မင်္ဂလာဆောင် ၃

လူတိုင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ်တွင် ငရုတ်သီးနီနီရဲရဲ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်တစ်လုံးကို တည်ခင်းလိုက်သည်။ တည်ခင်းသူမှာ ရှောင်လင်းယွင်ပင်။

ကုန်းယင်ရှုန်း၏ မျက်လုံးများက ရှောင်လင်းယွင်ကို မြင်သောအခါ အရောင်တောက်သွားသည်။ တကယ်ကိုလှတာပဲ! ပိုပိုပြီးတောင် လှလာတယ်။

သူမသည် သူယခင်က မြင်ခဲ့ဖူးသော ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်ပိန်လှီလှီအမျိုးသမီးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။

စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းယင်ရှုန်း၏ မျက်လုံးထဲက အကြည့်ကို သတိမထားမိဘဲ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားစေသည်။

အမေရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ရှောင်လင်းယွင် ယူဆောင်လာသော ငရုတ်သီးခေါက်ဆွဲကို မြင်သောအခါ တွန့်သွားသည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်က စပ်သောအစားအစာကို မစားနိုင်မှန်း သိသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပန်းကန်ထဲတွင် ငရုတ်သီးများ ပိုထည့်ထားသည်ကို သူမသိသည်။ သူတို့ ခေါက်ဆွဲကို ဘယ်တုန်းကများ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်ကို သူမ အံ့ဩနေသည်။

ဇူလန်ဒါက ဤငရုတ်သီးခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြုံးကာ "မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့မှာ ငရုတ်သီးစားတာ ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက တောက်ပတဲ့အနီရောင်မို့လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် မစ္စတာကုန်း၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဒီအထူးခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ပြင်ဆင်ထားတယ်။ အနာဂတ်မှာ ရှင်နဲ့ မဒမ်ရဲ့ နေ့ရက်တွေက သေချာပေါက် မင်္ဂလာရှိပြီး ပျော်ရွှင်ပါလိမ့်မယ်"

ဤစကားများကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤငရုတ်သီးခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို စားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။

"ရက်စက်တဲ့ မိန်းမပဲ!" စစ်ထူရှင်းက သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ဘော့စ်က စပ်သောအစားအစာကို မကြိုက်မှန်း သိသည်။ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်က ကုန်းထျန်းဟောက်ကို နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာ အိမ်သာထဲတွင် နေစေလိမ့်မည်။

ဇူလန်ဒါသည် သူ့ဘော့စ်ကို စနောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ အသိသာကြီးပင်။

ကုန်းယင်ရှုန်းက မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူထရပ်ပြီး "ကျွန်တော် စားလိုက်မယ်!"

ဇူလန်ဒါက ချက်ချင်း သူ့ကို တားပြီး "မရဘူး! ဒီနေ့က မင်းရဲ့မင်္ဂလာပွဲနေ့မလို့လား?"

ဤသည်မှာ မစ္စတာကုန်းကို စနောက်ရန် ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က အနီရောင် ငရုတ်ဆီဖြင့် ပြည့်နေသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဇူလန်ဒါက ထပ်ပြောသည်၊ "မစ္စတာကုန်း၊ ဒီငရုတ်သီးခေါက်ဆွဲပန်းကန်က ပျော်ရွှင်ပြီး ကြာရှည်တဲ့ ဘဝကို ကိုယ်စားပြုတယ်!"

ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မကူညီနိုင်ဘဲ စာနာမိကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ထူရှင်းက ထရပ်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်ကို အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းစွာ "ဘော့စ်၊ စိတ်မပူနဲ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ မင်းအတွက် ဆေးဝါးအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်"

အားလုံး၊ "..."

ထို့နောက် အချို့လူများက ရယ်မောကြသည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါစားမယ်!" ကုန်းထျန်းဟောက်က အံကြိတ်ပြီး ရှောင်လင်းယွင်ထံမှ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပန်းကန်ကို နှစ်လုပ်ဖြင့် အကုန်စားလိုက်သည်။ ပန်းကန်ထဲတွင် အနီရောင် ငရုတ်သီးနှင့် ဟင်းရည်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ဇူလန်ဒါက သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မလွှတ်ပေးပေ။ သူမက မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းခါပြီး "မစ္စတာကုန်း၊ ရှင်အကုန်စားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ဖြတ်သွားခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဟင်းရည်ကို သူ့လည်ချောင်းထဲသို့ လောင်းချရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။ သူပြီးသွားသောအခါ လူတိုင်းက သူချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက ဝက်အူချောင်းကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကြောင့် ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဖြစ်နေသည်။

"ရေ၊ ရေ..." အဒေါ်ကြီးရှောင်က ချက်ချင်း ရေတစ်ခွက် ယူလာပြီး "လာ၊ မြန်မြန်ရေသောက်ပြီး ပါးစပ်ဆေးလိုက်၊ စပ်တဲ့အရသာကို သက်သာအောင်!"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း ရေကိုယူပြီး မော့ချလိုက်သည်။

သို့သော် စပ်သောအရသာသည် ထိုမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သက်သာပျောက်ကင်းသွားခြင်း မရှိပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သာမန်လူများ မခံနိုင်သောအရာများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

ခဏအကြာတွင် သူစိတ်ငြိမ်သွားပြီး ဇူလန်ဒါကို ကြည့်ကာ "အခု ဝင်ပြီး ငါ့သတို့သမီးကို ခေါ်လို့ရပြီလား?"

ဇူလန်ဒါက သူ့ကို လက်မထောင်ပြပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ရတယ်!"

ထို့နောက် သူမက လုလုနှင့် ရို့ရို့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး "ကလေးလေးတို့၊ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်မလား?"

လုလုနှင့် ရို့ရို့တို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်၊ "ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါတယ်!"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က ကုန်းထျန်းဟောက်ကို "ဦးလေး၊ အန်ပေါင်း လိုချင်တယ်!" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

စစ်ထူရှင်းက အန်ပေါင်းနှစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ပြုံးကာ လျှောက်ထွက်လာသည်။ သူက တစ်ယောက်ကို တစ်ခုစီ ပေးပြီး "ကလေးတို့၊ အန်ပေါင်းတွေ ယူပြီးပြီဆိုတော့ တံခါးဖွင့်ပြီး သတို့သားကို ဝင်ခွင့်ပေးလို့ရပြီလား?"

"ဟုတ်ကဲ့!" ကလေးနှစ်ယောက်က အန်ပေါင်းများကို ယူပြီး ချက်ချင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

တံခါးဖွင့်သည်နှင့် လူတစ်စု ဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သတို့သမီးကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်!

"ဝိုး၊ အရမ်းလှတာပဲ!" သူတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် လူတိုင်း ပထမဆုံး သတိပြုမိသည်မှာ သတို့သမီး ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်နှာဇာလွှာတစ်ခု တပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် တစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်သာသည်။ သူမသည် အိပ်မက်ဆန်သော အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမကို မြင်သောအခါ ကြောင်သွားသည်။ မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူသည်။

သူမသည် အလွန်လှပသည်ကို သူအမြဲတမ်း သိခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သတို့သမီးအဖြစ် သူမသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်အောင် လှပနေသည်။ သူမသည် ကျက်သရေရှိ၊ လေထဲတွင် ပေါလောမျောနေသကဲ့သို့၊ ကျော့ရှင်း၊ နူးညံ့ပြီး ဖြူစင်သည်။ သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အတွက် အရာအားလုံး ဖြစ်သည်!

"ဝိုး။ မရီး မင်းအရမ်းလှတာပဲ။" စစ်ထူရှင်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။ "တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တောင် မမေ့နိုင်စရာပဲ။"

အစောပိုင်းက စစ်ထူရှင်းသည် ရှောင်လင်းယွီအပေါ် သာမန်အထင်အမြင်သာ ရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းကတော့ သူသည် အခြားလှပသော အမျိုးသမီးများစွာကို မြင်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့တွင် သူမ၏ အလှသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကုန်းယင်ရှုန်းက စစ်ထူရှင်းကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့၏မဒမ် ဖြစ်သည်။ ဘော့စ်က ဘေးမှာ ရှိနေလျက်နဲ့ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် ချီးကျူးနေရတာလဲ။

စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းယင်ရှုန်း၏ မထီမဲ့မြင် အကြည့်ကို ရရှိခဲ့သည်။

"..." သူ့မျက်နှာအမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်။ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို သူ့ဘော့စ်အတွက်သာ လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ 'ဘော့စ်၊ ကျွန်တော့်မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။'

စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည်... ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲ... သူ့မျက်လုံးများက သတို့သမီးအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်၊ 'တကယ်တော့ အလှတရားဆိုတာ ကြည့်ရှုသူရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ရှိတာပဲ!'

'ဘော့စ်က ကမ္ဘာပေါ်က အလှပဂေးတွေ အားလုံးကို မြင်ဖူးပေမယ့် မရီးရဲ့ အလှကြောင့် မှင်သက်ငေးမောနေတုန်းပဲ။'

စစ်ထူရှင်းသည် လျှောက်သွားပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်၏ တံတောင်ဆစ်ကို သူ့လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူက "ဘော့စ် မင်းအဲဒီမှာ ဘယ်အချိန်အထိ ရပ်နေဦးမှာလဲ? အခမ်းအနားကို ပြီးအောင်လုပ်ရမယ်။ မင်္ဂလာအချိန်ကို မလွဲချော်စေနဲ့လေ"

စစ်ထူရှင်းက ဤသို့ပြောသောအခါ အခန်းထဲက အခြားသူများလည်း တုံ့ပြန်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ မြန်မြန်လုပ်။ အခမ်းအနားကို ဆက်လုပ်ရမယ်။ ငါတို့လည်း အနောက်တိုင်းပုံစံ မင်္ဂလာပွဲက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်"

အုပ်စုက အားပေးကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သတိပြန်ဝင်လာသော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရူးမိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူက ရှောင်လင်းယွီထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကိုကိုင်ကာ "ယွီအာ၊ မင်းဒီနေ့ အရမ်းလှတယ်။ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး "ဒီလောက်ဝတဲ့ နတ်သမီး ဘယ်မှာရှိလို့လဲ?"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက လုံးဝမဝဘူး" ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထိုင်ချပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ဖိနပ်စီးပေးခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ ခြေထောက်များက ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသောကြောင့်၊ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်များတွင် သူမ၏ ခြေထောက်များက ဖောရောင်လာသည်။

သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသောကြောင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် မစီးနိုင်ပေ။ အဖွားရှောင်က သူမအတွက် အနီရောင် ချည်ဖိနပ်တစ်ရံကို ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ ဤဖိနပ်များသည် ချွေးစုပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ ခြေထောက်များက ဖောရောင်နေသော်လည်း သူမ၏ ခြေချောင်းများသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ၎င်းတို့ကို အကြိမ်များစွာ ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ခြေထောက်များကို အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကို ဖိနပ်စီးပေးပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကိုကိုင်ကာ နူးညံ့ပြီး ချစ်ခင်သော အသံဖြင့် "ယွီအာ၊ ငါမင်းကို လက်ထပ်ဖို့ လာခဲ့တာ"

"ကောင်းပြီ!" ရှောင်လင်းယွီက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အမေရှောင်က လျှောက်လာပြီး ရှောင်လင်းယွီ၏ လက်ကိုကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ပူးတွဲပြီး လေးနက်စွာ "ယွီအာ၊ သမီး ဒီတံခါးကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ကုန်းမိသားစုရဲ့ ချွေးမဖြစ်သွားပြီ။ ကုန်းမိသားစုကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီးရင် သမီးက သခင်ကြီးကုန်းကို ရိုသေရမယ်၊ ခင်ပွန်းကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ရမယ်။ ကလေးကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ရမယ်။ ဂျီကျလို့မရတော့ဘူး၊ နားလည်လား?"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်၊ အမေ"

ထိုအချိန်တွင် အမေရှောင်က ကုန်းထျန်းဟောက်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး "ထျန်းဟောက်၊ အခုကစပြီး ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်သမီးကို မင်းကို အပ်လိုက်ပြီ။ အနာဂတ်မှာ မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး ဘာနစ်နာမှုမှ မခံစားရစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်။ နားလည်လား?"

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ ကျွန်တော် ယွီအာကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး ပျော်ရွှင်မှုပေးမှာပါ။ ဘယ်လိုနစ်နာမှုမှ မခံစားရစေပါဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပဲ" ကုန်းထျန်းဟောက်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါကောင်းတယ်" အမေရှောင်က သူတို့၏ ပူးတွဲထားသော လက်များကို ပုတ်ပြီး လေးနက်စွာ "ယွီအာ၊ ထျန်းဟောက်၊ မင်းတို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေရမယ်!"

"သမီး/ကျွန်တော်တို့ ပျော်ရွှင်မှာပါ" ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒါကောင်းတယ်!" အမေရှောင်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နှမြောတသဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ၏ သမီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်ခုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားပြီ။

ရှောင်လင်းယွီ၏မောင် ရှောင်လင်းယဲ့သည် သူမကို ရှောင်လင်းယွီ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထမ်းထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ၏ ကြီးမားသော ဗိုက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသောအခါ ရှောင်လင်းယွီ၏ ကိုယ်အလေးချိန်သည် ၁၄၀ ကျင် နီးပါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယဲ့က သူမကို ထမ်းနိုင်လျှင်ပင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ထိုသို့လုပ်ခွင့်မပေးရဲ။

အဆုံးတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကို ထမ်းပြီး ခြံဝင်းထဲမှ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့သတို့သမီးအသစ်ကို ထမ်းသောအခါ အသက်တစ်ချက်မျှ မရှူပေ။

ဤအရာက လူများစွာကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

သူတို့က သူသည် ချော့မော့ခံရသော သခင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တော့ ဟာကျူလီတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

***