စွဲဆောင်မှု

"ယွီအာ၊ သမီး ဒီမင်္ဂလာဝတ်စုံကို စမ်းဝတ်ကြည့်သင့်တယ်!"

မေမေရှောင်သည် လှပသောအဖြူရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ ထိတွေ့ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူမ၏သမီးက ၎င်းကိုဝတ်ဆင်ရမည်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူမက စမ်းသပ်သလို လက်လှမ်းပြီး တို့ထိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ဒီမင်္ဂလာဝတ်စုံရဲ့အထည်က တကယ်ကို လက်ရာမြောက်တာပဲ။ တို့ထိရတာ တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာရှိတယ်။"

မေမေရှောင်က ရှောင်လင်းယွီထံမှ ဘာမှမကြားရပေ။ သူမ စိတ်ရှုပ်သွားသောကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး သူမ၏မျက်နှာက အနည်းငယ်နီရဲနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ရေးရေးစိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုရှိနေသည်။

မေမေရှောင်က စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်၊ 'ဒီနေ့ရဲ့အရေးကြီးမှုကို နောက်ဆုံးတော့ သူနားလည်သွားပြီလား?' ရှောင်လင်းယွီသည် အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်စုစည်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းက အခြားသူများကို သူမလက်ထပ်တော့မည်ကို သိရဲ့လားဟု အံ့ဩစေခဲ့သည်။

သူမ ရှောင်လင်းယွီ၏တံခါးကို အစောပိုင်းက သွားခေါက်တုန်းကပင် သူမသည် အလွန်ပျင်းရိနေဆဲဖြစ်သည်။ မေမေရှောင်သည် သူမ၏သမီး အဆင်ပြေရဲ့လားဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ရသည်။

အမျိုးသမီးအများစုအတွက် သူတို့သည် ဘဝမှာတစ်ကြိမ်သာ လက်ထပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မင်္ဂလာပွဲ၊ အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု သဘောထားကြသည်။

သူတို့သည် ၎င်းကို ဘဝမှာတစ်ကြိမ်သာ ဝတ်ဆင်ကြမည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် မမေ့နိုင်စရာဖြစ်ရမည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သဘာဝကျကျ မမေ့နိုင်စရာမင်္ဂလာပွဲကို လိုချင်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီအား မင်္ဂလာပွဲကိစ္စအားလုံးကို သူ့ကိုအပ်ထားရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် သတို့သမီးဖြစ်ရန် စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် စောင့်နေရုံသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်က ဤမျှအားစိုက်ထုတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

မင်္ဂလာဝတ်စုံသည် အလွန်လှပပြီး မြင့်မြတ်လှသည်။ ၎င်းသည် သန်း ၃၀၀ ကျော်တန်ဖိုးရှိသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုမြင်သောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ မီရှာက သတို့သမီးကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ဆင်းလာသောအခါ သူတို့သည် တောရွာတစ်ရွာတွင်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် သတို့သမီးသည် တောသူမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု သူမခန့်မှန်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ စိတ်ထဲမှရေရွတ်လိုက်သည်၊

'မစ္စတာကုန်းက ဘာလို့ တောသူမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရတာလဲ?'

ရှောင်လင်းယွီ ပေါ်လာသောအခါ မီရှာ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းတောက်ပသွားသည်။

'ဒါ သတို့သမီးလား?'

ရှောင်လင်းယွီသည် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပခြင်းမရှိသော်လည်း သူမသည် အလွန်ဖြူဖွေးပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အသားအရေရှိသည်။ သူမတွင် ခပ်ရေးရေးတင့်တယ်မှုရှိသည်။ ဤသည်မှာ တောသူမတစ်ယောက်တွင် မရှိသင့်သော စရိုက်လက္ခဏာဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏မိတ်ကပ်သည် အလွယ်ဆုံးနှင့် အခက်ဆုံးဒီဇိုင်းဖြစ်သည်။

အလွယ်ဆုံးမှာ သူမသည် မိတ်ကပ်အမျိုးအစားတိုင်းနှင့် သင့်တော်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အခက်ဆုံးမှာ မိတ်ကပ်သည် သူမ၏သဘာဝစရိုက်လက္ခဏာကို ပေါ်လွင်စေရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှပပြီး ဖြူစင်သည်၊ မြင့်မြတ်ပြီး လန်းဆန်းသည်။ ဤထူးခြားသောစရိုက်လက္ခဏာများသည် သူမ ချမ်းသာသောအထက်တန်းလွှာအမျိုးသမီးများပေါ်တွင် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသောအရာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတာဝန်သည် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုနှင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ မိတ်ကပ်ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ဖြစ်နေသော်လည်း သူမသည် ဖန်တီးမှုနှင့်ထူးခြားသောစတိုင်လ်ရှိသော ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်သည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် မတူညီသောစတိုင်လ် ဒီဇိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးချင်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူမသည် အကြီးတန်းဒီဇိုင်နာရာထူးကို မဆုံးရှုံးစေရ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမသည် နောက်မှလာသောသူတစ်ယောက်က မကြာမီအစားထိုးခြင်းခံရလိမ့်မည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ မဒမ်!" မီရှာက သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ယဉ်ကျေးစွာနှုတ်ဆက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ထိုအမျိုးသမီးကိုကြည့်ပြီးမေးသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှင်က?"

ထိုအချိန်တွင် မေမေရှောင်က ပြောသည်၊ "ယွီအာ၊ ဒါက မီရှာပါ။ သူက ထျန်းဟောက်က မင်းမိတ်ကပ်လိမ်းပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ မိတ်ကပ်ပညာရှင်ပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "မင်္ဂလာပါ၊ မီရှာ!"

မီရှာက ရှောင်လင်းယွီ၏မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်ပြီးပြောသည်၊ "မဒမ်၊ ရှင်က တကယ်လှတယ်၊ သဘာဝအလှတရားနဲ့ပေါ့!"

ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီ ခေတ်စားနေချိန်တွင် ဤသို့လှပပြီး ဖြူစင်သောအမျိုးသမီးကို မြင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! မစ္စမီရှာ၊ ရှင်လည်း သိပ်လှပါတယ်။"

မေမေရှောင်က တိုက်တွန်းသည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ယွီအာ၊ မြန်မြန်လုပ်ပြီး မျက်နှာသစ်တော့။ ပြီးတော့ တစ်ခုခုစားလိုက်။ အမေ သမီးအတွက် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲပြင်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုစမ်းဝတ်ပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းလိုက်။"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..."

လူတိုင်း၊ "..."

ရှောင်လင်းယွီက လှည့်ပြီး မျက်နှာသစ်ရန်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏မင်္ဂလာဆောင်နေ့ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ပန်းသောမနက်ခင်းတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။

မေမေရှောင်က မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဂရုတစိုက်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက တုံ့ဆိုင်းပြီးမှပြောသည်၊ "မိန်းကလေးတို့၊ ခင်ဗျားတို့ မနက်စာမစားရသေးဘူးထင်တယ်။ မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုချထားပြီး အရင်ဆုံးမနက်စာစားကြပါလား။"

အရပ်ရှည်ပြီးလှပသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ကျွန်မတို့ ဒီကိုလာတုန်းက ပေါင်မုန့်နည်းနည်းစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မဆာပါဘူး။"

သူတို့၏ဗိုက်ဆာခြင်းသည် အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့သည် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ပေါ့ပေါ့ဆဆထား၍မရပေ။ အကယ်၍ သူတို့ မတော်တဆ ပျက်စီးသွားလျှင် သူတို့ လျော်ကြေးပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သတို့သမီးက မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုမဝတ်မီတွင် ၎င်းကို သူတို့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ထိုအခါ မေမေရှောင်သည် ဤမင်္ဂလာဝတ်စုံသည် သေချာပေါက်မတူညီကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤမိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည် ဤမျှဂရုတစိုက်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

မေမေရှောင်က သူတို့ကို နောက်ထပ်မဖျောင်းဖျတော့ပေ။ သူတို့သည် သူတို့အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏သမီးသည် မကြာမီ မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်တော့မည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် ထိုအခါ စားသောက်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အချိန်စောနေသေးသည်။ ငါးနာရီခွဲပင်မရှိသေးပေ။

...

ရှောင်လင်းယွီသည် သာမန်ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် အပြင်လူများရှိနေသောကြောင့် သူမ၏ပုံရိပ်ကို များစွာအာရုံမစိုက်ပေ။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်လင်းယွီ ထပ်မံထွက်လာခဲ့သည်။

မေမေရှောင်က ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲပြင်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင်တင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

မီရှာနှင့်ကိုင်ရန်တို့ စားပြီးဖြစ်သော်လည်း စားပွဲပေါ်က ကြည်လင်သောဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏တံတွေးကိုမမျိုချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ခေါက်ဆွဲသည် တကယ်အရသာရှိသည်။ သို့သော် သူတို့၏ဗိုက်နှင့် သူတို့၏အချိန်သည် အကန့်အသတ်ရှိသည်။ သူတို့ ပိုစားရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပေ။

မေမေရှောင်က ခေါက်ဆွဲဖြင့်ထွက်လာသောအခါ ရနံ့သည် ဝတ်စုံကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။ သူတို့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ပါးစပ်တွင် ရေများပြည့်လာသည်။ သူတို့ တကယ်စားချင်ကြသည်။

သို့သော်...

သူတို့ သူတို့လက်ထဲကမင်္ဂလာဝတ်စုံများကိုကြည့်ပြီး မင်္ဂလာဝတ်စုံများကို အရင်ကိုင်တွယ်ခြင်းက ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ခံစားမိနေဆဲဖြစ်သည်။

သတို့သမီးက မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူတို့ တစ်လုတ်လောက်စားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ်တွင် နောက်တစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မေမေရှောင်က နောက်ထပ်အရပ်ရှည်ပြီးလှပသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုမြင်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းတောက်ပသွားသည်။ သူမက ရှဲ့ကျန်းကျုံးကိုကြည့်ပြီးမေးသည်၊ "ကျန်းကျုံး၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ?"

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက မိတ်ဆက်သည်၊ "ဒါက မင်္ဂလာဝတ်စုံရဲ့ဒီဇိုင်နာ ဇူလန်ဒါပါ။"

ဇူလန်ဒါက ရှဲ့ကျန်းကျုံးက သူ၏မိတ်ဆက်စကားမဆုံးမီတွင် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွပြီးစိတ်အားထက်သန်စွာပြောသည်၊ "မင်္ဂလာပါ အန်တီ။ ကျွန်မက ဇူလန်ဒါပါ။ အန်တီ၊ အန်တီ တကယ်လှတာပဲ! အန်တီ့မျက်နှာအသွင်အပြင်ကကောင်းပြီး အသားအရေကလည်းကောင်းတယ်။ အန်တီက ကျွန်မမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အတင့်တယ်ဆုံးအမျိုးသမီးပဲ။"

မေမေရှောင်၊ "..."

လူတိုင်း၊ "..."

သူမ၏မနက်စာကို စားပြီးသော ရှောင်လင်းယွီ၊ "..."

ဒါဆို ဒါက ဝတ်စုံရဲ့ဒီဇိုင်နာပေါ့။ သူ တကယ်စိတ်အားထက်သန်တာပဲ။

ရှဲ့ကျန်းကျုံး၏ပါးစပ်ထောင့် တွန့်သွားပြီး သူစိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်၊ 'ဒီဇူလန်ဒါက တကယ်ပဲ လူတွေနဲ့စကားပြောတတ်တာပဲ။ အန်တီချန် ဘယ်လောက်ပျော်နေလဲကြည့်စမ်း။'

မေမေရှောင် တကယ်ပျော်နေသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဘယ်အမျိုးသမီးမဆို ချီးကျူးခံရတာကို ကြိုက်သည်။

ထို့အပြင် မေမေရှောင်သည် ငယ်စဉ်က အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လှပခဲ့သည်။ သူမတွင် ပါးလွှာသောမျက်ခုံးမွှေး၊ ကြီးမားသောမျက်လုံးများနှင့် ဖြူဖွေးသောအသားအရေရှိသည်။

သူမသည် ယခု အလယ်အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသည်။ သူမ၏အသားအရေသည် ဖြူဖွေးပြီး သူမ၏အလှသည် မမှိန်သေးပေ။ အသက်အရွယ်၏အစွန်းအထင်းအချို့မှလွဲ၍ သူမသည် တောသူားမတစ်ယောက်အတွက် တကယ်လှပသည်။ မေမေရှောင်သည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်ရှိသော်လည်း သူမသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်သာရှိပုံရပြီး ၎င်းမှာ မိတ်ကပ်မပါဘဲဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်ပြင်ဆင်လိုက်လျှင် သူမသည် သူတို့အများစုထက် မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ပိုတူလိမ့်မည်။

မေမေရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာပြောသည်၊ "မင်းပါးစပ်က သိပ်ချိုတာပဲ။ ပျားရည်သုတ်ထားသလိုပဲ။"

"အန်တီ၊ ကျွန်မ အန်တီ့ကိုအမှန်အတိုင်းပြောနေတာပါ။ အန်တီက တကယ်ပဲ ကျွန်မတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အတင့်တယ်ဆုံးအမျိုးသမီးပါ။"

ရှဲ့ကျန်းကျုံးက သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကွေးလိုက်ပြီးတွေးသည်၊

'ငါ ဒီစကားကို ဇူလန်ဒါဆီက အကြိမ်ပေါင်းများစွာကြားဖူးပြီးပြီ။'

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မေမေရှောင် တကယ်ပျော်နေသည်။

မေမေရှောင်က ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "မိန်းကလေး၊ မင်း မနက်စာစားပြီးပြီလား? မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ခေါက်ဆွဲတွေရှိတယ်။ အန်တီ မင်းအတွက် တစ်ပွဲပြင်ပေးမယ်လေ။"

ဇူလန်ဒါက ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ကျွန်မက မစ္စတာကုန်း သိပ်ချစ်မြတ်နိုးတဲ့သတို့သမီးကို မင်္ဂလာဝတ်စုံနဲ့တွေ့ချင်တယ်။ ပြင်ဆင်ဖို့လိုတဲ့အရာတစ်ခုခုရှိလားဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်။"

မေမေရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာပြုံးပြီးပြောသည်၊ "မင်းက အံ့မခန်းပဲ။ မင်္ဂလာဝတ်စုံက တကယ်လှတယ်။"

"အန်တီ၊ မင်္ဂလာဝတ်စုံကလှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဝတ်ဆင်သူကို ပိုလှစေဖို့ပဲ။ ကျွန်မက ဝတ်စုံကို သတို့သမီးအပေါ်အခြေခံပြီး ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တာ။ သူကလှလို့ ဝတ်စုံကလှတာပါ။"

ချိုမြိန်သောစကားများက လူတိုင်း၏ပါးစပ်ထောင့်ကို တွန့်သွားစေသည်။

သို့သော် မေမေရှောင် အလွန်ပျော်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏သမီးအတွက် ချီးကျူးစကားများဖြစ်သည်။ ဤဒီဇိုင်နာသည် စကားပြောအလွန်ကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

မေမေရှောင်က ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "မင်းပါးစပ်က တကယ်ချိုတာပဲ။"

ထို့နောက် သူမက စားပွဲတွင်ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ရှောင်လင်းယွီဘက်သို့လှည့်ပြီးပြောသည်၊ "ယွီအာ၊ မင်းစားပြီးပြီဆိုတော့ မြန်မြန်လုပ်ပြီး မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုစမ်းဝတ်လိုက်တော့။ ပြီးတော့ မစ္စဇူ..."

"ဇူလန်ဒါ!" ဇူလန်ဒါက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

"မစ္စဇူလန်ဒါက တစ်ခုခုပြင်ဆင်ဖို့လိုလားဆိုတာ..." မေမေရှောင်က ပြောသည်။

ဇူလန်ဒါက ရှောင်လင်းယွီကိုသတိပြုမိပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူမ၏သဘောထား ပို၍ပင်ရင်းနှီးဖော်ရွေလာသည်၊ "အိုး ဘုရားသခင်၊ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးလား? ဒီလောက်ဖြူစင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့သတို့သမီးကို မြင်ရမယ်လို့ ကျွန်မမယုံနိုင်ဘူး။"

လူတိုင်း၏နှုတ်ခမ်းများ ထပ်မံတွန့်သွားသည်။

ဇူလန်ဒါက ရှောင်လင်းယွီဆီသို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမက သူမ၏လက်များကိုဆွဲပြီး သူမကို အပေါ်အောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက အံ့အားသင့်စွာပြောသည်၊ "အိုး၊ ဘုရားသခင်၊ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးပဲ၊ သိပ်လှတယ်၊ သိပ်ဖြူစင်တယ်၊ သိပ်စွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ မစ္စတာကုန်းက ခင်ဗျားကိုချစ်မိသွားတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။ မစ္စတာကုန်းက ခင်ဗျားလိုလှပတဲ့ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို ဇနီးအဖြစ်ရတာ သိပ်ကံကောင်းတာပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

သူမ ကိုယ်ဝန်ရကတည်းက သူမ၏ကိုယ်အလေးချိန်သည် သူမ မည်မျှပင် အစားအသောက်ကိုထိန်းချုပ်ပါစေ၊ တဟုန်ထိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏မျက်နှာသည် ဝိုင်းစက်နေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားနေသည်။ သူမသည် ဇလန်ဒါပြောသော လှပသောကောင်းကင်တမန်နှင့် အလှမ်းဝေးနေသည်။

ရှောင်လင်းယွီက မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "မစ္စဇူလန်ဒါ၊ ရှင် ကျွန်မကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်မက သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး" ဇူလန်ဒါ၏လက်ချောင်းများက သူမ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးပြောသည်၊ "ရှင်က မသွေးရသေးတဲ့စိန်တစ်ပွင့်လိုပဲ။ မှန်မှန်ကန်ကန်သွေးလိုက်ရင် ရှင် တောက်ပလာမှာပဲ။"

သူမ အမှန်အတိုင်းပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ကောင်းမွန်သောမျက်နှာအသွင်အပြင်ရှိပြီး သူမ၏အသားအရေသည် ဖြူဖွေးသည်။ သူမ မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသည့်အခါပင် သူမ၏အသားအရေသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ မှန်ကန်သောမိတ်ကပ်လိမ်းပြီးနောက် သူမသည် သေချာပေါက် အံ့မခန်းလှပပြီး ကြွေလောက်အောင်လှပနေလိမ့်မည်။

ရှောင်လင်းယွီ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း? ထို့ကြောင့် သူမ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။

ဇူလန်ဒါက မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုယူပြီး ရှောင်လင်းယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက သူမ၏လက်ချောင်းများကို တီးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထောက်နှစ်ယောက်ကိုပြောသည်။ "သွားပြီး သတို့သမီးကို ဝတ်စုံလဲဖို့ကူညီလိုက်ပါ။"

လက်ထောက်နှစ်ယောက်ကို မေမေရှောင်က ရှောင်လင်းယွီကိုကူညီရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

***