ဆေးရုံမှ ဆင်းခြင်း
Vol. 30 Ch. 504
သူ့အဖေ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်ထုန်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။
သို့သော် ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ဖွင့်ပြီး သူ့အဖေကို မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်…
“အိုး၊ ကလေးက ဆီးသွားလိုက်ပြီ!” အမေရှောင်သည် ကလေး၏ အဝတ်အစားနှင့် အနှီးများကို စီစဉ်နေစဉ်တွင် ကလေးက ကုန်းထျန်းဟောက်အပေါ် ဆီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”
ထိုကောင်စုတ်လေး သူ့ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သော အကြည့်ကို သူသေချာပေါက် မြင်လိုက်သည်။
အမေရှောင်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း ကလေးကို သူ့လက်ထဲမှ ယူလိုက်သည်။ သူမက ပြုံးပြီး “ထျန်းဟောက်၊ ကလေးက ဘာလို့မင်းကို ဒီလောက်ဆန့်ကျင်နေရတာလဲ? ဟားဟား…”
ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”
သူလည်း သိချင်သည်။
အမေရှောင်က သူမ၏ ဝကစ်ကစ်မြေးလေးကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ “ကလေးလေး၊ မင်းအဖေကို ဘာလို့ဒီလောက် မကြိုက်ရတာလဲ? မင်းအဖေက မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်ပြီး အရမ်းချစ်တာ”
ကလေး ဆီးသွားပြီးနောက် သူသည် နက်ရှိုင်းသော အိပ်စက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရာ သူ့အဖွားစကားကို မကြားလိုက်ပေ။
‘ဟမ့်။ ဒီလူက ငါ့ဆီက မေမေ့ကို လုယူဖို့ ဒီကိုလာတာ!’
ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှောင်ထုန် ဘာစဉ်းစားနေသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။
အမေရှောင်သည် ကျွမ်းကျင်စွာ ကလေး၏ အနှီးကို လဲပေးပြီး သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ ရှောင်လင်းယွီဘေးတွင် ညင်သာစွာ ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ကလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ “ငါတို့ကလေးက တကယ်လှတယ်”
ရှောင်လင်းယွီသည် မွေးဖွားစဉ်က စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ နေ့ရက်အများစုကို ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အခါအားလျော်စွာ သူမသည် ကုတင်မှဆင်း၍ လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်။
ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း သူမဘေးက ကလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ “ဟုတ်တယ်၊ ကလေးက တကယ်လှတယ်!”
အမေရှောင်က “ယွီအာ၊ မကြာခင် သမီး ဆေးရုံက ဆင်းရတော့မယ်။ နေလို့ရောကောင်းရဲ့လား?”
ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်၊ နေလို့ကောင်းပါတယ်။”
သူမသည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် မောပန်းသော်လည်း ကြာရှည်စွာ အိပ်စက်ပြီးနောက် ပိုကောင်းလာသည်။ ၎င်းသည် စမ်းရေ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သူမသည် မနေ့ နေ့လယ်က မွေးဖွားခဲ့ပြီး ယနေ့ ဆေးရုံမှ ဆင်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
သူမ ဆေးရုံတွင် ကြာရှည်စွာ မနေချင်ပေ။ သူမတွင် ပိုးသတ်မှုကောင်းသော VIP ဆေးရုံခန်း ရှိသော်လည်း ကလေးတွင် ခုခံအားနည်းသည်။ ဒါကြောင့် အမြန်ဆုံး ပြန်သွားချင်သည်။ ကျန်းမာသော ကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားရန်အတွက် ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့သား၏ ဆီးကြောင့် စိုစွတ်သွားသော သူ့ရှပ်အင်္ကျီကို သန့်စင်ပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ့နောက်တွင် အဖေရှောင်၊ ရှောင်လင်းယွင်နှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှောင်ထုန်ကို ခေါ်ဆောင်ရန် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမေရှောင်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ခေါင်းကို ပဝါတစ်ထည် ပတ်ပေးနေသည်။ ၎င်းသည် သူမကို လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်လသည် မီးဖွားပြီးစ မိခင်တစ်ဦးအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အခိုက်အတန့် ဖြစ်သည်။ သူမသာ ကောင်းမွန်သော မီးတွင်းကာလရှိလျှင် ကောင်းမွန်စွာ သက်သာပျောက်ကင်းလိမ့်မည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဘေးမှ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ယူပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ကုန်ဆုံးပြီး ဆောင်းရာသီသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ။ ဆေးရုံအတွင်းတွင် သူတို့ကို နွေးထွေးစေရန် အပူပေးစက်များ ရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် အရိုးထိအောင် အေးစက်သော လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။
အမေရှောင် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး “ထျန်းဟောက်၊ ကုတ်အင်္ကျီက ဖက်ရှင်တော့ကျပေမဲ့ အရမ်းပါးတယ်။ ယွီအာက ပိုထူထူထူဝတ်ရမှာ။”
ထို့နောက် သူမသည် ရှောင်လင်းယွီကို ထူထဲသော ဂွမ်းအနွေးထည်တစ်ထည်ထည် ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ဝတ်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်လင်းယွီသည် အရမ်းနွေးထွေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”
ဖောင်းပွနေသော ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်ရင်း ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်။
“…”
ရှောင်လင်းယွီက မကျေမနပ်ဖြင့် “ဒီအင်္ကျီကြီးနဲ့ ကျွန်မရုပ်ဆိုးနေတာကို သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ရယ်ဖို့အထိမလိုပါဘူး”
အမေရှောင်က သူမကို ဆူပူသည်၊ “ရှောင်လင်းယွီ၊ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ထျန်းဟောက်က ဒီအင်္ကျီနဲ့ သမီးပုံစံကချစ်စရာကောင်းလို့ ပြုံးနေတာ။”
ရှောင်လင်းယွီ၊ “…” သူတို့လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူမမိဘများ၏ နှလုံးသားထဲက သူမနေရာသည် ထိုးကျသွားသည်။ သူတို့သည် သားမက်ကို ပို၍ပို၍ မျက်နှာသာပေးလာကြသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီ၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပေးပြီး ပြုံးကာ “အမေ၊ ယွီအာက ဒီဝတ်စုံနဲ့ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်!”
ရှောင်လင်းယွီသည် မြို့ကြီးတွင် နှစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် အလုပ်ခွင်၌ နှစ်အနည်းငယ် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအပေါ်ခံစားမှုတတ်မှုသည် သေချာပေါက် ဖက်ရှင်ကျသည်။ သူမကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူမ၏ အဝတ်အစားများသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့သည်။
သို့သော် ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီသည် ရုပ်ဆိုးသော ဆွယ်တာတစ်ထည်နှင့် တူသည်။ ၎င်းသည် ဖက်ရှင်ကျခြင်းထက် ပို၍ အသုံးဝင်သည်။
အမေရှောင်က တခစ်ခစ်ရယ်သည်၊ “ချစ်စရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့…”
အမေရှောင်က လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် “ဒီတစ်လလုံးတော့ အားလုံးကို သေချာသတိထားရမယ်။ လေအေးထဲမှာ မထွက်နဲ့။ ရေအေး ဒါမှမဟုတ် ရေခဲရေတွေ မသောက်နဲ့။ သိပြီလား?” အမေရှောင်က တင်းကျပ်စွာ ညွှန်ကြားသည်။
ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “သိပါပြီ အမေ!”
ကုန်းထျန်းဟောက်က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဤအရာကိုလည်း မှတ်သားထားလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဒီတစ်လအတွင်း မျက်ရည်တစ်စက်မှ မကျသင့်ဘူး။”
“ကောင်းပါပြီ၊ သမီးသိပါတယ်”
ကုန်းထျန်းဟောက်က သူလည်း မှတ်မိကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဖေရှောင်က ပြုံးပြီး “ပစ္စည်းတွေအားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား? ကားတွေက အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်”
ရှောင်လင်းယွင်က ရှင်းလင်းရန် ကူညီရန် ဝင်လာသည်။ ရို့ရို့နှင့် လုလုတို့သည် ကုတင်ဘေးတွင် လဲလျောင်းပြီး သူတို့၏ မွေးကင်းစ ဝမ်းကွဲမောင်လေးကို ကြည့်နေကြသည်။
“ဒါက ငါတို့ရဲ့ မောင်လေးအသစ်လား? သူအရမ်းလှပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်!” သူတို့၏ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သော မောင်ငယ်လေး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်မကြီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းသေးတယ်!” ရို့ရို့က နားမလည်စွာ “မေမေ၊ မောင်လေးက ဘာလို့ဒီလောက် သေးနေရတာလဲ?”
သူမဤသို့မေးသောအခါ သူမ၏ လက်ငယ်လေးသည် ကလေး၏ မျက်နှာကို ဆိတ်ရန် လှမ်းလိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီး
“မောင်လေးရဲ့ မျက်နှာက ဆိတ်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်။ နူးနူးညံ့ညံ့လေးနဲ့ အိနေတာပဲ”
လုလုသည်လည်း ရှေ့သို့တိုးပြီး သူမ၏ ညီလေးငယ်၏ မျက်နှာကို ဆိတ်လိုက်သည်။ သူမက သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “မောင်လေးက အရမ်းနူးညံ့တာပဲ!”
လူကြီးများ၊ “…”
ရှောင်လင်းယွင်က ရှေ့သို့တိုးပြီး ကလေးနှစ်ဦးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူမက ပြုံးပြီး “လုလု၊ ရို့ရို့၊ သမီးတို့ မောင်လေးကို ကြိုက်သလို ဆိတ်လို့မရဘူး”
“ဘာလို့လဲ?” အစ်မနှစ်ဦးက နားမလည်စွာ မေးလိုက်ကြသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မောင်လေးက အခု အရမ်းငယ်သေးလို့ပဲ” ရှောင်လင်းယွင်က ရှင်းပြသည်၊ “သမီးတို့သူ့ကို ဆိတ်ရင် သူနာလိမ့်မယ်။ နားလည်လား?”
ကလေးငယ်နှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်၊ ဟုတ်၊ သမီးသိပြီ။ မေမေ၊ မောင်လေးက ဘာလို့ဒီလောက် သေးနေရတာလဲ?”
ရှောင်လင်းယွင်က “ဟဟ၊ မင်းတို့မွေးတုန်းက မင်းတို့က ဒီထက်တောင် သေးသေးတယ်။ မင်းတို့မောင်လေးက ခုနစ်ပေါင်ကျော်လေးတယ်၊ မင်းတို့ကတော့ ခြောက်ပေါင်ပဲ ရှိတာ” ရှောင်လင်းယွင်က လက်ဖြင့် ပုံဖော်ပြလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူမကိုယ်ဝန်သည် မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း သိသွားသည်နှင့် ချန်မိသားစုသည် သူမကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူမ၏ မိဘများက သူမအတွက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ မချက်ပြုတ်နိုင်သောအခါ သူမ၏ မိဘများအိမ်သို့ သွားရောက်စားသောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများကြောင့်သာ ရှောင်လင်းယွင်သည် ဒီကလေးမနှစ်ဦးကို ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ထိုအချိန်က မည်မျှခက်ခဲခဲ့သည်ကို စဉ်းစားသောအခါ ရှောင်လင်းယွင်သည် အနည်းငယ် ခါးသီးမှုကို မပြဘဲမနေနိုင်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကိစ္စများ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ယခုမူ သူမ၏ မွေးရပ်မိသားစုနှင့်အတူ သူမ၏ သမီးများနှင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် သူတို့တစ်ချိန်က သူတို့၏ မောင်လေးထက် သေးငယ်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင်။
“ဒါဆို မေမေ၊ မောင်လေးက ကြီးလာမှာလား? သူက သမီးတို့လောက် ကြီးလာမှာလား?” လုလုက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့” ရှောင်လင်းယွင်က လုလု၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြုံးကာ “လေးငါးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းတို့မောင်လေးက အခုမင်းတို့လောက် ကြီးလာမှာပဲ။ မင်းတို့က ကောင်းကောင်းစားပြီး အစားမရွေးရဘူး၊ ဒါမှ မင်းတို့က မင်းတို့မောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြီးပြင်းလာနိုင်မှာ၊ ဟုတ်ပြီလား?”
မိန်းကလေးများ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အားလုံးကို စားကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် ချန်မိသားစု၏ ဆာလောင်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် အစားအစာ အလုံအလောက် ရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူတို့သည် ပို၍ အစားရွေးလာကြသည်။ ရှောင်လင်းယွင်သည် သူတို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံးမခဲ့သော်လည်း သူတို့ မပြောင်းလဲခဲ့ကြပေ။
ကလေးငယ်နှစ်ဦး ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ “ဟုတ်၊ နောက်ဆို သမီးတို့ အစားမရွေးတော့ဘူး။ သမီးတို့ မောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ထွားလာမှရမယ်။”
ရှောင်လင်းယွင်က အလွန်စိတ်သက်သာရာရစွာ “အဲ့လိုဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။ အတိတ်က သူမ မည်မျှပင် ဆုံးမသည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် သူတို့၏ နည်းလမ်းများကို မပြောင်းလဲခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့၏ မောင်လေး ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ သူတို့သည် အစားရွေးခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ကတိပေးခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း ပြုံးပြီး “လုလု၊ ရို့ရို့၊ မင်းတို့မောင်လေးက ငယ်သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက မင်းတို့ကို သူ့အစ်မကြီးတွေအနေနဲ့ ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူကြီးလာတဲ့အခါ သူက မင်းတို့ကို ပြန်ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်”
လုလုက အနည်းငယ်နားမလည်စွာ “ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေး၊ သမီးတို့က အစ်မကြီးတွေလေ။ သမီးတို့ကပဲ မောင်လေးကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ဒါပေမဲ့ မင်းတိမောင်လေးက ယောက်ျားလေးလေ” ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး “သူက မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အရပ်အရှည်ကြီးဖြစ်လာမှာ”
“အိုး။ အဲ့လိုကိုး” မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးက အနည်းငယ်နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် လုလုက သူမ၏ ညီမငယ်ကို တီးတိုးပြောသည်၊ “ဒီလိုဆိုရင်တော့ မောင်လေး ကြီးပြင်းလာတာကို ငါမလိုချင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ကပဲ မောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အစ်မကြီးတွေ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာပေါ့။”
လူကြီးများ၊ “…”
ကလေးများသည် အလွန်အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကလေးသည် ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်သည်။ အမေရှောင်က သူဗိုက်ဆာနေသည် သို့မဟုတ် သူ့အနှီး လဲရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
အမေရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “သူက သူ့အစ်မနှစ်ယောက်ပြောတာကို သဘောမတူတာလား?”
ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”
သူ့အကြည့်က နက်ရှိုင်းသွားသည်။
သူ့သားသည် အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုသည်။ ရှောင်ထုန် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့လျှင် သူသည် သူ့အဖေအပေါ် အထင်လွဲမှုများ ရှိမည်လား။ နောက်ဆုံးတော့ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူ့ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ရှောင်ထုန်သည် ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဒီကလေး သူ့အဖေအပေါ် အချို့သော သံသယများ ရှိလျှင်ပင် နားလည်ပေးနိုင်သည်။
ဤဘဝတွင်တော့ သူသည် သားအမိနှစ်ယောက်ဘေးတွင် သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မတော်တဆမှုများ အမြဲဖြစ်တတ်သည်ကို မသိပေ။ ၎င်းသည် သဘာဝဘေး သို့မဟုတ် လူလုပ်၍ ဖြစ်နိုင်သည်။
ဤမတော်တဆမှုသည် သူ့ဇနီးနှင့် သားနှင့်အတူ ရှိနေသင့်သော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို သူတို့နှင့် ပြန်လည်မဆုံတွေ့မီ နောက်ထပ်လေးနှစ် စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။
ဘဝသည် ဒရာမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်နှင့် တူသည်။
ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ထိုအခွင့်အရေးကို လွဲချော်ခဲ့ပြီးနောက် ဤဘဝတွင် သူမ၏ မိသားစုသုံးယောက် နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ ရှိနေမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်ထံတွင် သူမအတွက် စမ်းသပ်မှုများ ပိုရှိနေသေးသည်ကို သူမသိရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် သူမသည် မတော်တဆမှုက သူတို့၏ ဘဝကို ပိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းစေခဲ့သည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ပစ္စည်းတွေထုပ်ပြီး သွားကြစို့” အဖေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အမေရှောင်ကို “ချိုးရင်း၊ ကလေးကို ကိုယ်ချီမယ်”
လူတိုင်းသည် ရှောင်ထုန်ကို ချစ်ကြသည်။ သူ့အဘိုး အဖေရှောင်ပင်လျှင် သူ့မြေးကို ချီရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ သူ့မြေးငယ်သည် အလွန်လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းသောကြောင့် ကလေးကို သူ့လက်မောင်းထဲတွင်သာ ထားချင်နေသည်။
အမေရှောင်က မျက်လုံးလည်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် “မရဘူး ရှင်က ကျွမ်းကျင်တာလဲ မဟုတ်ဘဲနဲ့။ ရှင် ကျွန်မမြေးကို သေချာချီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
အဖေရှောင်သည် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ကလေးနှစ်ယောက် ပျိုးထောင်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ သူတို့ငယ်တုန်းက ယွီအာနဲ့ ယဲ့အာကို ကိုယ်မချီခဲ့ဘူးလား?”
“…” အမေရှောင်က ချက်ချင်း ကာကွယ်သည်၊ “အိုး၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူကလေးနှစ်ယောက်ကို ချီလိုက်တာနဲ့ သူတို့ မရပ်မနား ငိုခဲ့တာကို မေ့သွားတာလား?”
ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”
သူ့ယောက္ခထီးလည်း သူအခုကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတာလား?
အဖေရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူက “ဒါက တစ်ခါနှစ်ခါပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ချိုးရင်း၊ ကိုယ့်မြေးကို ဖက်ချင်တယ်။ ကိုယ်သူ့ကို မနေ့က ခဏလေးပဲ ပွေ့ခဲ့ရသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ယူခံလိုက်ရရော”
သို့သော် အမေရှောင်က ချက်ချင်း ငြင်းပယ်သည်၊ “မရဘူး။ ရှင်က မကျွမ်းကျင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့မြေးလေး ငိုသွားလိမ့်မယ်။ ရာသီဥတုက အခု အရမ်းအေးနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန်မြေးလေး ငိုသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”
“…” အဖေရှောင်က သက်ပြင်းချပြီး “ကောင်းပြီ၊ အိမ်ရောက်မှပဲ သူ့ကို စိတ်ကြိုက်ပွေ့ထားလိုက်တော့မယ်!”
ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ဆေးရုံအဝင်ဝသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
ကားနှစ်စီးရှိသည်။ ယာဉ်မောင်းအပါအဝင် လူဆယ်ယောက်ကျော် ရှိသည်။
“အမေ၊ သမီး မောင်လေးနဲ့ ကားတစ်စီးတည်း အတူစီးချင်တယ်” သူတို့ထွက်လာသည်နှင့် လုလုက ရှောင်လင်းယွင်ကို ပြောလိုက်သည်။
“သမီးလည်း မောင်လေးနဲ့ ကားအတူစီးချင်တယ်!” ရို့ရို့က ထပ်ပြောသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးက ရှောင်ထုန်နှင့် ကားတစ်စီးတည်း အတူစီးချင်လျှင် သူတို့၏ အမေက သူတို့ကို အဖော်ပြုပေးရမည်။
“ဒါက…” ရှောင်လင်းယွင်က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကားတစ်စီးတည်း အတူစီးကြစို့” အမေရှောင်က ပြတ်သားစွာ “ယွီအာတို့မိသားစုသုံးယောက်နဲ့ ယွင်အာတို့မိသားစုသုံးယောက်က တစ်ကားတည်းစီးကြ။ ကျန်တဲ့သူတွေက တခြားကားကို စီးလို့ရတယ်”
“ဒါက လူပိုတင်နေတာ” အဖေရှောင်က မကျေမနပ်ဖြင့် “ယာဉ်မောင်းအပါအဝင် ကားတစ်စီးထဲမှာ လူခုနစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ မဖြစ်ဘူး”
အဖေရှောင်သည် ယာဉ်အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးကို အမြဲတမ်း အလွန်အလေးအနက်ထားသည်။
“မရဘူး၊ သမီးတို့က မောင်လေးနဲ့တစ်ကားတည်းစီးချင်တယ်” လုလုနှင့် ရို့ရို့တို့သည် အလွန်ခေါင်းမာကြသည်။
ကုန်းထျန်းဟောက်က “အမေ၊ ဒီလိုလုပ်ရအောင်။ ယွီအာက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်နိုင်လောက်တယ်။ ခယ်မလေး စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ဒီကနေ အိမ်ကိုသွားတဲ့လမ်းက အရမ်းဖြောင့်ဖြူးနေတာပဲကို။ အဆင်ပြေမှာပါ”
ရှောင်လင်းယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဖေရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက် ပိုနေသေးတယ်”
ကုန်းထျန်းဟောက်၊ “…”
အဖေရှောင်သည် ဤအချက်အပေါ်တွင် အလွန်စွဲမြဲနေတုန်းပင်။ သူတို့သည် ယာဉ်စည်းကမ်းများကို ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာဖြစ်ဖြစ်လိုက်နာရမည်။
ဤသည်မှာ မိသားစု၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်သာ။
***