့် ဦးတည်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်အတိုင်း ရဟတ်ယာဉ်သည် နေလှန်းကွင်းတွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကောင်းမွန်စွာဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေးသုံးယောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီသည် သေတ္တာငယ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

သူတို့ဆင်းလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သုံးယောက်စလုံးသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်သည် မှောင်နေသေးသောကြောင့် သူတို့ ဘာမှမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သူ ကိုင်ရန်က သိချင်စိတ်ဖြင့်မေးသည်၊ "မီရှာ၊ ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲ?"

မီရှာက ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "ငါလည်းမသိဘူး!" သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် မိတ်ကပ်လိမ်းပေးရန် ဤနေရာသို့လာရန် အမိန့်ပေးခံခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းမိတ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့်ပင် သူမအား အခြားဘာမှမပြောပြခဲ့ပေ။ သူမသည် သူတို့၏ရောက်ရှိမှုသည် လျှို့ဝှက်ထားရမည်ဟု ခံစားမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ရောက်လာပြီး အလွန်ရိုသေစွာပြောသည်၊ "မစ္စမီရှာ၊ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရှဲ့ကျန်းကျုံးပါ၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကြိုဆိုဖို့တာဝန်ယူထားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ပါ!"

မီရှာနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူတို့ ရှဲ့ကျန်းကျုံးနောက်သို့ တိုက်ရိုက်လိုက်သွားကြသည်။ မီရှာသည် သာမန်မိတ်ကပ်ပညာရှင်လက်ထောက်တစ်ယောက်မှ အကြီးတန်းမိတ်ကပ်ပညာရှင်အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူမ၏ထူးချွန်သောမိတ်ကပ်စွမ်းရည်များအပြင် သူမသည် လူကဲခတ်လည်း အလွန်တော်သည်။ သူမသည် မပြောသင့်သောအရာကို ဘယ်တော့မှမပြော၊ မမေးသင့်သောအရာကို ဘယ်တော့မှမမေးပေ!

ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏မိတ်ဆက်စကားအရ ဤလူများသည် သူတို့ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို သူတို့ကိုမသိစေချင်ကြောင်း နားလည်နိုင်သည်။ သူတို့သည် သူတို့အလုပ်ကို ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက သူတို့သုံးယောက်ကို ရှောင်မိသားစုအိမ်သို့ အလွန်လျင်မြန်စွာခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရှောင်မိသားစုသည်လည်း မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စောစောနိုးထနေကြသည်။

မေမေရှောင်သည် ရှဲ့ကျန်းကျုံးက လှပပြီးဖက်ရှင်ကျသောယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေးသုံးယောက်ကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏အမူအရာသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မေးသည်၊ "ကျန်းကျုံး၊ ဒါက ဘယ်သူတွေလဲ?"

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ဒါက မီရှာပါ။ သူက မစ္စရှောင်အတွက် ကျွန်တော်တို့ဘော့စ်က ငှားထားတဲ့ မိတ်ကပ်ပညာရှင်ပါ။ ဒီနှစ်ယောက်က သူ့လက်ထောက်တွေပါ။" ထို့နောက် ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ဆက်လက်မိတ်ဆက်သည်၊ "မီရှာ၊ ဒီအန်တီက သတို့သမီးရဲ့အမေပါ။ သူ့ကို အန်တီချန်လို့ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"

မီရှာက ရှဲ့ကျန်းကျုံးက မေမေရှောင်အပေါ် မည်မျှရိုသေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမက လျင်မြန်စွာယဉ်ကျေးသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မိတ်ဆက်သည်။ "အန်တီချန်၊ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မက မီရှာပါ။" သူမက သူမ၏ဖြူဖွေး၊ လှပပြီး သွယ်လျသောလက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူမက မေမေရှောင်၏လက်ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ချင်သည်။

မေမေရှောင်သည် မီရှာ၏လက်၏အလှကို အထင်ကြီးသွားသည်။ ၎င်းသည် ကြွေထည်ကဲ့သို့ပင်။ မေမေရှောင်က သူမ၏လက်များကို သူမ၏ခါးစည်းခံ့တွင် လျင်မြန်စွာသုတ်လိုက်သည်။ မီရှာနှင့်သူမ၏လက်ထောက်များက ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လက်ထောက်နှစ်ယောက်၏မျက်လုံးများ တွန့်သွားသည်။ သူတို့က မေမေရှောင်၏ခါးစည်းခံ့ပေါ်က အစွန်းအထင်းများကိုမြင်သည်။ ထို့နောက် သူတို့က မေမေရှောင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် စက်ဆုပ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'တောသားက အမြဲတမ်းတောသားပဲ။ ဘယ်လောက်ညစ်ပတ်လိုက်သလဲ!'

မီရှာမှာမူ သူမ၏အမူအရာမပြောင်းလဲပေ။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏လက်ကိုမရုပ်သိမ်းခဲ့ပေ။

သူတို့ဘေးရှိ ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် သူတို့၏အမူအရာပြောင်းလဲမှုများကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် တောက်ပသောအလင်းရောင်တစ်ချက်က သူ့မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ၏အကြည့်က လက်ထောက်နှစ်ယောက်အပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသောအခါ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်တွင် ခပ်ရေးရေးလှောင်ပြောင်သရော်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'ဘော့စ်တောင် အန်တီချန်ကို မငြိုငြင်ရဲဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေမို့လို့လဲ? အန်တီချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတယ်?'

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ဤနှစ်ယောက်သည် လက်ထောက်အဖြစ်ထာဝရနေရမည်ဟု ကံကြမ္မာပါလာကြောင်း သိလိုက်သည်။

မေမေရှောင်သည် ဤလှပပြီးယဉ်ကျေးသောမိန်းကလေးကို အလွန်သဘောကျသည်။ သူမက သူမ၏လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "မင်္ဂလာပါ၊ မီရှာ။"

သူမ၏လက်ကိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မေမေရှောင်က ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "မီရှာ၊ ဒီလောက်ဝေးဝေးလာခဲ့ရလို့ ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ အနားယူလိုက်ဦး။ ငါ မင်းတို့အတွက် စားစရာတစ်ခုခုသွားလုပ်ပေးမယ်။"

မီရှာက ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ကျွန်မ အရင်ဆုံးသတို့သမီးကိုတွေ့ချင်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ကျွန်မတို့ အသင့်တော်ဆုံးပုံစံကို စဉ်းစားလို့ရမှာပါ။"

မေမေရှောင်က ပြုံးပြီးလက်ဝှေ့ယမ်းကာပြောသည်၊ "အစားစားတာထက်ပိုအရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိဘူး။ မင်းတို့ အရုဏ်မတက်ခင်ကတည်းက ဒီကိုရောက်လာတာဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေမှာပဲ။ အလုပ်လုပ်ဖို့ခွန်အားရှိအောင် စားရမယ်မဟုတ်လား?"

မီရှာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူတို့၏လုပ်ငန်းတွင် ဒီဇိုင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် သူတို့သည် အသင့်တော်ဆုံးမိတ်ကပ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲရသည်။ အအောင်မြင်ဆုံးဒီဇိုင်းမှာ လူကို အံ့မခန်းလှပပြီး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အမြင်၊ ဦးနှောက်စွမ်းအားနှင့် ထူးချွန်သောအရသာလိုအပ်သည်။ အသင့်တော်ဆုံးမိတ်ကပ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲရန် အချိန်လည်းယူရသည်။

သို့သော် သူမ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ်ဗိုက်ဆာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီရှာ၏အမျိုးသမီးလက်ထောက် ဂျူလီက ဝင်ပြောသည်၊ "အန်တီ၊ မီရှာက မိတ်ကပ်ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့ အချိန်လိုပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မီရှာက အနောက်တိုင်းစာပဲစားပြီး တရုတ်အစားအစာနဲ့ လုံးဝအသားမကျပါဘူး။"

သူမ၏လေသံသည် အတော်လေးယဉ်ကျေးသည်။ သို့သော် သူမ၏လေသံအရ မေမေရှောင်အပေါ်ထားသော မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် စက်ဆုပ်ခြင်းကို ကြားနိုင်သည်။

မေမေရှောင်၏အမူအရာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ်အနေရခက်သွားသည်။

ဂျူလီ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် မနက်စာစားရန် လုံးဝဂရုမစိုက်ကြပေ။

ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းကြုတ်သောအလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက စိတ်ထဲမှကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ 'မင်းတို့လူတွေ တကယ်ပဲ သေလမ်းရှာနေတာပဲ!'

မီရှာသည် သူမ၏မျက်လုံးထောင့်မှ သူမဘေးရှိ ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏အမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက မေမေရှောင်၏မျက်နှာပေါ်က အနေရခက်သောအမူအရာကိုမြင်သောအခါ သူမ စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်၊ 'ဒါ မကောင်းတော့ဘူး!'

သူမ ချက်ချင်းပြုံးပြီးပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ကျွန်မတို့ လေယာဉ်ပေါ်မှာ တစ်လမ်းလုံးရှိနေခဲ့တာပါ။ လေယာဉ်ပေါ်မှာ များများမစားခဲ့ရတော့ တကယ်ပဲဗိုက်ဆာနေခဲ့တယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့အတွက် စားစရာတစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ အန်တီ့ကိုဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ။"

မေမေရှောင်က ပြုံးပြီးခေါင်းညိတ်ကာပြောသည်၊ "ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ ဒီမှာထိုင်ပြီး ခဏစောင့်နေလိုက်ဦး။ ငါ ခေါက်ဆွဲလုပ်ပေးမယ်၊ မကြာခင်ပြီးမှာပါ။"

ဂျူလီက နောက်ထပ်တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း မီရှာက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ။"

မေမေရှောင်ထွက်သွားပြီးနောက် ဂျူလီက မီရှာအား L နိုင်ငံ၏ဘာသာစကားဖြင့် စကားပြောသည်။ သူမက မီရှာက တောသူမတစ်ယောက်ချက်ပြုတ်သော ညစ်ပတ်သောအရာများကို အဘယ်ကြောင့်စားရန်သဘောတူခဲ့သည်ကို မေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက ရှဲ့ကျန်းကျုံးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက သူတို့၏ဘာသာစကားကို သူနားလည်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆသည်။

မီရှာသည် သတိကြီးသောသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏အမူအရာကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူမက သူ၏မကျေမနပ်ဖြစ်နေသောအမူအရာကိုမြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဂျူလီကိုသတိပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဂျူလီက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ဆက်လက်ဝေဖန်နေခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ရှဲ့ကျန်းကျုံး ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူနှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ မီရှာနှင့်အခြားသူများ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူတစ်ယောက်က ဂျူလီ၏ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က သူမကိုခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်တို့ ကြောက်လန့်လွန်း၍ မျက်နှာများဖြူဖျော့သွားကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ဤအချိန်တွင် ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ပြုံးကာနှစ်သိမ့်သည်။ သူက L နိုင်ငံ၏ဘာသာစကားဖြင့်ပြောသည်၊ "မစ္စမီရှာ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ဘော့စ်က ရွေးချယ်တတ်ပြီး သူ့အလုပ်ရှင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်တဲ့သူက သူ့အလုပ်ရှင်ကို ကောင်းကောင်းမပံ့ပိုးနိုင်ဘူးလို့ ခံစားမိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က မစ္စဂျူလီကို အရင်ဆုံးထွက်ခွာခိုင်းရပါလိမ့်မယ်။ မစ္စမီရှာ စိတ်ထဲမထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက သူတို့၏ဘာသာစကားဖြင့်ပြောနေသည်ကိုကြားရသောအခါ ပါးစပ်အပိတ်ခံထားရသော ဂျူလီသည် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကို ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားသည်။

မီရှာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏တုန်လှုပ်မှုမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ကတိပေးသည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ သတို့သမီးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့မိတ်ကပ်ကို သေချာပေါက်ဒီဇိုင်းဆွဲပေးပြီး သူမကို ကမ္ဘာပေါ်မှာအလှဆုံးသတို့သမီးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ အလှဆုံးမစ္စကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေပါ့မယ်။"

ထို့နောက် သူ၏အမူအရာပြောင်းလဲသွားပြီး သူက အခြားအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူနှစ်ယောက်ကို အေးစက်စွာအမိန့်ပေးသည်၊ "သူ့ကိုခေါ်သွား! ငါတို့ဘော့စ်တောင် သူ့ယောက္ခမကို မလေးမစားမလုပ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အန်တီချန်အကြောင်း ဆိုးရွားတဲ့စကားတွေအများကြီးပြောခဲ့တယ်။ ဒီလိုလူတွေကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်။"

ဂျူလီ၏မျက်နှာ သွေးမရှိတော့ပေ။ သူမ၏အမူအရာသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် သူမက မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်ကိုကြည့်ပြီး အကူအညီတောင်းသည်။

မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်တို့သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး မမြင်ဟန်ဆောင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဂျူလီ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကြည်းမှုအသွင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူမကို လျင်မြန်စွာခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဂျူလီကို ဧည့်ခန်းမှခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူတို့အနည်းငယ်သာရှိနေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသောလူများရှိသော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူနှစ်ယောက်က အလွန်တိတ်တဆိတ်နည်းလမ်းကိုအသုံးပြုပြီး ဂျူလီကို အပြင်သို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဂျူလီ၏ထွက်ခွာသွားမှုသည် များစွာသောလှုပ်ရှားမှုကို မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

သို့သော် မေမေရှောင်က ခေါက်ဆွဲဖြင့်ထွက်လာပြီး လူတစ်ယောက်ပျောက်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမက သံသယအချို့ဖြင့်မေးသည်၊ "ဟမ်? နောက်ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ?"

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ချက်ချင်းပြုံးပြီးပြောသည်၊ "အန်တီ၊ အဲ့ဒီကောင်မလေးက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ အလျင်စလိုထွက်သွားခဲ့တယ်။"

ထို့နောက် သူက မေမေရှောင်၏ပန်းကန်ကိုစိုက်ကြည့်ပြီးမေးသည်၊ "အန်တီ၊ ဒါဆို တစ်ပန်းကန်ပိုနေတယ်ဟုတ်? ကျွန်တော်စားလိုက်မယ်!"

မေမေရှောင်သည် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောသွားပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "မင်းက တကယ်ကိုကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ ငါ မင်းအတွက် ပန်းကန်တစ်လုံးမလုပ်ထားဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား?"

ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာပြောသည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ!"

ထို့နောက် မေမေရှောင်၏ညွှန်ကြားချက်ကိုမစောင့်ဘဲ သူက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ပြေးဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှလွှတ်ရှလွှတ်အသံအနည်းငယ်နဲ့ သူ ပန်းကန်ကို အကုန်စားပစ်လိုက်တယ်။

မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်တို့ မှင်သက်သွားကြသည်။ 'ဒီမစ္စတာရှဲ့က ဘယ်လောက်ကြာကြာ မစားရမသောက်ရသေးတာလဲ?'

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်တို့၏ ထူးဆန်းသောအကြည့်များကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက အနေရခက်သွားပြီးနောက် ညည်းညူသည်၊ "ခင်ဗျားတို့ စားကြဦးမှာလား? မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အတွက် အကုန်စားပေးလိုက်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အန်တီ့ခေါက်ဆွဲက ခင်ဗျားတို့ L နိုင်ငံမှာရှိတဲ့ခေါက်ဆွဲတွေထက် ပိုကောင်းတယ်။"

မေမေရှောင်က မီရှာ၏ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည်။ "မစ္စမီရှာ၊ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။" ထို့နောက် သူမက နောက်တစ်ပန်းကန်ကိုသယ်ရန် လှည့်သွားသည်။

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက ချက်ချင်းပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ကျွန်တော်ကူညီပေးမယ်!" ဤသည်မှာ သူ နောက်ထပ်အနည်းငယ်ခိုးစားနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူ ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မေမေရှောင်၏လက်ရာအတွက် နေရာအမြဲရှိသည်။

မေမေရှောင်က ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏စားနိုင်သောပမာဏကိုသိသောကြောင့် သူမက သူ့အတွက် ပိုချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။

မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်တို့သည် ခေါက်ဆွဲ၏ရနံ့ကို အဝေးမှပင်ရကြသည်။

ခေါက်ဆွဲသည် ကြည်လင်သောဟင်းရည်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် ရိုးရှင်းစွာချက်ပြုတ်ထားသော်လည်း ရနံ့သည် ပြည့်လျှံနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ခေါက်ဆွဲကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏တံတွေးကိုမမျိုချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သိပ်မွှေးလွန်းသည်။

မီရှာ တစ်လုတ်စားရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူမ ခေါက်ဆွဲတစ်မျှင်ကိုကောက်ယူပြီး မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဝိုး၊ သိပ်မွှေးတာပဲ" ဟု မီရှာက အံ့အားသင့်စွာပြောသည်။

ဤသည်မှာ သူမဘေးရှိကိုင်ရန်ကိုလည်း သူ၏တူများကိုကောက်ယူစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် မီရှာသည် သူမ၏ပုံမှန်အမျိုးသမီးဆန်သောပုံရိပ်ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ ပါးစပ်အပြည့်လုတ်ကာ စားသောက်တော့သည်။ သူမဘေးရှိကိုင်ရန် မှင်သက်သွားသည်။

မေမေရှောင်က သူ့ပန်းကန်ကို မချပေးသေးပေ။

"ဒီမှာ၊ မင်းခေါက်ဆွဲရောက်ပြီ!" ရှဲ့ကျန်းကျုံးက နောက်ဆုံးတွင် ကိုင်ရန်၏ပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည်။ ကိုင်ရန်က သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ကြည့်သောအခါ သူ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

ပန်းကန်ထဲတွင် ဟင်းရည်အနည်းငယ်နှင့် ခေါက်ဆွဲနှစ်မျှင်သာကျန်တော့သည်။ သူ ဘာကိုစားရမည်နည်း?

တရားခံဖြစ်သူ ရှဲ့ကျန်းကျုံးသည် လုံးဝအရှက်ရဟန်မပြပေ။

သူက ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ခင်ဗျားတို့က တရုတ်ခေါက်ဆွဲမကြိုက်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မှတ်မိနေလို့ ခင်ဗျားအစား စားပေးလိုက်တာပါ။ အစားအသောက်ဖြုန်းတီးတာ မကောင်းဘူးလေ။"

ကိုင်ရန်၊ "..."

***