မင်္ဂလာဆောင် ၅

"စိန်တွေ? ပုလဲတွေ?" လေးယောက်သား ချက်ချင်းပင် ရှောင်လင်းယွီဝတ်ဆင်ထားသော မင်္ဂလာဝတ်စုံပေါ်တွင် စိန်များနှင့် ပုလဲများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

"ဒီကားက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ထုတ်ဝေတဲ့ကားပဲ။ မင်္ဂလာဝတ်စုံပေါ်က စိန်တွေနဲ့ ပုလဲတွေက အစစ်ဖြစ်ရမယ်" ဟု ကျန်းဟိုင်ယန်က သေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤမျှချမ်းသာသော လူတစ်ဦးက မင်္ဂလာဝတ်စုံပေါ်တွင် စိန်အတုများနှင့် ပုလဲအတုများကို သုံးရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"ဒီအရာတွေအားလုံး အစစ်ဆိုရင်" ယွမ်ရွှမ်ဟောက်က ရှောင်လင်းယွီ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဒီမင်္ဂလာဝတ်စုံပေါ်က စိန်တွေက အနည်းဆုံး ခြောက်ကာရက်နဲ့ အထက် ဖြစ်သင့်တယ်။ ရင်သားနားက တစ်လုံးက အကြီးဆုံးပဲ။ အနည်းဆုံး ဆယ်ကာရက်လောက် ရှိသင့်တယ်။ သန်းရာဂဏန်းတန်ဖိုးရှိတယ်။"

"ပြီးတော့ ပုလဲတွေ။ ငါတို့ တော်တော်လေး ဝေးနေပေမယ့် ပုလဲတွေက ကြီးမား၊ ဝိုင်းပြီး အရမ်းတောက်ပတယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်တုန်းပဲ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ပင်လယ်နက်က ပုလဲတွေဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ အဲဒါတွေက ဈေးကြီးတယ်။ တွက်ချက်ကြည့်ရင် ရှောင်လင်းယွီဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံက အနည်းဆုံး သန်း ၂၀၀ တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ သိနိုင်တယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

"ဖွီး!" ရေသန့်ဗူးအဖုံးကို ဖွင့်ပြီး သောက်နေသော ချန်ယီဖန်းက ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲက ရေအားလုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူက ပါးစပ်ကိုသုတ်ပြီး "ဟောက်၊ မင်းဘယ်လောက်ပြောလိုက်တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သန်း ၂၀၀ ကျော်!" ယွမ်ရွှမ်ဟောက်က သေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သန်း ၂၀၀!" ချန်ယီဖန်းက မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်။ "ဒါဆို ကားနဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံရဲ့ တန်ဖိုးက အနည်းဆုံး သန်း ၄၀၀ ကနေ ၅၀၀ လောက် ရှိတယ်မလား?"

"ဟုတ်တယ်!" အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

"အိုး ဘုရားသခင်၊ ရှောင်လင်းယွီက ဘယ်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကို လက်ထပ်သွားတာလဲ?" ချန်ယီဖန်းက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် "အစွန်အဖျားရွာက မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုက သန်းရာဂဏန်း ကုန်ကျတယ်! ရှောင်လင်းယွီ လက်ထပ်တဲ့လူက အရမ်းချမ်းသာတာပဲ!"

ဒါက မှန်သည်။ သတို့သားက တကယ်ကို အရမ်းချမ်းသာသည်။

ကားသည် ကုန်းမိသားစုမှ နေလှန်းကွင်းသို့ ကွေ့သွားသည်။

နေလှန်းကွင်းသို့ သွားသောလမ်းသည် ကျယ်ဝန်းသောကြောင့် ကားများအတွက် ဝင်ရပြုရကောင်းသည်... ပုံမှန်အားဖြင့်ပေါ့။ သို့သော် ရွာသားများသည် ဤမင်္ဂလာပွဲကို အလွန်စိတ်ဝင်စားကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူများစွာသည် နံနက်စောစောကတည်းက စုရုံးနေကြသည်။ သူတို့သည် သတို့သမီးနှင့် သတို့သား ရောက်ရှိလာမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့် လမ်းသည် အတော်လေး ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်၊ အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များသည် သေးငယ်ပြီး ခုန်ပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိဘများက သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆွဲခေါ်ကြသည်။

ကားများသည် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရာနေရာ၏ အဝင်ဝသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာသည်။

ယာဉ်မောင်း ကုန်းယင်ရှုန်းက ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်၊ အဆင့်မြင့်၊ အထူးမှာယူထားသော ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကားထဲမှ ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်က အနည်းငယ်ကိုင်းပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ကားထဲမှထွက်ရန် ဂရုတစိုက် ကူညီပေးသည်။

ရှောင်လင်းယွီ အဖြူရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံဖြင့် ကားထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အံ့ဩသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝိုး၊ ညီမလင်းယွီ အရမ်းလှတာပဲ!"

"လင်းယွီ တကယ်လှတယ်!"

"အရမ်းလှတယ်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပဲ!"

ချီးကျူးစကားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်စည်ကားနေသည်။

ရှောင်လင်းယွီ ကားထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ဘိုးဘေးခန်းမသို့ ဦးတည်သော လမ်းဆုံတွင် ရပ်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျယ်ဝန်းပြီး လှပသော မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရာနေရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

လတ်ဆတ်သော ပန်းများ ပွင့်လန်းနေသည်၊ မီးပုံးပျံများ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်၊ ဖဲကြိုးများ နေရာအနှံ့ ပျံဝဲနေပြီး စိမ်းလန်းသော ကွင်းပြင်ကို လှပစွာ အလှဆင်ထားသည်။ ၎င်းသည် လှပပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသည်။

သူမ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ရသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။ ဤလူများသည် စစ်မှန်သော အနောက်တိုင်းပုံစံ မင်္ဂလာပွဲကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြ။ ယခု သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲက မနာလိုမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကို ပွေ့ဖက်ပြီး "ယွီအာ၊ မင်းအဖေနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်သွားရမယ်။ ကိုယ် အဆုံးမှာ မင်းကိုစောင့်နေမယ်"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ရှေ့တန်းထိုင်ခုံများသည် ကုန်းနှင့် ရှောင်မိသားစုများဖြစ်ပြီး နောက်တန်းများမှာ မိသားစုနှစ်ခု၏ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့သည် အဓိကအားဖြင့် ရှောင်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏ မိတ်ဆွေများကို အဓိကအားဖြင့် ဒုတိယနှင့် တတိယတန်းများကြားတွင် စီစဉ်ထားသည်။

အမေရှောင်နှင့် အဖေရှောင်တို့ ရောက်လာသည်နှင့် လေးယောက်သား သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ဦးလေး၊ ဒေါ်လေး!"

ထို့နောက် လေးယောက်သားသည် ယနေ့ အမေရှောင်သည် အလွန်ကွဲပြားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"ဒေါ်လေး၊ ဒေါ်လေးဒီနေ့ တကယ်လှတယ်!" ကုကျီယဲ့က ပြုံးပြီး ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

အမေရှောင်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ရုပ်ချင်းဆင်တူကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ဤမျှလှပသောကြောင့် မေမေရှောင်သည်လည်း လှပရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပုံမှန်အားဖြင့် အမေရှောင်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အသားအရေသည် မကြာခဏ မည်းညစ်ပြီး အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသည်။

ယခု အမေရှောင် မိတ်ကပ်လိမ်းပြီးသောအခါ သူမသည် လုံးဝကွဲပြားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် ဖြူဖွေးပြီး အနီရောင်အနည်းငယ် သန်းနေသည်။ သူမသည် ပေါ့ပါးသော အိုင်းလိုင်နာနှင့် အိုင်းရှဲဒိုးကို သုံးထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် လှပပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်သည် မြင့်မားသည်။

"ဒါမှန်တယ် ဒေါ်လေး။ ငါတို့ မတွေ့တာကြာပြီ။ ဒေါ်လေးက ပိုငယ်ပြီး ပိုလှလာတယ်" ဟု ကျန်းဟိုင်ယန်က ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

အမေရှောင်က ရယ်မောပြီး "ဟားဟား၊ မင်းတို့ကလေးတွေ တကယ်ကို ပါးစပ်ချိုကြတာပဲ!"

အမေရှောင်သည် ထိုနေ့တွင် ချီးကျူးစကားများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ဇူလန်ဒါတစ်ဦးတည်းက တစ်ဝက်ကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အမေရှောင်သည် အထူးသဖြင့် စိတ်ကြည်နေသည်။

"ဦးလေးကလည်း ဒီနေ့ အရမ်းခန့်ညားတယ်!" ချန်ယီဖန်းက အဖေရှောင်ကို "ဦးလေး၊ ဝတ်စုံနဲ့ဆိုရင် ဦးလေးက မိန်းကလေးငယ်တွေအများကြီးကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်မှာပဲ!"

အဖေရှောင်သည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်အပြည့် ရှိသည်။ ယခု နတ်ရေစင်၏ အာဟာရဖြင့် သူသည် အသက်လေးဆယ်အရွယ်သာ ရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အသက်လေးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားများသည် အရင့်ကျက်ဆုံးနှင့် ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် အဖေရှောင်သည် ခန့်ညားပြီး ကိုယ်ဟန်ကောင်းသည်။ သူသည် မိန်းကလေးငယ်အချို့၏ နှလုံးသားကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်မည်။

အဖေရှောင်က ပြုံးပြီး "ဦးလေးက အသက်ကြီးနေပြီ။ ဘယ်မိန်းကလေးငယ်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာလဲ? ငါဆွဲဆောင်နိုင်တာ မင်းဒေါ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိမှာကို ကြောက်တယ်" ထိုသို့ပြောရင်း သူက မေမေရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လေးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိကြသည်။

ဦးလေးနှင့် ဒေါ်လေးတို့သည် ဤမျှကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုန်းယင်ရှုန်းက ရုတ်တရက် လျှောက်လာပြီး အဖေရှောင်ကို "ဦးလေး၊ သတို့သမီးကို သတို့သားဆီသို့ ပို့ပေးဖို့ အဖေက လမ်းတွဲခေါ်သွားရမည့် အချိန်ရောက်ပါပြီ"

ဤသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသဖြစ်သောကြောင့် အနောက်တိုင်းပုံစံ မင်္ဂလာပွဲ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနှင့် စည်းမျဉ်းများစွာကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အဖေက သမီးကို လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားသော အပိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်မှုမရှိခဲ့ပေ။

အဖေရှောင်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩပြီး နားမလည်စွာဖြင့် "ဟင်? အဲဒါဘာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ့သမီးနှင့် သားမက်ဘက်သို့ မကြည့်ဘဲမနေနိုင်။

ကုန်းယင်ရှုန်းက ရှင်းပြသည်၊ "ဦးလေး၊ ဦးလေးက သမီးရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး အနီရောင်ကော်ဇောပေါ်ကနေ စင်မြင့်ဆီကို လျှောက်သွားရုံပါပဲ။"

အဖေရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး "ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတွေရှိလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းယင်ရှုန်းက ပြုံးပြီး "ဦးလေး၊ စည်းကမ်းမရှိပါဘူး။ အရမ်းမြန်မြန် ဒါမှမဟုတ် အရမ်းဖြည်းဖြည်း မလျှောက်ပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသေးစိတ်ကို ဂရုစိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

အဖေရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တီဗီတွင် အလားတူ မင်္ဂလာပွဲမြင်ကွင်းများကို မြင်ဖူးသောကြောင့် သူလုပ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။

အဖေရှောင်က ရှောင်လင်းယွီထံသို့ လျှောက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ယွီအာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ!" ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

အဖေရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကုန်းယင်ရှုန်းက ဘေးမှ "ဦးလေး၊ တေးဂီတသံစတာနဲ့သတို့သမီးက ဦးလေးရဲ့လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး နှစ်ယောက်သား သတို့သားဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကြပါ"

အဖေရှောင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

ကုန်းယင်ရှုန်းက ချက်ချင်း သူ့ကို နှစ်သိမ့်သည်၊ "ဦးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ပြုမူပါ။"

အဖေရှောင်က "ငါ... ငါ စိတ်မပူပါဘူး!"

ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏အဖေ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး "အဖေ၊ သမီးတို့ ဒါကို လေ့ကျင့်မထားဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးအဖေက အကောင်းဆုံးဆိုတာ သိတယ်"

ထို့နောက် အဖေရှောင်က လေးနက်စွာ "ဒီနေ့က ငါ့သမီးရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ပဲ။ ငါ့သမီးအတွက် အဖေအကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှာပါ"

သူက ရွာသားများရှေ့တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို သူ့သမီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရန် ပြောလိမ့်မည်။ အဖေရှောင်သည် ထိုမျှ စိုးရိမ်တကြီး မဖြစ်တော့။ အချိန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကုန်းယင်ရှုန်းက "ဦးလေး၊ တေးဂီတက နှစ်မိနစ်အတွင်း စတင်ပါလိမ့်မယ်။ တေးဂီတအတိုင်း လိုက်သွားရုံပါပဲ"

အဖေရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမေရှောင်က ဘေးမှကြည့်နေပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းအတွက် စိုးရိမ်နေသည်။

ဤအရာ မှားသွားလို့မဖြစ်ပေ။

သို့သော် အမေရှောင်တွင် စိုးရိမ်ရန် အချိန်သိပ်မရှိပေ။ မကြာမီ တေးဂီတ စတင်တီးခတ်လာသည်။

တေးဂီတစတင်သည်နှင့် ရှောင်လင်းယွီသည် အဖေရှောင်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

အဖေရှောင်က တေးဂီတကို ကြားသောအခါ သူ့နှလုံးသား ချက်ချင်း ခုန်တက်သွားသည်။ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်မှုကြောင့် သူ့ခြေထောက်များသည် အလွန်လေးလံသည်ဟု ခံစားရသည်။

"အား၊ ပန်းတွေကြွေကျနေတယ်!" ထိုအချိန်တွင် ပန်းပွင့်များ ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာပြီး ပန်းမိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့သည် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရာနေရာနှင့် သတို့သမီးအပေါ်သို့ ကြွေကျလာသည်။

"ဝိုး၊ လှလိုက်တာ!"

"ဒီပန်းမိုးထဲမှာ ညီမလင်းယွီက နတ်သမီးတစ်ပါးနဲ့ ပိုတူတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ပန်းနတ်သမီး..."

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ခုပ်တီးရာတွင် ဦးဆောင်လိုက်သည်။ လက်ခုပ်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်ခုပ်သံကို ကြားသောအခါ အဖေရှောင်၏ နှလုံးသား ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားသည်။

ထို့နောက် သူ့ခြေလှမ်းများသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ငြားလာသည်။ တေးဂီတအတိုင်း လိုက်လျှောက်ရင်း သူသည် သူ့သမီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ဦးဆောင်သွားသည်၊ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်၊ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

အမေရှောင်က အဖေရှောင်သည် သူ့ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းသွားသည်။

ဤသည်မှာ ၆၆ မီတာသာရှိသော ခရီးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အဖေနှင့်သမီးတို့သည် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာခဲ့သည်။

"အခုချိန်မှာတော့ သတို့သမီးရဲ့ဘဝမှာ သတို့သမီးကိုအချစ်ဆုံးအမျိုးသားနှစ်ဦးက ခမ်းနားတဲ့အပ်နှင်းမှုတစ်ခုလုပ်ဖို့အတွက် ဒီနေရာကို ရောက်ရှိနေကြတာပါ"

"ဒါက ယုံကြည်မှုကို ပေးအပ်ခြင်းလည်းဖြစ်ပါတယ်။"

"သတို့သမီးရဲ့ဖခင်၊ ကိုယ့်ရဲ့အချစ်ဆုံးသမီးကို သားမက်ဆီ အပ်နှင်းပေးပါ"

ထိုအချိန်တွင် တေးဂီတရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လန်းဆန်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အဖေရှောင်၏ လက်များသည် တုန်ရီနေပြီး သူသည် သူ့သမီးကို ကုန်းထျန်းဟောက်ထံသို့ အပ်နှင်းလိုက်သည်။ သူက အလွန်လေးနက်စွာ "ထျန်းဟောက်၊ ငါ့သမီးကို မင်းကို တရားဝင်အပ်လိုက်ပြီ။ အတိတ်က ငါက သူမကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အဖေပဲ။ အခုတော့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက သူမကို ကာကွယ်ပေး၊ ချစ်ခင်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်!"

ကုန်းထျန်းဟောက်က အလွန်လေးနက်စွာ "အဖေ၊ အခုကစပြီး ယွီအာကို ကျွန်တော်ကာကွယ်ပေးပါရစေ။ သူက ကျွန်တော့်ဇနီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်သက်တာလက်တွဲဖော်ပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေး၊ ချစ်ခင်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုပေးမှာပါ!"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အဖေရှောင်က သူ့နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို သုတ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါကောင်းတယ်။ ဒါကိုကြားရလို့ စိတ်အေးသွားပြီ!"

ထို့နောက် အဖေရှောင်က သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ထူရှင်းသည် အခမ်းအနားမှူးအဖြစ် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းဖြင့် "လာ။ လူတိုင်း ဒီဘက်ကို ကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်က သတို့သားမဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်တော်က လူချောလေးတစ်ယောက်ပါ!"

"ဟားဟား..." လူတိုင်းသည် စစ်ထူရှင်း၏ ဟာသဉာဏ်ကြောင့် ရယ်မောကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ထူရှင်းက လေးနက်စွာ "ဟီးဟီး။ ကျွန်တော်က နောက်နေတာပါ။ ပျော်ရွှင်တဲ့စုံတွဲရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဘယ်လိုလုပ် ခိုးယူနိုင်မှာလဲ?"

"ဟားဟား..."

စစ်ထူရှင်းက ဆက်ပြောသည်၊ "ဤအချိန်တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် လူတိုင်း၏ သက်သေအောက်တွင် လက်ထပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်တစ်ရာ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ထပ်နိုင်ကြပါစေဟု မျှော်လင့်ပါသည်။ ယခု သူတို့၏ သစ္စာဆိုခြင်းကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ပါမည်။"

"ဆက်လုပ်! ဆက်လုပ်!"

ရွာသားများက အားပေးကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်..." စစ်ထူရှင်းက အသံကိုနှိမ့်ပြီး "သတို့သားကို ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ ယခု ဤမေးခွန်းကို လေးနက်စွာ ဖြေကြားပေးပါ။ ကုန်းထျန်းဟောက်၊ သင်သည် ရှောင်လင်းယွီကို သင်၏တရားဝင်ဇနီးအဖြစ်၊ အိမ်ထောင်တွင် အတူနေထိုင်ရန် လက်ခံပါသလား? သင်သည် သူမကို ချစ်ခင်၊ နှစ်သိမ့်၊ ဂုဏ်ပြုပြီး ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ ကျန်းမာသည်ဖြစ်စေ နာမကျန်းသည်ဖြစ်စေ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပေးပါသလား? အခြားသူအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သင်တို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဘဝတစ်သက်တာလုံး သူမတစ်ဦးတည်းအပေါ် သစ္စာရှိမည်ဟု ကတိပေးပါသလား?"

***