သားအဖနှစ်ယောက် သဘောထားကွဲလွဲခြင်း

စိုးရိမ်မှုသည် အခြေအမြစ်မရှိခဲ့ပေ။ ရှောင်ထုန်သည် အလွန်လိမ္မာသည်။ နေ့ဘက်ဖြစ်စေ၊ ညဘက်ဖြစ်စေ သူသည် မငိုခဲ့ပေ။

သူဗိုက်ဆာသောအခါ နှစ်ကြိမ် ဟောက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် ဆီးသွားပြီး ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးဖွင့်၍ တစ်ချက်ကြည့်သည်။ သူ့ဘေးက သူ့အမေကို ကြည့်သောအခါ သူသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူသည် ဒုက္ခအနည်းငယ်သာ ပေးပြီး သူသည် လူတိုင်းအတွက် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းကာ အံ့ဩစရာကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော ကလေးကို နူးညံ့သည့် မိခင်တစ်ယောက်၏ချစ်ခြင်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အခါအားလျော်စွာ သူမသည် သူမဘေးက ကလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လေ့ရှိသည်။

ကလေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်အသိတရားရှိကြောင်းကို သူမ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမအမေက သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ရှောင်ထုန်သည် အလွန်တော်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူသည် အခြားကလေးများနှင့် ရှားရှားပါးပါးသာ ကစားခဲ့သည်။ အခြားကလေးများသည်လည်း သူ့ကို မကြာခဏ လှောင်ပြောင်ကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ရှောင်ထုန်ကို အလွန်အကြွေးတင်နေသည်။ သူမသည် သူ၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကလေးဘဝကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု သူမတွင် နောက်တစ်ကြိမ် စတင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိသောအခါ ရှောင်ထုန်ကို ပျော်ရွှင်စွာနှင့် ဘေးကင်းစွာ ကြီးပြင်းစေမည်မှာ သေချာသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားခဲ့ပြီး မနက်ဖြန် ဆေးရုံမှ ဆင်းရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို လူများစွာ ဂရုစိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးလာကတည်းက သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ဘေးမှ တစ်ခါမျှ မခွာခဲ့ဘဲ သူမကို အမြဲတမ်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားသည် ကလေးကို မည်သို့ဂရုစိုက်ရမည်ကို မသိပေ။

ထို့ကြောင့် အမေရှောင်က သူ့ကို သင်ကြားပေးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကလေးကို ချီခြင်း၊ အနှီးလဲခြင်းနှင့် ကလေးအတွက် အဝတ်အစား ဝတ်ပေးခြင်းတို့ကို သင်ယူခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထူးချွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ အရာအားလုံးကို ချောမွေ့စွာ သင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးကို မည်သို့ဂရုစိုက်ရမည်ကို သင်ယူရာတွင် သူသည် ဘယ်လိုမှမကျွမ်းကျင်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူကလေးကို ချီရန် ကြိုးစားတိုင်း ရှောင်ထုန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ လက်မောင်းများတွင် ဆေးထိုးအပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ငိုလေ့ရှိသည်။

ကလေးသည် ငိုတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ အခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ချီသောအခါ သူသည် မငိုပေ။ သို့သော် သူ့အဖေ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပို့လိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခတ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုလေ့ရှိသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်လင်းယွင်က တခစ်ခစ်ရယ်ကာ၊ “ခဲအို၊ ရှင့်လက်မောင်းမှာ ဆူးတွေရှိနေလို့လား? မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ကလေးက ရှင်ချီလိုက်တာနဲ့ မရပ်မနား ငိုနေရတာလဲ? တခြားသူတွေနဲ့ ဒီလိုမလုပ်ဘူး”

အခြားသူများသည် သူတို့၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး ရယ်မောကာ “ဟုတ်ပါ့။ ကလေးက ဘယ်သူချီချီ လက်ခံတယ်။ ထျန်းဟောက် သူ့ကို ချီဖို့ကြိုးစားမှ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စငိုတော့တာလဲ?”

“တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်” လူတိုင်း ရယ်မောကြသည်။ “ကလေးက ဘာလို့ သူ့အဖေချီတာကို မလိုချင်တာလဲ?”

“ထျန်းဟောက်၊ မင်းကြိုးစားရမယ်! အခု မင်းသားကို အနိုင်ယူရတော့မယ်!” ရှောင်မိသားစုက တခစ်ခစ်ရယ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”

သူ့ဇနီးကို ခိုးယူသွားတဲ့ ဒီအချစ်ပြိုင်ဘက်ငယ်လေးကို သူ ချီချင်စိတ်တောင် မရှိဘူး။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူရှောင်ထုန်ကို ပွေ့ဖက်ရန် ကြိုးစားတိုင်း ထိုကောင်စုတ်လေးသည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ ငိုစပြုသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ထုန်ကို သူ့အဖေထံမှ ကယ်တင်သောအခါ သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လေ့ရှိသည်။

‘ဒါက တကယ်ပဲ မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်လား?’

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီ သူ့ကို ပြောပြခဲ့သော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဇာတ်လမ်းကို သတိရလိုက်သည်။ သူသည် ယခု ကလေးသည်လည်း ရှောင်လင်းယွီကဲ့သို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်ဟု သံသယရှိသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို အတည်ပြုရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ရှောင်ထုန်အတွက် အနှီးလဲပြီးနောက် အမေရှောင်က ပြုံးပြီး ရှောင်ထုန်ကို “ကလေးလေး၊ မင်းက အရမ်းလိမ္မာတာပဲ! မင်းက အရမ်းသိတတ်တာပဲ၊ မင်းအမေအိပ်နေတဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ မငိုဘူး!”

ရှောင်ထုန်သည် တကယ်ကို အလွန်တော်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်သည်နှင့် သူသည် မျက်လုံးဖွင့်လေ့ရှိသည်။ သူသိသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်လျှင် သူသည် သူတို့ကို ပြုံးပြရန် ပါးစပ်ကို တွန့်လေ့ရှိသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လျှင် သူသည် နှုတ်ခမ်းကိုကော့ပြီး သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။

အဆိုးဆုံးအရာမှာ သူ့အဖေက သူ့အမေဘက်သို့ မှီရန် ကြိုးစားတိုင်း ရှောင်ထုန်သည် ငိုစပြုလေ့ရှိသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်မှာ ငိုသံကို ကြားသည်နှင့် ထပြီး ရှောင်ထုန်ကို စစ်ဆေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။ ကုန်းထျန်းဟောက် နီးကပ်လာသည်နှင့် ရှောင်ထုန်သည် ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် သူ့ဇနီးဘက်သို့ ပြန်သွားသောအခါ ရှောင်ထုန်သည် ထပ်မံငိုပြန်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ဤကလေး သူ့ကို တမင်ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု တကယ်သံသယရှိသည်။ သို့သော် ရှောင်ထုန်သည် မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက် သည်းနေခံရသည်။ ရှောင်ထုန်သည် သူ့သားလည်း ဖြစ်သည်။

အမေရှောင်က ပြုံးပြီး “ထျန်းဟောက်၊ ကလေးက မင်းနဲ့ ပြဿနာရှိနေလို့လား?” ဟု

ကုန်းထျန်းဟောက်က “အမေ၊ သူက ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးပဲ။ ဘာလို့ သူက ကျွန်တော်နဲ့ ပြဿနာရှိရမှာလဲ?”

‘ဟမ့်။ ကောင်စုတ်လေး၊ ငါမင်းကို အခု ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ မင်းကြီးလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့တင်ပါးသေးသေးလေးကို ငါရိုက်မယ်။’

အမေရှောင်က “ဒါပေမဲ့ ကလေးက ပုံမှန်ဆို အရမ်းသိတတ်တယ်။ သူက မင်းအနားမှာ ရှိတဲ့အခါမှပဲ ငိုလိမ့်မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်အမေရှောင်က ခဏစဉ်းစားပြီး “ထျန်းဟောက်၊ မင်းက ယွီအာနဲ့ နီးကပ်လာတာနဲ့ ဒါမှမဟုတ် ရင်းနှီးတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်တာနဲ့ ကလေးက ငိုတယ်ဆိုတာကိုရော သတိထားမိလား?” ဤကလေးသည် အလွန်တော်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြုံးပြီး “အမေ၊ အမေက အရမ်းစဉ်းစားလွန်းနေပြီ။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲ”

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ကလေးကို ထပ်မံချီလိုက်သည်။

ကလေး ထပ်မံငိုတော့မည်ဖြစ်သောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ကို “မင်း ထပ်ငိုပြဦးမယ်ဆိုရင် မင်းအဖွား လန့်သွားလိမ့်မယ်” ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ထုန်၊ “…”

ဖွားဖွား၊ သား တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျိန်ဆိုပါတယ်!

***