ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် အားကိုးရာမဲ့ခြင်း

ရှောင်လင်းယွီသည် အချိန်မရွေးမွေးဖွားနိုင်သည်ဟု သူတို့ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တကယ်ဖြစ်လာသောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကြောင်ငေးသွားသည်။ သူ၏စိတ်သည် ဗလာဖြစ်နေသည်။

သူ့ခေါင်းထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါပြန်လည်မြည်နေသောအသံတစ်ခုသာရှိသည်။

'ကလေးက လာတော့မှာလား? ကလေးက လာတော့မှာလား?'

ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း ရှောင်ထုန် ဤအချိန်တွင်ရောက်ရှိလာမည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် ဤနေ့တွင်မွေးဖွားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ မွေးဖွားမည့်ရက်နှင့် တစ်ပတ်အလိုအထိ ရှိနေသေးသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏

သားအိမ်ညှစ်ခြင်း၏နာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး ဖြူဖျော့ပြီးထိတ်လန့်နေသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက သူ့လက်ကိုဆွဲပြီးပြောသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင် စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပြီး မထိတ်လန့်နဲ့။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ချက်ချင်းသတိပြန်ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် မစဉ်းစားဘဲ သူက လျင်မြန်စွာရှောင်လင်းယွီကိုပွေ့ချီပြီးအော်သည်၊ "အမေ၊ အဘွား၊ ယွီအာက မွေးတော့မယ်။ ကလေးက ရောက်လာတော့မယ်!"

ရှောင်လင်းယွီ၏အခြေအနေများကြောင့် မေမေရှောင်နှင့် အဘွားရှောင်တို့သည် အလုပ်မသွားဘဲ အိမ်တွင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကူညီနိုင်ရန်အတွက် ပတ်ပတ်လည်တွင်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကုန်းထျန်းဟောက်တစ်ယောက်တည်းကို အားကိုးရန် စိတ်မအေးခဲ့ကြပေ။

သူတို့ ကုန်းထျန်းဟောက်၏အသံကိုကြားသောအခါ သူတို့ ချက်ချင်းအိမ်နောက်ဖေးမှပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့က ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကိုပွေ့ချီထားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့က စိုးရိမ်စွာမေးသည်၊ "ယွီအာ၊ မင်းဘယ်လိုခံစားရလဲ? မင်းရေမွှာပေါက်သွားပြီလား? မင်းဗိုက်နာနေလား? သားအိမ်ညှစ်တာက ပုံမှန်ရှိလား?"

အဘွားရှောင်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊ "ငါ ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်!"

ရှောင်လင်းယွီက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊ "အမေ၊ ဒါက သားအိမ်ညှစ်တာရဲ့အစပဲ။ ရေမွှာမပေါက်သေးဘူး။"

အဘွားရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "ဒါဆိုကောင်းတာပေါ့။"

အဘွားရှောင် ဖုန်းခေါ်ပြီးနောက် လူနာတင်ယာဉ်တစ်စီးသည် နှစ်မိနစ်မပြည့်မီတွင် ခြံဝင်း၏အဝင်ဝသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်ကဖိတ်ခေါ်ထားသော မီးဖွားအထူးကု ချင်ရှူမင်သည် ဆရာဝန်ဝတ်စုံဖြင့် လျင်မြန်စွာပြေးဆင်းလာပြီးမေးသည်၊ "သူမရေမွှာပေါက်သွားပြီလား?"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၍ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

အဘွားရှောင်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒေါက်တာချင်၊ ယွီအာက သူဗိုက်နာတယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရေမွှာမပေါက်သေးဘူး။"

ဒေါက်တာချင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကိုကားထဲကိုအမြန်သယ်သွားလိုက်။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့သားအိမ်ညှစ်တာကိုစစ်ဆေးမယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၍ ဒေါက်တာချင်၏စကားကိုမကြားခဲ့ပေ။

မေမေရှောင်က ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် ကုန်းထျန်းဟောက်အား ကျယ်လောင်စွာပြောသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ ဘာလို့မင်းက အရူးတစ်ယောက်လိုရပ်နေတာလဲ? ယွီအာကို ကားထဲကိုအမြန်သယ်သွား!"

ထိုအခါမှသာ ကုန်းထျန်းဟောက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လျင်မြန်စွာရှောင်လင်းယွီကို ကားထဲသို့သယ်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီကိုချထားပြီးနောက် ကုန်းထျန်းဟောက်က ဘေးတွင်ထိုင်ပြီး မထွက်ခွာခဲ့ပေ။

ဒေါက်တာချင်က ကုန်းထျန်းဟောက်အား တင်းမာစွာအမိန့်ပေးသည်၊ "ထွက်သွား!"

ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ထားပြီး ကားထဲကမထွက်ချင်ခဲ့ပေ။ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများက ဒေါက်တာချင်ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောသည်၊ "ကျွန်တော့်ဇနီးက မွေးတော့မှာ။ ဘာလို့ကျွန်တော်က ထွက်သွားရမှာလဲ?"

ဒေါက်တာချင်က အလွန်လေးနက်စွာပြောသည်၊ "ခင်ပွန်းသည်တွေကို ဒီကာလအတွင်းမှာ ရှိနေခွင့်မပြုဘူး!"

မေမေရှောင်က ကုန်းထျန်းဟောက်အားပြောသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ ဒေါက်တာချင်နဲ့သူ့အဖွဲ့ကိုယုံကြည်နိုင်တာပဲ။ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ယွီအာမွေးဖွားတဲ့အခါ မင်းဒီမှာရှိနေတာက အဆင်မပြေဘူး။"

လူနာတင်ယာဉ်ထဲတွင် ကုတင်ငယ်တစ်ခုချထားပြီးနောက် ကားထဲတွင် နေရာများများမကျန်တော့ပေ။

"အား!" သားအိမ်ညှစ်ခြင်း စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီပင်လျှင် နာကျင်စွာအော်ဟစ်မိသည်။

"ယွီအာ!" ရှောင်လင်းယွီ၏နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံကိုကြားရသောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ရှောင်လင်းယွီ၏လက်ကိုကိုင်လိုက်သည်။ သူက စိုးရိမ်စွာမေးသည်၊ "အချစ်ရေ၊ အရမ်းနာနေတယ်မလား?"

ဒေါက်တာချင်သည် ထိုယောက်ျားက လမ်းတွင်ရပ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဒေါသူပုန်ထနေသည်။ သူမက ကျယ်လောင်စွာပြောသည်၊ "ကုန်းထျန်းဟောက်၊ မင်းသာနောက်ထပ်နှောင့်နှေးမယ်ဆို မင်းဇနီးတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါတို့ကိုအပြစ်မတင်နဲ့။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ မေမေရှောင်က သူ့ကိုဖျောင်းဖျသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ မြန်မြန်ဆင်းတော့။ မင်းက အားလုံးကိုနှောင့်နှေးစေရုံပဲ။ မင်းက ဆရာဝန်တွေထက်ပိုပြီးပညာရှင်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကိစ္စတွေကိုပိုဆိုးအောင်မလုပ်နဲ့!"

ရှောင်လင်းယွီက နာကျင်မှုကိုသည်းခံပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်အားပြောသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ ကားထဲကထွက်သွားပါ။ ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်။"

ဒေါက်တာချင်က နောက်ထပ်မသည်းခံနိုင်တော့ပေ။ လူတိုင်းအံ့အားသင့်သွားလောက်အောင် သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို လူနာတင်ယာဉ်ထဲကနေ ကန်ထုတ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီးအော်လိုက်တော့သည်။ "မင်း ဘာလို့ဒီလောက်ခေါင်းမာရတာလဲ?" ထို့နောက် ဒုန်းခနဲမြည်သံဖြင့် သူမက တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

သူနာပြုနှစ်ယောက်နှင့် မေမေရှောင်တို့ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့က အသက်တော်တော်ကြီးနေပြီဖြစ်သော ဒေါက်တာချင်က ဤမျှအားကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

အလားတူပင် ကားအပြင်ဘက်ကလူများက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ဒေါက်တာချင်က ကန်ထုတ်လိုက်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်သွားသည်။

သူတို့က ဒေါက်တာချင်၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဤမျှရဲရင့်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကုန်းထျန်းဟောက်ဖိတ်ခေါ်ထားသောလူများသည် အားလုံးထူးကဲကြသည်။

အဘွားရှောင်သည် ရှောင်လင်းယွီမွေးဖွားခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းသည် လူ့ဘဝ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရှောင်လင်းယွီ၏အခြေအနေကို ပညာရှင်ဆရာဝန်တစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသည်။

အဘွားရှောင်က သူမ၏ရယ်မောခြင်းကိုထိန်းချုပ်ရင်းသွားသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား? လဲကျတာကနေ နာသွားလား?"

ကုန်းထျန်းဟောက်၊ "..."

ကုန်းထျန်းဟောက်က အဘွားရှောင်ကို စိုးရိမ်သောအမူအရာဖြင့်ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စွာမေးသည်၊ "အဘွား၊ ကျွန်တော်တို့ဘာလုပ်သင့်လဲ? ယွီအာက နာတယ်လို့ပြောတယ်။"

လူတိုင်း၊ "..."

မွေးဖွားခြင်းက အမြဲတမ်းနာကျင်တယ်။ မွေးဖွားခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်က ဘယ်လိုလုပ်မနာကျင်ဘဲနေမလဲ?

အဘွားရှောင်က သက်ပြင်းချပြီး သူ့ကိုနှစ်သိမ့်သည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ စိတ်မပူနဲ့။ မိန်းမတွေက မွေးဖွားတဲ့အခါ အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ။ ကလေးမွေးပြီးရင် ရပ်သွားလိမ့်မယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းစိုးရိမ်စွာမေးသည်၊ "အဘွား၊ ယွီအာက ဘယ်လောက်ကြာကြာနာကျင်နေမှာလဲ?"

အဘွားရှောင်က ကြောင်သွားပြီး ခေါင်းခါသည်၊ "ငါမသိဘူး။ တချို့အတွက်က ရက်ပေါင်းများစွာ။ တချို့အတွက်က မိနစ်ပိုင်း။ ဒါက ကွဲပြားတယ်။" ဤနေရာတွင် အဘွားရှောင်က ခဏစဉ်းစားပြီးပြောသည်၊ "ဒါက ယွီအာရဲ့ပထမဆုံးကလေးပဲ။ ခဏလောက်နာကျင်နိုင်တယ်။"

သားဦးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အနာကျင်ဆုံးဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အဘွားရှောင်ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ သူ ချက်ချင်းစိုးရိမ်လာသည်။ "အဘွား၊ ယွီအာက ရက်ပေါင်းများစွာနဲ့ညပေါင်းများစွာနာကျင်နေမှာလား?"

အဘွားရှောင်က လေးနက်စွာပြောသည်၊ "ဒါက ပြောရခက်တယ်!"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထိုသို့ကြားသောအခါ သတိလစ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

နာကျင်မှုက အခုမှစတာ။ အကယ်၍ ဒါက တကယ်ပဲရက်အနည်းငယ်နဲ့ညအနည်းငယ်နာကျင်ရင် ယွီအာက နာကျင်မှုကြောင့်သေသွားလိမ့်မယ်။

ထိုအချိန်တွင် ဒေါက်တာချင်က ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီးပြောသည်၊ "သားအိမ်ပွင့်တာက သိပ်မကျယ်သေးဘူး။ ရေမွှာလည်းမပေါက်သေးဘူး။ ခဏလောက်နာကျင်နေဦးမှာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကိုဆေးရုံကိုချက်ချင်းပို့မယ်။" ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကားတံခါး လျင်မြန်စွာပြန်ပိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကားက ထွက်ခွာသွားပြီး အိတ်ဇောငွေ့တစ်တန်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထိုသို့ကြားသောအခါ မူးဝေသွားသည်။ သူ တကယ်ပဲသတိလစ်တော့မှာ။ သို့သော် သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လူနာတင်ယာဉ်က မောင်းထွက်သွားသည်။

အဘွားရှောင်က ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်းကုန်းထျန်းဟောက်ကိုနှိုးသည်။ "ထျန်းဟောက်၊ ဘာလို့မင်းက ရပ်နေတုန်းလဲ? မင်းက လူနာတင်ယာဉ်နောက်လိုက်ဖို့ မင်းကားထဲကိုဝင်ရမယ်လေ။"

လူနာတင်ယာဉ်ရောက်ရှိလာသောအခါ အနက်ရောင်ကားအနည်းငယ်က ၎င်းနောက်သို့လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

အဘွားရှောင်က ကုန်းထျန်းဟောက်၏တုံ့ပြန်မှုကိုမစောင့်ခဲ့ပေ။ သူမက ကားတံခါးတစ်ချပ်ကိုဖွင့်ပြီး ကားထဲသို့လျင်မြန်စွာဝင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖေရှောင်နှင့် သတင်းရရှိခဲ့သောအခြားသူများ လျင်မြန်စွာပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အဒေါ်ရှောင် ပြန်လာသည်နှင့် သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်အားမေးသည်၊ "ထျန်းဟောက်၊ ယွီအာက မွေးတော့မှာလား? အခြေအနေဘယ်လိုလဲ?"

ထိုအချိန်တွင် အဘွားရှောင်က ကားပြတင်းပေါက်ကိုချပြီး သူတို့ကိုပြောသည်၊ "ယွီအာရဲ့သားအိမ်ညှစ်တာက အခုမှစတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရေမွှာမပေါက်သေးဘူး။ လူနာတင်ယာဉ်က ဆေးရုံကိုထွက်သွားပြီ။ မင်းတို့အားလုံး မြန်မြန်လုပ်ပြီး ကားထဲကိုဝင်သင့်တယ်။"

အဒေါ်ရှောင်နှင့်ကျန်သူများ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူတို့က နောက်ထပ်အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ချက်ချင်းကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဝင်သွားကြသည်။

ကားပြည့်သွားပြီးနောက် သူတို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ထူရှင်းက အပြေးအလွှားရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ထိတ်လန့်ပြီးအားကိုးရာမဲ့နေသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကိုမြင်သောအခါ သူက သူ့နဖူးကိုပွတ်သပ်ပြီး သူ့ရှေ့တွင်လျှောက်သွားကာပြောသည်၊ "ဘော့စ်၊ ခမည်းခက်တွေက ထွက်ခွာသွားပြီ။ ဘာလို့မင်းက မြန်မြန်လုပ်ပြီး ကားထဲကိုမဝင်တာလဲ?"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် စစ်ထူရှင်းက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကားထဲသို့ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူများစွာသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည့်အဖြစ်ကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ဤသခင်လေးကုန်းသည် မွေးဖွားခြင်းမစတင်မီကပင် ဤမျှထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ သူသာ မွေးခန်းထဲသို့လိုက်ဝင်သွားလျှင် သတိလစ်သွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏အပြုအမူသည် ရွာရှိအမျိုးသမီးများကို ရှောင်လင်းယွီအပေါ် အလွန်မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏အပြုအမူက သူက ရှောင်လင်းယွီကို အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်းပြသနေသည်။

ဇနီးမွေးဖွားစဉ်အတွင်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏တုံ့ပြန်ပုံမှ သူ၏သဘာဝကို အများကြီးပြောနိုင်သည်။ ထိုအချိန်သည် ဇနီး၏ယောက္ခမများ၏အပြုအမူကိုလည်း အများဆုံးမြင်တွေ့နိုင်သောအချိန်ဖြစ်သည်။

***